ခေါင်းစဉ် - ငါက တကယ်ပဲ ကံကြမ္မာရဲ့သား မဟုတ်ပါဘူး – အခန်း ၈၆။ မသွားလို့ မရဘူးလား။ | NovelPing
"ဟင်... မင်း ပြောချင်တာက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ"
လီချန်လန် ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှန်ထျန်း တစ်ယောက် အံ့အားသင့်သွားပြီး အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။
သူ မူလက ထင်ထားသည်မှာ လီချန်လန် က သူ့ကို ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ၏ တရားဝင်စာမေးပွဲ သို့မဟုတ် ထိုကဲ့သို့သော တစ်စုံတစ်ရာအတွက် ဖိတ်ခေါ်လိမ့်မည်ဟု ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏ စကားအရ အခြားသော အဓိပ္ပာယ်တစ်ခု ပါနေပုံရသည်။
"သေချာပေါက် ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ ဒီအကြိမ်က ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း နဲ့ မသက်ဆိုင်ပါဘူး..."
လီချန်လန် သည် ရွှေရောင်လင်ပန်းလေးကို ကိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်ကြမ်းတစ်ခွက်ကို အသာအယာ ငှဲ့ချလိုက်သည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးစစ အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ဒါက မင်းရဲ့ ရှန်ထျန်း ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့လည်း သက်ဆိုင်နေတယ်။ မင်းကို ဒီအကြောင်း ပြောပြရမယ့် အချိန်တန်ပြီလို့ ငါထင်တယ်..."
"ငါ့နာမည်နဲ့ သက်ဆိုင်တယ် ဟုတ်စ..."
ရှန်ထျန်း ရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားရသည်။
*ငါ့နာမည်က ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ငါ့နာမည်က ရှန်ထျန်း လေ။ အဲဒါက ဘာများ ထူးဆန်းနေလို့လဲ။ ဒါမှမဟုတ်... အစတည်းက ငါ့နာမည်က သာမန်မဟုတ်ဘဲ လျှို့ဝှက်ချက်ကြီးတစ်ခုခု ရှိနေတာလား။*
"အရှင်သခင် ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ကို မင်း သိတယ်မလား"
လီချန်လန် က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို နှုတ်ခမ်းနားသို့ တင်ကာ တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ဟုတ်စ..."
ရှန်ထျန်း က မျက်ခုံးပင့်တက်သွားသည်။
*အရှင်သခင် ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် က လူတိုင်း သိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ပဲ။ အထူးသဖြင့် မီးနိုင်ငံ မှာဆိုရင် ပိုလို့တောင် ကျော်ကြားသေးတယ်။ အရင်တုန်းက ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ကမ္ဘာကြီးမှာ အမြင့်မားဆုံး တည်ရှိမှုကြီး တစ်ခုပေါ့။*
သူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"သေချာပေါက် သိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အရှင်သခင် ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် က ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"
လီချန်လန် သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းလှလှများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနက်နဲသော အလင်းရောင်တစ်ခု ဖြတ်သွားသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူမက တိုးညှင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။
"ရှေးဟောင်းစာစောင်တွေနဲ့ မှတ်တမ်းတွေအရတော့ အရှင်သခင် ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် က တကယ်တော့ ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ မူလဖန်ဆင်းရှင်တစ်ပိုင်း သို့မဟုတ် ဤလောကကို စောင့်ကြပ်နေတဲ့ သူတော်စင်ကြီးတစ်ပါး ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက သူ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ ဘယ်သူမှ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးသတင်းအချက်အလက်ကို မသိကြတော့ဘူး..."
"အဲဒါနဲ့ရော ငါနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ဆက်စပ်နေတာလဲ" ရှန်ထျန်း ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အံ့သြမှုတွေ ပိုတိုးလာသည်။
လီချန်လန် က သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးလိုက်သည်။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းရဲ့နာမည် ရှန်ထျန်း ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ရှေးဟောင်းဘာသာစကားနဲ့ ဆိုရင် 'ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်ပြီး ကံကြမ္မာကို ဖြတ်ကျော်မယ့်သူ' ဒါမှမဟုတ် 'အရှင်သခင် ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ရဲ့ ဆန္ဒကို ဆက်ခံမယ့်သူ' လို့ အဓိပ္ပာယ်ရနေလို့ပဲ..."
*ဖုန်း...*
ရှန်ထျန်း ရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ တစ်စုံတစ်ရာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
*ဘာကြီးလဲ။ ငါ့နာမည်က အဲဒီလိုကြီး အဓိပ္ပာယ်ထွက်နေတာလား။*
သူ့ရဲ့ မူလလောကမှာတုန်းကတော့ ဒီနာမည်က ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေးပဲ ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကမ္ဘာကြီးကို ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်းမှာတော့ သူ့နာမည်က တစ်စုံတစ်ရာသော ကြီးမားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကြီးတစ်ခုရဲ့ ဗဟိုချက်မ ဖြစ်နေခဲ့တာလား။
"လီချန်လန်... မင်း နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား" ရှန်ထျန်း က ခြောက်သွေ့စွာ ပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။
"ငါက ဘာလို့ ဒီလိုကိစ္စမျိုးမှာ နောက်ရမှာလဲ" လီချန်လန် က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။
"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် မကြာသေးခင်ကမှ ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ရဲ့ အကြီးအကဲတွေနဲ့ တခြားထင်ရှားတဲ့ ကျင့်ကြံရေးဂိုဏ်းကြီးတွေက နေရာအနှံ့မှာ လျှို့ဝှက်စုံစမ်းမှုတွေ လုပ်ခဲ့ကြတယ်။ သူတို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တာကတော့ အရှင်သခင် ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ချန်ရစ်ခဲ့တယ်လို့ ယူဆရတဲ့ အမွေအနှစ်နေရာတစ်ခုဆီ သွားရာလမ်းကြောင်းကို ပွင့်စေနိုင်တဲ့ သော့ချက်က ရှန်ထျန်း ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ဆီမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာပဲ..."
သူမက ခေတ္တမျှ ရပ်လိုက်ပြီး ရှန်ထျန်း ကို စိုက်ကြည့်ကာ ဆက်ပြောသည်။
"အဲဒီအမွေအနှစ်နေရာက အရှေ့ဘက်တောအုပ် ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ တည်ရှိနေတယ်။ အဲဒီကို သွားဖို့အတွက် မင်းက မရှိမဖြစ်လိုအပ်တဲ့ သော့ချက်တစ်ခု ဖြစ်နေတယ်လေ..."
ရှန်ထျန်း ရဲ့ မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြွက်သားများ တုန်ခါသွားသည်။
*ငါ့မှာ အဲဒီလို အစွမ်းထက်တဲ့ ကံကြမ္မာကြီး ဘယ်ตอนက ပါလာတာလဲ။ ငါက တကယ်တော့ သာမန်လူငယ်လေးတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ချင်တာပါ။ ဘာလို့ ဒီလိုအန္တရာယ်များပြီး ရှုပ်ထွေးလှတဲ့ ကိစ္စတွေထဲ အမြဲတမ်း ဆွဲသွင်းခံနေရတာလဲ။*
"ဒါဆို... ငါက အဲဒီ အရှေ့ဘက်တောအုပ် ကို သွားရတော့မယ်ပေါ့ ဟုတ်လား" ရှန်ထျန်း က သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။
"အင်း..." လီချန်လန် က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"မင်း မသွားလို့ မရဘူး ရှန်ထျန်း။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အခု အဲဒီသတင်းက မီးနိုင်ငံ တစ်ခုလုံးမှာ ပျံ့နှံ့နေပြီ။ တခြားဂိုဏ်းကြီးတွေနဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ အားလုံးက မင်းကို ရှာဖွေဖို့ လူလွှတ်လိုက်ကြပြီ။ မင်းသာ ရှောင်တိမ်းနေရင်တောင် သူတို့က မင်းကို အလွယ်တကူ လိုက်ရှာတွေ့လိမ့်မယ်။ အဲဒီအစား ငါတို့နဲ့အတူ အစောကြီးသွားတာက ပိုပြီးလုံခြုံလိမ့်မယ်..."
ရှန်ထျန်း သည် စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ကောင်းကင်ယံကိုသာ ငေးကြည့်နေမိသည်။
*ငါ့ရဲ့ တည်ငြိမ်အေးချမ်းတဲ့ ဘဝလေးကတော့ တကယ်ပဲ ဝေးကွာသွားခဲ့ပြီပဲ...*
*ဒါက ငါတို့ရဲ့ မြစ်ရှည်ဓားအရှင် တွေ့ချင်နေတဲ့ ကောင်လေးပဲလား။*
ဇီယန်အရှင် က သူ့စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်သည်။
*ကြည့်ရတာ သန့်ပြန့်ချောမောတဲ့ လူငယ်လေးပါလား။ ငါတို့ရဲ့ ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ထဲသာ ဝင်လာနိုင်ရင်၊ ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ ဓားပညာတွေကို သင်ယူနိုင်ရင် သူက တော်တော်လေး နာမည်ကြီးလာမှာ သေချာတယ်။*
*အဲဒါကတော့ သူက မြစ်ရှည်ဓားအရှင် ရဲ့ ဓားချက်အောက်မှာ အသက်ဆက်ရှင်နိုင်မှပေါ့လေ။*
*ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မြစ်ရှည်ဓားအရှင် ကတော့ သူ့ကို တကယ်သတ်ပစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက ဓားပညာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး 'ရိုးရိုးရှင်းရှင်း သင်ခန်းစာပေးတာ' သက်သက်ပါပဲ။ ရေရှည်မှာ ရှန်ထျန်း အတွက် အကျိုးရှိစေမှာပါ။*
*ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မြစ်ရှည်ဓားအရှင် ဖြစ်တဲ့ လီချန်လန် ဆိုတာ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုလို လူသိများတဲ့သူလေ။*
*မြင့်မြတ်သောနယ်မြေတွေက တပည့်အများစုတောင် သူနဲ့ ဓားပညာလေ့လာချင်ကြပါတယ်။*
ဇီယန်အရှင် သည် ရှန်ထျန်း နှင့် လီလျန်အာ တို့ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း က လီလျန်အာ အပေါ် ဆက်ဆံနေပုံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ့ပါးစပ်ကြီး အနည်းငယ်တွန့်သွားမိသည်။
သူသည် လီလျန်အာ ကို ဘေးသို့ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်— "ငါသာ မှားတာမဟုတ်ဘူးဆိုရင် မင်းက ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ရဲ့ ရှန်အို ဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား"
ဇီယန်အရှင် က ဒီတစ်ကြိမ်တွင် ပို၍ပင် သတိကြီးကြီးထားကာ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ရှန်ထျန်း က သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ရင်း မတတ်နိုင်စွာ ဆိုလိုက်သည်— "အရှင်သခင်ကြီးက ဘာလို့များ ကျွန်တော့်ကို လိုက်ရှာနေရတာလဲဗျာ။ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့ ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း နဲ့ တစ်ကြိမ်တုန်းက ကံကြမ္မာအကြောင်းပါခဲ့ဖူးတာပဲ၊ အဲဒါကို သဘာဝအတိုင်း လွှတ်ထားလိုက်သင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား"
ရှန်ထျန်း ၏ စကားသံက ကျယ်လောင်ပြတ်သားလှသဖြင့် လူတိုင်း အံ့အားသင့်မိန်းမင်သွားကြသည်။
ဘာလဲဟ...! မင်းသား ၁၃ က ငြင်းတောင်မငြင်းဘူးပေါ့လေ။
ဇီယန်အရှင် နဲ့ လီလျန်အာ တို့ကတော့ သူ့ကို အခုလေးတင် မှတ်မိသွားကြပေမဲ့ ပွဲလာဧည့်သည်တွေကတော့ ရှန်ထျန်း ဟာ အဲဒီလူ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ မယုံကြည်ကြသေးပေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဇီယန်အရှင် က တစ်ကြိမ်တုန်းက အမှားလုပ်မိထားပြီးသား မဟုတ်ပါလား။
သို့သော်လည်း ရှန်ထျန်း က လုံးဝငြင်းဆိုခြင်း မပြုခဲ့ပေ။
ဒါဆိုရင်... တကယ်ပဲ သူပေါ့လေ။
ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် ဧည့်သည်တော်များက ရှန်ထျန်း အား အမြင်တစ်မျိုးဖြင့် ကြည့်လာကြသည်။ အထူးသဖြင့် လီလျန်အာ က ဘယ်သူဆိုတာ သိကြသည့် လူအနည်းငယ်က ပို၍ပင် ထင်ရှားသည်။
သူတို့သည် ရှန်ထျန်း အား မနာလိုဝန်တိုသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤမိန်းကလေး မည်မျှအထိ ထူးခြားကြောင်း သူတို့ ကောင်းကောင်းသိကြသောကြောင့်တည်း။
သူမ၏ ဖခင်မှာ လီချန်လန် ဖြစ်သော မြစ်ရှည်ဓားအရှင် ပင်တည်း။ သူသည် ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း တွင် ဒဏ္ဍာရီတစ်ပါးအဖြစ် ရပ်တည်နေသူ ဖြစ်သည်။
သူက ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးကိုပင် ယူနိုင်စွမ်းရှိသော်လည်း သာမန်အကြီးအကဲတစ်ဦးအဖြစ်သာ နေထိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော် သူက ထိုရာထူးကို စိတ်မဝင်စားပေ။ သူ၏ အဆိုအရ ၎င်းတို့မှာ အလွန်တရာ အဓိပ္ပာယ်မရှိ ကင်းကွာလှသော အရာများသာ ဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်များကို အသုံးချကာ မိမိ၏ ဓားပညာကို ပိုမိုသွေးဆွေးပျိုးထောင်ခြင်းက ပို၍မြတ်သည်ဟု ယူဆထားသောကြောင့်ပင်တည်း။
အမှန်စင်စစ်အားဖြင့် လီချန်လန် သည် ယနေ့ထက်တိုင်အောင် အရှေ့ဘက်တောအုပ် တွင် တစ်ခါမျှ ရှုံးနိမ့်ဖူးခြင်း မရှိသေးပေ။ သူနှင့် တစ်ေခတ်တည်း ပေါ်ထွန်းခဲ့ကြသော အခြားသော ထူးချွန်ထက်မြက်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်များကပင် သူ့ကို အသာစီးမရခဲ့ကြပေ။
အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သာလျှင် သူ့သမီးကို လက်ထပ်နိုင်ခဲ့ပြီး သူ၏ အကြိုက်ကို ဆွတ်ခူးနိုင်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် မြတ်သောနယ်မြေတစ်ခုအတွင်းရှိ အတွင်းဂိုဏ်းတပည့်တစ်ဦး ဖြစ်လာသည်ထက်ပင် ပို၍ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ရှန်အို မှာ ဇီယန်အရှင် ကို ဆရာတင်နိုင်ခဲ့ခြင်းက ကြီးကျယ်လှသော ကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်တော့ပေ။
ယခုအခါ ဧည့်သည်တော်အားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုတည်းသောအတွေးများကို တွေးတောနေကြတော့သည်။
*ငါရော တခြားပိုကောင်းတဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခုကို ပြင်ဆင်ပြီး လန် ရဲ့ နန်းတော်ဆီ သွားပို့လိုက်ရမလား။*
*မွေးရာပါ ဝိညာဉ်အဆင့် ဆရာသခင်တစ်ပါးကို ဆရာတင်တဲ့ ရှန်အို အတွက် ငါလက်ဆောင်ပေးပြီးပြီလေ။ မင်းသား ၁၃ မှာ အခုဆိုရင် အနိုင်မရှိ စွမ်းအားကြီးမားတဲ့ ဝိညာဉ်ဖြစ်တည်မှုအဆင့် ဖခင်ယောက္ခမတစ်ယောက် ရှိနေပြီပဲ၊ ဘာလို့များ သူ့ကို လက်ဆောင်မပေးဘဲ နေရမှာလဲ။*
*မှန်တာပဲ၊ ဇီယန်အရှင် နဲ့ ရှန်ထျန်း တို့က အဲဒီလက်ဆောင်တွေကို တောင် အာရုံစိုက်ချင်မှ စိုက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ သူတို့ကို လက်ဆောင်မပေးခဲ့ဘူးဆိုတာကို သူတို့သာ သတိရသွားမယ်ဆိုရင် ငါ အရှေ့ဘက်တောအုပ် ကနေ ပြောင်းရွှေ့သွားတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်!*
ဧည့်သည်တို့၏ အမြတ်ထုတ်လိုသော အတွေးအခေါ်များနှင့် မတူဘဲ မီးနိုင်ငံ ၏ ဘုရင် ရှန်အို မှာမူ ပို၍ရိုးရှင်းသော တုံ့ပြန်မှုသာ ရှိခဲ့သည်။ သူ၏ သားတော် ရှန်ထျန်း တစ်ယောက် ဇီယန်အရှင် နှင့် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ စကားပြောဆိုနိုင်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့ြသဝမ်းမြောက်သွားခဲ့သည်။ သူ့သားတော်တစ်ယောက် ဘယ်လောက်အထိ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီလဲဆိုတာကို သူ လုံးဝမသိခဲ့ပေ။
ရှန်ထျန်း တစ်ယောက် ဤမျှ ရုပ်ချောမောခန့်ညားရခြင်းအတွက် သူ့ရဲ့ ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်တဲ့ မိခင်ကို ကျေးဇူးတင်ရပေမည်။
ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း မှ ဤမိန်းကလေး၏ သဘောကျနှစ်သက်မှုကို ခံထားရသည်ဖြစ်ရာ ဟိုဘက်က လူကြီးမင်း၏ အကူအညီဖြင့် သူ၏ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျနေသော ကံကြမ္မာကို မကြာမီ ပြောင်းလဲပစ်တော့မည် ဖြစ်ပေသည်။
အကယ်၍သာ လန် သာ ဤအကြောင်းကို သိရှိသွားမည်ဆိုလျှင် သေချာပေါက် အလွန်တရာဝမ်းမြောက်နေပေလိမ့်မည်။
သတ္တမမြောက် မင်းသား ရှန်အို ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ရောပြွမ်းနေခဲ့သည်။ သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာလမ်းကြောင်းကြီး မှားယွင်းသွားပြီလောဟု သူ သံသယဝင်မိနေသည်။
မီးနိုင်ငံ တွင် တောက်ပသော အနာဂတ်ကို ပိုင်ဆိုင်ရမည့်သူမှာ သူဖြစ်သင့်ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျသမျှကို ခံစားခဲ့ရမည့်သူမှာ သူ၏ တတိယမြောက်မောင်လေး ဖြစ်သင့်သည် မဟုတ်လော။
အဘယ်ကြောင့် ယနေ့ကျမှ အရာရာတိုင်း ပြောင်းလဲသွားရပါသလဲ။ ကံကြမ္မာစက်ဝိုင်းကြီးက ပြောင်းပြန်လှည့်သွားပြီလား။
လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၈ နှစ်လုံးလုံး ကျွန်တော့်ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းစွမ်းအားတွေ အကုန်သုံးစွဲမိသွားတာများလား။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းတွေက အခုမှ စတင်တော့တာတဲ့လား။ တကယ်ကြီးလား။
ငါ့ရဲ့ မောင်ငယ်လေးရေ! ဒီပန်းစည်းက ငါ့အတွက်လေ! ဒီလိုနဲ့များ ငါ့ကို လမ်းခွဲပေးတော့မလို့လား။
မင်းက ပွဲထုတ်ပြဖို့ လုပ်နေတာပဲ!
ဇီယန်အရှင် နှင့် ရှန်ထျန်း တို့ မည်မျှရင်းနှီးနေကြသည်ကို မြင်ရသောအခါ ရှန်အို တစ်ယောက် အလွန်တရာမနာလို ဖြစ်မိနေသည်။
ဘာလို့လဲ။ ကိုယ့်ရဲ့ ဆရာသခင်ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရဖို့အတွက် ငါ ဘယ်လောက်တောင် ကြိုးစားခဲ့ရလဲ! ငါ့ရဲ့ မောင်ငယ်လေးက ရုပ်ချောတာတစ်ခုတည်းနဲ့ နတ်သမီး လီလျန်အာ ရဲ့ မေတ္တာကို ရသွားရတာလား။
ဒါ့အပြင် ငါ့ရဲ့ မောင်လေးက သူဟာ အဲဒီ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ရှန်ထျန်း ပါလို့ ပြောလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါဆိုရင် ငါ အလွန်တရာအားကျခဲ့ရတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် က ငါ့ရဲ့ မောင်ငယ်လေး ဖြစ်နေတာပေါ့။ ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေတာလဲ။
သတ္တမမြောက် မောင်လေးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အထိ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခဲ့တာလဲ။
သူက အဲဒီငွေရောင်ပျံသန်းနေတဲ့ ဓားကို ကောက်ယူခဲ့တာတဲ့လား။ ရယ်စရာကြီး!
ငါက မင်းကို ညီအစ်ကိုလို ဆက်ဆံခဲ့တာ၊ မင်းက ကျတော့ ပြည့်တန်ဆာအိမ်လို ဆက်ဆံတာပေါ့လေ။ မင်း ဒါအတွက် တန်ဖိုးပေးရလိမ့်မယ်!
"ဆရာ၊ သတ္တမမြောက် မင်းသားဆီကနေ ပြင်းထန်တဲ့ မကျေနပ်ချက်အငွေ့အသက်တွေ ထွက်ပေါ်လာနေတာကို ကျွန်မခံစားရတယ်" ဟု ဟာရီတီပုတီးစေ့ ထဲမှနေ၍ ကျိုအာ က တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း တစ်ခဏမျှ အံ့သြသွားပြီးမှ ရှန်အို ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ငါ သူ့ကို အပြစ်မတင်ရက်ပါ။ သူက ခုနလေးတင်မှ သူဆရာ့ဆီကနေ မတရားစွပ်စွဲခံခဲ့ရတာလေ။ အခု သူ့ဆရာကို မုန်းတီးသွားတာက သဘာဝကျတဲ့ ကိစ္စပါပဲ!
သူက ဇီယန်အရှင် ဘက်သို့ လှည့်ကာ "အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော့်နာမည်က ရှန်ထျန်း ပါ။ ကျွန်တော်က မီးနိုင်ငံ ရဲ့ မင်းသား ၁၃ ဖြစ်ပါတယ်။
"ရှန်အို က ကျွန်တော့်ရဲ့ အစ်ကိုကြီးပါ။ ခုနက အထင်အမြင်လွဲမှားမှု ဖြစ်သွားရတာ ကျွန်တော့်ကြောင့်ပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်အစ်ကိုကြီးကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ဇီယန်အရှင် က ရှန်အို ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးမှ ရှန်ထျန်း ဆီသို့ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
ဒါဆို မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် ထဲက ကျောက်တုံးအားလုံးကို ရွေးချယ်ခဲ့တာ ရှန်ထျန်း ပေါ့လေ။ ဒီနှစ်ယောက်သား အလွန်တရာရင်းနှီးကြတာ သေချာတယ်! သူက အတုအယောင်နာမည်ထဲမှာတရား သူ့ရဲ့ အစ်ကိုကြီးရဲ့ နာမည်ကိုပါ ထည့်သွင်းခဲ့သေးတာပဲ။ အဲဒါက 'မိသားစု တစ်စုတည်းလို အတူတကွ' ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုးပေပဲလား။ တကယ်ကို ထိမိလှချည်ရဲ့!
ဇီယန်အရှင် သည် သူ၏ တပည့်ဖြစ်သူကို ပို၍ပင် လေးစားအားကျလာကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်— "ရပါတယ်။ ငါတို့ရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် တောင်းဆိုမှတော့ ငါ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာနဲ့ ခွင့်ပြုပါတယ်!"
ဇီယန်အရှင် က ရှန်အို ဘက်သို့ လှည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်— "အို... မင်းတစ်ယောက်တည်း ငါတို့ရဲ့ ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ဆီ သွားစရာ မလိုတော့ဘူး။ မင်းရဲ့ ပန်းစည်းပွဲပြီးရင် မင်းရဲ့ မောင်ငယ်လေးနဲ့အတူတူ လိုက်လာခဲ့လို့ ရပြီ"
ဇီယန်အရှင် က အမျက်မထွက်တော့သော်လည်း ရှန်အို ၏ ခံစားချက်များက ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။ သူက သူ့ကိုယ်သူ သီးသန့်ထူးခြားသူတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဟု ခံစားနေရသည်။ ၎င်းမှာ ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း အတွက် လူတစ်ယောက်ဝယ်လျှင် တစ်ယောက်လက်ဆောင်ဆိုသလို ဖြစ်နေပြီး သူကတော့ အလကားရလိုက်သည့် အပိုဆောင်းပစ္စည်းတစ်ခုသာ ဖြစ်နေတော့သည်။
သူ ငိုချင်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ငါက ဒီနေ့ ပန်းစည်းပွဲရဲ့ အဓိက အာရုံစိုက်ခံရမယ့်သူ ဖြစ်ရမှာလေ!
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှန်ထျန်း ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း ခံစားချက်များ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။
စ်စ်... ဘယ်သူက ငါ ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ကို သွားမယ်လို့ ပြောလို့လဲ။
လီလျန်အာ က အိမ်ကနေ ထပ်ပြီး ထွက်ပြေးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဖခင်မည်မျှ ဒေါသထွက်နေမည်ကို စဉ်းစားနေစရာပင် မလိုဘဲ ရှန်ထျန်း က တွေးမိလိုက်သည်။ အခုအချိန်မှာ ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ဆီ သွားရမည့် အရေးကို တွေးမိတိုင်း သူ့မှာ အလွန်တရာဆိုးရွားသော ခံစားချက်ကြီး ဖြစ်ပေါ်နေရသည်။
ရှန်ထျန်း မှာ မတတ်သာတော့သည့်အဆုံး မေးလိုက်ရတော့သည်— "ဟို... ကျွန်တော် မသွားဘဲ နေလို့ မရဘူးလားဗျ"