ခေါင်းစဉ် - ငါက တကယ်ပဲ ကံကြမ္မာရဲ့သားတော် မဟုတ်ဘူး – အခန်း ၈၅ - ပေါ်လွင်ထင်ရှားလာခြင်း
လီလျန်အာ သည် ရှန်အို ကို ငေးကြည့်ရင်း စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်း၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်း အစရှိသော ခံစားချက်ပေါင်းစုံကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည် - "ငါ မှားတာ မဖြစ်သင့်ဘူး..."
ဇီယန်အရှင် လည်း တစ်ခုခု မမှန်တော့ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက မေးလိုက်သည် - "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"
လီလျန်အာ က ညည်းညူလိုက်သည် - "ဦးလေးဆရာ၊ ဆရာ လူမှားနေပါပြီ။ သူက ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုရှန် မဟုတ်ပါဘူး။"
ဇီယန်အရှင် တစ်ချက်မျှင်သွားပြီးနောက် သူ့မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီရဲလာသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးလည်း ဒေါသထွက်လွန်း၍ တုန်ရီနေ၏။
"ငါက မင်းကို ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ဆက်ဆံခဲ့လို့လား။ ငါ့ကိုတောင် လိမ်ရဲတယ်ပေါ့!"
သူ့ဆရာ ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်လာခြင်းကြောင့် ရှန်အို မှာ ဆွံ့အသွားရသည်။
ဆရာ၊ ကျွန်တော် ဘယ်တုန်းက ဆရာ့ကို လိမ်ခဲ့လို့လဲ။ ဖေျာ်ကြယ် လီလျန်အာ က ကျွန်တော့်ကို လက်ထပ်ဖို့ အတင်းဇွတ်လုပ်နေတယ်လို့ ဆရာပြောခဲ့တာလေ။ ကျွန်တော်က အဲဒီအတွက် တာဝန်ယူဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို အပြစ်တင်နေရတာလဲ။
ရှန်အို က သနားစဖွယ် ပြောလိုက်သည် - "ဆရာ၊ ကျွန်တော် နားမလည်တော့ဘူး။"
ဇီယန်အရှင် က အော်ငေါက်လိုက်သည် - "အခုထိ ငြင်းနေတုန်းပဲလား။ မင်းက ဘာလို့ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ဆိုပြီး ဝန်ခံခဲ့တာလဲ!"
ဘာလဲ။ ငါက ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် လို့ ပြောခဲ့တာ ဟုတ်လား။
ရှန်အို သည် မီးနိုင်ငံ ၏ ရာစုနှစ်တစ်ခုအတွင်း တစ်ယောက်ပေါ်လာတတ်သော ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သည့်အလျောက် သူ့ဉာဏ်ရည်မှာလည်း အလွန်ထက်မြက်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို သူ ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။
ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် က ဖေျာ်ကြယ် လီလျန်အာ နဲ့ တစ်စုံတစ်ရာ ပတ်သက်နေပုံရတယ်... ပြီးတော့ ငါ့နာမည်က ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် နဲ့ အရမ်းတူနေတယ်... အဲဒီမှာ ငါ့ဆရာ အမှားလုပ်သွားတာပဲ... ဟူး!
ရှန်အို ရဲ့ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။
မာယာများ! ဒီမှာတော့ ငါ့ဆရာက ငါ့ကို အသိအမှတ်ပြုလာပြီလို့ ငါထင်နေခဲ့တာ။ ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ထဲ ဝင်ခါနီးဖြစ်နေပြီ၊ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ဖြစ်လာတော့မယ့် လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ ရှိနေပြီလေ။ ဘာလို့ ဒီလိုတွေ ဖြစ်လာရတာလဲ။ ငါ့အနာဂတ်ကြီးက မှောင်မိုက်သွားသလို ခံစားနေရပါပြီတကား...
စောင့်ဦး! ဒါက အစကတည်းက ဇီယန်အရှင် ရဲ့ အမှား မဟုတ်ဘူးလား။
ဇီယန်အရှင် က လူတွေနဲ့ အကြောင်းပြ ဆွေးနွေးတတ်တဲ့ အမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။ သူသည် ယနေ့ဝေယံနန်းတော်တွင် သူ၏တပည့်ကြောင့် လူအများရှေ့၌ အရှက်ကွဲခဲ့ရသူဖြစ်သည်။
ရှန်အို တောင်မှ ဒီပြဿနာကို သေချာ မဖြေရှင်းနိုင်ရင် သူ့လက်အောက်မှာ အတော်လေး ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်ဆိုတာ သိထားသည်။ ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ကနေ ထုတ်ပယ်ခံရနိုင်ခြေတောင် ရှိသေး၏။
နတ်ဘုရား ဘုရားသခင်ရေ! ကျွန်တော် ဘာအပြစ်လုပ်မိလို့လဲ။
ရုတ်တရက် သူ တစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့မင်းသား ဆယ့်သုံးယောက်မြောက် မောင်နှမကို မုန်းတီးရွံရှာသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
အခု ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ။
ရှန်အို မှာ ချွေးတွေပျံလာကာ စိုးရိမ်ပူပန်လာတော့သည်။
ဒါပဲ၊ ငါ့ဆရာ့ဘက်ကို အပြစ်ပုံချလို့ မဖြစ်ဘူး၊ မဟုတ်ရင် ငါ့အနာဂတ်ကြီး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်!
ထို့ကြောင့် ရှန်အို က အမြန်ပဲ ပြောလိုက်သည် - "ဒါတွေအားလုံး ကျွန်တော့်အပြစ်ပါ! မကြာသေးခင်ကမှ ကျွန်တော် ခွန်အားဓာတ် လမ်းမှားရောက်သွားလို့ (ကျီဒီဗီယေးရှင်းဖြစ်သွားလို့) လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်အတွင်း ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့လဲဆိုတာ မမှတ်မိတော့ဘူး ဖြစ်နေတာပါ။ ဆရာ မစ္စတာ လီလျန်အာ အကြောင်းကို ပြောတာကြားလိုက်ရတော့ ကျွန်တော် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားခဲ့တာပါ။ အခြေအနေ ဘာလဲဆိုတာကို သေချာ မရှင်းလင်းဘဲ ဆရာ့ကို အထင်မှားစေခဲ့တာ ကျွန်တော့်အပြစ်ပါပဲ။"
"ကျွန်တော် အပြစ်ပေးခံဖို့ ဝန်ခံပါတယ်! ဆရာ၊ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ နောင်ကို ပိုပြီး ကြိုးစားလေ့ကျင့်ပါ့မယ်၊ ဒီလိုအမှားမျိုး ဘယ်တော့မှ ထပ်မဖြစ်စေရပါဘူး!"
ရှန်အို ဟာ အပြစ်အားလုံးကို သူ့ကိုယ်သူ ပုံချရာမှာ အောင်မြင်သွားခဲ့သည်။
ဇီယန်အရှင် လည်း နောက်ဆုံးတော့ စိတ်သက်သာရာ ရသွားကာ ရှန်အို ကို ကျေနပ်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"ဟာ၊ ရပါတယ်။ မင်းက ငါ့တပည့်ပဲဟာ။ ငါကလည်း အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံတဲ့သူတစ်ယောက်မို့ ဒါကို ဆက်မပြောတော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း အပြစ်ဒဏ်တော့ ခံရဦးမယ်။ မီးနိုင်ငံ ကနေ ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ဆီကို မင်း တစ်ယောက်တည်း သွားရမယ်။ ဒီခရီးကြမ်းက နောင်လာမယ့်အချိန်တွေမှာ မင်းကို ပိုပြီး သတိထားတတ်လာအောင် သင်ခန်းစာပေးလိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်။"
ထို့နောက် ဇီယန်အရှင် သည် တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပွဲကျင်းပရာနေရာရှိ ကျန်ဧည့်သည်များကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
ခဏက တိတ်တဆိတ် သဘောကျ ရယ်မောနေကြသော ဧည့်သည်အပေါင်းမှာ ချက်ချင်းပင် အလွန်တရာ တင်းမာသွားကြလေသည်။
ဇီယန်အရှင် က လီလျန်အာ အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည် - "ငါ့ထင်ရင်တော့ တစ်ခုခု မမှန်တော့ဘူး။"
သူ့ရဲ့ ဓားအရှင်တိုကင်ကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည် - "နေရာအတိုင်းအတာအရ မှားစရာ အကြောင်းမရှိဘူး!"
လီလျန်အာ လည်း ခေါင်းညိတ်ပြရင်း "သမီးရဲ့ ကျောက်စိမ်းရေဓား ကိုလည်း ခံစားမိနေပါတယ်" ဟု ပြောသည်။
ဇီယန်အရှင် က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည် - "ကြည့်ရတာတော့ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် အော်ထျန်း က သူတို့ထဲမှာ ရှိနေပုံပဲ။"
ဇီယန်အရှင် သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ဓားအရှင်တိုကင်ထဲသို့ ကြီးမားလှသော ဖုန်းကျင့်စွမ်းအင်များကို ထည့်သွင်းပေးလိုက်သည်။
လီလျန်အာ လည်း မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ဓားကို အာရုံခံရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
ရုတ်တရက် ဇီယန်အရှင် ရဲ့ လက်ထဲရှိ ဓားအရှင်တိုကင်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု တောက်ပလာလေသည်။
ချလင်!
ခန်းမ၏ တစ်ဖက်ခြမ်းမှ ဓားတစ်လက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
လေထုထဲတွင် ပွင့်လင်းကြည်လင်နေသော ကျောက်စိမ်းရေရှည်ဓားတစ်လက် ပေါ်လာခဲ့၏။
ထိုအချိန်မှာပင် ငွေရောင်တိုကင်တစ်ခုလည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဇီယန်အရှင် နှင့် လီလျန်အာ တို့သည် ထိုပစ္စည်းများ ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထိုအခါ သူတို့သည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားကာ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အုပ်ထားသော ယောက်ျားတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။
လီလျန်အာ သည် ထိုရင်းနှီးနေသော အရိပ်အယောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူမ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။
"သူပဲ! သူပဲ! အစ်ကိုရှန်! လီလျန်အာ ရောက်လာပြီ!"
ရှန်ထျန်း မှာ စကားပင် ပြောစရာ မရှိတော့ပေ။ သူသည် မျက်နှာကို အုပ်ထားသော်လည်း သူမက သူ့ကို မှတ်မိနေခဲ့သည်။ သူ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့ဆီသို့ ပြေးလာနေသော လီလျန်အာ ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း တစ်ယောက် ဘဝကိုပင် သံသယဝင်လာမိတော့သည်။ သေချာတာကတော့ ဤကဲ့သို့ သံသယဖြစ်နေသူမှာ သူ တစ်ဦးတည်းတော့ မဟုတ်ပေ။ ပွဲလမ်းသဘင်အတွင်းရှိ တော်ဝင်မိသားစုဝင်များနှင့် မှူးမတ်အသိုင်းအဝိုင်းအားလုံးမှာ ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို ကြည့်ကာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကြသည်။
ဘာလဲ။ အဲ့ဒီတိုကင်နဲ့ ဓားက မင်းသား ၁၃ ဆီမှာ ရှိနေတာလား။
ဒါဆိုရင် အဲ့ဒီ မင်းသား ၁၃, ရှန်ထျန်း ကပဲ သူတို့ ရှာနေတဲ့သူပေါ့။
ဒါဆို နာမည်ကျော်ကြားလှတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ရှန်အိုtian ဆိုတာ ရှန်အို မဟုတ်ဘဲ ရှန်ထျန်း ဖြစ်နေတာပေါ့။ အဲဒီကံဆိုးမိုးမှောင်ကျနေတဲ့ မင်းသားလေးပေါ့လေ။
သူ့ကို မီးနိုင်ငံ မှာ အကံဆိုးဆုံးလူသားလို့ လူသိများကြတာပါ—လွန်ခဲ့တဲ့ ရာစုနှစ်ဆယ်အတွင်း ဘယ်သူမှ သူ့လောက် ကံမဆိုးဖူးကြပါဘူး။
အဲဒီအချက်ကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားလိုက်ဦး၊ အဲဒီအရှင်သခင်ကရော သူ့ကို ဘာလို့ လိုချင်နေရတာလဲ။ ဇီယန်အရှင် က ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း က နတ်ဘုရား အကြီးအကဲလေ။
သူတို့က လီလျန်အာ ကို မသိကြပေမဲ့ ဇီယန်အရှင် သူမနဲ့ ပြောဆိုဆက်ဆံပုံကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူမဟာလည်း ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ထဲမှာ အလွန်အရေးပါတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်ဆိုတာ သေချာနေသည်။
ဒါပေမဲ့ သူမကတော့ ချစ်သူနဲ့ တွေ့ဖို့အတွက်သာ ခေါင်းပေါ်မှာ ပန်းအိုးကြီးတစ်ခု တင်ပြီး ရောက်လာခဲ့တာလေ။ အခြားတစ်ဖက်မှာတော့ အဲဒီ ပါရမီရှင်မင်းသားလေးကတော့ ဒီလိုပျော်စရာကောင်းတဲ့ အခြေအနေကိုတောင် ခံစားလို့မရရှာဘူး။
ရှန်အို မှာ မနောမီးတောက်ကာ အလွန်တရာ အနာသလို ဖြစ်သွားရလေတော့သည်!
လီလျန်အာ က လက်တစ်ကမ်းအလိုသို့ ရောက်လာချိန်တွင် လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ ရှန်ထျန်း ဆီသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် တုန်လှုပ်မှု၊ မနာလိုမှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုတို့ အပြည့်စိုးမိုးနေကြသည်။
သူ့မှာ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ သူ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ လီလျန်အာ ၏ နဖူးပေါ်သို့ တည့်တည့်ကြီး သွားရောက် ထိမိသွားတော့သည်။ သူမလည်း ရှေ့သို့ ဆက်မတိုးနိုင်တော့ဘဲ ရပ်တန့်သွားရတော့သည်။
လီလျန်အာ သည် ရှန်ထျန်း ကို ခိုင်မာပြတ်သားသော အကြည့်များဖြင့် မော့ကြည့်နေ၏။
ရှန်ထျန်း မှာ သူမ သူ့ကို မှတ်မိသွားပြီဆိုတာကို အသေအချာ သိလိုက်ရသည်။
ကြည့်ရတာ ငါ့ရဲ့ အသွင်ပြောင်းဟန်ဆောင်တဲ့ ပညာက ငါထင်ထားသလောက် မကောင်းလှဘူးထင်တယ်...
ယခုအခါ ရှန်ထျန်း ၏ အထောက်အထားမှာ ပေါ်လွင်သွားပြီဖြစ်ရာ သူ အလွန်တရာ စိတ်ညစ်သွားရတော့သည်။
ကယ်ကြပါဦး!