အခန်း (၈၄) - မင်းအတွက် ကိုယ်တာဝန်ယူပေးမယ်!
တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးသွား၏။
လီလျန်အာသည် ရုတ်တရက် အသက်ရှူရပ်သွားသလို ဖြစ်သွားကာ သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံမှာ အံ့သြထိတ်လန့်မှုကြောင့် အပြည့်အဝ ကျယ်ကျယ်ဝိုင်းသွားလေသည်။
သူမ၏ နီရဲနေဆဲ နှုတ်ခမ်းထူထူလေးများသည် တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်လာပြီး သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ဗလာဖြစ်သွားသကဲ့သို့ အတွေးများ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။
သူ… သူ ဘာပြောလိုက်တာလဲ။
အစောပိုင်းက သူ ပြောလိုက်တဲ့ စကားတွေကို သူမ ယုံနိုင်အောင် မကြိုးစားနိုင်တော့ပေ။
*‘ငါ့ရဲ့ အပြစ်မဟုတ်ဘူးလို့ သူပြောနေတာလား။ ဒါမှမဟုတ်… သူ တကယ်ပဲ ကိုယ်တိုင် လုပ်ခဲ့တာကို ဝန်ခံလိုက်တာလား။’*
လီလျန်အာ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် နှလုံးခုန်သံများမှာ ရူးသွပ်လောက်အောင် မြန်ဆန်လာကာ သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ သွေးကြောများ စီးဆင်းလာပြီး နီရဲသွားကာ သူမ၏ နားရွက်ဖျားများအထိ ပူနွေးလာတော့သည်။
ရှက်ကြောက်ခြင်း၊ ဒေါသထွက်ခြင်း၊ ဇဝေဇဝါဖြစ်ခြင်းနှင့် မယုံကြည်နိုင်ခြင်းတို့ ရောထွေးနေသော ခံစားချက်ကြီးတစ်ခုက သူမ၏ စိတ်နှလုံးကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားသည်။
သူမသည် စွမ်းအားကြီးမားသော ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ်၊ ဆယ့်ခုနစ်နှစ်အရွယ်သာရှိသေးသည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို လုံးဝ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။
*‘ဒီကောင်လေးက… အပြစ်သားကြီးပဲ!’*
လီလျန်အာသည် စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်မိသော်လည်း ထိုကျိန်ဆဲသံနောက်ကွယ်တွင် ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်များက ပို၍လွှမ်းမိုးနေသည်။
သူက သူမ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့ဖူးသည်။
သူက သူမအား အရေးကြီးသော လျှို့ဝှက်ချက်များကို ရှာဖွေရာတွင်လည်း ကူညီပေးခဲ့သည်။
ယခုလည်း… ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် သူမ၏ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို ဖျက်ဆီးခဲ့မိသည်ကို ဝန်ခံရုံသာမက တာဝန်ယူမည်ဟုပင် ပြောလာခဲ့လေပြီ။
*‘မင်းအတွက် ကိုယ်တာဝန်ယူပေးမယ်!’*
ဤစကားလေးခွန်းက လီလျန်အာ၏ စိတ်နှလုံးသားထဲတွင် မီးစလေးတစ်ခု ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ပူနွေးသွားစေသည်။ သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် ဤကဲ့သို့ တာဝန်ယူမှုကို လက်ခံရန် ဝန်လေးနေဆဲပင်။
သူမက အကြီးအကဲတစ်ဦး၊ ကြီးမြတ်သော ပညာရှင်တစ်ဦး မဟုတ်လော။ ရှန်ထျန်းမှာမူ သူမ၏ တပည့်ရင်းတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေသည်။
ဆရာနှင့်တပည့်… မဟုတ်ပေ၊ ဤကဲ့သို့ ကိစ္စမျိုးက မဖြစ်သင့်ပေ!
သို့သော် ဤကဲ့သို့သော အတွေးကို တွေးလိုက်မိသည်နှင့် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော နာကျင်ကိုက်ခဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူမကိုယ်တိုင်ပင် အံ့သြသွားရသည်။
သူမ၏ ရင်ဘတ်အတွင်း၌ တူညီသော ခံစားချက်ကြီးတစ်ခု လှုပ်ခတ်နေသည်။
*‘ငါ… ငါ ဘာတွေတွေးနေတာလဲ?’*
လီလျန်အာသည် မျက်လုံးများကို တင်းတင်းစေ့ကာ သူမ၏ အတွေးများကို ဖယ်ထုတ်ပစ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
သို့သော် ရှန်ထျန်း၏ ရုပ်သွင်နှင့် သူပြောခဲ့သော စကားသံများက သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲပင်။
ထိုအချိန်တွင် ရှန်ထျန်းသည် လီလျန်အာ၏ ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။
*‘ကျွတ်… ငါ တကယ်ပဲ အလွန်အကျွံ ပြောလိုက်မိပြီလား။’*
သူသည် တကယ်တော့ လီလျန်အာအား နှစ်သိမ့်ပေးချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိစီးမှုများကို လျှော့ချပေးချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူ၏ စကားအသုံးအနှုန်းက လွန်ကဲသွားခဲ့ပြီလား။
သို့သော်… ဤအခြေအနေတွင် သူက တာဝန်မယူဘဲ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။
မနေ့ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များသည် အလွန်တရာမှ ရှုပ်ထွေးလှသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ သတိလစ်မတတ် ဖြစ်နေခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထိုကဲ့သို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိတွေ့မှုမျိုး ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းပင်။
ရှန်ထျန်းသည် အလွန်အမင်း တာဝန်သိတတ်သော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည် (သို့မဟုတ် သူကိုယ်တိုင်က ထိုသို့ ခံယူထားသည်)။ ထို့ကြောင့် သူသည် အခြားသူတစ်ဦး၏ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို ယူဆောင်သွားပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားမည့် လူစားမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ပေ။
ထို့အပြင် လီလျန်အာသည် သာမန်မိန်းမပျိုတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ သူမသည် မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ်၏ အရှင်သခင်ဖြစ်ပြီး အလွန်တရာမှ ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားလှပေသည်။ သူမသာ ဤကိစ္စကြောင့် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းသွားပါက သို့မဟုတ် ရူးသွပ်သွားပါက မည်သို့ ဖြစ်သွားမည်နည်း။
*‘ငါ တာဝန်ယူရမယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ တာဝန်ယူရမယ်!’*
ရှန်ထျန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ကာ သူ၏ အသံကို ပို၍ တည်ငြိမ်စေရန် ကြိုးစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“လီလျန်အာ… စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် ပြောတဲ့အတိုင်းပါပဲ။ ဒီကိစ္စအတွက် ကျွန်တော် အစအဆုံး တာဝန်ယူပါမယ်။”
လီလျန်အာ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်သွားသည်။ သူမသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ကာ ရှန်ထျန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် ရှုပ်ထွေးနေသော အလင်းတန်းများ တလက်လက် တောက်လောင်နေသည်။
“မင်း… မင်း တာဝန်ယူမယ် ဟုတ်လား။”
လီလျန်အာ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ အေးစက်ခန့်ညားသော လေသံမျိုး လုံးဝ မရှိတော့ပေ။
“မင်းက တပည့်တစ်ယောက်… ငါက ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကို… မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တာဝန်ယူဝံ့တာလဲ။”
“ဆရာနဲ့တပည့် ဖြစ်နေတာက ဘာဖြစ်လဲ။”
ရှန်ထျန်းက တည်ကြည်သော မျက်နှာဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
“ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဆရာနဲ့တပည့် လက်ထပ်တာတွေ၊ ပေါင်းဖက်တာတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ပြီးတော့… ဖြစ်ပျက်သွားတဲ့ ကိစ္စက တကယ် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့တာပဲလေ။ ကျွန်တော်က လူယုတ်မာတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့်ကြောင့် ဆရာ့ဘဝ ထိခိုက်ပျက်စီးသွားတာကို ကျွန်တော် လက်မခံနိုင်ဘူး။”
လီလျန်အာသည် ရှန်ထျန်း၏ စူးရှပြီး တည်ကြည်သော အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ ရင်ခုန်သံများ ပို၍ ပရမ်းပတာ ဖြစ်လာတော့သည်။
*‘ဒီကောင်လေးက… ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်အထိ ရင့်ကျက်သွားတာလဲ။’*
သူမသည် ရှန်ထျန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာကို လွှဲလိုက်ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်လိုက်သည်။
“မင်းက တကယ်ပဲ… စကားတတ်လှချည်လား။”
“ဒါက စကားတတ်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ရိုးသားတာပါ။” ရှန်ထျန်းက အလေးအနက်ထား၍ ပြောလိုက်သည်။
“လီလျန်အာ၊ စိတ်ထဲမှာ ဘာမှ မတွေးပါနဲ့တော့။ ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော် အကောင်းဆုံး ဖြေရှင်းပေးပါမယ်။ ဆရာ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေမယ့် ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးကိုမှ ကျွန်တော် အခွင့်မပေးပါဘူး။”
လီလျန်အာသည် ရှန်ထျန်းကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုတစ်ခု ပျံ့နှံ့လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် လေးလံနေသော ဖိအားကြီးမှာ တစ်စစီ ယိုယွင်းပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ရှိသည်။
သို့သော် သူမသည် ချက်ချင်းပင် အလျှော့မပေးလိုသေးပေ။ သူမသည် ဆရာတစ်ဦး၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းလိုသေးသည်လေ။
“တော်တော့… အဲ့ဒီအကြောင်းတွေ ဆက်မပြောနဲ့တော့။”
လီလျန်အာက လက်ကို ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ ကာယကံမြောက် လှုပ်ရှားလိုက်ကာ အသံကို တတ်နိုင်သမျှ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်း၍ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီကိစ္စက… ဘယ်သူ့ကိုမှ ထပ်မပြောရဘူး။ ငါတို့နှစ်ယောက်ပဲ သိရမယ်၊ ကြားလား။”
“ဒါပေမဲ့ လီလျန်အာ—”
“ငါ့ကို ငြင်းမနေနဲ့တော့!” လီလျန်အာ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တင်းမာသွားသော်လည်း ယခင်ကကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် မကောင်းတော့ပေ။
“ဒီကိစ္စက အလွန်တရာမှ ရှုပ်ထွေးတယ်။ ပြီးတော့… ငါတို့ရဲ့ လက်ရှိ အနေအထားကိုလည်း မင်းသိပ်မတွေးမိသေးဘူး ထင်တယ်။ ငါတို့က မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ်မှာ ရှိနေတာ။ ဒါက သာမန်နေရာ မဟုတ်ဘူး။”
ရှန်ထျန်းသည် အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
မှန်ပေသည်။ သူတို့သည် မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ်တွင် ရှိနေသည်။ ဤနေရာတွင် အခြားသော အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များစွာ ရှိနေပြီး အထူးသဖြင့် ဇီယန်အရှင် ကဲ့သို့သော လူများက သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေနိုင်ချေ ရှိသည်။
အကယ်၍ ဤအချက်ကိုသာ တစ်စုံတစ်ဦးက သိသွားပါက ကြီးမားသော မုန်တိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
သို့သော်…
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ဆရာ့ကို ဒီတိုင်း လွှတ်ထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။” ရှန်ထျန်းက ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဆရာ့အတွက် ကျွန်တော် တာဝန်ယူရမယ့် အချိန်ရောက်လာရင် ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ နောက်မဆုတ်ပါဘူး။”
လီလျန်အာသည် ရှန်ထျန်းကို ကြည့်ကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထူထူလေးများ တုန်ယင်သွားသည်။
သူမသည် ဤကဲ့သို့သော ခံစားမျိုးကို ဘယ်သောအခါမှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။ သူမ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် သူမသည် တစ်ယောက်တည်း ရပ်တည်ခဲ့고၊ မည်သူ့ကိုမျှ အားကိုးခဲ့ဖူးခြင်း မရှိပေ။
ယခုမူ လူငယ်တစ်ဦးက သူမအတွက် တာဝန်ယူမည်ဟု ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောဆိုနေပေပြီ။
“မင်း… မင်းက တကယ်ပဲ…”
လီလျန်အာသည် စကားဆက်ရန် အားမရှိတော့ပေ။ သူမသည် ရှန်ထျန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် လှိုင်းထန်နေသော ခံစားချက်များကို မည်သို့မှ ဖုံးကွယ်မရတော့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
“ကောင်းပြီလေ… ဒီကိစ္စကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားကြရအောင်။”
လီလျန်အာသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ကာ သူမ၏ အမူအရာကို ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။
“အရေးကြီးဆုံးက အခု လက်ရှိ အခြေအနေကို ဖြေရှင်းဖို့ပဲ။ ငါတို့ ဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားဖို့လိုတယ်။ ဇီယန်အရှင် က တစ်ခုခုကို သတိထားမိသွားရင် အကုန်လုံး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။”
ရှန်ထျန်းသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။”
သူတို့နှစ်ဦးသည် နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောတော့ဘဲ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။
သို့သော် သူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင်မူ မနေ့ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အကြောင်းအရာများနှင့် အပြန်အလှန် ဖလှယ်ခဲ့သော စကားများက ဖျောက်ဖျက်၍ မရနိုင်တော့ပေ။
ဤခရီးစဉ်သည် သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးကို အပြီးအပိုင် ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“အို… ငါ့တပည့်လေး!! မင်းက ငါ့ကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစေလိုက်တာပဲ!”
ဇီယန်အရှင်၏ စကားကြောင့် ရှန်အို မှာ အံ့သြင်្ငေးသွားခဲ့သည်။
ကျန်ရှိနေသူ အားလုံးကလည်း ဖြစ်ပျက်နေသည့် အဖြစ်အပျက်ကို ကြည့်ကာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်ကုန်ကြသည်။
ဘာလဲ။
ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်းမှ ဇီယန်အရှင်ကိုယ်တိုင်က မီးနိုင်ငံဆီကို လူကိုယ်တိုင် လာရောက်ခဲ့တာလား။
ဘာလဲ။
ဇီယန်အရှင်က သတ္တမမင်းသား၏ ပါရမီကို အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ့ကို ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်းသို့ ကိုယ်တိုင်ခေါ်ဆောင်သွားချင်နေတာလား။
ဘာလဲ။
ဇီယန်အရှင်က သတ္တမမင်းသားသည် နောင်တစ်နေ့တွင် နာစင့်ဆိုးလ်အဆင့်သို့ သေချာပေါက် ရောက်ရှိနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေတာလား။
...
အရှေ့ဘက်တောအုပ်တွင် တပည့်များက ဆရာ့ထံသို့ ဦးစွာသွားရောက်ဂါရဝပြုခြင်းသည် ထုံးစံဓလေ့တစ်ခုဖြစ်ပြီး လေးစားမှုပြသခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဆရာဖြစ်သူက တပည့်ဖြစ်သူ၏ အိမ်တံခါးဝအထိ ကိုယ်တိုင်လာရောက် ခေါ်ဆောင်သည့် ဖြစ်ရပ်မျိုး လုံးဝ မရှိဖူးပေ။
ဇီယန်အရှင် ပေါ်ထွက်လာပုံမှာ အလွန်တရာ ထူးဆန်းနေသဖြင့် သတ္တမမင်းသား၏ ပါရမီမှာ မည်မျှအထိ ထူးချွန်နေသနည်းဟု လူတိုင်းက တွေးတောလာကြသည်။ ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်းမှ မသေမျိုးအကြီးအကဲပင်လျှင် သူ့ကို ပညာသင်ကြားပေးရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။
လူတိုင်းက ယခုအခါ မင်းသားကို မည်သို့ အချွဲအနွဲ့လုပ်ရမည်ကို တွေးတောနေကြတော့သည်။
သို့သော် ရှန်ထျန်းကမူ ဤအရာသည် ထင်သလောက် ရိုးရှင်းမည်မဟုတ်ဟု ခံစားရကာ ယခုပင် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ထွက်သွားချင်နေတော့သည်။
“ဆရာ… ဒီကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ။”
ဇီယန်အရှင်က သူ့အပေါ် ဤမျှဖော်ရွေနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ ရှန်အို မှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။ သူ ဇီယန်အရှင်နှင့် နောက်ဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်က ထိုသူမှာ အလွန်တရာမှ တင်းမာခက်ထန်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ဘာကြောင့်များ သူက အခုလို ပြုံးနေရတာလဲ။ သူက တကယ်ပဲ ငါ့ရဲ့ဆရာရော ဟೌရဲ့လား။ ဒါမှမဟုတ် ရုပ်ဖျက်ထားတဲ့ နာနာဘာဝ တစ်ခုခုများလား။
ဇီယန်အရှင်သည် သူ၏တပည့်ကို ကြည့်ကာ အလွန်တရာမှ ကျေနပ်အားရနေလေသည်။
သူက တိုးတက်သော အပြုံးတစ်ပွင့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်– “ဟားဟား၊ ဆက်ပြီး ဟန်ဆောင်နေတုန်းပဲလား။ မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် ထဲမှာ လီလျန်အာ ကို ဘာလုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ မင်းမေ့သွားပြီလား။”
ရှန်အို မှာ အံ့သြမှင်သက်သွားခဲ့သည်။
ဘာလဲ။ ငါ ဘာလုပ်ခဲ့လို့လဲ။ စောင့်ဦး! ငါ့မှာ ချီ သွေဖည်မှု ဖြစ်သွားပြီး နှစ်ရက်လောက် သတိမေ့သွားခဲ့တာ။ သေစမ်း၊ အဲဒီနှစ်ရက်အတွင်းမှာ ငါ တစ်ခုခု ထူးထူးဆန်းဆန်း လုပ်မိသွားလို့လား။ ငါက…
ရှန်အို သည် ထိုအကြောင်းကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် ရင်ဘတ်ထဲတွင် လှိုက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
“ဆရာ… ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ တပည့် နားမလည်ဘူး။”
ဇီယန်အရှင် က မျက်စိတစ်ချက် ပစ်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်– “လူတွေရှေ့မှာ အဲဒါကို တကယ်ပြောခိုင်းရမှာလား။”
ရုတ်တရက် သူက ပြုံးလိုက်လေသည်။ “မင်း သိလား ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲလို့။ အဲဒီမိန်းကလေးငယ်လေးက မင်းနဲ့မှလွဲပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ လက်မထပ်ဘူးလို့ ငြင်းနေတာကွ! ငါပြောမယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်သာ တကယ် အတူတူ ဖြစ်လာကြမယ်ဆိုရင် ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ နာစင့်ဆိုးလ်အဆင့်ကို ရောက်နိုင်တယ်!”
ရှန်ထျန်း ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်သွားပြီး ယခု အခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်း သဘောပေါက်လာလေသည်။ သူသည် ထိုင်ခုံမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖယ်ရှားလိုက်ကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ထိုစဉ်မှာပင် ကြင်နာတတ်သော မျက်နှာတစ်ခုက သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ “ဒီမှာပဲ နေစမ်းပါ။”
ရှန်အို က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်– “ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း မှာ အို က တော်တော်လေး တန်ဖိုးထားခံရတာ! ငါ မသေမျိုးအကြီးအကဲဆီမှာ အကူအညီတစ်ခု တောင်းပေးမယ်။ မင်းကို အို နဲ့အတူ ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ကို ဝင်စေချင်တယ်။ မင်းသာ ကံကောင်းရင် ဒါက မင်းရဲ့ ကံဆိုးတဲ့ သဘောသဘာဝကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်လိမ့်မယ်။”
ရှန်ထျန်း မှာ ငိုချင်လာတော့သည်။ သူ့အဖေက သူ့ကို ဒီလောက်အထိ ဂရုစိုက်ပေးတာကြောင့် သူ ဝမ်းသာမိသော်လည်း ယခုတော့ သူ အမှန်တကယ် ထွက်ပြေးရတော့မည် ဖြစ်သည်!
မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် တွင် သူ၏ ရုပ်ဖျက်မှုမှာ အမှားအယွင်းကင်းစင်သည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ ဤ ဇီယန်အရှင် က နန်းတော်အထိ လိုက်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။
ငါ့မှာ ဂျီပီအက်စ် (GPS) လိုမျိုး တပ်ဆင်ခံထားရတာလား။ စောင့်ဦး… ဂျီပီအက်စ် ဟုတ်စမ်း။
ရှန်ထျန်း သည် ဇီယန်အရှင် ကိုင်ထားသည်ကို မြင်ခဲ့ရသော တံဆိပ်ကို ပြန်ပြောင်းသတိရလိုက်သည်။ ၎င်းသည် သူ့တွင်ရှိသော ဓားသခင်တံဆိပ် နှင့် အလွန်တရာ ဆင်တူလှသည်။ တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ ၎င်းသည် ရွှေရောင် ဖြစ်နေခြင်းပင်။
ရှန်ထျန်း တွင် ဉာဏ်ကောင်းသော ခန့်မှန်းချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဒါဆိုရင် ဒီတံဆိပ်နှစ်ခုက အချင်းချင်း ချိတ်ဆက်နေပြီး တစ်ခုနဲ့တစ်ခု တည်နေရာ ရှာလို့ရတယ်လို့ ဆိုလိုတာပေါ့။
ဤအချက်ကို တွေးမိသည်နှင့် ရှန်ထျန်း သည် သူ၏ ဉာဏ်ရည်ကို သူ ချီးကျူးမိင်တော့သည်။
ဟား! ငါက တကယ် တော်တာပဲ!
ရှန်အို နှင့် ဇီယန်အရှင် တို့ စကားပြောဆိုနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှန်ထျန်း ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်သွားသည်။
ညီအစ်ကိုရာ၊ မင်းက ဘာမှ နားမလည်သေးပါဘူးကွာ…
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဇီယန်အရှင် သည် ရှန်ထျန်း ကို ယခင်က တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးပေ။
ရှန်ထျန်း က ယခုအချိန်တွင် ခေတ္တပုန်းအောင်းနေခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် နေရာတိုင်း၌ အန္တရာယ်များ ရှိနေသောကြောင့်ပင်။ အမှားမခံဘဲ သတိထားနေခြင်းက အကောင်းဆုံးတည်း။
ထို့ကြောင့် ရှန်ထျန်း သည် ဓားသခင်တံဆိပ် ကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်ယူလိုက်ကာ တစ်နေရာရာသို့ ပစ်ချရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ဇီယန်အရှင် က တစ်စုံတစ်ရာသော လျှို့ဝှက်ပညာကို သုံးပြီး တံဆိပ်နှစ်ခုကို ပဲ့တင်ထပ်စေခဲ့လျှင်တောင် ရှန်ထျန်း က သူ ဘာမှမသိပါဘူး ဟုသာ ဟန်ဆောင်နေလိုက်မည်။ သို့ဆိုလျှင် သူ လုံခြုံသွားလိမ့်မည်။
သူသည် ဓားသခင်တံဆိပ် ကို စွန့်ပစ်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် သူ၏ အာခွန်ပင်လယ်လက်စွပ် ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းရေဓား ပါ တုန်ခါနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုစဉ် ဝေယန်နန်းတော်၏ တံခါးဝတွင် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော ကလေးမလေးတစ်ဦး ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ဟား! ငါ ခံစားမိပြီ! ဒါ ငါ့ရဲ့ ကျောက်စိမ်းရေဓား ပဲ! ရှန်အစ်ကို! လီလျန်အာ လာပြီ!”
ဒွမ်း!
တံခါးကြီး တွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရပြီး ဘောင်တစ်ခုလုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားသည်။
ခေါင်းပေါ်တွင် ပန်းအိုးတစ်အိုး တင်ထားသော ကလေးမလေးတစ်ဦး နန်းတော်ထဲသို့ ပြေးဝင်လာပြီး သူမ၏ ဆံပင်အဖျားလေးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တုန်ခါနေသည်။
ရှန်ထျန်း ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်သွားပြီး စားပွဲပေါ်တွင် မျက်နှာကို ဖប់လိုက်သည်။ သူ၏ ခေါင်းရှေ့တွင် အရက်အိုးတစ်အိုးကို ဆွဲယူကာ သူ့ကိုယ်သူ ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
ငါ ပြီးသွားပြီ၊ ဒီတစ်ခါတော့ တကယ် ပြီးသွားပြီ…
ဇီယန်အရှင် သည် ထိုကောင်မလေးကို ကြည့်ကာ ရယ်ရမိုရို ငိုရမိုရို ဖြစ်သွားသည်။ “လျန်အာ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထွက်လာတာလဲ။ မင်းရဲ့ အစ်ကြီးက မသိဘူးမဟုတ်လား?”
ထို့နောက် ဇီယန်အရှင် သည် သူမ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ ရင်းနှီးနေသော ပန်းအိုးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားပြီး ရှန်အို အတွက် ကောင်းချီးပေးလိုက်လိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။
သနားစရာကောင်းလိုက်တာ… ငါ မှားမသွားဘူးဆိုရင် ဒါက ကိုးရွက်ပါ ဂလာဒီယိုလပ်စ် (Nine-Leafed Gladiolus) ရဲ့ ပန်းအိုးပဲ! အဲဒါ အစ်ကြီး အကြိုက်ဆုံး ပန်းပင်လေကွာ! အိမ်ကနေ ထွက်ပြေးလာရုံတင်မကဘဲ အဲဒီပန်းပင်ကိုပါ နုတ်ခဲ့တာပေါ့လေ!?
ဇီယန်အရှင် သည် သူ၏ အစ်ကြီး မည်မျှ ဒေါသထွက်နေမည်ကို မြန်းကြည့်နိုင်ပေသည်။
အို… ငါ့တပည့်လေး။ မင်းအတွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်… ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းကို မသတ်နိုင်တဲ့ အရာက မင်းကို ပိုပြီး သန်မာလာစေတာပဲလေ!
တစ်ဖက်တွင်မူ…
လီလျန်အာ သည် ဇီယန်အရှင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှက်ရွံ့သွားသည်။ “ဦးလေး-အရှင်၊ ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။”
“ငါ့အစ်ကြီးက မင်းရဲ့ ရှန်အစ်ကို့ကို ရှာခိုင်းလို့လေ။”
လီလျန်အာ မှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူမ၏ ဆံပင်အဖျားလေး တောင့်တင်းသွားပြီး မေးလိုက်သည်– “ဒါဆို? ဒါဆို? ရှာတွေ့ပြီလား?”
ဇီယန်အရှင် က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်– “တွေ့တာပေါ့! ငါက ဘယ်တုန်းကများ မင်းအဖေကို စိတ်ပျက်စေခဲ့ဖူးလို့လဲ။ ငါ့ရဲ့ 天才 (ပါရမီရှင်) ဆင်ခြင်တုံတရားနဲ့ ရှန်အိုtian ဆိုတာ အတုအယောင် နာမည်တစ်ခုပဲဆိုတာ ငါ သိလိုက်တာပေါ့။ ကြယ်တွေကို ဖတ်ရှုပြီးတဲ့နောက်မှာ ငါ အရာရာကို နားလည်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။”
ထို့နောက် ဇီယန်အရှင် သည် ရှန်အို ကို သူမ၏ ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်– “မင်းရဲ့ ဦးလေး-အရှင် ဘလောက်တော်ကြောင်း ဘယ်တော့မှ မသံသယဝင်နဲ့! ကြည့်စမ်း၊ သူ့ကို မှတ်မိလား?”
လီလျန်အာ မှာ အံ့သြမှင်သက်သွားခဲ့သည်။
ဟင်၊ ဒီလူက ဘယ်သူလဲ… မိန်းမပျိုလေး?
လီလျန်အာ သည် ရှက်သွေးဖြန်းနေသော ရှန်အို ကို တွေဝေင်ေးစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ဦးလေး-အရှင်က ဘာလို့ ငါ့ကို ဒါတွေ လာမေးတာလဲ။ ဒီလို သာမန်ရုပ်ထွက်ရှိတဲ့လူက ဘယ်သူဆိုတာ ငါက ဘယ်လိုလုပ် သိရမှာလဲ။
လီလျန်အာ သည် ခဏမျှ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ရပ်နေကာ ရှန်အို ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ ဘယ်သူဖြစ်ကြောင်း ပြန်စဉ်းစားရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် သူမသည် ဤလူကို မည်သို့မှ မမှတ်မိနိုင်သေးပေ!
ထို့နောက် ရှန်အို သည် သူမထံသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။
သူသည် သူ၏ သတ္တိရှိသမျှကို စုစည်းလိုက်ကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်– “လျန်အာ အစ်မကြီး၊ ကျုပ်တို့ကြားမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့လဲဆိုတာ ကျွန်တော် မမှတ်မိတော့ပေမဲ့… အကယ်၍ ကျွန်တော် အစ်မကြီးကို တစ်ခုခု လုပ်ခဲ့မိရင် ဒီအတွက် ကျွန်တော် တာဝန်ယူပါမယ်!”
လီလျန်အာ မှာ စကားပင် ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။
ဒါပေမဲ့ မင်းက အရမ်း ရုပ်ဆိုးတာပဲလေ…
အခန်း (၈၄) – အမှန်တကယ် မဟုတ်ပါဘူး!
ရှန်ထျန်း သည် စားပွဲခုံအောက်တွင် ပုန်းအောင်းရင်း စာမျက်နှာပေါ်ပါ အချက်အလက်များကို ငေးကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲနေမိသည်။
ဒီကောင်တွေက ဘယ်လောက်တောင် အလကားနေရင်း အချိန်ဖြုန်းနေကြတာလဲ။ အလုပ်မရှိ အကိုင်မရှိနဲ့။
သူက လီလျန်အာ ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ထွက်သွားစေချင်သော်လည်း ဤကောင်မလေးက ဤနေရာတွင် ရောက်ရှိလာကာ ရှုပ်ရှုပ်ထွေးထွေး ဖြစ်စေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။
ထိုစဉ် ရှန်အို က အံ့သြတုန်လှုပ်နေသော လီလျန်အာ ကို ကြည့်ကာ အလွန်တရာ အားနာနေဟန်ဖြင့် တိုးတိုးလေး ဆက်ပြောလိုက်သည်– “လျန်အာ အစ်မကြီး… ကျွန်တော့်ကို တကယ်ပဲ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူးလားင်္? အဟမ်း၊ အမှန်တော့ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်လည်း မတော်တဆ ဖြစ်သွားတာပါ… အဲဒါကြောင့်… အဲဒါကြောင့်…”
လီလျန်အာ ရဲ့ မျက်နှာငယ်လေးမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲလာပြီး နားရွက်ဖျားတွေပါ တက်လာသည်အထိ ရှက်သွားလေသည်။
သူမက ရှန်အို ကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်ရင်း ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်– “မင်း… မင်း အဲဒီအကြောင်းကို ဘာလို့ ထပ်ပြောရဲရတာလဲ! မင်း သေချင်နေပြီလား!”
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှန်အို မှာ ပို၍ပင် ကြောက်ရွံ့သွားပြီး အပြစ်ရှိသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်သည်။
ဇီယန်အရှင် မှာမူ ဘေးမှနေ၍ မျက်ခုံးပင့်ကာ စပ်စုလိုစိတ်များ တဖွားဖွား ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။
ဟေ… ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။
ဒီကောင်လေးက တကယ်ပဲ လျန်အာ ရဲ့ အသည်းနှလုံးကို ထိခိုက်စေခဲ့တာလား။ ဒါမှမဟုတ် သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ တစ်ခုခုများ ရှိခဲ့တာလား။
ဇီယန်အရှင် သည် အလွန်တရာ စိတ်ဝင်စားသွားကာ သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ဆက်ဆံရေးကို အကဲခတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် ရှန်အို ၏ ရုပ်ရည်မှာ အလွန်တရာ သာမန်လွန်းလှပြီး အနည်းငယ် ဆိုးဝါးနေသေးသောကြောင့် ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးက လီလျန်အာ ကဲ့သို့ လှပသော ကလေးမလေးကို မည်သို့ ရနိုင်မည်နည်းဟု သူ တွေးမိပြန်သည်။
သို့သော် ကျင့်ကြံခြင်းလောကကြီးတွင် အချစ်ဆိုသည်မှာ ထူးဆန်းလှပေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရုပ်ရည်က အဓိက မဟုတ်ပေ။
ဇီယန်အရှင် က ခေါင်းကို ညိတ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်– “အင်း… လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို သူ့ရဲ့ အပြင်ပန်းရုပ်ရည်နဲ့ တိုင်းတာလို့ မရဘူးပေါ့လေ။ ငါ့တပည့်လေးက ရုပ်ဆိုးပေမဲ့ မိန်းကလေးတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တစ်ခုတော့ ရှိပုံရတယ်။ တော်လိုက်တဲ့ တပည့်ပဲ… ငါ့ရဲ့ အမွေဆက်ခံသူ ပီသပါတယ်!”
စားပွဲအောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော ရှန်ထျန်း မှာမူ ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်နှာကြီး မည်းမှောင်သွားရတော့သည်။
ဘိုးတော်ကြီး… ခင်ဗျားရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ ဘာတွေ ရောက်နေတာလဲ။ ကျုပ်က ဘာကို မိန်းကလေးတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ရှိရမှာလဲ။ ဒါတွေက အလကား ဖြစ်ရပ်မှားကြီးတွေပါ။ ကျုပ်ကို မစွပ်စွဲပါနဲ့တော့!
လီလျန်အာ က ရှန်အို ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေရာမှ ရုတ်တရက် အတိတ်ကို ပြန်စဉ်းစားမိသွားဟန်ဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုများ ဝင်ရောက်လာသည်။
ခဏနေဦး…
ဒီလူရဲ့ အသံက… ပြီးတော့ ဒီပုံစံက…
လီလျန်အာ သည် မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလာကာ ရှန်အို ၏ မျက်နှာကို သေချာစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို ပုံဖော်မိလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ ပါးစပ်လေး ဟသွားလေသည်။
“မင်းက… မင်းက အဲဒီနေ့က ကောင်လေးပဲ!”
ရှန်အို ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အတုအယောင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး “အစ်မကြီးက မှတ်မိသွားပြီပေါ့…” ဟု တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်း… မင်း ဒီကို ဘယ်လိုရောက်နေတာလဲ! ပြီးတော့ မင်းက ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်နေရတာလဲ!”
လီလျန်အာ မှာ အလွန်တရာ အံ့သြသွားကာ သူမ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ ပန်းအိုးကြီးပင် ယိမ်းယိုင်သွားသည်အထိ ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် ရှန်အို ၏ ပုံစံအစစ်အမှန်ကို သိလိုက်ရသောအခါ ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ရသည်။
ဇီယန်အရှင် က ဘေးမှနေ၍ ဝင်ပြောလိုက်သည်– “ဟေ့, လျန်အာ၊ မင်းတို့ နှစ်ယောက်က အရင်ကတည်းက သိနှင့်ပြီးသားလား။ ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့။ ငါ့တပည့်လေးကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပေးပါဦး။ သူက အပြင်ပန်းသာ ရုပ်ဆိုးနေတာ၊ အတွင်းစိတ်က အရမ်းကောင်းပါတယ်။”
လီလျန်အာ သည် ဇီယန်အရှင် ကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ရှန်အို ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ဦးလေး-အရှင်… သူက အဲဒီလူ မဟုတ်ပါဘူး… အဟမ်း၊ ဆိုလိုတာက သူက အဲဒီလူ ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်မှာပါ…”
လီလျန်အာ က ရှန်ထျန်း ၏ အစစ်အမှန် ရုပ်ရည်နှင့် ကျက်သရေကို ကောင်းစွာ မှတ်မိနေသေးသည်။ ဤကဲ့သို့သော သာမန်ရုပ်ဆိုးဆိုး လူငယ်လေးနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားလှပေသည်။ သို့သော် အသံနှင့် အချို့သော အမူအရာများမှာ အလွန်တရာ ဆင်တူနေသောကြောင့် သူမလည်း ရောထွေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ရှန်အို က အမြန်ပဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး “ဟုတ်ပါတယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်! ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလို ထူးချွန်တဲ့ လူမျိုးနဲ့ တူရမှာလဲဗျာ။ ကျွန်တော်က သာမန်လူပါပဲ!” ဟု ထောက်ခံပြောဆိုလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း က စားပွဲခောက်အောက်မှနေ၍ ဤစကားများကို ကြားသောအခါမှသာ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားရတော့သည်။
ကောင်းလိုက်တာ… ဒီကောင်လေးက ဒီတစ်ခါတော့ ဦးနှောက်ကောင်းကောင်း သုံးတတ်သွားပြီပဲ။ တော်သေးတာပေါ့၊ ငါ့ကို မဖော်လိုက်လို့။
သို့သော် ဇီယန်အရှင် ကမူ မျက်မှောက်ကြုတ်ကာ ရှန်အို ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းက ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ ရှန်အို? မင်းက ငါ့ရဲ့ တပည့်ရင်းပဲဟာ၊ ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဲဒီလောက်အထိ နှိမ့်ချနေရတာလဲ။ မင်းမှာ ရှိသင့်တဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ဘယ်မှာလဲ။”
ရှန်အို မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် ပြန်ပြောရခက်နေစဉ် လီလျန်အာ က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်– “ဦးလေး-အရှင်၊ သူ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီလူက အရမ်းကို… အဟမ်း၊ အရမ်းကို ကြည့်ကောင်းပြီး ခန့်ညားပါတယ်။ ဒီလူနဲ့ လုံးဝ မတူပါဘူး!”
ဇီယန်အရှင် က အံ့သြသွားကာ ရှန်အို ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး “တကယ်လား? မင်းက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်အထိ ရုပ်ဆိုးနေတာလား ရှန်အို?” ဟု မယုံကြည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။
ရှန်အို မှာ ငိုရမလို ရယ်ရမလို ဖြစ်သွားကာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။
ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ဤကဲ့သို့သော တိုက်ရိုက်မေးခွန်းမျိုးက လူတစ်ယောက်ကို ရင်နာသွားစေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။
စားပွဲအောက်ရှိ ရှန်ထျန်း မှာမူ ခေါင်းကို လက်ဖြင့် အုပ်ထားလိုက်မိတော့သည်။
ဒီလူကြီးကတော့လေ… တကယ်ကိုပဲ စကားပြောတတ်လွန်းပါတယ်။ သူ့သားကို သူကိုယ်တိုင် အရှက်ခွဲနေတာပဲ…