တခမ်းတနား ရေးသားထားသော ဝက်ဘ်ဝေဇဝယ်ဝတ္ထု တာဝန်ခံ ဘာသာပြန်သူ၏ အစီအစဉ်အတိုင်း တင်ဆက်လိုက်ပါသည်။
အခန်း (၈၃) - မင်းက ငါ့ကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစေတယ်!
ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ၏ တည်နေရာအတိအကျကို သိရှိပြီးနောက် ရှန်ထျန်း သည် တွေဝေမနေတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာခဲ့သည်။
လမ်းခရီးတွင် သူသည် မြေပြင်ကို ခြေဖြင့် ခပ်သာသာပင် மிင်း၍ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာလာခဲ့ရာ သူ၏ ကိုယ်ဟန်အမူအရာမှာ တိမ်စိုင်များကို ဖြတ်သန်းလာသည့် လေညင်းကဲ့သို့ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးလှသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တဖိတ်ဖိတ် တောက်ပနေသော အလင်းတန်းလေးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း တည်ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ တရှိန်ထိုး ဦးတည်ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။
ခဏကြာပြီးနောက်...
ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ၏ အပြင်ဘက် နယ်နိမိတ်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ရှန်ထျန်း သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူ၏ ရှေ့မျက်နှာစာတွင်မူ ထူထဲလှသော မြူခိုးများနှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော စွမ်းအင်စည်းချက်တို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည့် ရှေးဟောင်း နယ်မြေတစ်ခု တည်ရှိနေပေသည်။
"ဒီနေရာပဲ ဖြစ်ရမယ်..."
ရှန်ထျန်း ၏ မျက်ဝန်းတို့ တလက်လက် တောက်ပသွားသည်။ သူသည် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ရှေ့မှ စွမ်းအင်အတားအဆီးကို ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။ ထိုအခါ ထူးဆန်းသော အသံမြည်ဟည်းသံနှင့်အတူ ကြီးမားလှသော လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ တံခါးဝကြီး ပွင့်လာခဲ့တော့သည်။
သူ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင်၏ စွမ်းအင်သိပ်သည်းဆမှာ အပြင်ဘက်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုမြင့်မားနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤနေရာသည် မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် ဖြစ်ပြီး ရှေးခေတ်ကတည်းက အလွန်တရာ အဖိုးတန်လှသော သစ်ဥသစ်ဖုများနှင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ တို့ ထွက်ရှိရာ နေရာလည်း ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထိုနေရာ၌ လူတစ်ဦးက သူ့ထက်စော၍ ရောက်ရှိနှင့်နေပုံရသည်။
"အဟမ်း..."
အေးစက်စက် ချောင်းဟန့်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အရိပ်တစ်ခုက အမှောင်ရိပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုသူကား အခြားသူမဟုတ်၊ ဇီယန်အရှင် ပင်တည်း။
ဇီယန်အရှင် သည် ရှန်ထျန်း ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ မျက်နှာထားမှာ တင်းမာသွားပြီး အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်သည်။
" ရှန်ထျန်း၊ မင်း တကယ်ပဲ ဒီကို ရောက်လာရဲတယ်ပေါ့လေ။ ငါ့ကို စိန်ခေါ်ချင်လို့လား"
ရှန်ထျန်း က ဇီယန်အရှင် ကို ငေးကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုမျှ မရှိပေ။
"စိန်ခေါ်တယ် ဟုတ်စ။ ဇီယန်အရှင်၊ မင်း ဒီနေရာကို အရင်ရောက်နေတာနဲ့ပဲ ဒီပစ္စည်းတွေ အားလုံးက မင်းပိုင်သွားပြီလို့ ထင်နေတာလား။ ဒီလောကမှာ အကောင်းဆုံးအရာတွေက ထိုက်တန်တဲ့သူဆီကိုပဲ ရောက်သွားတတ်တယ်ဆိုတာ မင်း မသိသေးဘူးလား"
"မင်း..." ဇီယန်အရှင် ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီရဲသွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်လှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုကိုပင် တုန်ခါသွားစေသည်။
"ကောင်းပြီလေ! မင်းရဲ့ စွမ်းရည်တွေ ဘယ်လောက်အထိ တက်လာပြီလဲဆိုတာ ငါ ဒီနေ့ ကိုယ်တိုင်ပဲ စမ်းသပ်ပြမယ်!"
ဇီယန်အရှင် သည် လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ လက်ထဲတွင် ထက်ရှလှသော ဓားတစ်လက် ပေါ်လာပြီး ရှန်ထျန်း ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းချလိုက်သည်။
သို့သော် ရှန်ထျန်း ကမူ နေရာမှ အနည်းငယ်မျှ မရွှေ့ပေ။ သူသည် ဓားချက်ကို ငေးကြည့်ရင်း လက်ကို ပေါ့ပါးစွာ မြှောက်လိုက်ကာ အလွယ်တကူပင် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
ဘုန်း!
ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ဇီယန်အရှင် ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ တဒင်္ဂအတွင်းမှာပင် ပျက်ပြယ်သွားခဲ့သည်။ ဇီယန်အရှင် သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး နောက်သို့ အလ급အကန် ဆုတ်ခွာလိုက်ရသည်။
"ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ! မင်းရဲ့ စွမ်းအားက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင်..."
ရှန်ထျန်း က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာဖြင့် သူ၏ လက်ကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
" ဇီယန်အရှင်၊ မင်းနဲ့ ငါ့ကြားက ကွာခြားချက်က မင်းထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုများနေပါသေးတယ်။ မင်းနဲ့ ငါနဲ့က လုံးဝ မတူဘူးဆိုတာကို သဘောပေါက်လိုက်စမ်းပါ"
ထိုစဉ် ဝေးလံသော အရပ်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
"ကောင်းလိုက်တဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ပဲ! ငါ့တပည့်၊ မင်း တကယ်ပဲ ငါ့ကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစေတယ်!"
ထိုအသံနှင့်အတူ အလင်းတန်းတစ်ခု ကျဆင်းလာပြီး ရှန်အို နှင့် လီ တို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ရှန်အို ၏ မျက်နှာတွင် ကျေနပ်အားရမှု အပြည့်ဖြင့် ပြုံးရွှင်နေသည်ကို တွေ့ရပေသည်။
ရှန်ထျန်း သည် ဆရာဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ဆရာ..."
ဇီယန်အရှင် မှာမူ ရှန်အို ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားတော့သည်။ သူ သိလိုက်ရသည်မှာ ဤနေရာတွင် သူ ဆက်လက် ရပ်တည်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပြီ ဆိုသည့် အချက်ပင်တည်း။
“ပုံစံကြည့်ရတာ ဧည့်သည်တော်တွေကတော့ အတော်လေး ဆာလောင်နေကြပုံပဲ” ဟု မီးဘုရင်က မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။
သူက ပြုံးလျက် ဆက်ပြောသည် - “လုံ၊ အောင်၊ တျန်း၊ မင်းတို့ သုံးယောက် အတူတူ ထိုင်ကြပေတော့!”
ဘာတဲ့လဲ?!
ရှန်လုံ နှင့် ရှန်အို တို့မှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
ရှန်ထျန်း က “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဖခင်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း မှာမူ သူတို့ သုံးယောက်သား အတူတူ ထိုင်ခွင့်ရသည့်အတွက် ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။
ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ရှန်ထျန်း သည် ဤကမ္ဘာသို့ ကူးပြောင်းလာပြီးနောက်ပိုင်း အလွန်တရာ အထီးကျန်ဆန်မှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။ ကွေ့ကုန်းကုန်း က အလွန်တရာ ဂရုစိုက်ပေးသော်လည်း သူက အလွန်တရာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သူဖြစ်ရာ ၎င်းတို့ကြားတွင် အကွာအဝေးတစ်ခု ရှိနေစေခဲ့သည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် ရှိ သူ၏ ပရိသတ်များမှာ အလွန်အမင်း စိတ်အားထက်သန်လွန်းကြသဖြင့် ရှန်ထျန်း မှာ သူတို့နှင့် ပတ်သက်ရသည်မှာ အနေရခက်လှပေသည်။
သူ့ကို တဝါးတဝါးနှင့် ဆက်ဆံခြင်း မရှိကြဘဲ သာမန်အတိုင်းပင် ဆက်ဆံကြသော ဤညီအစ်ကိုများကြောင့် သူသည် မိသားစုဆီသို့ ပြန်ရောက်လာရသကဲ့သို့ နွေးထွေးမှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။
သူက ရှန်အို ကို လှည့်၍ ပြောလိုက်သည် - “ညီလေး၊ တကယ်တော့ မင်းရဲ့ ဒီလို မင်္ဂလာရှိတဲ့နေ့မှာ ကိုယ်တော်က နောက်ကျလိမ့်မယ် မဟုတ်ဘူး။ တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ ကိုယ်တော် မင်းအတွက် လက်ဆောင်တစ်ခု ပြင်ဆင်ထားပါတယ်”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှန်အို ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် လှပ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
ဘာလဲ။ မင်း ဘာလက်ဆောင်တွေများ ယူလာသေးတာလဲ! ကိုယ်တော်ကများ အဲ့ဒါကို သိမ်းဆည်းဝံ့တဲ့ ရဲစွမ်းသတ္တိ ရှိလို့လား...
ရှန်အို က အတင်းအကျပ် အပြုံးတစ်ပွင့် ဖန်တီးကာ ပြောလိုက်သည် - “အစ်ကိုတော်ရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က သွေးရင်းညီအစ်ကိုတွေပဲဟာ၊ ဒီလောက်တောင် အခမ်းအနားတွေ လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး”
ရှန်ထျန်း က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ “မရဘူး၊ သေချာပေါက် လက်ခံရမယ်! ညီလေးက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်ကို အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီပဲ။ အစ်ကိုတော်တစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းကို တစ်ခုခု ပေးကို ပေးရမယ်လေ!”
ရှန်လုံ မှာမူ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အနည်းငယ် အနေခက်သွားပြီး တိတ်တဆိတ်ဖြင့် စားစရာများကိုသာ ငုံ့စားနေတော့သည်။
ထို့နောက်တွင်မူ ရှန်ထျန်း က သေတ္တာငယ်လေး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ရှန်အို ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးအပ်လိုက်ပြီး "ကြည့်စမ်း၊ ညီလေး။ ဒါကို သဘောကျရဲ့လား" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ရှန်အို သာ ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့်ရှိခဲ့မည်ဆိုလျှင် ရှန်ထျန်း ၏ လက်ဆောင်ကို သိမ်းဆည်းထားလိုခြင်း လုံးဝ မရှိပေ။ သူ၏ အစ်ကိုမှာ အလွန်တရာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသူ မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။ အစ်ကိုဖြစ်သူအနေဖြင့် သူ၏ အကန့်အသတ်ရှိသော အရင်းအမြစ်များကို သူ့အတွက် အလဟဿ အသုံးချနေသည်ကို သူ မမြင်လိုပေ။ သို့သော်လည်း ရှန်ထျန်း ၏ စေတနာအပြည့်ပါသော ရိုးသားမှုကိုမူ သူ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ခံစားမိနေသည်။
'ထားပါတော့လေ၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က ညီအစ်ကိုတွေပဲဟာ။ မကြာသေးခင်ကမှ ငါ့မှာ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျတာတွေနဲ့ ကြုံခဲ့ရပြီးပြီပဲ။ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် နဲ့ တွေ့ဆုံခွင့် လက်လွှတ်လိုက်ရတာထက် ပိုဆိုးစရာ ဘာရှိနိုင်ဦးမှာလဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား?'
ရှန်အို သည် ပိုးသားအဝတ်စကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး သေတ္တာကို ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း မှာမူ သူ၏ညီဖြစ်သူက လက်ဆောင်ကို အလွန်တရာ သေသေသပ်သပ် ကိုင်တွယ်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားရသည်။
ရှန်အို က သေတ္တာကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ရာ အတွင်းဘက်မှ စူးရှသော ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ တစ်မီတာခန့် ရှည်လျားပြီး ငွေရောင်တလက်လက် တောက်ပြောင်နေသည့် အဆင့်မြင့် စုန်းဝိညာဉ်လက်နက် ငွေရောင်ပျံသန်းနိုင်သောဓား တစ်လက် ဖြစ်ပေသည်။
ဤဓားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှန်အို အံ့အားသင့်သွားသည်။
"ဒါက အလွန်ပေါ့ပါးတဲ့ နှင်းငွေစင်တွေနဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ အဆင့်မြင့် စုန်းဝိညာဉ်လက်နက် ငွေရောင်ပျံသန်းနိုင်တဲ့ဓားပဲ! ဒီလို အဖိုးတန်ပစ္စည်းမျိုးကို ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ။ ဒါက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ သုံးသောင်းထက် မနည်း တန်ဖိုးရှိတာနော်!"
ရှန်အို မှာ သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ ဓားဝိညာဉ်လက်နက် အများစုမှာ အထွေထွေအမျိုးအစားများ ဖြစ်ကြပြီး ဓားပျံစီးနင်းခြင်းနှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်း နှစ်မျိုးစလုံးအတွက် အသုံးပြုနိုင်ကြသည်။
သို့သော်လည်း အချို့သောဓားများမှာမူ ထိုကိစ္စရပ်နှစ်ခုအနက် တစ်ခုခုကို လုပ်ဆောင်ရာတွင် ပိုမိုထူးချွန်တတ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ကျင့်ကြံသူများသည် ဓားနှစ်လက်ကို ပိုင်ဆိုင်လေ့ရှိကြသည်— တစ်လက်မှာ တိုက်ခိုက်ရန်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်လက်မှာ ထွက်ပြေးရန် ဖြစ်ပေသည်။
ဤငွေရောင်ဓားသည် ထိပ်တန်းအဆင့်ရှိ ဓားပျံတစ်လက်အနေဖြင့် အလွန်တရာ ကျော်ကြားလှပေသည်။ ၎င်းသည် အခြားသော အဆင့်မြင့် စုန်းဝိညာဉ်လက်နက် ဓားများနှင့် ယှဉ်ပါက ဓားပျံစီးနင်းရာတွင် ရာခိုင်နှုန်း သုံးဆယ် ပိုမိုမြန်ဆန်ပေသည်!
ရာခိုင်နှုန်း အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်ပုံရသော်လည်း ရန်သူ့ဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန် ထွက်ပြေးသည့်အခါတွင်မူ ၎င်းသည် အလွန်တရာ အသုံးဝင်လှပေသည်။ ရန်သူကို အလွယ်တကူ ကျော်တက်ကာ မိမိ၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ အပြင်သို့ ထွက်သည့်အခါ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဘီလူးဆိုးကြီးများထံမှ ထွက်ပြေးရသည့် အခြေမျိုးတွင်လည်း အလွန်တရာ လက်တွေ့ကျ အသုံးဝင်ပေလိမ့်မည်။
ယုတ္တိဗေဒမှာ ရိုးရှင်းလှသည်— ဘီလူးဆိုးကြီးက သင့်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမြန်နေလျှင်တောင် သင်စိုးရိမ်ပူပန်နေစရာ မလိုပေ။ သင့်သူငယ်ချင်းများထက် ပိုမြန်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး သင့်အတွက် မည်သည့်အန္တရာယ်မှ ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ပေ။
နိဂုံးချုပ်အနေဖြင့် ပြောရလျှင် ကောင်းမွန်သော ဓားပျံတစ်လက်သည် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ချေ မရှိလှသော်လည်း အန္တရာယ်ဆိုးများမှ လွတ်မြောက်အောင်မူ သေချာပေါက် ကယ်တင်ပေးနိုင်ပေသည်။
၎င်းမှာ ရှန်အို ယခုအချိန်အထိ လက်ခံရရှိခဲ့ဖူးသမျှထဲတွင် အကောင်းဆုံး လက်ဆောင်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
ရှန်ထျန်း က တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ပြုံးလျက် "ဒီမနက် တုန်းက လမ်းမှာ တွေ့လို့ ကောက်လာတာပါ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
မင်းက ငွေရောင်ဓားတစ်လက်ကို လမ်းမှာ ကောက်ရတယ် ဟုတ်စ!?
ရှန်အို က အစ်ကိုဖြစ်သူကို သံသယအပြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ဒီလိုကောင်းတဲ့ပစ္စည်းမျိုးကို ကောက်ရဖို့လောက်အထိ မင်းမှာ ကံကောင်းခြင်းတွေ တကယ် ရှိလို့လား? ဒါမှမဟုတ် ဒီဓားက တကယ်တမ်းမှာ အလုပ်မဖြစ်တဲ့ ချို့ယွင်းချက်ပါတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုများ ဖြစ်နေမလား? ငါ သုံးနေတုန်း လမ်းခုလတ်မှာ ပေါက်ကွဲမသွားဖို့တော့ မျှော်လင့်ပါတယ်။
ရှန်အို မှာ ထိုအတွေးကြောင့် သူ့ကိုယ်သူပင် လန့်သွားခဲ့သည်။
"ဟို... အစ်ကိုတော်၊ လက်ဆောင်ကို ကိုယ်တိုင် သေချာ ပြင်ဆင်လာတာ မဟုတ်ဘူးလားဟင်"
ရှန်ထျန်း မှာ ခဏမျှတွေဝေသွားပြီးမှ အကြောင်းပြချက် ပေးလိုက်သည် - "ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်။ မင်းအတွက် သက်သက် ကိုယ်တိုင် သွားယူလာခဲ့တာလေ"
ရှန်အို မှာ စကားပင် ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။ ဤဓားကို သုံးလိုက်လျှင် မည်သည့်ကောင်းကျိုးမှ ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ တတိယမြောက် အစ်ကိုတော်၏ မျက်နှာကို ငေးကြည့်ရင်း ငြင်းပယ်ရက်စရာ မရှိတော့ပေ။
သူသည် ပိုးသားအဝတ်စ နှစ်စကို ထပ်ယူကာ သေတ္တာကို သေသေသပ်သပ် ပြန်လည် ထုပ်ပိုးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှန်အို က လီ ထံသို့ သေတ္တာကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အစ်ကိုတော်။ ကျွန်တော် အလွန်တရာကို ထိမိလှုပ်ရှားမိပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။
ဒီပွဲပြီးတာနဲ့ ငါ ဒါကို သွားရောင်းပစ်တော့မယ်၊ ပြီးတော့ ဒီ လီ ကိုလည်း ထုတ်ပစ်မယ်!
ရှန်အို က နာစင့်ဆိုးလ်အဆင့်သို့ ရောက်သည်အထိ ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း တွင် ပုန်းအောင်းကာ ကျင့်ကြံရန် စဉ်းစားနေဆဲအချိန်၌ဝေယန်နန်းတော်၏ အထက်ကောင်းကင်ယံတွင် ကြီးမားလှသော ခရမ်းရောင် နေမင်းကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
လူတိုင်းက ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကြီးမားလှသော ဖိအားများကို ခံစားလိုက်ရပြီး အသက်ရှူပင် ကျပ်လာကြသည်။
ခရမ်းရောင်နှင့် ဖြူစင်သော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ပုရောဟိတ်တစ်ပါးက ထိုနေမင်းကြီးကို ဖြတ်ကျော်ကာ စိုက်ကြည့်နေပေသည်။ သူသည် ရှည်လျားသောဓားတစ်လက်ကို သယ်ဆောင်ထားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်လှသော ဓားစွမ်းအင်များ ဖြာထွက်နေသည်။
ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသူကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မီးဘုရင် ရှန်အို ပင်လျှင် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ ဤသူ့ကို သူ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။
ချင်!
ကျူးကျော်လာသူ၏ ရှည်လျားသောဓားမှာ ရုတ်တရက် ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ နောက်တစ်ဒင်္ဂတွင်မူ သူသည် နန်းတော်၏ အလယ်ဗဟို၌ ထိုရှည်လျားသောဓားကို ကိုင်ဆောင်လျက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် လူအုပ်ကြီးက ထိုသူ၏ မျက်နှာကို အသေအချာ မြင်တွေ့လိုက်ရကြသည်။
ရှန်အို ၏ မျက်ဝန်းတို့ တလက်လက် တောက်ပသွားသည်။ "ဆရာ၊ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ?"
ရှန်အို ၏ စကားကြောင့် လူတိုင်း စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားကြသည်။
သူတို့က ရန်သူ့ တိုက်ခိုက်မှုဟု ထင်မှတ်ကာ ထွက်ပြေးရန်ပင် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
အမှန်တကယ်တော့ ဤသူသည် ရှန်အို ၏ ဆရာ၊ ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း မှ မြင့်မြတ်သော အရှင်သခင်ပင် ဖြစ်နေပေသည်။
အချို့လူများက ထိုပုရောဟိတ်နှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ရန် နည်းလမ်းများကို စတင် စဉ်းစားလာကြသည်။ သူကား နာစင့်ဆိုးလ်အဆင့် ရှိ အရှင်သခင်တစ်ပါး ဖြစ်ပေသည်။ သူနှင့်သာ မိတ်ဆွေဖွဲ့နိုင်မည်ဆိုလျှင် အလွန်တရာ ကံကောင်းလှပေလိမ့်မည်!
သို့သော်လည်း လူအများက ဇီယန်အရှင် ထံမှ လျစ်လျူရှုမှုနှင့် အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရကြသည်။ ထင်ရှားသည်မှာ သူသည် နှောင့်ယှက်ခံရလိုခြင်း မရှိပေ။
တောက်ပနေသော ရွှေရောင် တိုကင်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဇီယန်အရှင် က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ထိုတိုကင်ကို သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ရှန်အို ကို ငေးကြည့်ကာ နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
"ငါ မှန်ပါတယ်! တကယ် မင်းပဲကိုး! အို၊ ငါ့ရဲ့ တပည့်၊ မင်းမှာ ဒီလို ထူးချွန်တဲ့ အရည်အချင်းတွေ ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။ မင်းက တကယ်ပဲ ငါ့ကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစေတယ်!"