ခေါင်းစဉ်- ငါက တကယ်ပဲ ကံကြမ္မာရဲ့သားတော် မဟုတ်ပါဘူး – အခန်း ၈၂။ ဒီအရာကိုသာ မင်းမြင်နိုင်ခဲ့ရင် သိပ်ပျော်နေရှာမှာပဲ | NovelPing
"အဟမ်း... မင်းသား ၁၃... ရောက်ရှိလာပါပြီ။"
ဝေယန်နန်းတော်အပြင်ဘက်မှ နန်းတွင်းစိုးက တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။
နန်းတော်ထဲတွင် ရှိနေကြသူအားလုံး လုပ်လက်စအလုပ်များကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး တဖြည်းဖြည်း ပွင့်လာနေသော နန်းတော်တံခါးကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။
သုသာန်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး မင်းသား ၁၃၏ ခြေသံကိုသာ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ကြားနေရသည်။
ရှန်အိုသည် ခဏလောက်က ဧည့်သည်များကို အတုအယောင် ပြုံးပြနိုင်သေးသည်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်သတင်းဆိုးကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင်မူ သူ မပြုံးနိုင်တော့ပေ။
သူ့အနေဖြင့် ကံကြမ္မာ၏ နတ်ဘုရားကို တနည်းနည်းဖြင့် တရားလွန်စော်ကားမိခဲ့လေသလောဟုပင် သံသယဝင်လာမိသည်။
မင်းသား ၁၃ အသက်ခြောက်နှစ်အရွယ်ရောက်ရှိပြီး အရာရာကို စတင်နားလည်တတ်လာချိန်မှစ၍ ဤကဲ့သို့သော အခမ်းအနားမျိုးတွင် သူ အလွန်တရာမှ ပြသလေ့မရှိပေ။ လွန်ခဲ့သော ၁၀ နှစ်အတွင်း သူသည် လန်နန်းဆောင်ထဲတွင် တစ်ဦးတည်းသာ နေထိုင်ခဲ့သည်။
သူ့ဖခင်၏ မွေးနေ့ပွဲပင်ဖြစ်စေကာမူ မင်းကြီးထံသို့ လက်ဆောင်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်မှတစ်ဆင့် ပေးပို့လိုက်ရုံသာ လုပ်လေ့ရှိသည်။
ပွဲတော်များအတွက် မည်သည့်အခါမျှ အများရှေ့သို့ အသွင်မပြခဲ့ဘဲ လူတိုင်းကလည်း ၎င်းကို ပုံမှန်ကိစ္စတစ်ခုကဲ့သို့ သတ်မှတ်ထားကြသည်။
ပွဲတိုင်းအတွက် ဖိတ်စာကို ရရှိသော်လည်း သူတစ်ခါမျှ မပေါ်လာခဲ့ဖူးပေ၊ တစ်ကြိမ်လေးတောင်မှ မလာခဲ့ဖူးပေ။
ဒီနေ့ကျတော့ ဘာလို့ ရောက်လာရတာလဲ။ အဲဒီအဆင့်နိမ့်တဲ့ နန်းတွင်းစိုးကို မင်းလိုချင်တော့ ကိုယ်တော် ပေးခဲ့ပြီးပြီလေ! တစ်ချက်လောက် သနားပြီး ငြိမ်းချမ်းစွာနဲ့ ပြီးဆုံးသွားခွင့်ပြုလို့ မရဘူးလား? အခုတော့ မင်းက ဒီကို ရောက်လာပြန်ပြီ... ကိုယ်တော့်မှာ တကယ်ကို မကောင်းတဲ့ခံစားချက်ကြီး ဖြစ်လာနေပြီ!
ရှန်အိုတွင် ဤပွဲတော်ကြီး ပျက်စီးခြင်းနှင့်သာ အဆုံးသတ်ရတော့မည့် ခံစားချက်မျိုး ရှိနေပေသည်။
သေချာစေရန်အတွက် မနက်ဖြန်ကျရင် မသွားဘဲနေလိုက်တာပဲ ပိုကောင်းမလား...
ရှန်ထျန်းသည် အားလုံး၏ အကဲခတ်ဝိုင်းစက်နေကြသော အကြည့်များအောက်မှနေ၍ နန်းတော်ခန်းမထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်ဝင်လာခဲ့သည်။
သူ့တွင် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားလှသည့် ဂုဏ်သတင်းရှိသော်လည်း လူငယ်လေးဝတ်ဆင်ထားသည့် ဖြူစင်ဝင်းပသော ပိုက်ဆံအောက်ဝတ်ရုံကြီးက သူ၏ခန့်ညားချောမောမှုကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေသဖြင့် အမျိုးသမီးငယ်အားလုံး၏ ရင်ကို တဖိုဖိုခုန်စေခဲ့သည်။
ဘယ်လိုလူကများ ဒီလောက်တောင် ချောမောခန့်ညားရတာလဲ!
သူမွေးဖွားလာကတည်းက ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျခဲ့တာ အလကားတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ!
ဒါကြောင့်ပဲ နတ်ဘုရားက လောကကြီးကို မျှတအောင် ဖန်တီးပေးထားတာ ဖြစ်မှာပေါ့!
ရှန်ထျန်းသည် ဤနေရာရှိ လူအများစုကို မသိပေ။ သူသည် လန်နန်းဆောင်အပြင်ဘက်မှ လူများနှင့် အဆက်အသွယ် အလွန်လုပ်လေ့မရှိသလို၊ ယခုလာရောက်ကြသည့် ဧည့်သည်များကလည်း ဖြတ်သွားဖြတ်လာလုပ်သည့်အခါ လန်နန်းဆောင်ကို ရှောင်ရှားသွားတတ်ကြသည်။ သူတို့တွင် ယခင်က အပြန်အလှန်ဆက်ဆံရေးမျိုးဟူ၍ မရှိသလောက်ပင် ရှားပါးခဲ့သည်။
ရှန်ထျန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ မင်းဧကရာဇ်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် မိန်းမင်သွားခဲ့သည်။
ဒါဆို ဒါက ငါ့အဖေပေါ့လေ။ တော်တော်နဲ့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပုံစံပါပဲလား!
သူသည် အခြားကမ္ဘာမှ ကူးပြောင်းလာသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဤ ‘ဖခင်’ ဆိုသူအပေါ်၌ မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိသော်လည်း မိမိ၏ဇာတ်ရုပ်ကိုမူ ကောင်းကောင်းသရုပ်ဆောင်ရပေမည်။ နိုင်ငံတော်၏ မင်းသား ၁၃ တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူထံသို့ လျှောက်သွားကာ ရှိခိုးဂါရဝပြုလိုက်သည်။
“ဖခင်တော်... ကျန်းမာပါစေဘုရား။”
ရှန်အိုသည် ရှန်ထျန်း လူလားမြောက်လာပြီး သူ့ရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်များ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
သူသည် သူ၏သားတော်ဆယ့်သုံးကို ချစ်လည်းချစ်သလို မုန်းလည်းမုန်းပေသည်။
သူသည် လန်ကွေ့ဖေး အသက်ရှင်စဉ်က သူမကို အလွန်တရာမှ ချစ်မြတ်နိုးခဲ့သည်။ သူမတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော စရိုက်လက္ခဏာပိုင်ဆိုင်ထားပြီး နန်းတော်ထဲရှိ လူတိုင်းက သူမကို ချစ်ခင်ကြသည်။
ရှန်အိုသည် မင်းသား ၁၃ ဖွားမြင်လာပြီးနောက် သူမအား မိဖုရားမြှောက်ရန်ပင် ကြိုတင်စီစဉ်ထားခဲ့သေးသည်။
သို့သော် ရှန်ထျန်း မွေးဖွားလာချိန်တွင် အရာရာတိုင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
...၁
မီးဖွားသည့်နေ့က မိုးကောင်းကင်သည် သန့်စင်ကြည်လင်နေပြီး နေရောင်ခြည်လည်း ကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် နန်းတော်အထက်တွင် ထူထဲမည်းမှောင်နေသော မိုးတိမ်တောင်ကြီးတစ်ခု အုပ်မိုးလာခဲ့သည်။
၎င်းသည် သာမန်မိုးကြိုးမုန်တိုင်းတစ်ခု မဟုတ်ပေ— ထူးဆန်းသောစွမ်းအင်တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။
မိုးတိမ်တောင်ကြီးထဲတွင် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော ပယောဂစွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေပြီး နန်းတော်အတွင်းရှိ လူတိုင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေခဲ့ကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် လန်ကွေ့ဖေးသည် သူမ၏ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ ကလေးလှုပ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ကလေးမွေးဖွားတော့မည့် အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ရှန်အိုတွင် မကောင်းဆိုးရွားသည့် နိမိတ်ဆိုးကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူမအတွက် အကောင်းဆုံးသားဖွားဆရာမကို အမြန်ဆုံးခေါ်ဆောင်လာစေခဲ့သည်။
မွေးဖွားသည့်လုပ်ငန်းစဉ်တွင် မည်သည့်အမှားအယွင်းမျှ မရှိခဲ့သော်လည်း ရင်သွေးငယ်၏ ကျန်းမာရေးမှာ လုံးဝမကောင်းလှပေ။ မွေးဖွားလာစ ကလေးငယ်လေး၏ အသက်စွမ်းအင်များမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ခမ်းသွားတော့မည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။ တစ်စုံတစ်ရာသော ဖုံးကွယ်ထားသည့် စွမ်းအားတစ်ခုက မင်းသားငယ်လေး၏ အသက်ကို လုယူနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။
မင်းသား ၁၃ သေဆုံးတော့မည့်အရေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှန်အိုသည် သူတတ်ကျွမ်းသမျှ ပညာရပ်အားလုံးကို သုံးကာ ကလေးကိုကယ်တင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် မည်သည့်နည်းလမ်းကမျှ အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ပေ။
ထို့နောက် လန်ကွေ့ဖေးသည် လျှို့ဝှက်နက်နဲသော အတတ်ပညာတစ်ရပ်ကို အသုံးပြုကာ သူမ၏အသက်စွမ်းအင်များကို သားဖြစ်သူထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးအပ်ခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီး ရှန်ထျန်း အသက်ဆက်ရှင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း လူချစ်လူခင်များသော ထိုနန်းတွင်းကိုယ်လုပ်တော်မှာမူ ထိုအတွက်ကြောင့်ပင် အသက်ဆုံးပါးသွားခဲ့ရသည်။
ထိုနေ့သည် နိုင်ငံတော်တစ်ခုလုံးအတွက် ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ်ရာနေ့တစ်နေ့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သတင်းကိုကြားလိုက်ရချိန်တွင် အခြားသော ကိုယ်လုပ်တော်များပင်လျှင် မျက်ရည်ကျခဲ့ကြသည်။
နန်းတော်အထက်မှ မည်းမှောင်နေသော မိုးတိမ်တောင်ကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်းကွယ်ပျောက်သွားခဲ့သော်လည်း ရှန်အို၏ ရင်ထဲတွင် စွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော အမိုက်စားအမှောင်ထုကြီးမှာမူ ဘယ်သောအခါမှ ဖယ်ရှားပစ်၍ မရနိုင်တော့ပေ။
သူသည် လန်ကွေ့ဖေး၏ ရုပ်အလောင်းကို ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းပေးနိုင်သည့် နက်နဲသောရေခဲစုန်း (Mystic Ice) ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ခေါင်းတလားကို ငွေကြေးများစွာ အကုန်အကျခံကာ ဝယ်ယူခဲ့သည်။
...
ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် နှစ်တိုင်းလိုလို သူမ၏သချႌုင်းဂူထံသို့ သွားရောက်လည်ပတ်လေ့ရှိသည်။ သူမသည် သူတစ်သက်တာလုံး ချစ်မြတ်နိုးခဲ့ရသည့် တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသမီးဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း မင်းကြီးသည် အခြားမည်သူ့ကိုမျှ မိဖုရားမြှောက်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ စစ်မှန်သော အချစ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြဟန်တူသော်လည်း ရှန်ထျန်း ပေါ်လာသည့်အချိန်အထိသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရှန်အိုသည် ရှန်ထျန်း ကို မြင်လိုက်ရတိုင်း ဤရင်ကွဲစရာအမှတ်တရများက ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာတတ်သည်။
ထိုခံစားချက်ကို သက်သာစေရန်အတွက် သူသည် ရွှေအိမ်စည်အဆင့်ကျင့်ကြံသူများအတွက်ပင် စွမ်းဆောင်ရည်ကောင်းမွန်သည့် အလယ်အလတ်အဆင့် အတိတ်မေ့ဆေးလုံး များကို သုံးစွဲခဲ့ရသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ရှန်အိုသည် မင်းသားကိုစောင့်ရှောက်ရန် ကွေ့ကုန်းကုန်း ကို တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့ပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ လန်နန်းဆောင်ဘက်သို့ လုံးဝရှောင်ရှားသွားခဲ့သည်။ သူသည် အမှန်တရားကို ရှောင်ပြေးနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူကိုယ်တိုင်လည်း ဝန်ခံရပေမည်။
ယခုအခါတွင်မူ သူ၏သားတော်မှာ လူလားမြောက်ရင့်ကျက်လာပြီဖြစ်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မင်းကြီးမှာ မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်သုံးသပ်မိသွားသည်။
ချစ်လှစွာသော လန်... မင်းအသက်နဲ့ရင်းပြီး ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ ကလေးက အခု လူလားမြောက်လာပြီလေ။ ဒီအရာကိုသာ မင်းမြင်နိုင်ခဲ့ရင် သိပ်ပျော်နေရှာမှာပဲ!
သူသက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “သျှန်း... မင်း ဘာကိစ္စနဲ့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး “သားတော်ရဲ့ မောင်လေးက ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ကိုသွားပြီး ကျင့်ကြံခြင်းကို ဆက်လက်ဆည်းပူးမယ်လို့ ကြားသိရပါတယ်။ ဒါကြောင့် သူ့ကို လိုက်ပို့ပေးဖို့ ရောက်လာတာပါ” ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
ရှန်အိုမှာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အလွန်တရာတုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။
ငါ့ကို လိုက်ပို့ပေးဖို့ ရောက်လာတာ ဟုတ်လား! မဟုတ်ဘူး! မင်းက ငါ့ကို အပြီးတိုင်ရှင်းပစ်ဖို့ ရောက်လာတာ!
ရှန်အိုမှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်နေသော်လည်း ရှန်အိုကမူ ဤအဖြေကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။
“သားတို့နှစ်ယောက် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်ကြတာ မြင်ရတာ ဝမ်းသာစရာပဲ။ ကဲ... အို ရဲ့ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်ပါဦး။ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် အေးအေးဆေးဆေး စကားစမြည်ပြောကြပေါ့။ နောင်ကျရင် သူက ဒီမှာရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ သား သူ့ကို သေချာပေါက်လွမ်းနေမှာပါ”
ရှန်အို၏ ပါးစပ်မှာ တွန့်သွားခဲ့သည်။
ဘယ်သူက သူ့နဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းနေလို့လဲဟ!
သူချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး “ဖခင်တော်... သားတော်မှာ ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံဖို့ ကျန်သေးလို့ပါ! ရှန်ထျန်း က ဒုတိယအစ်ကို့ဘေးမှာ သွားထိုင်သင့်ပါတယ်!” ဟု ပြောလိုက်သည်။
မင်းသား ၂ ရှန်လုံသည် ဘေးနားမှနေ၍ ဤပြဇာတ်ကို ကြည့်ရှုနေခဲ့ရာမှ သူ၏အမည်ကို ထည့်ပြောလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျောထဲတွင် စိမ့်သွားခဲ့သည်။ သူက အမြန်ပင် “အဟမ်း... ရပါတယ်။ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ မင်းတို့နှစ်ယောက်ပဲ သေချာစကားပြောကြပါ! သားတော်ပဲ ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံပေးပါ့မယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
သူ၏မောင်နှမနှစ်ယောက်စလုံးက ဤမျှလောက် သဘောကောင်းကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှန်ထျန်းမှာ အလွန်တရာထိရှသွားခဲ့သည်။
“အစ်ကိုတော်တို့ဗျာ... သားတော်က ဒီထဲမှာ အငယ်ဆုံးပါ။ ဒါကြောင့် သားတော်က ထိုင်သင့်တာပေါ့!”
ထို့နောက် ရှန်ထျန်းသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ဘဝတွင် အတုန်လှုပ်ရဆုံးအဖြစ်အပျက်နှင့် ကြုံတွေ့လိုက်ရသည်။ ခဏကမှ ဟိုတစ်စဒီတစ်စ လှုပ်ရှားသွားလာနေကြသော ဧည့်သည်များအားလုံးမှာ ယခုအခါတွင် အားလုံးနေရာယူထိုင်နေကြပြီဖြစ်သည်။ သူတို့သည် တည်ခင်းကျွေးမွေးထားသော ဟင်းလျာများကိုသာ ငုံ့စားနေကြပြီး မည်သူမျှ ခေါင်းထောင်ကြည့်မည့်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။
ဤစားပွဲဝိုင်းက သူတို့ဘဝတွင် စားဖူးသမျှထဲတွင် အကောင်းဆုံးစားပွဲဝိုင်းကြီးတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေလေတော့သည်။
စစ်ခနဲပင်!
တော်ဝင်သွေးနွယ်များ ပီပီသသပါပေ။ ရောက်လာတော့မည့် ဘေးဥပဒ်တစ်ခုအပေါ်တွင် ဤမျှလောက် လျင်မြန်စွာတုံ့ပြန်နိုင်ကြသည်မှာ ချီးကျူးစရာပင်တကား!