ခေါင်းစဉ်း - ငါက တကယ်ပဲ ကံကြမ္မာရဲ့သား မဟုတ်ပါဘူး – အခန်း ၈၁៖ စောစောကသာ သူ့ကို တွေ့ခဲ့ရရင်
ရှန်ထျန်း က စာအုပ်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မူလက သူသည် စာအုပ်ကို ပြန်သိမ်းရန် စဉ်းစားထားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ထိုအကြံကို ဖျက်လိုက်လေသည်။
ဤစာအုပ်ကို သူကိုယ်တိုင် ဆက်လက် ကိုင်ဆောင်ထားခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကဲ့သို့သော စွမ်းအားထက်မြက်သည့် ဘိုးဘေသစ်ပင် လက်ရာတစ်ခုက လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်မိရန် အလွန်ပင် လွယ်ကူလှပေသည်။ အကယ်၍ ၎င်းကို တခြားသူများသာ လက်ဝယ်တွေ့ရှိသွားခဲ့ပါက မလိုအပ်ဘဲ ပြဿနာပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် တက်လာနိုင်ပေသည်။
ထို့အပြင် ဤအရာသည် အဆင့်မြင့်ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခု သို့မဟုတ် ရတနာတစ်ပါး ဖြစ်နေသည်ပင် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် ဇီယန်အရှင် ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများအတွက်ပင် အလွန်တရာ အဖိုးတန်လှသည့် အမွေအနှစ် ရတနာတစ်ပါး ဖြစ်နေသည်။
"ကဲ ဒါဆိုလည်း ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ပါတော့လေ။"
ရှန်ထျန်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ထိုစာအုပ်ကို သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
အပြင်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ရှန်အို က အသင့် စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"သခင်လေး..." ရှန်အို က ရှန်ထျန်း ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အပြေးအလွှား ရှေ့သို့ တိုးလာကာ လေးစားစွာဖြင့် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။
"အိုအို၊ ငါတို့ အခု ဘယ်ကို သွားကြမလဲ" ရှန်ထျန်း က မေးလိုက်သည်။
"သခင်လေး၊ အရှင် ဇီယန်အရှင် က ကျွန်တော်မျိုးကို လမ်းပြခိုင်းထားပါတယ်။ သူက သခင်လေးကို သူ့ဆီ တန်းပြီး လာခဲ့ဖို့ မှာကြားထားပါတယ်ခင်ဗျာ။" ဇီယန်အရှင် က လေးလေးစားစားဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အင်း... အဲဒီလိုဆိုလည်း သွားကြစို့။"
သူတို့နှစ်ဦးသား ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဂူ ၏ လမ်းမများအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဂူ ၏ တပည့်များနှင့် အကြီးအကဲများသည် ရှန်ထျန်း အား မြင်တွေ့သည်နှင့် လေးစားအားကျသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ရှုကာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။
ရှန်ထျန်း က မျက်နှာတွင် အပြုံးယဲ့ယဲ့ကို ဆင်မြန်းထားရင်း တစ်ချက်ချင်း တုံ့ပြန်နှုတ်ဆက်သွားသည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အတွေးများ နက်ရှိုင်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
အမှန်တရားမှာ ဇီယန်အရှင် သည် သူ့အပေါ်တွင် အလွန်တရာ ကောင်းမွန်လွန်းလှသည်။ ထိုသို့သော ကောင်းမြတ်မှုမျိုးကို လက်ခံရရှိနေရခြင်းက ရှန်ထျန်း အဖို့ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အနည်းငယ်မျှ ဖိအားဖြစ်စေသလို ခံစားရစေသည်။
*ဒီလူကြီးက ငါ့ကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကောင်းပြနေရတာလဲ။* ရှန်ထျန်း တိုးတိုးလေး တွေးလိုက်မိသည်။ *တစ်ခုခုများ လျှို့ဝှက်ချက် ရှိနေလို့လား။ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကို တခြားအကြံအစည်တစ်ခုခုနဲ့ ကြည့်နေတာများ လား။*
သို့သော်လည်း သူ၏ ယခင်အတွေ့အကြုံများနှင့် ဇီယန်အရှင် ပြုမူပုံများကို ပြန်လည်ဆန်းစစ်ကြည့်သောအခါတွင်မူ ထိုသို့သော ဆိုးရွားသည့် ရည်ရွယ်ချက်မျိုး ရှိပုံ မပေါ်ပေ။ အရှင် ဇီယန်အရှင် ၏ မေတ္တာတရားမှာ စစ်မှန်လှသည်ဟုသာ ခံစားရသည်။
ခဏအကြာတွင် သူတို့သည် ဇီယန်အရှင် ရှိရာ အဆောက်အအုံရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
တံခါးဝတွင် စောင့်ကြပ်နေကြသော တပည့်များက ရှန်ထျန်း အား မြင်သည်နှင့် တံခါးကို ချက်ချင်း ဖွင့်ပေးလိုက်ကြသည်။
"သခင်လေး ရှန်ထျန်း ရောက်လာပါပြီ..."
အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဇီယန်အရှင် က ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေရင်း ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် ကြိုဆိုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"သခင်လေး ရှန်ထျန်း၊ ရောက်လာပြီလား။ ထိုင်ပါဦး။" ဇီယန်အရှင် က ဖိတ်မန္တန်ပြုလိုက်သည်။
ဇီယန်အရှင် က ထိုင်ခုံကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြုံး၍ ဆိုလေသည်။
ရှန်ထျန်း က လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးနောက် ပြန်လည် ထိုင်ချလိုက်သည်။ "အရှင် ဇီယန်အရှင်၊ ကျွန်တော်မျိုးကို ဆင့်ခေါ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက..."
"ဟားဟား၊ ဘာလို့ အဲဒီလောက်တောင် အလောတကြီး ဖြစ်နေရတာလဲ။" ဇီယန်အရှင် က ရယ်မောရင်း လက်ကို ခါယမ်းပြလိုက်သည်။ "မင်းဒီကို ရောက်လာတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကိုယ်တော်နဲ့ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောဖို့ လိုအပ်လို့ပါ။"
ဇီယန်အရှင် သည် ရှန်ထျန်း အား စူးစမ်းလိုစိတ်အပြည့်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"သခင်လေး ရှန်ထျန်း၊ မင်း ဒီမှာ ရှိနေတာက ကိုယ်တော်တို့ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဂူ အတွက် ဘယ်လောက်တောင် ကံကောင်းခြင်းတွေ ဆောင်ကြဉ်းပေးနေလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား။"
ရှန်ထျန်း ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုးက အဲဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်တယ်လို့ မထင်ပါဘူး၊ အရှင် ဇီယန်အရှင် ရယ်။"
"မဟုတ်ဘူး၊ သခင်လေး။ မင်းက အواင်း... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သွက်လက်ပေါ့ပါးလွန်းတယ်လို့ မထင်နဲ့တော့။" ဇီယန်အရှင် က ပြုံးစစဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ရောက်လာကတည်းက ဒီ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဂူ ရဲ့ ကံကြမ္မာ လေထုက လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ မင်းသာ တခြားတစ်နေရာမှာ ရှိနေခဲ့ရင်... ဥပမာ- တခြားဂိုဏ်းတစ်ခုခုမှာ ဆိုပါစို့၊ အဲဒီဂိုဏ်းက မုချပဲ အင်အားကြီးမားလာလိမ့်မယ် ဆိုတာ ကိုယ်တော် အာမခံနိုင်တယ်။"
ရှန်ထျန်း က ရယ်ရမလို ငိုရမလို ဖြစ်သွားသည်။ ဤစကားကို သူ အကြိမ်ကြိမ် ကြားခဲ့ရဖူးသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ဇီယန်အရှင် ကိုယ်တိုင် ထပ်မံ ပြောဆိုလာသောအခါတွင်မူ သူ မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသိတော့ပေ။
*ငါက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်တောင် ကံကောင်းတဲ့သူ ဟုတ်လို့လား။ တကယ်တမ်းကျတော့ ငါ့ရဲ့ အသက်အန္တရာယ်က အချိန်မရွေး ခြိမ်းခြောက်ခံနေရတာကိုး...* ရှန်ထျန်း စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"မှန်ပါတယ်။" ဇီယန်အရှင် က ရုတ်တရက် အသံကို ပိုမိုလေးနက်စေလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ "စောစောက ကိုယ်တော် စဉ်းစားမိတာလေး တစ်ခု ရှိတယ်။ သခင်လေး ရှန်ထျန်း သာ ကိုယ်ტော့်ရဲ့ ငယ်ငယ်တုန်းက ဒီလိုမျိုး အခြေအနေမျိုးမှာ ကိုယ်ტော့်နဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးရင် ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်မလဲလို့ပေါ့။ အဲဒီလိုသာ ဆိုရင် ကိုယ်တော်လည်း အခုလို အဆင့်အတန်းမျိုးကို ရောက်ဖို့ အချိန်အကြာကြီး စောင့်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့ကွယ်။"
ရှန်ထျန်း က ဤစကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။
*အရှင် ဇီယန်အရှင် က သူ့ရဲ့ အတိတ်ကို ပြောနေတာလား... သူသာ ငါ့လို လူမျိုးနဲ့ စောစောက တွေ့ခဲ့ရရင် ဆိုပြီး ပြောနေတာပဲ။*
"အရှင် ဇီယန်အရှင် က အခုလို အဆင့်အတန်းနဲ့ နာမည်ကျော်ကြားမှုကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးသားပဲဟာကို၊ ဘာလို့ အဲဒီလို တွေးနေရတာလဲဗျ။" ရှန်ထျန်း က ပြုံးကာ ဖြေလိုက်သည်။
"ဟားဟား၊ လူ့ဘဝဆိုတာ အမြဲတမ်း နောင်တတွေနဲ့ ပြည့်နေတတ်တာပဲလေ။" ဇီယန်အရှင် က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လွမ်းဆွတ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို ရှန်ထျန်း မြင်လိုက်ရသည်။ "ကိုယ်တော့်ရဲ့ အတိတ်ကို ပြန်တွေးကြည့်ရင် အချိန်တွေ အများကြီး အလဟဿ ဖြစ်ခဲ့ရတာတွေ ရှိတယ်။ မင်းလို လူမျိုးနဲ့သာ ငယ်ငယ်တုန်းက မိတ်ဆွေဖြစ်ခဲ့ဖူးရင်... ဟားဟား၊ ကိုယ်တော် အခုထက် အများကြီး ပိုပြီး အစွမ်းထက်နေလောက်ပြီ။"
ရှန်ထျန်း သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ တစ်စုံတစ်ရာကို ရိပ်မိလိုက်သည်။
*ဒီလူကြီးက တကယ်ပဲ ငါ့ကို အလွန်အမင်း တန်ဖိုးထားနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို တန်ဖိုးထားမှုကြီးက နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာတွေ များစွာကို ဖြစ်ပေါ်လာစေနိုင်တယ်ဆိုတာကို သူ သိရဲ့လား။*
သို့သော်လည်း သူ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ပြုံးပြရုံသာ ပြုလုပ်လိုက်သည်။
"ကဲပါ၊ ဒီကိစ္စတွေကို ဒါနဲ့ပဲ ရပ်ထားလိုက်ကြပါစို့။" ဇီယန်အရှင် က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး စကားလမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ကိုယ်တော် မင်းကို ခေါ်လိုက်တာက တခြားအကြောင်းကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ မင်းအတွက် ပြင်ဆင်ပေးစရာ ရှိတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိလို့ပဲ။"
ရှန်ထျန်း ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ "ဘာများလဲ၊ အရှင် ဇီယန်အရှင်။"
ဇီယန်အရှင် က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ဘေးတွင် ရှိနေသည့် လက်ထောက်ထံသို့ အချက်ပြလိုက်လေသည်။
ယနေ့သည် အလွန်တရာ မင်္ဂလာရှိသော နေ့တစ်နေ့ဖြစ်ပြီး မီးနိုင်ငံ ၏ နန်းတော်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာလည်း အခမ်းအနားပွဲ ကျင်းပနေသည့်ပုံစံ ဖြစ်နေလေသည်။
နန်းတွင်းဝန်ထမ်းများနှင့် နန်းဆောင်သူငယ်ချင်းများအားလုံးသည် ဤအခမ်းအနားအတွက် အထူးချုပ်လုပ်ထားကြသည့် နီရဲသော ဝတ်စုံများကို ဆင်မြန်းထားကြသည်။
ဝေယန်နန်းဆောင်သည် နန်းရင်းဝန်များအနေဖြင့် စုဝေးစားသောက်ပွဲများ ကျင်းပရန်အတွက် အလေးနက်ဆုံးနှင့် အခမ်းနားဆုံးနေရာ ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းကို ပုံမှန်အားဖြင့် တခြားနိုင်ငံများမှ တော်ဝင်ဧည့်သည်တော်များကို ဧည့်ခံရာတွင်သာ အသုံးပြုလေ့ရှိကြသည်။
သို့သော်လည်း ယနေ့ကမူ ထူးခြားသော အကြောင်းအရာတစ်ခု ရှိနေပေသည်။ ရှန်အို အား လမ်းခရီးအတွက် ပို့ဆောင်နှုတ်ဆက်ရန်အတွက် ၎င်းကို အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ရှန်အို သည် မနက်ဖြန်တွင် ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း သို့ ထွက်ခွာသွားမည်ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင် တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။ ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်လာရုံသာမကဘဲ ဇီယန်အရှင် ကလည်း သူ့ကို အလွန်တရာ သဘောကျနှစ်သက်နေကာ တပည့်ရင်းတစ်ဦးအဖြစ် လက်ခံသင်ကြားပေးရန်ပါ ဆန္ဒရှိနေပေသည်။
အထွတ်အမြတ်ထားအပ်သော တန်ခိုးရှင်အကြီးအကဲတစ်ပါး၏ အထူးမျက်နှာသာပေးခြင်းကို ခံရသည့် တပည့်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် နောင်တစ်ချိန်တွင် ထိုအကြီးအကဲ၏ နေရာကိုပင် ဆက်ခံနိုင်စွမ်း ရှိလာပေလိမ့်မည်။
အကြီးအကဲတစ်ဦးအနေဖြင့် တပည့်ပေါင်း ထောင်နှင့်ချီကာ ပညာသင်ကြားပေးနိုင်သော်လည်း အမည်ခံတပည့်အဖြစ်မူ ဆယ်ဂဏန်းခန့်သာ လက်ခံလေ့ရှိသည်။ တပည့်ရင်း တပည့်လက်သား အစစ်အမှန်ဆိုလျှင်မူ ထိုထက် အဆပေါင်းများစွာ နည်းပါးကာ ပုံမှန်အားဖြင့် သုံးဦးထက် ပိုလေ့မရှိပေ။ တစ်ဦးတည်းသော တပည့်ရင်းကိုသာ လက်ခံသွားသည်ကလည်း ရှားပါးလှသည့် ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပေ။
ရှန်အို သည် ဇီယန်အရှင် ၏ တပည့်ရင်း ဖြစ်လာပြီးနောက်တွင် သူသည် ထိုအကြီးအကဲထံမှ အဖိုးတန်ပညာရပ်များစွာကို သေချာပေါက် သင်ယူခွင့် ရရှိသွားလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ ရှန်အို အနေဖြင့် နောင်တစ်ချိန်တွင် ရွှေအူស្នေဆင့် (Golden Core) သို့ ရောက်ရှိရန်မှာ သံသယရှိစရာ မလိုတော့သည့်အပြင် မူလဝိညာဉ်အဆင့် (Nascent Soul) သို့ တက်လှမ်းရန်မှာလည်း အိပ်မက်တစ်ခု မဟုတ်တော့ပေ။
မီးနိုင်ငံ ၏ ဘုရင် ရှန်ရှောင် ပင်လျှင် ရွှေအူစက်ဝန်းအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေသည်။
နန်းတော်အတွင်းရှိ တိတ်ဆိတ်ရာနေရာတစ်ခုတွင် ကျင့်ကြံနေထိုင်ကြသည့် သက်ကြီးစောင့်ရှောက်သူများထဲတွင် မူလဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူအချို့ ရှိနေကြသော်လည်း မူလဝိညာဉ်အဆင့်တိုင်းသည် အတူတူတော့ မဟုတ်ပေ။
ပိုမိုစွမ်းအားကြီးမားသည့် မူလဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူအချို့ဆိုလျှင် အားနည်းသည့် မူလဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ရာကိုပင် တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။
မီးနိုင်ငံ ၏ တော်ဝင်မျိုးနွယ်များသည် အရှေ့ဘက်တောအုပ် ထဲတွင် လှည့်လည်သွားလာနေကြသည့် သာမန်ပြည်သူများနှင့် ဘာမှမထူးခြားပေ။ ၎င်းတို့သည် ထိပ်တန်းဂူဟဲဗင်းတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသော ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ဘာမှပင် အစမတရနိုင်ပေ။
ဇီယန်အရှင် ၏ အမြတ်တနိုး ချီးမြှင့်ခြင်းကို ခံရခြင်းသည် ရှန်အို အတွက် ကြီးမားလှသည့် ကံကောင်းထောက်မမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။ ထိုဆဋ္ဌမမင်းသားသာ နောင်တွင် ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့မည်ဆိုပါက ကံကောင်းလျှင် မူလဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူသည် မီးနိုင်ငံ ၏ အားအကောင်းဆုံး ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်လာနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး နိုင်ငံတော်လည်း ပိုမိုလုံခြုံ၍ တည်ငြိမ်လာမည် ဖြစ်ပေသည်။
အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံများအားလုံးသည်လည်း မီးနိုင်ငံ ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးနေမည့် ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း မှ အကြီးအကဲတစ်ပါးကို အနည်းနှင့်အများ လေးစားမှု ပြသကြရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ဤနှုတ်ဆက်ပွဲ စားသောက်ပွဲကြီးသည် မီးနိုင်ငံ မှ တော်ဝင်မိသားစုဝင်များနှင့် არისတိုကြက်လူကြီးများအပြင် တိုင်းလှည့်ကျင့်ကြံသူများအတွက်ပါ အလွန်တရာ အရေးကြီးလှပေသည်။
လူတိုင်းလူတိုင်းသည် ဆဋ္ဌမမင်းသား၏ စိတ်ကို ရွှင်လန်းစေရန်အတွက် အဖိုးတန်လက်ဆောင်များစွာကို အသီးသီး ပြင်ဆင်လာခဲ့ကြသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဆဋ္ဌမမင်းသားသည် ယခုအချိန်အထိ တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသည်။ ရှန်အို သာ ရွှေအူស្នေဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါမျိုးကျလျှင် ဤကဲ့သို့သော တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သည့် အမှိုက်သိုများကို သူ စိတ်ဝင်စားတော့မည် မဟုတ်ပေ။
ထိုတော်ဝင်လူကြီးများသည် အလကားနေရင်း အောင်မြင်လာကြသူများ မဟုတ်ကြပေ။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် မိမိတို့၏ အကျိုးအမြတ်အတွက် မည်သို့ ပြုမူရမည်ကို သူတို့ အလွန်ပင် နားလည်သဘောပေါက်ကြပေသည်။
"သခင်လေး! မတွေ့ရတာ ရက်အနည်းငယ် ရှိပြီဖြစ်ပေမဲ့ ကိုယ်တော့်ရဲ့ ရုပ်ရည်က ပိုလို့တောင် ခန့်ညားလာလိုက်တာဗျာ။"
"အလွန်တရာ ကြီးမြတ်လှပါပေတယ်၊ အရှင်မင်းသား! ဒီလို ငယ်ရွယ်တဲ့ အရွယ်လေးနဲ့ တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ မင်းက တကယ့်ကို ပါရမီရှင်တစ်ပါး ဖြစ်ရမယ်!"
"ကျွန်တော့သမီးက ဒီနှစ်မှ ၁၆ ပြည့်တာပါ။ သူက သခင်လေးကို အလွန်တရာ အားကျ admiration ဖြစ်နေပြီး သခင်လေးရဲ့ ဘေးမှာ အစေခံအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ချင်နေပါတယ် တဲ့ရှင်။"
"အရှင်မင်းသား၊ အစေခံတွေ ဘာတွေ လိုအပ်သေးလားရှင့်။ လိုအပ်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့သားက အဲဒီတာဝန်ကို ယူဖို့ အသင့်ပါပဲ!"
ပတ္တမြားရောင် မြွေရေခွံဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားသော ရှန်အို ကို လူအုပ်ကြီးက ဝန်းရံထားကြသည်။ သူ၏ အပြုအမူများက သူ၏ ရာထူးအဆင့်အတန်းနှင့် ကိုက်ညီနေသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံထဲတွင်မူ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ကိန်းအောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။
လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က...
ရှန်အို သည် သူ၏ ဆရာအတွက် လက်ဆောင်အချို့ သွားရောက်ယူဆောင်ရန်အတွက် တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် သို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။
သူ၏ အစေခံ လီ သည် သူ၏ ဒသမသုံးယောက်မြောက် မောင်နှမနှင့် ဆက်ဆံဖူးသူ ဖြစ်သောကြောင့် လီ မှာ မကံကောင်းတတ်သူဟု ယုံကြည်ကာ သူနှင့်အတူ ခေါ်မသွားခဲ့ပေ။
ထိုသို့ပင် ဖြစ်လင့်ကစား ရှန်အို ကမူ လီ သည် သူ၏ ကံကြမ္မာအပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိခဲ့သည်ဟု ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် သို့ပင် မရောက်ရှိရသေးမီ သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်တွင် ချီလမ်းမှားခြင်း (Qi Deviation) ဖြစ်ပွားကာ နှစ်ရက်တိတိ သတိလစ်သွားခဲ့ပြီးမှ နိုးလာခဲ့ရသည်။ သူသည် အချိန်အပြည့် နှစ်ရက်လုံးလုံး မေ့မြောနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ရှန်အို တွင် အချိန်ဇယားက အလွန်တရာ ကျပ်တည်းနေပြီး မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် တွင် သုံးရက်သာ ဆက်လက်နေထိုင်ခွင့် ရှိသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ထိုအချိန်ကာလ၏ သုံးပုံနှစ်ပုံကို အိပ်စက်ခြင်းဖြင့်သာ ကုန်ဆုံးစေခဲ့ရသည်။
ရှန်အို နိုးလာပြီးနောက်တွင် အချိန်ကို အလဟဿ မဖြုန်းတော့ဘဲ မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် ထဲသို့ အမြန်ဆုံး ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။
သူသည် ထိုနေရာတွင် ဒဏ္ဍာရီလာ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအကြောင်းကို ကြားသိခဲ့ဖူးသည်။ သူ၏ နာမည်မှာ သူနှင့် အလွန်တရာ ဆင်တူလှသည့် ရှန်ထျန်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ရှန်အို ကမူ ရှန်ထျန်း ဆိုသည်မှာ မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် ၏ ဒဏ္ဍာရီတစ်ပါး ဖြစ်နေသောကြောင့် သူနှင့် ဘာမှမတူညီဟု ခံစားနေရသည်။
"ငါတို့နဲ့ ကံပါလာရင် ငါ့ရဲ့ ဝန်ဆောင်မှုတွေက အခမဲ့ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံမပါဘူးဆိုရင်တော့ ဘယ်လောက်များပြားတဲ့ ရွှေတွေနဲ့ လာလဲ ငါ့ကို ဆွဲဆောင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။" ဤကဲ့သို့သော ရက်ရောမှုမျိုးကို ဤဒဏ္ဍာရီက ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သူသည် ဝိညာဉ်သတ္တုရိုင်းများ တစ်ရာကျော်ကို ရွေးချယ်ပေးခဲ့ပြီး တစ်ခုတည်းသော ကျောက်တုံးမျှပင် ဆယ်ဆအောက် တန်ဖိုးမရှိခဲ့ပေ။ ဤကဲ့သို့သော ထူးချွန်ထက်မြက်မှုကို ဤဒဏ္ဍာရီက ပြသနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သူ့ကို ယုံကြည်အားကိုးသူများကို ကارကွယ်ပေးရန်အတွက် သူ၏ ဆန္ဒကိုပင် ဆန့်ကျင်ကာ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဆောင်၏ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော မိန်းမပျိုလေးအတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ရွေးချယ်ပေးခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော ကြင်နာတတ်မှုကို ဤဒဏ္ဍာရီက ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ရှန်အို အလွန်တရာ နောင်တရမိသည်။ သူသာ မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် သို့ အနည်းဆုံး ရက်အနည်းငယ်စောပြီး ရောက်ရှိခဲ့မည်ဆိုလျှင် ဤ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် နှင့် တွေ့ဆုံခွင့် ရရှိခဲ့နိုင်ဦးမည် ဖြစ်သည်။
ဤကဲ့သို့သော ဒဏ္ဍာရီလာ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို သူ မည်သို့ လွတ်သွားခဲ့ရပါသနည်း။ လေ့ကျင့်နေစဉ်အတွင်း မတော်တဆ ချီလမ်းမှားခြင်း ဖြစ်ပွားကာ နှစ်ရက်တိတိ သတိလစ်သွားခဲ့မိရုံလေးနဲ့ လား။
ကဲ ထားတော့၊ သူသာ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ကို ရှာမတွေ့ခဲ့လျှင်တောင် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဆောင်၏ ဂရန်းအကြီးအကဲနှင့် လက်ရှိခေါင်းဆောင် ရှိနေသေးသည်။ သူနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်မည့် နည်းလမ်းတစ်ခုခုတော့ ရှိလောက်ပေမည်။
ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တစ်ရက်အကြာတွင် လူအများအပြားသည် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဆောင် သို့ သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့ကြသည်ဟု ရှန်အို ကြားသိခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဆောင်၏ ခေါင်းဆောင်အနေဖြင့် ဆိုင်ရှင်စုန့် သည် ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် မည်տွင် ရှိနေသည်ကို သိရှိနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ တွေးထင်ခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဆောင် မှာ တစ်လတိတိ ပိတ်ထားမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ စုံစမ်းသိရှိခဲ့ရသည်။ ဆိုင်ရှင်နှင့် သူ့သားကိုလည်း မည်သည့်နေရာတွင်မှ ရှာမတွေ့ရပေ။
ရှန်အို အလွန်တရာ စိတ်ဓာတ်ကျသွားခဲ့သည်။
ဒသမသုံးယောက်မြောက် မောင်၊ တကယ်ပြောတာလား။ မင်းရဲ့ မကောင်းတဲ့ ကံကြမ္မာက အဲဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တာလား။
ရှန်အို သည် မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် ထဲတွင် ထပ်မံဆက်လက်မနေတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ ထိုနေရာတွင် ကုန်ဆုံးစေမည့် မိနစ်တိုင်းတွင် သူ၏ ကံကြမ္မာမှာ ပိုမိုအားနည်းလာနေသည်ဟု သူ ယုံကြည်နေခဲ့သည်။
ကျောက်တုံးတွေကို ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ကြည့်ရမလား။
ဟားဟား!
ရှန်အို တွင် သူ၏ ငွေကြေးအားလုံးကို ဤနေရာတွင် အသုံးပြုခဲ့လျှင်တောင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ တစ်ရာတောင် ရှာဖွေနိုင်မည် မဟုတ်ဟု ခံစားနေရသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ရသည်။
သူသည် မိမိ၏ ကံကြမ္မာကို ရင်ဆိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အသုံးစရိတ်ဖြင့် လက်ဆောင်ကို ဝယ်ယူရတော့မည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ လုံးဝ သက်သာမည် မဟုတ်ပေ။
ကံတရားက ငါ့ဘက်မှာ မရှိဘူး...
ရှန်အို သည် နန်းတော်သို့ ပြန်လာစဉ်အတွင်း စိတ်ဓာတ်ကျခြင်းနှင့် အလွန်ပင် နီးကပ်နေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင် သူ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး လူတိုင်းက သူ့ကို မြှောက်ပင့်ချီးကျူးနေကြသဖြင့် သူ သက်သာရာရသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ကံဆိုးစွာဖြင့် ထိုနောင်တရနေသည့် ခံစားချက်ကြီးမှာ သူ၏ ရင်ဘတ်အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ကိန်းအောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ယနေ့စားသောက်ပွဲ ပြီးသွားသည့်နောက်တွင် မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် သို့ ထပ်မံသွားရောက်ကာ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ကို စောင့်ဆိုင်းနေမည်ဟု သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ရှန်ထျန်း သည် လွန်ခဲ့သော အချိန်ကလည်း သုံးရက်တိတိ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့ဖူးသည်ဖြစ်ရာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်လည်း သီးသန့်ကျင့်ကြံနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သူ့ကို လုံလောက်သော အချိန်အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းနေသမျှ ကာလပတ်လုံး ငါ သူ့ကို မုချတွေ့ရမှာ အသေအချာပဲ!
ကျယ်လောင်သော ခေါင်းလောင်းသံကြီးတစ်ခုက ရှန်အို ၏ အတွေးများကို ရုတ်တရက် ဖြတ်တောက်သွားစေသည်။
ဝေယန်နန်းဆောင်၏ နန်းတွင်းစစ်ကောင် မာန်ပါပါ အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည် - "အရှင်မင်းကြီး ကြွချီတော်မူပြီ!"
ဝေယန်နန်းဆောင်အတွင်းရှိ လူအားလုံး ဒူးထောက်ကာ မင်းကြီးကြွလာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
မကြာမီမှာပင် မီးနိုင်ငံ၏ ဘုရင် ရှန်ရှောင် သည် နန်းတွင်းသူအမြောက်အမြားကို နောက်မှခေါ်ဆောင်လျက် နန်းတော်အတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ပုံစံမှာ တည်ကြည်လေးနက်ပြီး ခမ်းနားထည်ဝါလှသည်။ သူ၏ နီရဲသော ရွှေရောင်နဂါးဝတ်ရုံက သူ၏ ရာထူးဩဇာကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေသည်။
"အားလုံးပဲ ထကြပါတော့" ရှန်ရှောင် က ပြောဆိုလိုက်ပြီး ရှန်အို ကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
ငါ့ရဲ့ သား ရှန်အို က ပါရမီထူးပြီး အရည်အချင်းရှိသူ တစ်ဦး ဖြစ်တယ်။ သူက ထူးခြားဖို့အတွက်ကိုပဲ မွေးဖွားလာတာ ဖြစ်တယ်! ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ကို သွားတယ်ဆိုတာက ကြီးမြတ်ခြင်းဆီသို့ သူ လှမ်းမယ့် ပထမဆုံး အခြေလှမ်း တစ်ရပ်ပါပဲ!
ရှန်ရှောင် သည် သူ၏ သားဖြစ်သူကို အလွန်တရာ သဘောကျ ကျေနပ်နေသည်။ သူ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည် - "ဒီနေ့ဟာ ငါ့သားအတွက် အလွန်အမင်း အရေးကြီးတဲ့ နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်တယ်။ အို... မင်း လိုချင်တာ ဘာများ ရှိသေးလဲ။ ဖခင်ကို ပြောပါ။ မင်း လိုချင်သမျှကို ဖခင် ပေးမယ်!"
ရှန်အို သည် သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ စကားကြောင့် အလွန်ပင် ထိရှသွားခဲ့ရသော်လည်း စိတ်ပျက်အားငယ်ရသည့် ခံစားချက်ကိုမူ ဖယ်ရှားမပစ်နိုင်သေးပေ။
ငါ့မှာ ကြင်နာတတ်တဲ့ ဖခင်တစ်ယောက် ရှိနေရင်တောင် ဘာထူးမှာလဲ။ ငါ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ကိုမှ မတွေ့ရတာ! ဒါက တစ်သက်တာအတွက် ဝမ်းနည်းစရာ အကောင်းဆုံးပါပဲ!
ထိုအချိန်တွင်ပင်...
ဝေယန်နန်းဆောင်၏ အပြင်ဘက်ရှိ ခန့်ညားထည်ဝါသော လူငယ်တစ်ဦး နှာချေလိုက်သည်။ သူသည် ဆဋ္ဌမမင်းသားအတွက် လက်ဆောင်သွားဝယ်ခဲ့ရသဖြင့် ဤစားသောက်ပွဲသို့ အနည်းငယ် နောက်ကျမှ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
အခန်း (၈၁) - ရုတ်တရက် ရောက်လာသူ
ရှန်ထျန်း သည် နှာတစ်ချက်ရှုံ့လိုက်သည်။ သူသည် ဇီယန်အရှင် အတွက် လက်ဆောင်ဝယ်ယူရင်း လမ်းတွင် ကြန့်ကြာသွားခဲ့ခြင်းကြောင့် ဤစားပွဲဝိုင်းသို့ အနည်းငယ် နောက်ကျမှ ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ ဝင်လာသည်နှင့် ဧရာမ ဝေယန်နန်းဆောင်ကြီး တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။
နန်းတော်အတွင်းရှိ လူတိုင်း၏ အကြည့်တို့သည် အလိုလိုနေရင်း ရှန်ထျန်း ထံသို့ တစ်ရှိန်ထိုး ရောက်ရှိသွားကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများ၊ မယုံကြည်နိုင်မှုများနှင့် လေးစားအားကျမှုတို့ ရောထွေးနေခဲ့သည်။
အထူးသဖြင့် ရှန်အို ဖြစ်၏။ သူသည် ရှန်ထျန်း ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် တောင့်တင်းသွားပြီး တုန်ရီလာလေသည်။
*သူ... သူက ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ?*
*သူက... သူက တကယ်ကို ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ပဲ!*
ရှန်အို ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော တုန်လှုပ်မှုကြီး ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။
သူသည် ယခုမှစ၍ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ကို ဘယ်နေရာမှာ ရှာရမှန်းမသိဘဲ အသည်းအသန် လိုက်ရှာတော့မည်ဟု ကြံစည်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူ အိပ်မက်တောင် မမက်ဖူးသည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် သည် မီးနိုင်ငံ၏ နန်းတော်ကြီးထဲသို့၊ ၎င်းလည်း ဆဋ္ဌမမင်းသား၏ ဂုဏ်ပြုစားသောက်ပွဲကြီးအတွင်းသို့ တင့်တင့်တယ်တယ် လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာခဲ့လေပြီ။
*ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?*
ရှန်အို သည် သူ့ကိုယ်သူတောင် မယုံကြည်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် မြတ်နိုးတန်ဖိုးထားရသည့် ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် နှင့် ပတ်သက်ပြီး အကြိမ်ကြိမ် တွေးတောခဲ့ဖူးသည်။ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ဆိုသည်မှာ မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် ၏ အထွတ်အမြတ်ထားရာ ဒဏ္ဍာရီလာ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၊ ကံကြမ္မာ၏ ထိပ်သီး ရတနာပိုင်ရှင် ဖြစ်သည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထိုဒဏ္ဍာရီလာ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အစ်ကိုဖြစ်သူ ရှန်ထျန်း ပင် ဖြစ်နေသည်တဲ့လား။
*မဖြစ်နိုင်တာ! ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး!*
ရှန်အို သည် သူ၏ ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါယမ်းလိုက်သည်။ သူသည် ဤဖြစ်ရပ်မှန်ကို လက်မခံနိုင်သေးပေ။ သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ရှန်ထျန်း နှင့် အတူတကွ ကြီးပြင်းလာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ရှန်ထျန်း ၏ စွမ်းရည်၊ ရှန်ထျန်း ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် ရှန်ထျန်း ၏ ကံကြမ္မာအခြေအနေများကို သူ အသိဆုံးပင် ဖြစ်ပေသည်။
ရှန်ထျန်း သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ လှမ်းသမျှ နေရာတိုင်းတွင် ပြဿနာများသာ ရှာတွေ့တတ်ပြီး သူ ထိတွေ့သမျှ အရာရာတိုင်းမှာ ပျက်စီးတတ်သည်။ လူတိုင်းက သူ့ကို နိုင်ငံတော်၏ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျစေသူဟုပင် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုကြသည်အထိ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။
ထိုသို့သော ကံဆိုးသူတစ်ဦးသည် မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် တွင် အံ့မခန်းစွမ်းရည်များကို ပြသနိုင်ခဲ့ပြီး လူတိုင်း ကိုးကွယ်အားထားရသည့် ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ဖြစ်လာခဲ့သည်တဲ့လား။
*ဒါဟာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပဲ!*
ရှန်အို ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းများစွာဖြင့် ရှုပ်ထွေးဆူပူနေသည်။ သူသည် ရှန်ထျန်း ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အဖြေရှာရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ရှန်ထျန်း ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ပုံစံသည် ယခင်ကနှင့် လုံးဝ မတူညီတော့ပေ။ သူ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် တည်ငြိမ်ခိုင်မာမှုများ ပါရှိနေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ ထက်မြက်တောက်ပနေသည်။ လူတစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါသည် ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်ဟု မည်သူက ယုံကြည်နိုင်မည်နည်း။
"ရှန်... ရှန်ထျန်း..." ရှန်အို ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီသွားပြီး အသံထွက်လာရန်ပင် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။
ထိုစဉ်မှာပင် နန်းတော်၏ ထီးနန်းစင်မြင့်ထက်တွင် ထჯင့်သားအဖြစ် ထိုင်နေသော မီးနိုင်ငံ၏ ဘုရင် ရှန်ထျန်း ၏ ဖခင် ရှန်ရှောင် သည်လည်း ရှန်ထျန်း ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်မှောက်ကို အနည်းငယ် ကြုံ့လိုက်သည်။
"ရှန်ထျန်း၊ မင်းက ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ?"
ရှန်ရှောင် ၏ အသံတွင် သာမန်ထက်ပိုမို တင်းမာသော လေသံ ပါဝင်နေသည်။ သူသည် ရှန်ထျန်း ကို သားတစ်ဦးအနေဖြင့် မေတ္တာထားသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အလွန်အမင်း အရေးပါသည့် ဆက်ခံမည့် ဆဋ္ဌမမင်းသား၏ ဂုဏ်ပြုပွဲကြီးသို့ ရှန်ထျန်း လာရောက်ခြင်းကို မလိုလားလှပေ။
အကြောင်းမှာ ရှန်ထျန်း ၏ နာမည်ပျက်နှင့် ကံဆိုးမှုများက ဤပွဲကြီးကို ထိခိုက်စေနိုင်သည်ဟု သူ ယုံကြည်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"ငါ့သား အို ရဲ့ ပွဲကို မင်း လာဖျက်ဆီးချင်လို့လား?" ရှန်ရှောင် ၏ စိတ်ထဲတွင် ဤကဲ့သို့သော အတွေးများ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
ပွဲအတွင်းရှိ အခြားသော မှူးမတ်များနှင့် အရာရှိကြီးများကလည်း ရှန်ထျန်း ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဝေဖန်သံများ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။
"ဟေး... ကြည့်စမ်း၊ အဲဒါ ပထမမင်းသား မဟုတ်လား။ သူ ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ။"
"ဒီပွဲက ဆဋ္ဌမမင်းသားအတွက် ကျင်းပပေးတာလေ။ ပထမမင်းသားက နေရာမရလို့ လာရှုပ်တာ ဖြစ်ရမယ်။"
"မှန်တယ်၊ သူ့ရဲ့ ကံဆိုးမှုတွေက နာမည်ကြီးပဲဟာ။ သူ ဒီကို ရောက်လာတာနဲ့ ဒီပွဲကြီးရဲ့ မင်္ဂလာရှိတဲ့ စွမ်းအင်တွေ အကုန် ပျက်စီးကုန်တော့မှာပဲ။"
ပတ်ဝန်းကျင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်သံများနှင့် သံသୟဝင်သော အကြည့်များကို ရှန်ထျန်း လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်စက် အပြုံးတစ်ခုသာ ကိန်းအောင်းနေခဲ့သည်။
သူသည် လူအုပ်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုမှတဆင့် ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့ပြီး ဇီယန်အရှင် နှင့် ရှန်အို ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
"ဖခင်ကြီး၊ သား ဒီကို လာခဲ့တာက ပွဲဖျက်ဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။" ရှန်ထျန်း ၏ အသံသည် တည်ငြိမ်အေးဆေးလှပြီး နန်းတော်ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံးသို့ ရှင်းလင်းစွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
"သားက ဆဋ္ဌမမင်းသားအတွက် ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင် တစ်ခုကို ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ ဆက်သဖို့ လာခဲ့တာပါ။"
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဇီယန်အရှင် နှင့် အခြားသူများ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
"ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင် ဟုတ်စ...?" ရှန်ရှောင် ၏ မျက်ခုံးများ ပိုမို တွန့်ချိုးသွားသည်။
ရှန်ထျန်း ကဲ့သို့သော ဆင်းရဲပြီး ကံဆိုးလှသည့် မင်းသားတစ်ပါးတွင် မည်သည့် အဖိုးတန်လက်ဆောင်များ ရှိနိုင်မည်နည်း။ သူ ဆက်သမည့် လက်ဆောင်သည် အခြားသူများ၏ ရှေ့တွင် မီးနိုင်ငံတော်ဝင်မိသားစု၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကျဆင်းစေရန်သာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ရှန်ရှောင် တွေးတောလိုက်သည်။
"မင်းမှာ ဘယ်လိုလက်ဆောင်မျိုး ရှိလို့လဲ၊ ရှန်ထျန်း? ဒီပွဲက သာမန်ပွဲ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်း သိပါရဲ့လား။" ရှန်ရှောင် ၏ အသံတွင် သတိပေးသည့် လေသံများ ပါဝင်လာသည်။
ရှန်ထျန်း ကမူ အနည်းငယ်မျှ စိုးရိမ်ခြင်းမရှိဘဲ အပြုံးမပျက်ပေ။ သူသည် လက်ကို ယမ်းလိုက်ပြီး အဖြူရောင် တောက်ပနေသော ကျောက်တုံးငယ် တစ်တုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ထိုကျောက်တုံးလေး ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် နန်းတော်ခန်းမအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်သွားကြတော့သည်။ လေထုထဲတွင် သန့်စင်လှသည့် စွမ်းအင်လှိုင်းများ ဖြာထွက်လာပြီး အားလုံး၏ အာရုံများကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားလိုက်လေသည်။
"ဒါက..."
ရှန်ရှောင် နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျွမ်းကျင်သူ အားလုံး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။
ရှန်အို ကမူ ထိုင်နေရာမှ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်မိသည်အထိ တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။ သူသည် ထိုကျောက်တုံးကို အလွန် ကောင်းစွာ မှတ်မိနေပေသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကျောက်တုံးသည် မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် တွင် ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ကိုယ်တိုင် သူ၏ လက်ဖြင့် ရွေးချယ်ပေးခဲ့သော ထိုထူးကဲလှသည့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။