အခန်း ၈၀ - ရှန်ထျန်း ၏ သံချပ်ကာများ
မြင့်မြတ်သောဂိုဏ်းချုပ်၏ ခန့်မှန်းချက်က သက်ကြီးတာအိုဘုန်းတော်ကြီးကို ယုံကြည်သွားစေပုံရသည်။ မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် ၏ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးဆိုင်ငယ်လေးတစ်ခုတည်းမှ လူငယ်လေးတစ်ဦးက ဘဏ္ဍာနှစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းအတွက် အခြားသော ရှင်းပြချက်မျိုး မရှိနိုင်ပေ။
ကံကြမ္မာတရားက သူ့အပေါ် သေချာပေါက် ကျရောက်နေပေလိမ့်မည်!
သက်ကြီးတာအိုဘုန်းတော်ကြီးက “ညီငယ်၊ ဒုတိယ ဖြစ်နိုင်ခြေကော ဘာလဲ။ အဲဒါက ဘာလဲဟေ့” ဟု မေးလိုက်သည်။
မြင့်မြတ်သောဂိုဏ်းချုပ်ကြီးမှာ ခန်းမဆောင်အတွင်း အသွားအလာလုပ်ရင်း အလွန်အမင်း အလေးအနက်ထားဟန် ပေါ်လာသလို တစ်ချိန်တည်းမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေလေသည်။
သူက သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်လိုက်ပြီး “အဲဒါကတော့... ဒီကောင်လေးက လိမ်နေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ အချက်ပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သက်ကြီးတာအိုဘုန်းတော်ကြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။ “ဆိုလိုတာက သူက တကယ်ပဲ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တန်ဖိုးဖြတ်ဆရာ တစ်ယောက်ပေါ့လေ”
မြင့်မြတ်သောဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး “မဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ်တော်ပြောချင်တာ အဲဒါ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ်တော်ပြောချင်တာက... သူ့ရဲ့ကံကြမ္မာက ငါတို့ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုမြင့်မားနေနိုင်တယ်! တကယ်လို့ သူသာ ကျောက်တုံးတန်ဖိုးဖြတ်တာကို ဘာမှမသိဘဲ သူဘာသာ ကျပန်းရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ ကျောက်တုံးတစ်တုံးထဲကနေ ကောင်းမွန်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ရှာတွေ့ခဲ့တာဆိုရင် သူက ခရမ်းရောင်အိမ်တော် ရဲ့ သူတော်စင်ထက်တောင် ပိုကောင်းနေနိုင်တယ်” ဟု ဆိုသည်။
“ ‘ကံကြမ္မာ၏သားတော်’ ဆိုတဲ့ ဘွဲ့တံဆိပ်က တောင်မှ အခုတော့ တိကျတော့တာ မဟုတ်လောက်တော့ဘူး။ သူ့ကို ‘ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏သားတော်’ လို့ ခေါ်သင့်တယ်!”
သက်ကြီးတာအိုဘုန်းတော်ကြီးမှာ မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ “အဲ့ဒါ တကယ်လား။ အဲ့ဒါက လွန်လွန်းမနေဘူးလား။ ကံကြမ္မာတရားက လူတစ်ယောက်ကို အဲဒီအဆင့်အထိ ဘယ်လိုလုပ် ကောင်းချီးပေးနိုင်မှာလဲ။ အဲ... အဲဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိဘူးလေ!”
မြင့်မြတ်သောဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ “ဒါကြောင့်မို့လို့လည်း တပည့်ရင်း... စာအုပ်တွေများများဖတ်ပါလို့ ကိုယ်တော် ပြောခဲ့တာပေါ့။ ကံကြမ္မာရဲ့ ကျေးဇူးတင်မှုကို ခံရတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ဘယ်တော့မှ ကိုယ့်ရဲ့စံနှုန်းတွေနဲ့ တိုင်းတာလို့ မရဘူး။ အဲဒီ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတန်ဖိုးဖြတ်ဆရာတွေ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ် လွဲချော်ပြီး ဘယ်လိုဒုက္ခရောက်ခဲ့ကြလဲဆိုတာကို မင်း မေ့သွားပြီလား။ ဒီမှာ လေ့လာစရာ စာရင်းဖိုင်တွေ ရှိတယ်။ တပည့်ရင်း၊ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ဦးလေ”
မြင့်မြတ်သောဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက သက်ကြီးတာအိုဘုန်းတော်ကြီးထံသို့ စိတ်အသိဖြင့် ပို့လွှတ်လိုက်သည်။
“ဒါတွေကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း (၁၀,၀၀၀) အတွင်း အရှေ့ဘက်တောအုပ် မှာ ကြီးမားတဲ့ ကံကြမ္မာပါလာကြတဲ့ လူတွေရဲ့ မှတ်တမ်းတွေပဲ။
မြင်လား။ လူတစ်ယောက်က ချောက်ထဲပြုတ်ကျသွားပေမဲ့ ရှေးဟောင်းဧကရာဇ်ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ရသွားတယ်။
တချို့ကျတော့လည်း အင်အားကြီးတဲ့ မိစ္ဆာ ရဲ့ ပြန်ပေးဆွဲတာ ခံခဲ့ရပေမဲ့ သူတို့ရဲ့သွေးကြောစနစ်ကို မြှင့်တင်နေတုန်းမှာပဲ အဲဒီ မိစ္ဆာ နဲ့ တစ်ညတာ အတူရှိခဲ့ရဖူးတယ်။
တချို့က သာမန်လက်စွပ်တစ်ကွင်းကို ကောက်ရခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီထဲမှာ ဧကရာဇ်ခွဲ ဝိညာဉ်ကျွတ်တစ်ပါး ပါနေမှန်း သိလိုက်ရတယ်။
သူတို့အားလုံးမှာ တူညီတဲ့အချက်တစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒါကတော့ သူတို့ရဲ့ဘဝခရီးက ဘယ်တော့မှ အဟန့်အတားမရှိ ချောမွေ့နေတာပဲ။ သူတို့ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး ကြီးမားတဲ့ ကံကောင်းခြင်း အခွင့်အလမ်းမှန်သမျှကို သူတို့ပဲ ပိုင်ဆိုင်ကြရလိမ့်မယ်။
မင်းက ကိုယ်က ပိုသန်မာတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ သူတို့ထက်စောပြီး အဲဒီအခွင့်အလမ်းကို လုယူချင်နေတာလား။ ဟာသပဲ၊ နောက်ဆုံးတော့ မင်းပဲ အသတ်ခံရလိမ့်မယ်။
ဒီအထဲက ဘယ်အရာကရော မင်းအတွက် အဓိပ္ပာယ်ရှိနေလို့လဲ”
မြင့်မြတ်သောဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက ခန်းမဆောင်အတွင်း ဆက်လက် လမ်းလျှောက်နေပြန်သည်။ “မြင်လား၊ စာအုပ်များများဖတ်ပါလို့ ကိုယ်တော် ပြောခဲ့သားပဲ။ ကြီးမားတဲ့ကံကြမ္မာနဲ့ လူတစ်ထောင်ရဲ့ဘဝတွေကို ဖတ်ရှုပြီးသွားတဲ့အခါ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ မဖြစ်နိုင်တာ ဘာမှမရှိဘူးဆိုတာကို မင်း သဘောပေါက်လာလိမ့်မယ်။ လူတချို့က ကမ္ဘာလောကကြီးရဲ့ အသည်းစွဲဖြစ်လာဖို့အတွက်ကို တင် မွေးဖွားလာကြတာ။
အဟမ်း၊ ခရမ်းရောင်အိမ်တော် ရဲ့ အဲဒီသူတော်စင်ကတော့ လွန်လွန်းနေတာ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုကံမျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားတာ သူတစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတယ်လို့ ကိုယ်တော် မထင်ဘူး။ ဒီကောင်လေးက သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကောင်ကြီးတစ်ပါး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ကိုယ်တော် ခံစားနေရတယ်!”
ရှုး!
မြင့်မြတ်သောဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ပြောသမျှကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် သက်ကြီးတာအိုဘုန်းတော်ကြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။
ကိုယ်တော်က ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်နေတာ အံ့ဩစရာတော့ မရှိဘူးပေါ့လေ၊ ဒီမှာကျတော့ ကိုယ်က တပည့်ရင်း ဖြစ်နေရတယ်။ တကယ်ကိုပဲ ကိုယ်တော့်ထက် ပိုထက်မြက်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ လူချင်းတောင်မှ မတွေ့ရသေးဘဲနဲ့ သူက ကံကြမ္မာ၏သားတော် ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလောက်အထိ အသေအချာ ယုံကြည်နေရတာလဲ။
သက်ကြီးတာအိုဘုန်းတော်ကြီးက သက်ပြင်းချကာ “တပည့်ရင်း၊ တကယ်လို့ ကိုယ်တော်သာ မှားနေခဲ့ရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
မြင့်မြတ်သောဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၏ ပတ်လည်တွင် လွင့်ပျံနေသော လျှပ်စီးတန်းများမှာ ခဏတာ တုန်ခါသွားပြီးမှ “မဖြစ်နိုင်တာ! ကိုယ်တော်က သံယောဇဉ်အားလုံးကို ဖြတ်တောက်ပြီးသားဖြစ်ပြီး ဒီလောကကြီးရဲ့ ပညာဉာဏ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာပဲ။ ဘယ်လိုလုပ် မှားနိုင်မှာလဲ” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
သက်ကြီးတာအိုဘုန်းတော်ကြီးက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ၏တပည့်ရင်းမှာ လုံးဝ မယုံကြည်ရတော့ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ သူသည် ဘေးဒုက္ခဖယ်ရှားခြင်း ၏ ပျက်စီးနေသော အပိုင်းများကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရန်အတွက်သာ ကောင်းကင်ဘုံ တာအိုကျမ်း ကို ကျင့်ကြံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင်မူ ဆိုးရွားသော ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးက သူ့ကို ထာဝရ ကပ်ပါးနေတော့သည်။ လူသားတို့၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော သံယောဇဉ်အနှစ်သာရလေးကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ရန်အတွက် သူသည် ဤနေရာတွင်ရော ဟိုနေရာမှာပါ အစပျိုးပေးခံနေရသည်။
သက်ကြီးတာအိုဘုန်းတော်ကြီးက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် “မှားသွားရင်တောင်မှ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ဂိုဏ်းဝင်စည်းမျဉ်းတွေအရဆိုရင် သူက ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ သူတော်စင် ဖြစ်လာနိုင်တုန်းပဲလေ။ အဲဒီအပြင် သူ့မှာ သူတော်စင်မလေးနဲ့ လက်ထပ်ခွင့်လည်း ရှိတယ်။ အဲဒါ ကိုယ့်ရဲ့ကိုယ်ပိုင်သမီးပဲလေ။ အဲဒီလိုနဲ့ပဲ သူ့ကို လွှတ်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိလို့လား” ဟု ပြောလိုက်သည်။
မြင့်မြတ်သောဂိုဏ်းချုပ်ကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး လွတ်လပ်သော အာကာသပြင်ဆီသို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ခဏကြာပြီးနောက် သူက တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် “တကယ်လို့သာ သူတို့နှစ်ယောက် အတူတကွ ပေါင်းစပ်ဖြစ်သွားကြမယ်ဆိုရင် ယွินស៊ី က နောင်တစ်ချိန်မှာ ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ဆိုသည်။
သက်ကြီးတာအိုဘုန်းတော်ကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဖန်ချန်း ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အဲဒါမျိုး မဖြစ်လာအောင် သူ ဘာမဆိုလုပ်လိမ့်မယ်လို့ ကိုယ်တော် ခံစားနေရတယ်”
မြင့်မြတ်သောဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက တည်ငြိမ်စွာပင် “ကိုယ်တော် သူ့အတွက် ကောင်းစေချင်လို့ သတိပေးချက်တစ်ခု ပေးမှာပေါ့” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
သက်ကြီးတာအိုဘုန်းတော်ကြီးလည်း တစ်စုံတစ်ရာကို ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ “ခဏနေဦး! ဒီကောင်လေးက အဲဒီလောက်တောင် အရေးပါနေမှတော့ ဘာကြောင့် ကျွန်တော် သူ့ကို မသင်ကြားပေးရတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
မြင့်မြတ်သောဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက “သူက အဲဒီလောက်အောင် အရေးပါနေတာကြောင့် မင်းကို သူ့ကိုသင်ခွင့် မပေးနိုင်တာပေါ့။ သူက ခရမ်းရောင်အိမ်တော် ရဲ့ မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ လိုမျိုးပဲ ငါတို့ဂိုဏ်းကို ပိုမိုမြင့်မားတဲ့ အဆင့်တွေဆီ ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိတယ်လေ” ဟု ဆိုသည်။
သက်ကြီးတာအိုဘုန်းတော်ကြီးက “တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်အထိ လက်တွေ့ဆန်ဖို့ လုပ်တော့မှာလား” ဟု မေးသည်။
“ဒီလိုလုပ်ကြစို့၊ တပည့်ရင်း။ ကောင်းကင်ဘုံဒရဂွန်ဆွဲသီး ကို ကိုယ့်ကို ပေးခဲ့ပါ။ ပြီးရင် ယွินស៊ី နဲ့အတူ မီးနိုင်ငံ ကို သွားပြီး ဒီကောင်လေးကို ခေါ်ခဲ့ပါ။ သူ ဘယ်သူ့ဆီမှာ ပညာသင်ချင်လဲဆိုတာ သူ့ကို ရွေးခိုင်းကြတာပေါ့။ တရားမျှတတယ် မဟုတ်လား”
သက်ကြီးတာအိုဘုန်းတော်ကြီးလည်း ခဏမျှ တွေးတောကြည့်လိုက်ရာ ထိုအကြံအစည်တွင် အပြစ်အနာအဆာ မတွေ့ရပေ။
‘ငါ မီးနိုင်ငံ ကို သွားမယ်၊ ဒီကောင်လေးနဲ့ ခင်မင်အောင်လုပ်မယ်၊ ပြီးရင် ဆုလာဘ်တွေနဲ့ ဖြားယောင်းမယ်။ သူ့ကို ငါ့ရဲ့ တရားဝင်မဟုတ်သေးတဲ့ တပည့်အရင်လုပ်မယ်၊ ပြီးရင် တပည့်ရင်းကို ငြင်းပယ်ဖို့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှာခိုင်းမယ်။ ငါက မီးတောက်ကျမ်း ကို ကျင့်ကြံနေတာ၊ ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ရှာဖို့တောင် ခက်ခဲနေတာလေ။ ငါသာ ဒီကောင်လေးကို တပည့်လုပ်လိုက်မယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ကံကြမ္မာကနေပါ အကျိုးအမြတ် ခံစားရမှာပဲ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ငွေကြေးနဲ့ ဘဏ္ဍာတွေအတွက် ပူပန်စရာ လုံးဝ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး!’
သက်ကြီးတာအိုဘုန်းတော်ကြီးမှာ သူ၏ ထက်မြက်လှသော အတွေးကြောင့် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ခရီးထွက်ရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။
“ဟိုဟိုဟို၊ ကောင်းကင်ဘုံ တာအိုရဲ့သားတော်ရေ၊ ငါ့ရဲ့တပည့်ဖြစ်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားတော့! ဒီဆွဲသီးတွေကိုတော့ ကိုယ်တော် အရင်သိမ်းထားဦးမယ်။ အကြောင်းအရာတွေကိုတော့ မိတ္တူကူးပြီး မင်းကို ပေးမယ်လေ”
သက်ကြီးတာအိုဘုန်းတော်ကြီးမှာ ခန်းမဆောင်တံခါးဝတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ မကြာခင်မှာပင် ရွှေရောင်အလင်းတန်း သုံးခုသည် တံခါးဝမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး မြင့်မြတ်သောဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၏ ကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။
မြင့်မြတ်သောဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက တံခါးဝကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။
“တပည့်ရင်း၊ မင်းကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ ရင့်ကျက်သေးတာ မဟုတ်ဘူး။ ယွင်စီ က ကိုယ့်ရဲ့သမီးပဲ၊ ရှန်ထျန်း က ဘာကြောင့်များ မင်းကို ဆရာအဖြစ် ရွေးချယ်မှာလဲ” မြင့်မြတ်သောဂိုဏ်းချုပ်ကြီးသည် တံခါးဝမှ ထွက်လာပြီး အာကာသပြင်ဆီသို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “နောက်ဆုံးတော့ တားမြစ်ထားတဲ့ အခန်းကို ပြန်လည်ရရှိသွားပြီ။ မြင့်မြတ်သော ဝိညာဉ်နန်းတော်ကြီးက အရင်လို ပြန်လည် ကြီးကျယ်ခမ်းနားလာတော့မှာပဲ!”
လန် ရဲ့ နန်းတော်၊ မီးနိုင်ငံ...
ရှန်ထျန်း ကတော့ မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်နန်းတော် ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက သူ့ကို ကံကြမ္မာ၏သားတော် အဖြစ် အပြည့်အဝ ယုံကြည်နေမှန်း လုံးဝ မသိပေ။ သူက သူ၏ မိကျောင်းနက်သံချပ်ကာ ကို တိုးတက်ကောင်းမွန်လာအောင် ကြိုးစားနေဆဲ ဖြစ်သည်။
နာရီအနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ရှန်ထျန်း က သူ့ရဲ့အချိန်တွေကို အကျိုးရှိရှိ အသုံးချနိုင်ခဲ့သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် မိကျောင်းနက်သံချပ်ကာ ၏ တည်ဆောက်ပုံကို အခြေခံ၍ မိကျောင်းနက် သံချပ်ကာကို အဆင့်မြှင့်တင်ပြီး ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် မိကျောင်းနက်သံချပ်ကာ ၏ သုံးမိနစ်တောင် မခံနိုင်ခဲ့သော မြင့်မြတ်သော လျှပ်စီးကာကွယ်ရေး စွမ်းအင်သည် ယခုအခါ သုံးမိနစ်ခွဲအထိ ကြာရှည်ခံနိုင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ မိကျောင်းနက်သံချပ်ကာ က ယခုအခါ ပို၍ပင် ကြာရှည်ခံနိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ရှန်ထျန်း က ရန်သူများ၏ အားကောင်းမှုအပေါ် မူတည်၍ သံချပ်ကာအမျိုးမျိုးကို အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
‘တကယ်လို့ ရန်သူက သာမန်လောက်ပဲဆိုရင်တော့ မိကျောင်းနက် သံချပ်ကာကိုပဲ သုံးမယ်၊ ပြီးတော့ ထိခိုက်ဒဏ်ရာကို ခံနိုင်ရည်ရှိနေတုန်းမှာပဲ ငါ့ရဲ့စွမ်းရည်တွေကို ထုတ်ပြမယ်။ တကယ်လို့ သူတို့သာ အလွန်သန်မာနေမယ်ဆိုရင်တော့ ဓားသံချပ်ကာလိုမျိုး မိကျောင်းနက်သံချပ်ကာကို သုံးပြီး (ကိုးခုမြောက်) မြင့်မြတ်သော လျှပ်စီး (ရေဓာတ်) နဲ့ ရန်သူကို ကစားမယ်။’
‘အဲဒီနောက်မှာတော့ ကွေ့ကုန်းကုန်း၊ ချင်းကော နဲ့ ကျိုအာ တို့ကို ခေါ်ထုတ်ပြီး အတူတကွ တိုက်ခိုက်မယ်!’
‘တကယ်လို့ ရန်သူက အလွန်အမင်း သန်မာနေရင်တောင်မှ စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ့မှာ ဓားသခင်တံဆိပ် ရှိသေးတာပဲ! ငွေကြေးရဲ့စွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီး ဖျက်ဆီးနိုင်လောက်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို ငါ လုပ်ပြမယ်!’
စိတ်တည်ငြိမ်စွာထား!
မဟာဗျူဟာအမျိုးမျိုးအတွက် အစီအစဉ်များ ရေးဆွဲပြီးနောက် ရှန်ထျန်း လည်း နောင်လာမည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အလုပ်မရှုပ်တော့ပေ။ သူသည် ခက်ခဲသောအရာများကို ထပ်မံဖြေရှင်းလိုခြင်း မရှိတော့ဘဲ လန် ရဲ့ နန်းတော် တွင်သာ အငြိမ်အသက်ဖြင့် ကျင့်ကြံလိုတော့သည်။
ပင်ပန်းလာသည့်အခါမျိုးတွင် ဟာရီတီပုတီးစေ့ ကို ကိုင်ဆောင်ကာ နန်းတော်အတွင်း လမ်းလျှောက်၍ ငြိမ်းချမ်းသောဘဝကို ခံစားလေ့ရှိသည်။
ထိုသို့ အနားယူအပန်းဖြေသည့် လူနေမှုပုံစံဖြင့် ရက်ပေါင်းနှစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ (၆)ယောက်မြောက် မင်းသား ကို လိုက်လံပို့ဆောင်ရမည့်အချိန် ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။