အခန်း ၈၈ - သူတော်စင်မနှင့် နတ်သ္မီတို့အကြား ရှုပ်ထွေးလှသော ဆက်ဆံရေး
ကျန်းယွင်ရှီး အပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားပြီးနောက် ဧည့်ခန်းမဆောင်အတွင်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုကို ဖယ်ရှားရန်အတွက် လီလျန်အာ က စတင်စကားဆိုလိုက်သည်။
"ရှန်ထျန်း၊ ဒီတစ်ခေါက် နင်တို့ ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ကို သွားကြတဲ့အခါ အစ်ကိုဝမ်းကွဲကိုပါ ခေါ်သွားပေးလို့ရမလားဟင်... သူကလေ နင့်ကို အမြဲတမ်း ချီးကျူးနေတာ၊ ပြီးတော့ နင်နဲ့အတူ လိုက်ပြီး အတွေ့အကြုံသစ်တွေ ရှာချင်နေရှာတာ..."
လီလျန်အာ ၏ မျက်လုံးလေးများက တလက်လက်တောက်ပြောင်နေပြီး မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောဆိုလာသည်။ သူမ၏ အစ်ကိုဝမ်းကွဲဖြစ်သူ လီချန်ကဲ့ မှာ ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ၏ တံခါးပေါက်သို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ရရန် အလွန်တရာမှ စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။
ရှန်ထျန်း က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူကာ အသာအယာ သောက်လိုက်ရင်း မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။
"အို... လီချန်ကဲ့ က ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ထဲ ဝင်ချင်လို့လား။"
"အင်း၊ ဟုတ်တယ်လေ။" လီလျန်အာ က ခေါင်းကို အမြန်ငြိမ့်ပြကာ ဆက်ပြောသည် - "သူက ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း က ဝိညာဉ်ရေးရာတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အရမ်းစိတ်ဝင်စားနေတာ။ ပြီးတော့... သူက နင့်ကိုလည်း အမြဲတမ်း အတုယူအားကျနေတာလေ။"
ရှန်ထျန်း အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် လီချန်ကဲ့ ၏ စိတ်ထဲတွင် ဘာတွေတွေးနေသည်ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း သို့ ဝင်ရောက်လိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ဝိညာဉ်ရေးရာကို စိတ်ဝင်စား၍လား၊ သို့မဟုတ် ကျန်းယွင်ရှီး ကဲ့သို့သော သူတော်စင်မများနှင့် နီးစပ်ချင်၍လောဆိုသည်မှာ စဉ်းစားစရာပင်။ သို့သော်လည်း ဤကိစ္စက ကြီးကြီးမားမား အခက်အခဲ မရှိလှပေ။
"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ငါ ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ကို ပြန်ရောက်ရင် ဒီကိစ္စကို စီစဉ်ပေးပါ့မယ်။ လီချန်ကဲ့ အတွက် အခွင့်အရေး တစ်ခုတော့ ဖန်တီးပေးလို့ ရပါတယ်။" ရှန်ထျန်း က ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။
လီလျန်အာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး - "တကယ်လား။ ရှန်ထျန်း၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်!" ဟု ပြောဆိုလိုက်သည်။
သူမတို့နှစ်ဦး စကားစမြည် ပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ ကျန်းယွင်ရှီး ၏ ခြေသံကို ပြန်လည် ကြားလိုက်ရသည်။ ချက်ချင်းပင် အခန်းအတွင်းရှိ လေထုမှာ အနည်းငယ် တင်းမာသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
ကျန်းယွင်ရှီး အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာပြီး သူမ၏ မျက်နှာထားမှာမူ ပုံမှန်အတိုင်း အေးစက်စက်နှင့် တည်ငြိမ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏ အကြည့်များက လီလျန်အာ ကို တစ်ချက်စွေကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရှန်ထျန်း ထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
"ငါတို့ သွားဖို့ အသင့်ဖြစ်ပြီ..." ကျန်းယွင်ရှီး က တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း ထရပ်လိုက်ပြီး လီလျန်အာ ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ငါတို့ သွားကြဦးမယ် လီလျန်အာ။ နောက်မှ အချိန်ရရင် ထပ်တွေ့ကြတာပေါ့။"
လီလျန်အာ လည်း အတူထရပ်လိုက်ကာ - "အင်းပါ၊ ဂရုစိုက်ပြီး သွားကြဦးနော်" ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။
ဤသို့ဖြင့် ရှန်ထျန်း နှင့် ကျန်းယွင်ရှီး တို့သည် လီလျန်အာ ထံမှ နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် နှစ်ဦးသား ဘာစကားမှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့်သာ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။
သို့သော် သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင်မူ မတူညီသော အတွေးကိုယ်စီဖြင့် ရှုပ်ထွေးနေကြပေသည်။ သူတော်စင်မနှင့် နတ်သ္မီတို့၏ ရှုပ်ထွေးလှသော ဆက်ဆံရေးနှင့် ကံကြမ္မာ၏ လှည့်ကွက်များက သူတို့ရှေ့တွင် ဆက်လက်စောင့်ဆိုင်းနေဆဲပင်တည်း။
ဖြစ်ပျက်သွားသည့် ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲကြောင့် လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်မှာ သဘာဝပင်တည်း။
သူတို့သည် အဝေးတစ်နေရာရှိ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ဇီယန်အရှင် ထံသို့ ကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ ထို့နောက် နန်းတော်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် လျှပ်စီးကြောင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော မိန်းကလေးထံသို့ အလှည့်ကျ ကြည့်လိုက်ကြသည်။
သူမသည် အဖြူရောင် ကျားသစ်သံချပ်ကာနှင့် ငွေရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမကို လွှမ်းခြုံထားသော လျှပ်စီးကြောင်းများမှာ ငွေရောင်နှင့် ရွှေရောင်တို့ ရောစပ်နေ၏။ သူမသည် ရွှေအိမ်စံ အဆင့် ကျင့်ကြံသူမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း နတ်စံအိမ်အဆင့် အရှင်သခင်များနှင့် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်ကာ အဘယ်မှာလျှင် အားနည်းနေမည်နည်း။
ဇီယန်အရှင် ပင် သူမနှင့် မယှဉ်သာသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူမသည် အလွန်ძლიမားသော ဂိုဏ်းဂဏတစ်ခုမှ ဖြစ်ကြောင်း အလွန်ထင်ရှားပေသည်။ သူမသည် မီးနိုင်ငံ မှ လူများ အလွယ်တကူ စော်ကားရဲသူ မဟုတ်ပေ!
မိန်းကလေးသည် နန်းတော်တွင်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ အကဲခတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်များမှာ ဖိအားများ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် လူတိုင်းမှာ လေထု၏ တင်းမာမှုကို ခံစားလိုက်ကြရသည်။
"ငါကတော့ ဒီဗိုင်းဖာမန်ထင်ရှားတဲ့ မြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ သူတော်စင်မ ကျန်းယွင်ရှီး ပဲ! မင်းတို့အနေနဲ့ မစ္စတာရှန်ကို လေးစားမှုမရှိဘဲ ရိုင်းစိုင်းရဲဖို့ မကြိုးစားနဲ့!"
ဧရာမလက်ကြီးက လီလျန်အာ ကို ဆက်လက် ချုပ်နှောင်မထားတော့သည့်အတွက် သူမသည် ၎င်းတို့ထံသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ကျန်းယွင်ရှီး ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ အလွန်တရာ ဝမ်းသာသွားပြီး - "ဟိုင်း၊ ညီမလေး ယွင်ရှီး!" ဟု အသံပြုလိုက်သည်။
ကျန်းယွင်ရှီး မှာ ခဏမျှ ငေးသွားပြီးနောက် သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အပြုံးလေးဖြင့် - "လျန်အာ၊ နင်ပါလား!" ဟု ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။
ဂူဂိုဏ်းများနှင့် မြင့်မြတ်နယ်မြေများအကြား ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးလှပေသည်။ အများစုမှာ အချင်းချင်း ရင်းနှီးကြပြီး မိတ်ဆွေများလည်း ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းယွင်ရှီး နှင့် လီလျန်အာ တို့သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အချင်းချင်း သိကျွမ်းခဲ့ကြပြီး ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေကောင်းများ ဖြစ်ကြလေသည်။
ကျန်းယွင်ရှီး သည် လီလျန်အာ ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ တင်းမာနေသော စိတ်အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။ "နင် ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ" ဟု သူမက မေးလိုက်သည်။
လီလျန်အာ က ပြုံးလိုက်ပြီး "ညီမလေး ယွင်ရှီးရယ်၊ ဒါက အထင်အမြင်လွဲမှားမှုတစ်ခုပါ။ ဦးလေးကြီး-ဆရာသခင် ဇီယန်က ရန်သူမဟုတ်ပါဘူး" ဟု ပြောဆိုလိုက်သည်။
ကျန်းယွင်ရှီး မှာ ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားသည်။
ဦးလေးကြီး-ဆရာသခင် ဇီယန် ဟုတ်စ။ ခုနက ငါထိုးကြိတ်လိုက်တဲ့ကောင်က ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း က အဲဒီဂိုဏ်းအုပ်ကြီး ဖြစ်နေတာပေါ့လေ။
ထားပါတော့။ ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း မှာ ဂိုဏ်းအုပ်တွေက အများကြီးဆိုတော့ အားလုံးကို ငါမှတ်မိနေနိုင်မယ် မဟုတ်ဘူး။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ရှန်ထျန်း ကို ဝင်တိုက်မလို့ လုပ်နေတာပဲလေ။ ပထမဦးဆုံး အမှားလုပ်တာက သူပဲဟာပဲ!
ရှန်ထျန်း ထိခိုက်နစ်နာမှု မရှိဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲ!
"အထင်အမြင်လွဲမှားမှုတစ်ခု ဖြစ်သွားတာဆိုတော့လည်း ဒီမှာတင် ပြီးသွားကြတာပေါ့!"
သူမသည် ရှန်ထျန်း ထံသို့ လှည့်ကာ သူဘာမှမဖြစ်ကြောင်း သေချာအောင် စစ်ဆေးလိုက်သည်။ သူမသည် ရှန်ထျန်း နှင့် စကားပြောချင်လွန်းအားကြီးသည်ဟု ထင်ခံရမှာကို စိုးရိမ်သဖြင့် လီလျန်အာ နှင့်သာ စတင်အာလူးဖုတ်တော့သည်။
"လျန်အာ၊ နင် ခုနစ်ပါးရတနာ နတ်သစ်တော်သီး အစေ့တစ်စေ့ ရသွားတယ်လို့ ငါကြားတယ်။ အဲဒါကို အိမ်မှာ သေချာ ဂရုစိုက်ပျိုးထားစရာ မလိုဘူးလား။"
လီလျန်အာ က သွက်သွက်လက်လက် ပြုံးလိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ ပန်းအိုးလေးကို ညွှန်ပြကာ "အစေ့က ဒီမှာလေ! ရှန်ထျန်း အစ်ကိုကြီးကို ပြဖို့အတွက် ငါအတူခေါ်လာခဲ့တာ!" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းယွင်ရှီး ၏ မျက်နှာထားမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည်တင်းမာသွားသည်။ "ရှန်ထျန်း အစ်ကိုကြီး ဟုတ်စ။"
လီလျန်အာ က အားပါးတရ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်လေ! ဒီသစ်တော်သီးက ငါတို့ရဲ့ အချစ်သက်သေလေ!"
ကျန်းယွင်ရှီး ကို ဝန်းရံထားသော လျှပ်စီးကြောင်းများမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် လျှပ်ပစ်လာကြသည်။ သူမသည် ရှန်ထျန်း ကို စိုက်ကြည့်ရင်း "ဩော်... ဟုတ်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း က အမြန်ငြင်းဆန်လိုက်သည် - "ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးနော်။ အဲဒါ သူ့စိတ်ကူးယဉ် အတိတ်တွေ သက်သက်ပဲ။"
ကျန်းယွင်ရှီး က လီလျန်အာ ကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး "ကြားလိုက်လား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
"ရှန်ထျန်း အစ်ကိုကြီး! ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့က စေ့စပ်ပြီးသားလေ!"
ကျန်းယွင်ရှီး က တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "အခုတော့ မဟုတ်တော့ဘူး။ ငါ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောလိုက်မယ်။ ရှန်ထျန်း က ငါတို့မြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ အင်ပါယာကျမ်းစာ ဘေးဒုက္ခဖယ်ရှားခြင်း ကို ပြန်လည်ရှာဖွေဖော်ထုတ်ပေးနိုင်ဖို့ ကူညီပေးခဲ့တယ်။ ငါတို့ဘိုးဘေးတွေရဲ့ ဥပဒေစည်းမျဉ်းတွေအရ သူဟာ ငါတို့မြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ သူတော်စင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ဒါ့အပြင် ငါ့အနေနဲ့ သဘောမတူချင်ပေမယ့်လည်း စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေအရ ငါ ရှန်ထျန်း ကို ယူရလိမ့်မယ်။"
ကျန်းယွင်ရှီး ပြောလိုက်သည့် စကားများကို လူတိုင်းက ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရကြသည်။
ဇီယန်အရှင် ပြောခဲ့သော စကားက ပင်လယ်ပြင်တွင် ကြီးမားလှသော လှိုင်းလုံးကြီးကို ထိသွားစေခဲ့လျှင်တောင်မှ ကျန်းယွင်ရှီး ၏ စကားကမူ ဆူနာမီလှိုင်းကြီးကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ခြင်းပင်တည်း။
ဒီသတင်းဆန်းကြီးကြောင့် အားလုံးအံ့အားသင့်သွားကြကာ တစ်ခွန်းမှ မပြောဝံ့ကြတော့ပေ။ သတင်းအချက်အလက်တွေက တကယ်ကို များပြားလွန်းနေသည် မဟုတ်ပါလော။
ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း မှ ဖေဖေချောတော နတ်သ္မီ လီလျန်အာ သည် သူမ၏ ချစ်သူကို ရှာဖွေရန် မီးနိုင်ငံ အထိ ခရီးဝေးကြီးကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သည်။
ယခုအခါတွင် အကောင်းဆုံး မြင့်မြတ်နယ်မြေများထဲမှ သူတော်စင်မကလည်း ရောက်ရှိလာခဲ့ပြန်သည်။
ဒါတင်မကသေးပေ၊ ရှန်ထျန်း က မြင့်မြတ်နယ်မြေအတွက် ရှေးခေတ်ကတည်းက ပျောက်ဆုံးနေသော ရတနာအချို့ကို ပြန်လည်ရရှိအောင် ကူညီပေးခဲ့သောကြောင့် သူမက ရှန်ထျန်း ကို လက်ထပ်မည်ဟု ဆိုခဲ့ပြန်သည်။
တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုရသော် ရှန်ထျန်း တစ်ယောက် ရုတ်တရက်ကြီး ကံကောင်းထောက်မလာပြီး အောင်မြင်ကြီးပွားသွားပြီ မဟုတ်ပါလော။ သူသည် လှပသောဇနီးသည်တစ်ဦးကို ရရှိရုံသာမက ဘဏ္ဍာဥစ္စာများစွာကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ရတော့မည် မဟုတ်ပေဘူးလား။
ပြီးတော့ ဒီ 'သူငယ်ချင်းရင်းကြီး' နှစ်ယောက် ဘာတွေလုပ်နေကြလဲ သိပါသလား။ သူတို့က ယောကျ်ားတစ်ယောက်အတွက် တိုက်ခိုက်နေကြခြင်းပင်တည်း! နာမည်ကြီး မိန်းကလေးနှစ်ယောက်က တူညီတဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်အတွက် ငြင်းခုံတိုက်ခိုက်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်!
ကျန်းယွင်ရှီး က သူမအနေဖြင့် ဆန္ဒမရှိလှကြောင်း ပြောခဲ့သော်လည်း သူမ၏ အမူအရာကမူ ထိုသို့ လုံးဝမပြပေ!
အရှေ့ဘက်တောအုပ် ထဲတွင် ချောမောခန့်ညားသူများ ဤမျှလောက် ကံကောင်းနိုင်သည်မှာ စိတ်ဓာတ်ကျစရာ အမှန်တရားပင်တည်း!
တကယ်တမ်းတွင် ရှန်အို လည်း မနာလိုဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်လက်မချင်းစီက ရှန်ထျန်း ကို အလွန်တရာ မနာလိုဖြစ်နေကြောင်း သူခံစားနေရသည်။
ရှိုက်ကာ ငိုကြွေးချင်လာမိသည်။ ဒီနေ့က ငါ့ရဲ့ပွဲခံပွဲ ဖြစ်ရမှာ မဟုတ်ပေဘူးလား။ ဘာလို့ ငါ့အစ်ကိုကပဲ အာရုံစိုက်မှုအားလုံးကို ယူသွားရတာလဲ။
ရှန်အို ၏ စိတ်ထဲတွင် ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း သို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ရပြီး ထိုနေရာတွင် တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်လာခြင်းက အလွန်တရာ ဂုဏ်ယူစရာကောင်းသည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် ယခုမူကား သူ၏ဆရာမှာ မိန်းကလေးငယ်လေးတစ်ဦးထံတွင် လက်ဝှေ့ပွဲ၌ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
မြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ သူတော်စင်မကပါ ငါ့ရဲ့ဆယ့်သုံးမြောက် အစ်ကိုကြီးကို လက်ထပ်ချင်နေပြန်ပြီလား။ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ သူက သူတို့ရဲ့သူတော်စင် တောင်ဖြစ်လာနိုင်သေးတယ် ဟုတ်စ။ တကယ်ကြီးပဲလား။
ငါ့ရဲ့ဆယ့်သုံးမြောက် အစ်ကိုကြီးက တကယ်ပဲ ကံဆိုးသူတစ်ယောက် ဟုတ်ရဲ့လား။ ကံကြမ္မာရဲ့သားတော်လေးတောင်မှ ဒီလောက်အထိ မကံကောင်းနိုင်ဘူးလေ။
ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများနှင့် မတူကွဲပြားစွာဖြင့် ရှန်ထျန်း မှာမူ လုံးဝပျော်ရွှင်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။
ဘုရားရေ၊ ဘုရားရေ။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါသေပြီပဲ! ကူညီကြပါဦး!
လီလျန်အာ က ခေါင်းကိုက်စရာကောင်းနေပြီ၊ အခု ကျန်းယွင်ရှီး ကပါ ဒီလိုထပ်လုပ်နေပြန်ပြီလား။
အလွန်အမင်း အလိုလိုက်ကာကွယ်ပေးတတ်ကြသော လီချန်ကဲ့ နဲ့ လီချန်လန် တို့ကလည်း ခေါင်းကိုက်စရာကောင်းလှပေပြီ။ လီလျန်အာ ကို စိတ်ဝင်စားနေကြမည့် အခြားသော ယောကျ်ားလေးတွေလည်း သေချာပေါက် ရှိနေဦးမည်မှာ အမှန်ပင်။
အကယ်၍ သူတို့သာ သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားလာကြမည်ဆိုလျှင် ရှန်ထျန်း ၏ ဘဝလမ်းကြောင်းမှာ ချောမောပြေပြစ်နေမည် မဟုတ်တော့ပေ။
ရှန်ထျန်း သာ ရွှေရောင်တဖိတ်ဖိတ်တောက်နေသော အလင်းဝန်းသာ ရှိနေမည်ဆိုလျှင် လုံးဝကြောက်ရွံ့နေမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူ၏အလင်းဝန်းမှာမူ အစိမ်းရောင်အစက်အပြောက်များ ပါရှိနေသော အဖြူရောင်အလင်းဝန်းလေး သက်သက်သာ ဖြစ်နေသည်။
သူသာ လီလျန်အာ အနားတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဆက်လက်နေထိုင်မည်ဆိုလျှင် ကြာရှည်ခံမည် မဟုတ်ပေ!