အခန်း (၆) - ကျွန်တော် တကယ်ပဲ မလုပ်နိုင်ဘူး!
ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ၏ အပြင်ဘက် တောအုပ်အတွင်း၌ ဖြစ်သည်။
ရှန်ထျန်း သည် သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်တွင် ထိုင်နေရင်း သူ၏လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော နှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိ ဂျင်ဆင်း နှင့် ဂနိုဒါးမားမှို တို့ကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးနေသော အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေသည်။
"ဒီပစ္စည်းတွေက တကယ်ပဲ အဖိုးတန်လွန်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကံကောင်းနေရတာလဲ?"
ရှန်ထျန်း သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် မသက်မသာ ဖြစ်နေရသည်။ သူသည် ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်လာသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း သူ၏စွမ်းအားများသည် အလွန်ပင် နည်းပါးနေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် ပြင်ပကမ္ဘာသို့ သွားရောက်ရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ကံကောင်းမှုများသည် အလွန်အမင်း ထူးခြားနေသဖြင့် သူ စိုးရိမ်လာသည်။
ထိုစဉ် ချင်းကော သည် သူ၏အနီးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ချင်းကော သည် ရှန်ထျန်း ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
"ရှန်ထျန်း၊ မင်း ဘာတွေတွေးနေတာလဲ? ငါတို့တွေ ဒီနေ့ အတော်လေး အလုပ်များခဲ့ကြတယ် မဟုတ်လား?"
ရှန်ထျန်း သည် ခေါင်းကိုခါယမ်းလိုက်သည်။
"ချင်းကော၊ ငါက ဒီလိုမျိုး ကံကောင်းနေတာကို နည်းနည်းတော့ ကြောက်နေတယ်။ မနေ့ကပဲ မိစ္ဆာဟျူးဂါး ကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ အခုလည်း ဒီလိုပစ္စည်းမျိုးတွေ ရပြန်ပြီ။ ဒါတွေက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးလို့ မထင်ဘူးလား?"
ချင်းကော သည် ရယ်မောလိုက်သည်။
"မင်းကလည်း၊ ကံကောင်းတာကိုပဲ ကြောက်နေရလား? ဒါတွေက မင်းရဲ့ကြိုးစားမှုတွေကြောင့် ရလာတာလေ။"
ရှန်ထျန်း သည် စကားမပြောတော့ဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။ သူသည် အမှန်တကယ်တွင်မူ သူ၏ကံကြမ္မာသည် ပုံမှန်မဟုတ်ကြောင်း သိရှိနေသည်။ သူသည် မိစ္ဆာ များအကြောင်း ကြားဖူးသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်မှာမူ ထိုအရာများနှင့် ပတ်သက်ခြင်းမရှိချင်ပေ။
ထိုအချိန်တွင် ဝေးလံသောနေရာမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှန်အို နှင့် လီ တို့သည် အလျင်အမြန် ပြေးလာကြသည်။ သူတို့၏မျက်နှာများတွင် ထိတ်လန့်နေသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။
"ရှန်ထျန်း! မင်းသား ၁၃ ရောက်လာပြီ! သူက ဒီနေရာကို ရှာတွေ့သွားပြီ!"
ရှန်ထျန်း သည် ချက်ချင်းပင် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။ သူ၏နှလုံးသားသည် မြန်ဆန်စွာ ခုန်ပေါက်နေသည်။
"မင်းသား ၁၃ လား? သူ ဘာလို့ ဒီနေရာကို ရောက်လာတာလဲ?"
ရှန်အို က အသက်ရှူမှားနေလျက် ပြောလိုက်သည်။
"ငါတို့ မသိဘူး! ဒါပေမဲ့ သူက တစ်ခုခုကို ရှာနေပုံပဲ။ ငါတို့ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားမှ ဖြစ်မယ်!"
ရှန်ထျန်း သည် သူ၏လက်ထဲရှိ နှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိ ဂျင်ဆင်း နှင့် ဂနိုဒါးမားမှို ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူသည် သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ဤကံကောင်းမှုများသည် အန္တရာယ်များကို ခေါ်ဆောင်လာခြင်းဖြစ်သည်။
"ကောင်းပြီ။ ငါတို့ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားကြရအောင်။ ဒါပေမဲ့ ငါ တကယ်ပဲ ဒီလိုမျိုး အခြေအနေတွေကို မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူး!"
ရှန်ထျန်း သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် သူ၏သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ဤနေရာတွင် ဆက်နေ၍ မဖြစ်တော့ပေ။
ရှန်အို ၏အသံမှာ အလွန်ပင် နုပျိုနေသော်လည်း အထက်စီးဆန်ပြီး မောက်မာနေသည်။
ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် ပါရမီရှင်တို့သည် အခြားသူများထက် သာလွန်သည်ဟု သတ်မှတ်ခံရလေ့ရှိသည်။
သို့သော်လည်း ရှန်ထျန်း မှာမူ သူ၏ဝမ်းကွဲညီဖြစ်သူက ဤတစ်ကြိမ်တွင် အလွယ်တကူ အလျှော့ပေးလိုက်သည့်အတွက် အံ့အားသင့်နေမိသည်။ ယုတ္တိဗေဒအရဆိုလျှင်— ပို၍ပြောရမည်ဆိုပါက သူအရင်က ဖတ်ခဲ့ဖူးသည့် ဝတ္ထုများအရဆိုလျှင်— ရှန်အို အနေဖြင့် ရှန်ထျန်း ကို ချင်းကော အား ကယ်တင်ခြင်းမှ တားဆီးထားသင့်သည်။
ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားပြီးမှ ရှန်ထျန်း က ချင်းကော ကို ခေါ်ဆောင်၍ လွတ်မြောက်သွားရမည်ဖြစ်သည်။
သို့တည်းမဟုတ် အန်နီမေးရှင်းဇာတ်လမ်းများအတိုင်းဆိုလျှင် ရှန်ထျန်း နှင့် ရှန်အို တို့ အပြန်အလှန် အငြင်းပွားကြမည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရှန်ထျန်း က ရှန်အို အား သူ၏အယူအဆ မှားယွင်းနေကြောင်း နားချနိုင်ပြီး ရှန်အို က ရှန်ထျန်း နှင့် ချင်းကော တို့ကို သဘောတူညီစွာဖြင့် လွှတ်ပေးလိုက်ရမည်ဖြစ်သည်။
မျှော်လင့်မထားစွာပင် ယခုအခါတွင် ထိုအရာများထဲမှ တစ်ခုမျှ ဖြစ်မလာခဲ့ဘဲ ရှန်အို က အလျှော့ပေးလိုက်သည်။
နန်းတော်အတွင်း၌ ဤမင်းသား ၆ သည် မိမိယူဆချက်များကို ခိုင်ခိုင်မာမာ စွဲကိုင်ထားတတ်သူဖြစ်ကြောင်း သတင်းများ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် ဤအခြေအနေမှာ လုံးဝ ယုတ္တိမရှိပေ!
...
"အဲ... အစ်ကို။ ဒီမိန်းမလျာက အရိုက်ခံထားရတာ ပြင်းထန်လွန်းတယ်။ သူ နောက်ကျရင် သေသွားနိုင်မလား။ သူ့ဒဏ်ရာတွေကို ကုသဖို့ ဆေးနည်းနည်းလောက် ပေးလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား"
ရှန်ထျန်း သည် ချင်းကော ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အနည်းဆုံး အချက်ပေါင်း ၇၀ ခန့် အရိုက်ခံထားရပြီး အချို့နေရာများတွင် အရိုးများပင် ပေါ်နေသည်။ ရှန်ထျန်း သည် ထိုဒဏ်ရာများကို ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် နာကျင်မှုကို ခံစားနေရသည်။
အကယ်၍ ကုသပေးခြင်းမရှိပါက ဤအရာသည် ချင်းကော ၏ စိတ်ထဲတွင် အငြိုးအတေးများ ပေါက်ဖွားလာစေလိမ့်မည်!
မိန်းမလျာက ရှန်ထျန်း ဆေးတောင်းနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အလျင်အမြန်ပင် ဝင်ပြောလိုက်သည်၊ "မင်းသား ၆ ပိုင်ဆိုင်တဲ့ ဆေးတိုင်းက အလွန်ရှားပါးတဲ့ ပစ္စည်းတွေပါ။ အဲဒီလိုလူမျိုးအတွက် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သုံးနိုင်ပါ့မလဲ!"
ရှန်ထျန်း ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားသည်။
ဘယ်လောက်တောင် အလွယ်တကူ ယုံကြည်တတ်တဲ့သူလဲ! ငါက မင်းတို့မင်းသားကို ကပ်ဆိုက်တော့မယ့် အန္တရာယ်ကနေ ကာကွယ်ပေးနေတာကိုး။
တကယ်လို့ သူ့ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးလိုက်ရင် သူက ပြန်ကောင်းလာပြီး လက်စားချေဖို့အတွက် ငါ့ကို ပြန်လာပြီး အပြစ်ပေးလိမ့်မလား။ အကယ်၍ မကုသပေးဘဲ ဒီလူက နောက်ပိုင်းမှာ မိစ္ဆာဟျူးဂါး ဒုတိယတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲလာရင် ငါတို့အားလုံးကို ပြာကျသွားအောင် မီးရှို့ပစ်လိမ့်မယ်!
နန်းတော်ထဲက ရှန်အို တောင်မှ ရှန်ထျန်း က ဆေးတောင်းရလောက်အောင် အရှက်မရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပေ။
သူ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "ကောင်းပြီလေ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
စိမ်းလဲ့လဲ့ နန်းတော်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းပုလင်းတစ်လုံး ပျံထွက်လာပြီး ရှန်ထျန်း ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
ထိုကျောက်စိမ်းပုလင်းသည် အလွန်ကောင်းမွန်သော ကျောက်စိမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး အတွင်း၌ အနီရောင်ဆေးလုံး တစ်ဒါဇင်ခန့် ပါဝင်နေသည်။ ပုလင်းကို မဖွင့်ရသေးသော်လည်း ဆေးမြစ်နံ့များက လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်လာသည်။
၎င်းတို့မှာ အဆင့်မြင့်ဆုံး ဆေးလုံးများဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။
"ဒါတွေက အနာကျက်ဆေးတွေ၊ ယူသွားလိုက်။"
"လီ၊ သူတို့ကို လိုက်ပို့ပေးလိုက်!"
...
လီ သည် သူ၏မျက်လုံးများကို အဝကျယ်လျက် မယုံနိုင်စွာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူသည် ထိုအနာကျက်ဆေးလုံးများ၏ တန်ဖိုးကို သိရှိထားသည်။
ဤဆေးလုံးများ၏ အဓိကပါဝင်ပစ္စည်းများမှာ တောနက်ကြီးထဲမှသာ ရှာတွေ့နိုင်သော နှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိ ဂျင်ဆင်း နှင့် ဂနိုဒါးမားမှို တို့ ဖြစ်သည်။ ရှန်အို သည် ၎င်းတို့ကို ကိုယ်တိုင်ဖော်စပ်ရန်အတွက် နှစ်လနီးပါး အချိန်ပေးခဲ့ရသည်။
လူတစ်ယောက် ဘယ်လောက်ပဲ ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာရပါစေ၊ ဆေးတစ်လုံးသောက်လိုက်ရုံဖြင့် လုံးဝပျောက်ကင်းသွားနိုင်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် ရွှေနဲ့ဝယ်မယ်ဆိုရင်တောင် တစ်လုံးရဖို့ ခက်ခဲလှသည်။
မင်းသား ၁၃ တောင်းဆိုလိုက်ရုံနဲ့တင် ရှန်အို က ဆေးပုလင်းတစ်ခုလုံးကို အလကားပေးလိုက်တာလား? သူတို့နှစ်ယောက်က ဘယ်တုန်းကတည်းက ဒီလောက်ထိ ရင်းနှီးသွားတာလဲ?
လီ သည် မှာကြားချက်အတိုင်း သူတို့ကို လိုက်ပို့ပေးပြီးနောက် နန်းတော်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။
တံခါးပိတ်သွားပြီးနောက် လီ သည် အပြင်ဘက်တွင် ရပ်ရင်း အလွန်ပင် နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။
အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် သူ၏သိလိုစိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။ "မင်းသား၊ ကျွန်တော် တစ်ခုလောက် မေးခွင့်ပြုပါ။"
ရှန်အို ၏အသံသည် နန်းတော်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ "မေးလေ။"
လီ က မေးလိုက်သည်၊ "ချင်းကော က သေလောက်တဲ့ အမှားကို ကျူးလွန်ခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းသားက သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပြီး ဒဏ်ရာပျောက်ဖို့ ဆေးတွေတောင် ပေးလိုက်သေးတယ်။ ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်ပါဘူး။"
ရှန်အို က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်၊ "ကံကြမ္မာဆိုတာ အလွန်လျှို့ဝှက်တဲ့ အယူအဆတစ်ခုပါ။ ကျင့်ကြံခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်မှာ လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်ကံကြမ္မာဆိုတာ ရှိကြတယ်။"
"ငါ့ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်က မကြာခင် အောင်မြင်တော့မယ်၊ ငါလည်း ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ကို ရောက်နိုင်တော့မှာ။ ငါ့ရဲ့ အနာဂတ်က အလွန်တောက်ပနေလိမ့်မယ်။"
"ငါ့ဝမ်းကွဲညီရဲ့ ကံကြမ္မာကိုတော့ 'အလွန်ထူးခြားတယ်' လို့ပဲ ဖော်ပြရမယ်။ ဒီကာလက ငါ့အတွက် အလွန်အရေးကြီးတဲ့အချိန်မို့ သူ့နဲ့ ဝေးဝေးနေတာ အကောင်းဆုံးပဲ။"
ဆိုလိုသည်မှာ... ရှန်ထျန်း သည် အလွန်ကံဆိုးလွန်းသူ ဖြစ်သည်။
ရှန်အို သည် အဆင့်တက်ခါနီး ဖြစ်နေသည်။ ရှန်ထျန်း ရှိနေခြင်းက သူ့ကို ဆိုးကျိုးသက်ရောက်စေပြီး 'ချီ' စွမ်းအားများ လမ်းလွဲသွားစေမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေသည်။
လီ က ထပ်မေးလိုက်သည်၊ "ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စသာ ပျံ့နှံ့သွားရင် လူတွေက မင်းသားကို အရင်ကလောက် လေးစားတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် စိုးရိမ်မိပါတယ်!"
ရှန်အို ပြုံးလိုက်သည်။ "အသက်ရှည်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အတွက်တော့ အငြင်းပွားမှုတွေနဲ့ တော်ဝင်ဂုဏ်ပုဒ်တွေက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။"
လီ က ပြောလိုက်သည်၊ "မင်းသား၊ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် အခု နားလည်ပါပြီ။"
"ကောင်းပြီ၊ မင်း သွားတော့။ ပြန်သွားပြီး ရေချိုးလိုက်ဦး။ ငါ အပြင်မထွက်မချင်း ဒီနားကို ထပ်မလာနဲ့တော့။"
...
ရှန်ထျန်း သည် ရှန်အို ၏ နန်းတော်ထဲတွင် ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို မသိရှိပေ။
ချင်းကော ကို ဘယ်လိုစီမံရမလဲဆိုတာကိုလည်း သူ မသေချာပေ။
သူ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်ရမလား?
အဲ့ဒါကတော့ မိုက်မဲတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဇာတ်လိုက်အင်္ဂါရပ်တွေနဲ့ ပြည့်စုံသူတွေရဲ့ ဘေးနားမှာရှိတဲ့သူတွေက ဒုက္ခတွေနဲ့ အမြဲတွေ့ကြုံရတတ်လို့ပဲ။ ဇာတ်လိုက်အများစုရဲ့ ဆရာတွေ၊ ချစ်ရသူတွေနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက အမြဲတမ်း ဒဏ်ရာရတတ်ကြပြီး တစ်ခါတရံ သေဆုံးသည်အထိ ဖြစ်တတ်ကြတယ်!
အဲ့ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မဖြစ်ခဲ့ဖူးရင် သူတို့ကို ဇာတ်လိုက်လို့ ခေါ်လို့မရနိုင်ပါဘူး။
သူ့ရဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ကံဆိုးမှုတွေကို ထည့်တွက်ကြည့်ရင် ရှန်ထျန်း က ဒီလိုအန္တရာယ်မျိုးကို မယူသင့်ဘူးလို့ ခံစားမိသည်။ အဲ့ဒါက သူ့အသက်ကိုပါ စတေးရနိုင်တယ်!
သူ့ကို လွှတ်ထားလိုက်ရမလား?
အဲ့ဒါလည်း မသင့်တော်ပြန်ဘူး။ ရှန်အို ရဲ့ အစေခံက သူ့ကို အသေအလဲ ရိုက်နှက်ထားတာ။ နောက်ဆက်တွဲ ဘာပြဿနာတွေ တက်လာမလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ?
ဒါတင်မကဘူး၊ ချင်းကော က ရှန်ထျန်း အခုထိ တွေ့ဖူးသမျှထဲမှာ ကံကောင်းခြင်းတွေ အလွန်မြင့်မားတဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့် သူက စူးစမ်းလေ့လာဖို့ ကောင်းတဲ့ အကြောင်းအရာတစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။
ချင်းကော မှတစ်ပါး ရှန်ထျန်း အနေနဲ့ ကံကောင်းခြင်းတွေနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ အရိပ်အယောင်ကို ပြသနေတဲ့ တခြားသူ ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့ဖူးသေးပေ။
သူက ရှန်ထျန်း ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။
...
ချင်းကော သည် အနာကျက်ဆေးတစ်လုံး သောက်ပြီးနောက် ဒဏ်ရာများ အတော်အတန် သက်သာသွားပြီဖြစ်သည်။ မင်းသား ၁၃ ပေါ်လာပြီး သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် သူ အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်မိသည်။
သို့သော်လည်း ရှန်ထျန်း ၏အကြည့်များက သူ့ဆီတွင် စူးစိုက်နေသဖြင့် ချင်းကော စိုးရိမ်လာသည်။
မင်းသား ၁၃ က တကယ်ပဲ... 'အဲ့ဒီလို' လူမျိုး ဖြစ်နေတာလား?
ချင်းကော က မင်းသားသည် သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်ပြီး ကျေးဇူးတင်ကြောင်း သိသည်။ ထို့ကြောင့် သူက မင်းသား၏ အစေခံအဖြစ် စိတ်လိုကိုယ်လျောက် အမှုထမ်းပေးဖို့ ဆန္ဒရှိသည်။
သို့သော်လည်း ချင်းကော သည် 'အဲ့ဒီလို' ကိစ္စမျိုးကိုတော့ တကယ်ပဲ လက်မခံနိုင်ပေ။
မင်းသား ၁၃ သည် အလွန်ချောမောပြီး မိန်းကလေးသန်းပေါင်းများစွာကို ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ ရုပ်ရည်မျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း... ချင်းကော က ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်လေ!
မိန်းကလေးတွေကိုပဲ စိတ်ဝင်စားတဲ့ ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်!
အဲ့ဒါက သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးစည်းမျဉ်းပဲ!
တကယ်လို့... မင်းသားက အတင်းအကျပ် လုပ်လာရင်... ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ...?
ချင်းကော မှာ အဲ့ဒီမေးခွန်းအတွက် အဖြေမရှိပေ။
သူ အနည်းငယ် တွေဝေသွားပြီးနောက် "မင်းသား၊ ဘာကြောင့် ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်ပေးတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း သည် စိုးရိမ်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော အတွေးများကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး "ဘာကြောင့် ကယ်တာလဲလို့လား? အင်း... ကံကြမ္မာကြောင့်ပေါ့" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ဘာတဲ့!
ချင်းကော သည် အဖြေစကားကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသည်။ "မင်းသား၊ ကျွန်တော့်ကို နောက်နေတာလား?"
"မနောက်ပါဘူး!" ရှန်ထျန်း သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ကစပြီး မင်း လန်နန်းတော်မှာပဲ နေတော့။ အလုပ်တွေ ဘာတွေ ပူစရာမလိုဘူး။ ငါ လိုအပ်တဲ့အချိန်မှာ မင်းကို ရှာလို့ရအောင်တော့ အနားမှာ ရှိနေပေး။"
ရှန်ထျန်း သည် ချင်းကော ကို ထပ်မံစောင့်ကြည့်ရန်အတွက် သူ၏အနားတွင် ထားရှိရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ချင်းကော သည် အလုပ်လုပ်စရာ မလိုသရွေ့ သူ့ကို အစေခံဟု သတ်မှတ်မည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ 'ဇာတ်လိုက်အရှိန်အဝါ' သည် ရှန်ထျန်း ကို သိပ်ပြီး ထိခိုက်မည်မဟုတ်ဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။
အနည်းဆုံးတော့ သူ့အသက်ကိုတော့ အန္တရာယ်မပြုနိုင်ဘူးပေါ့။
အင်း... အဲ့ဒါတွေက ရှန်ထျန်း ရဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ အတွေးတွေသာ ဖြစ်သော်လည်း ချင်းကော ကတော့ အဓိပ္ပာယ်လွဲမှားစွာ နားလည်သွားခဲ့သည်။
အလုပ်လုပ်စရာမလိုဘဲ အနားမှာပဲ ရှိနေရမယ်?
အစေခံတစ်ယောက်ကို ဒီလိုမျိုး ဆက်ဆံတာမျိုး မရှိဖူးဘူးလေ!
ချင်းကော သည် ငိုရတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် အကြမ်းဖက်နှိပ်စက်မှုကနေ အခုလေးတင် လွတ်မြောက်လာတာ၊ အခုတော့ သူက အိပ်ဆောင်ထဲမှာ အနားယူရဦးမှာလား!?
မင်းသား... ကျွန်တော် တကယ်ပဲ မလုပ်နိုင်ဘူး!
အခန်း ၈။ ကံကြမ္မာ၏ အလှည့်အပြောင်း
ရှန်ထျန်း သည် ချင်းကော ကို ကြည့်ရင်း နက်နဲစွာ တွေးတောနေသည်။
သူ့ဘေးနားတွင် မိစ္ဆာဟျူးဂါး တစ်ကောင် ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ အကယ်၍ သူသာ ချင်းကော ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်ပါက၊ ထို မိစ္ဆာ သည် သူ့ထံသို့ ကပ်ပါလာပြီး မကောင်းသော ဖြစ်ရပ်များ အဆက်မပြတ် ပေါ်ပေါက်လာတော့မည်ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း သူ့ကို အဝေးသို့ ပစ်ထုတ်လိုက်ရန်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ အကြောင်းမှာ ချင်းကော သည် ရှန်ထျန်း ၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော သော့ချက် ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။
"ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာက အခုချိန်မှာ အလွန်ကို ဆိုးရွားနေတယ်။ အကယ်၍ ချင်းကော ကိုသာ ကောင်းကောင်း အသုံးချနိုင်မယ်ဆိုရင်... ငါ့ရဲ့ ကံဆိုးမှုတွေကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မလား?"
ရှန်ထျန်း ၏မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ သူသည် ချင်းကော ကို ကြည့်ရင်း အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းလိုက်သည်။
ချင်းကော သည် မင်းသား၏အပြုံးကို မြင်သောအခါ ကျောချမ်းသွားရသည်။ "မင်းသား... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ဘာမှ မလုပ်ရသေးပါဘူး။"
"မင်း ဘာမှ မလုပ်ရသေးဘူးဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။" ရှန်ထျန်း က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ကံကြမ္မာက အံ့သြဖို့ကောင်းလောက်အောင် ထူးခြားနေတယ်။ ငါ မင်းကို အနားမှာ ထားချင်တယ်။"
ချင်းကော သည် အံ့သြသွားသည်။ "ကျွန်တော့်ကို အနားမှာ ထားချင်တယ်? အဲ့ဒါက... အစေခံအဖြစ်နဲ့လား?"
"မင်းကို အစေခံလို့ ခေါ်စရာ မလိုပါဘူး။" ရှန်ထျန်း သည် လက်ကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ "မင်းက ငါ့ရဲ့ အနီးကပ်နောက်လိုက် ဖြစ်ရမယ်။ မင်းရဲ့တာဝန်က ငါ့ဘေးမှာ ရှိနေပေးဖို့ပဲ။ ပြီးတော့... တစ်ခါတရံမှာ မင်းရဲ့ကံကြမ္မာကနေ ငါ့ကို နည်းနည်းလောက် ဝေမျှပေးဖို့ လိုတယ်။"
ချင်းကော သည် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။ "ကံကြမ္မာကို ဝေမျှပေးရမယ်? အဲ့ဒါ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ မင်းသား?"
ရှန်ထျန်း သည် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါကို မင်း နားလည်ဖို့ မလိုပါဘူး။ မင်းလုပ်ရမှာက ငါ့အနားမှာပဲ နေဖို့ပါ။ ပြီးတော့ အရင်ကလိုမျိုး အန္တရာယ်တွေနဲ့ မတွေ့အောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဂရုစိုက်ပါ။"
ချင်းကော သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် မင်းသား၏စကားကို အဓိပ္ပာယ် မပေါက်သော်လည်း မင်းသား၏စေတနာကိုမူ နားလည်သည်။ မင်းသားသည် သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီး အခုလည်း သူ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးမည်ဟု ဆိုနေသည်။
"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ မင်းသား။ ကျွန်တော် မင်းသားရဲ့အနားမှာပဲ ရှိနေပါ့မယ်။"
ရှန်ထျန်း သည် ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ချင်းကော ကို အနားတွင် ထားရှိခြင်းဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ကံကောင်းလာအောင် ပြုလုပ်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ရှန်ထျန်း သည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် နှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိ ဂျင်ဆင်း နှင့် ဂနိုဒါးမားမှို တို့ကို ရရှိနိုင်မည့် နည်းလမ်းများကို စတင်စဉ်းစားတော့သည်။ ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း သို့ ရောက်ရှိရန်မှာ သူ၏ပထမဆုံး ခြေလှမ်း ဖြစ်သည်။
"ကဲ... အခုတော့ နားလိုက်ပါဦး။ မင်း ဒဏ်ရာတွေ သက်သာမှ ငါတို့ ထွက်ကြမယ်။"
ချင်းကော သည် ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် အခန်းထောင့်သို့ သွား၍ ထိုင်လိုက်သည်။ ရှန်ထျန်း သည် သူ၏အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း အနာဂတ်အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများကို စတင်တော့သည်။
ဤကမ္ဘာတွင် ကံကြမ္မာဆိုသည်မှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းသည်။ ရှန်ထျန်း သည် ထိုကံကြမ္မာ၏ လမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလဲနိုင်ရန်အတွက် ချင်းကော ကို အသုံးချရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူသည် ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း သို့ ရောက်ရှိပြီး အမြင့်ဆုံး ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာရန်အတွက် အရာအားလုံးကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် အသင့်ရှိနေသည်။