အခန်း ၅ - သေလုမတတ်ဖြစ်ခြင်း
ရှန်ထျန်း သည် အရှေ့ဘက်တောအုပ် အတွင်း၌ လမ်းလျှောက်နေရင်း အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။
သူ၏မျက်နှာတွင်မူ အလွန်အမင်း နွမ်းနယ်နေသည့်အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။ သူသည် ဤနေရာသို့ ရောက်လာသည်မှာ သုံးရက်ရှိပြီဖြစ်ပြီး အစာရေစာ တစ်စက်မျှပင် မထိတွေ့ရသေးပေ။ ဤသို့ဆိုလျှင် မည်သူမဆို အသက်ရှင်ရန် ခက်ခဲမည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။
"ငါ တကယ်ပဲ ဒီမှာ သေရတော့မှာလား"
ရှန်ထျန်း သည် သစ်ပင်တစ်ပင်၏ အောက်ခြေတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူ၏ ဗိုက်ထဲမှ အူလှိုက်သည်းလှိုက် မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းနေသည့် ခံစားချက်က တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံလာသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများပင် ဝေဝါးလာပြီး သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ကံမကောင်းသူဖြစ်သည်။ သူသည် ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်ပိုင်းတွင် မည်သည့် ထူးခြားသောစွမ်းရည် သို့မဟုတ် စနစ်မျိုးမှ ရရှိခဲ့ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ အကယ်၍သာ သူသည် အနည်းငယ်မျှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပါက ဤမျှထိ ဒုက္ခရောက်မည် မဟုတ်ပေ။
"အရှင် မင်းသား ၁၃ က ငါ့ကို ဒီနေရာကို ပို့လိုက်တာဟာ တမင်တကာ သတ်ချင်လို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။"
ရှန်ထျန်း သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် အသက်ရှင်သန်ရန် အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေနေသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် အန္တရာယ်များသာ ပြည့်နှက်နေသည်။
ရုတ်တရက် သူ့မျက်စိရှေ့တွင် အရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ အဝေးမှ တောက်ပနေသည့် အရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ သူသည် အားယူပြီး ထရပ်လိုက်သည်။ ခြေလှမ်းများမှာ ယိုင်နဲ့နေသော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများတွင်မူ မျှော်လင့်ချက်အနည်းငယ် တောက်ပြောင်လာသည်။
သူသည် ထိုအရာရှိရာဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ အနီးသို့ရောက်သောအခါ သူ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
"ဒါ... ဒါက ကိုးရွက်ပါ ဂနိုဒါးမားမြက် မဟုတ်လား"
ရှန်ထျန်း သည် အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဤမြက်ပင်၏ တန်ဖိုးကို ကောင်းစွာသိသည်။ ၎င်းသည် အလွန်ရှားပါးပြီး အဖိုးတန်သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်မျိုးဖြစ်သည်။
သူသည် လက်ကိုဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ထိုမြက်ပင်ကို ဆွတ်ခူးရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏လက်ချောင်းများ ထိုမြက်ပင်ကို မထိမိမီမှာပင် ရုတ်တရက် အေးစက်စက် အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"သတိထား!"
အသံတစ်ခုနှင့်အတူ လေထဲတွင် ဓားသွားတစ်လက် ပြေးဝင်လာသည်။ ရှန်ထျန်း သည် အလိုအလျောက် ရှောင်တိမ်းလိုက်သော်လည်း သူ၏လက်မောင်းတွင် ဓားရှရာတစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
သူသည် အနောက်သို့ လဲကျသွားပြီး အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာသည်။
သူ၏ရှေ့တွင် မိစ္ဆာဟျူးဂါး တစ်ကောင် ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး ရှန်ထျန်း ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
"သေပြီ... ဒီတစ်ခါတော့ တကယ်သေပြီပဲ"
ရှန်ထျန်း သည် မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်လိုက်သည်။ သူသည် အသက်ရှင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ မိစ္ဆာ၏လက်ချက်ဖြင့် အဆုံးသတ်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအလင်းရောင်သည် မိစ္ဆာဟျူးဂါး ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။
ရှန်ထျန်း သည် ထိုအလင်းရောင်ကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်နေမိသည်။ သူသည် မည်သည့်အရာမှ မလုပ်ဆောင်ရသေးမီမှာပင် အရာအားလုံးသည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ရှန်ထျန်း သည် ချင်းကော ကို ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
နန်းတော်ကြီးအတွင်း၌ လူတစ်ဦးကို ရှာဖွေခြင်းမှာ မလွယ်ကူလှပေ။ သို့သော်လည်း နန်းတွင်းရေးရာဌာန ရှိ အကြီးအကဲ မိန်းမလျာနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူတစ်ဦးအတွက်မူ ဤသည်မှာ ပြဿနာမဟုတ်ပေ။
ကောင်းပြီ၊ ရှန်ထျန်း သည် ထိုနေရာမှ မည်သူနှင့်မျှ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခြင်းမရှိပေ။ သို့တိုင်အောင် ရှန်ထျန်း အတွက်မူ စိုးရိမ်စရာမရှိပေ။ အကြောင်းမှာ နန်းတော်အတွင်း၌ မင်းသား ၁၃ ၏ အမိန့်ကို မည်သူမျှ မဆန့်ကျင်ရဲကြသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ရှန်ထျန်း ၏ တောင်းဆိုချက်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အကြီးအကဲ မိန်းမလျာသည် မိန်းမလျာအားလုံး၏ လှုပ်ရှားမှုအချိန်ဇယားကို လျင်မြန်စွာ ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ချင်းကော ရှိနေသည့်နေရာကို ရှန်ထျန်း အား အသိပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ရှန်ထျန်း ကို နန်းတွင်းရေးရာဌာန အပြင်ဘက်သို့ ရိုသေစွာဖြင့် ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။
သူသည် နန်းတွင်းအကယ်ဒမီညွှန်ကြားမှုဦးစီးဌာန ကဲ့သို့ပင် မိမိ၏ နန်းတွင်းရေးရာဌာန လည်း ရုတ်တရက် ပြိုလဲသွားမည်ကို အလွန်ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။
...
ရှန်ထျန်း သည် ချင်းကော မှာ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားကို ရှန်အို ဟု ခေါ်ဆိုကြပြီး သူသည် မင်းသားများအားလုံးထဲတွင် ကျင့်ကြံခြင်း၌ အရည်အချင်းအရှိဆုံးသူဖြစ်သည်။
အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ်တွင် သူသည် ကိုးဆင့်မြောက်ကောင်းကင်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ပြီး မသေမျိုးဖြစ်ခြင်း၏ အခြေခံအုတ်မြစ်သို့ ရောက်ရှိရန် အလွန်နီးကပ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် မီးနိုင်ငံ တွင် ကြာမှတစ်ခါ ပေါ်ပေါက်လာသည့် ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။
ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း မှ အမြင့်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးသည် သူ့အပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုရှိကာ သူ့အား တပည့်ရင်းအဖြစ် လက်ခံထားသည်ဟု ဆိုကြသည်။
အရှေ့ဘက်တောအုပ် တွင် ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အဓိကဌာနခွဲ နှစ်ခုရှိသည်။ တစ်ခုမှာ ဂရိုတိုဟဲဗင်း ၃၆ ခုဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ခုမှာ ကောင်းချီးခံစားရသောမြေ ၇၂ ခုဖြစ်သည်။ ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း သည် ၎င်း၏ဌာနခွဲတွင် အဆင့် ၁၀ ရှိသည်။
ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း မှ အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက လူတစ်ဦးကို တပည့်ရင်းအဖြစ် လက်ခံလိုက်ခြင်းသည် ကြီးမားသည့် အခွင့်အရေးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
အရာအားလုံးသာ ချောမွေ့နေမည်ဆိုပါက ရှန်အို သည် အနည်းဆုံးအားဖြင့် ရွှေအနှစ်သာရ အဆင့်ရှိ ပြည့်စုံသူတစ်ဦး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
အကယ်၍ ကံကောင်းသွားပါက အသက် ၅၀၀ ဝန်းကျင်တွင် နာစန့်ဆိုးလ် (Nascent Soul) အဆင့်သို့ ရောက်ရှိကာ လူတိုင်း၏ လေးစားမှုကို ခံရသည့် အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လာရန် အခွင့်အလမ်းရှိသည်။
ထိုအချိန်သို့ ရောက်သောအခါ မီးနိုင်ငံ၏ ဘုရင်ပင်လျှင် သူ၏ အဆင့်အတန်းနှင့် ယှဉ်ပါက ဘာမျှမဟုတ်တော့ပေ။ အားအနည်းဆုံး အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပင်လျှင် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်း ၁,၀၀၀ ခန့် အသက်ရှင်နိုင်သည်။ သူတို့သည် တောင်များကို အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးနိုင်ပြီး ပင်လယ်ကိုပင် နှစ်ခြမ်းခွဲနိုင်စွမ်းရှိရာ ဘုရင်ဟူသော ရိုးရှင်းသည့် အဆင့်အတန်းမှာမူ အရေးမပါလှတော့ချေ။
ထို့ကြောင့် ရှန်အို သည် မီးနိုင်ငံ တွင် အလွန်မြင့်မားသော လူမှုရေးအဆင့်အတန်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
မီးနိုင်ငံဘုရင်က သူ့အပေါ် အလွန်အမင်း အလိုလိုက်ထားသော်လည်း အခြားမင်းသားများမှာ သူ့ကို တမင်သက်သက် ဒုက္ခပေးလေ့မရှိကြပေ။ အကြောင်းမှာ ထိုသို့ပြုလုပ်ရန် မလိုအပ်ကြောင်း သူတို့ သိရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ရှန်အို သည် သူ၏ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် မသေမျိုးဖြစ်လာမည့် ကံကြမ္မာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်သည်။ သဘာဝကျစွာပင် သူသည် ထီးနန်းကို လုံးဝစိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိပေ။
...
"အစ်ကို ၆ ရဲ့ ခေါင်းပေါ်က ဟေလို (halo) က ဘယ်လိုပုံစံမျိုး ဖြစ်မလဲဆိုတာ ငါသိချင်မိတယ်" ဟု ရှန်ထျန်း က သူ့ကိုယ်သူ တွေးတောလိုက်သည်။
သူသည် နန်းတွင်းဥယျာဉ် ရှိ လမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားရင်း ဆဌမမြောက်မင်းသား၏ နန်းဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
ရုတ်တရက် ရှန်ထျန်း သည် အော်ဟစ်သံတစ်ခုနှင့်အတူ ဆက်တိုက်ဆဲဆိုသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။
"မင်း မျက်စိကန်းနေတာလား။ ဒီအသုံးမကျတဲ့ကောင်!"
"ဒီ ကိုးရွက်ပါ ဂနိုဒါးမားမြက် ဘယ်လောက်တန်ဖိုးရှိလဲဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား။ မင်းမှာ အသက်ကိုးခုရှိရင်တောင် ဒါနဲ့ယှဉ်ရင် ဘာမှမဟုတ်ဘူး။"
"ကျန်တဲ့သူတွေ၊ ဒါကို သတိပေးချက်အဖြစ် မှတ်ထားလိုက်! နောက်တစ်ခါ ဒီလိုအမှားမျိုး ထပ်လုပ်ရင် ဘယ်လိုအပြစ်ပေးမလဲဆိုတာ သိထားကြ!"
...
ရှန်ထျန်း သည် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ နန်းတွင်းဥယျာဉ် ရှိ ရေတွင်းတစ်ခုအနီးတွင် လူအုပ်စုတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ လူအုပ်သည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသော မိန်းမလျာတစ်ဦးကို ကြက်ခြေခတ်ပုံစံ တိုင်တွင် ချည်နှောင်ထားသည်ကို ဝိုင်းကြည့်နေကြသည်။ ထိုသူမှာ ချင်းကော ဖြစ်သည်။
ချင်းကော ၏ ဟေလိုတွင် ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ရှိနေသည်။ အရောင်မှာ အနီရောင်ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ယခင်ကထက် ပိုမိုမှိန်ဖျော့နေသည်။ အချို့နေရာများတွင် အစိမ်းရောင်သို့ ပြောင်းလဲစပြုနေပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ အရောင်အသွေး မစုံလင်တော့ပေ။
ချင်းကော က ကံကောင်းသူမဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ သူက ဒီလိုမျိုး ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ခံနေရတာလဲ။
ဤမြင်ကွင်းက ရှန်ထျန်း ကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။
ရုတ်တရက် သူသည် ယခင်က ဖတ်ခဲ့ဖူးသည့် ဝတ္ထုအချို့ကို ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်သည်။
ဇာတ်လိုက်တိုင်းမှာ ချောမွေ့သည့် ဘဝလမ်းကြောင်း ရှိနေသည်မဟုတ်ပေ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူတို့သည် အခက်အခဲများကို ရင်ဆိုင်ရမည်၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရမည်၊ ထို့နောက် ရန်သူကို သတ်ဖြတ်ရမည်...
ခဏလေး... အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ပြီး ရန်သူကို သတ်ဖြတ်ရမယ်!
ရှန်ထျန်း သည် သူ၏ အတွေးများကြောင့် ကြောက်လန့်သွားသည်။
ချင်းကော ၏ လက်ရှိရန်သူက ဘယ်သူလဲ။
သူ့ကို ရိုက်နှက်နေသည့် မိန်းမလျာလား။ သို့မဟုတ် သူ၏သခင် ရှန်အို လား။ ဒါမှမဟုတ်... မီးနိုင်ငံ တစ်ခုလုံးလား!?
ရှန်ထျန်း သည် မိစ္ဆာဟျူးဂါး နှင့် ပတ်သက်၍ ကွေ့ကုန်းကုန်း ပြောပြခဲ့သည့်အကြောင်း၊ သူသည် ကွန်နိုင်ငံ အပေါ် မည်သို့လက်စားချေခဲ့သည်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်သည်။
သူသည် နန်းတော်တွင် တစ်ကြိမ်မျှ အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရသည့်အတွက် နန်းတွင်းသူ နန်းတွင်းသား အားလုံးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။
ထိုနေ့က နန်းတော်အတွင်း သွေးများသည် ပိုက်ခေါင်းကျိုးသကဲ့သို့ စီးဆင်းခဲ့သည်။ နေရာအနှံ့တွင် အလောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
...
မင်းဘာတွေလုပ်နေတာလဲ၊ ရှန်အို!
ရှန်ထျန်း ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီသွားသည်။ ဖြစ်ရပ်စဉ်ကို သူသာ မဝင်ရောက်စွက်ဖက်ပါက ဘာတွေဖြစ်လာမည်ကို သူမြင်ယောင်ကြည့်မိသည်။
ချင်းကော သည် ယခုကဲ့သို့ အနိုင်ကျင့်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး တစ်နည်းနည်းဖြင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်လိမ့်မည်။ ထို့နောက် သူသည် "မီးနိုင်ငံ၏ သမိုင်းကြောင်း" နှင့် ဟျူးဂါးမိစ္ဆာကျမ်း ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားလိမ့်မည်။ ထို့နောက် သူသည် နန်းတော်မှ ထွက်ပြေးပြီး ဤမိစ္ဆာကျမ်းကို စတင်ကျင့်ကြံပေလိမ့်မည်။ ကျွမ်းကျင်မှုများကို တတ်မြောက်ပြီးနောက်တွင် သူသည် ရှန်အို ကို ပြန်လည်လက်စားချေရန် လာမည်ဖြစ်ပြီး နန်းတွင်းမိသားစုတစ်ခုလုံးကို သတ်ဖြတ်ပစ်လိမ့်မည်!
ရှန်ထျန်း ၏ ခေါင်းပေါ်တွင်ရှိသော အနက်ရောင်ဟေလိုကြောင့် သူသည် ထိုပဋိပက္ခများထဲတွင် ပါဝင်မိပြီး သေဆုံးရမည်မှာ သေချာသလောက်ရှိနေသည်။
သူသည် ၉၉.၉၉၉၉၉% သေချာနေသည်။
ချင်းကော သည် မိစ္ဆာကျမ်းကို တတ်မြောက်ပြီးနောက် လက်စားချေရန် ကြိုးစားမည်မဟုတ်သည့် အခွင့်အရေးရော ရှိပါ့မလား။
ဘာလို့ မလုပ်ရမှာလဲ!
ငါ ဒီမှာ အသက်ရှင်ဖို့ အသည်းအသန် ကြိုးစားနေတာကို မင်းလုပ်နေတာကို ကြည့်ဦး၊ ရှန်အို!
ရှန်ထျန်း သည် ရှန်အို ကို စတင်ကျိန်ဆဲတော့သည်။
ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ပါရမီရှင် ဖြစ်နေရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ။
ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း မှ အကြီးအကဲက မင်းကို တပည့်ရင်းအဖြစ် လက်ခံထားရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ။
မင်းလုပ်နေတာကိုသာ ဆက်လုပ်နေရင် ငါတို့အားလုံး သေကြရတော့မှာပဲ!
မင်း ငါ့ကို ဒီကနေ လွှတ်ပေးလို့ မရဘူးလား?
အခု ငါ ဘာလုပ်သင့်သလဲ...
ရှန်ထျန်း သည် တိုင်တွင် ချည်နှောင်ခံထားရသည့် ချင်းကော ကို ကြည့်ပြီး ထိတ်လန့်သွားသည်။
လှည့်ပြန်သွားလိုက်ရမလား။
ကောင်းမွန်သည့် အကြံမဟုတ်ပေ။ ငါတွေးထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်လာလိမ့်မည်။
သို့မဟုတ် သူတို့ ချင်းကော ကို ရိုက်နှက်ပြီးဆုံးသည်အထိ စောင့်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ချင်းကော သေဆုံးသွားကြောင်း သေချာအောင် လုပ်ရမလား။
ဒါလည်း ကောင်းသည့်အကြံ မဟုတ်ပေ။
သူ့ကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ သတ်နိုင်ခဲ့ရင် ကံကြမ္မာက သူ့ကို ဒီလောက်ထိ ကောင်းချီးပေးပါ့မလား။
ယခုအခါ ရှန်ထျန်း ၏ ခေါင်းပေါ်တွင်လည်း အနက်ရောင်ဟေလို ရှိနေသည်။ အကယ်၍ သူသာ ချင်းကော ကို ကိုယ်တိုင်သတ်ရန် ကြိုးစားပါက အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ချင်းကော ကို ကယ်တင်သွားခြင်းမှာ ထူးဆန်းသည့်အရာ မဟုတ်တော့ပေ။
သူက ပိုပြီး ကံဆိုးနေမည်ဆိုပါက ထိုပုဂ္ဂိုလ်က ချင်းကော ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံသွားပြီး သူ့တပည့်အတွက် လက်စားချေရန် ဤနေရာရှိလူအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ပစ်လိမ့်မည်။
အခွင့်အရေးမှာ နည်းပါးသော်လည်း ရှန်ထျန်း ရှိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်ခြေ နိယာမများမှာ အသုံးမဝင်တော့ပေ... ယခုအခါ မာဖီ၏ နိယာမ (Murphy’s Law) သာ အကျုံးဝင်တော့မည် ဖြစ်သည်။
ထားလိုက်ပါတော့။ ငါ အရင်ဆုံး သူ့ကို ကယ်တင်ရမယ်!
ရှန်ထျန်း သည် ချင်းကော ကို ကယ်တင်ပြီး သူ့နှင့် ကောင်းမွန်သည့် ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ချင်းကော သည် အခြားကျွမ်းကျင်မှုများကို သင်ယူပြီး အနာဂတ်တွင် လက်စားချေရန် ပြန်လာခဲ့လျှင်ပင် သူသည် ရှန်ထျန်း ကို ချမ်းသာပေးလိမ့်မည်။
ဟုတ်တယ်၊ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတာပဲ!
ထိုအတွေးနှင့်အတူ ရှန်ထျန်း သည် ရှေ့သို့လျှောက်သွားပြီး "ရပ်လိုက်ကြ!" ဟု အော်လိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြသည်။
သူတို့သည် ရှန်ထျန်း ကို ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်ပြီး အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ သူတို့သည် သူ့ကို အလွန်ကြောက်ရွံ့နေပုံရသည်။
ချင်းကော ကို ရိုက်နှက်နေသည့် မိန်းမလျာတစ်ဦးသာ ကျန်ရှိနေသည်။ သူသည် အခြားသူတစ်ဦး၏ အမိန့်ကို နာခံနေရသူဖြစ်၍ အခြားသူများကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ထွက်မသွားနိုင်ပေ။
ရှန်ထျန်း နီးကပ်လာသောအခါ ထိုမိန်းမလျာ၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်မှု၊ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အပြည့်ရှိနေသည်။
တော်တော်ကို သရုပ်ဆောင်ကောင်းတာပဲ!
"မင်းသား... ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲဗျ?"
ရှန်ထျန်း သည် ချင်းကော ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ဒီကောင်ကို ခေါ်သွားတော့မယ်။"
ထိုမိန်းမလျာမှာ အခက်တွေ့သွားသည်။ "သူက ဆဌမမြောက်မင်းသားရဲ့ ကိုးရွက်ပါ ဂနိုဒါးမားမြက် ကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာပါ။ သူ သေသင့်ပါတယ်။ မင်းသား ၁၃ ခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော့်ကို အခက်မတွေ့ပါစေနဲ့။"
ရှန်ထျန်း အံ့ဩသွားသည်။ ကိုးရွက်ပါ ဂနိုဒါးမားမြက် သည် အဆင့်မြင့် အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းဆေးလုံး ကို ဖော်စပ်ရန်အတွက် အရေးကြီးသည့် ပါဝင်ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အလွန်မြင့်မားသော တန်ဖိုးရှိသည်။
ထို့ကြောင့် ၎င်းသည် အဆင့်နိမ့် မိန်းမလျာတစ်ဦး၏ အသက်ထက် ပို၍တန်ဖိုးရှိသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။
"ငါ နားလည်ပါပြီ။ ဒါဆိုရင် ငါ့ဝမ်းကွဲနဲ့ ကိုယ်တိုင်ပဲ စကားပြောလိုက်တော့မယ်!"
"သူနဲ့ စကားမပြောဖြစ်တာ ကြာပြီ။ အို၊ ငါ သူ့ကို အရမ်းလွမ်းတယ်!"
ရှန်ထျန်း စကားပြောပြီးသည်နှင့် နန်းတော်အတွင်းမှ တည်ငြိမ်ပြီး ပြတ်သားသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
"အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး။ မင်းက ငါ့ဝမ်းကွဲဖြစ်တဲ့အတွက် သူ့ကို ခေါ်သွားနိုင်ပါတယ်။"
"ငါ အခု တရားကျင့်နေတာဖြစ်ပြီး အနှောင့်အယက်မခံနိုင်တဲ့အတွက် မင်းကို ကိုယ်တိုင် လာမတွေ့နိုင်တာ စိတ်မကောင်းပါဘူး။"
"လီ၊ သူတို့ကို လိုက်ပို့ပေးလိုက်။"
ရှန်ထျန်းသည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်သည်။ သူ၏နှလုံးသားမှာမူ တဒိတ်ဒိတ်ခုန်နေဆဲပင်။ ဤကဲ့သို့ လွယ်ကူလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။
ရှန်အိုသည် အမှန်တကယ်ပင် သူ့ကို ဤမျှလွယ်လွယ်နှင့် အလျှော့ပေးလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့။ သို့သော်လည်း အခြေအနေကို ပြန်တွေးကြည့်လျှင် ရှန်အိုကဲ့သို့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်အတွက်မူ ဤကဲ့သို့သော အသေးအဖွဲကိစ္စရပ်များမှာ အချိန်ကုန်ခံစရာပင် မလိုပေ။ သူ့အတွက်ဆိုလျှင် ကိုးရွက်ပါ ဂနိုဒါးမားမြက် ဆိုသည်မှာလည်း အရေးမပါလှသည့် အရာတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ရှန်ထျန်းသည် မဆိုင်းမတွပင် ချည်နှောင်ခံထားရသည့် ချင်းကော ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ချင်းကော ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ဝေဝါးနေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာလည်း ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
"သူ့ကို ဖြုတ်ပေးလိုက်ကြစမ်း!" ရှန်ထျန်းက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ထိုမိန်းမလျာမှာ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း ရှန်အို၏ စကားကို ကြားလိုက်ရပြီးဖြစ်သည့်အတွက် မည်သို့မျှ မငြင်းဆန်ရဲတော့ပေ။ သူသည် ခပ်သွက်သွက်ပင် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး ချင်းကော ကို ချည်နှောင်ထားသည့် ကြိုးများကို ဖြည်ပေးလိုက်သည်။
ကြိုးများ လွတ်သွားသည်နှင့် ချင်းကော သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံလျက်သား ကျသွားသည်။ သူသည် အသက်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ ရှူသွင်းနေရပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ရှန်ထျန်းကို မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။
"ဘာလို့... ဘာလို့ ငါ့ကို ကယ်တာလဲ..." ချင်းကော ၏ အသံမှာ အားနည်းနေပြီး တုန်ရီနေသည်။
ရှန်ထျန်းသည် သူ၏အင်္ကျီလက်ကို ခါလိုက်ပြီး အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "မင်းက ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန်တဲ့ လူတစ်ယောက်ဖြစ်လာမှာမို့လို့လေ။ အခုတော့ အရင်ဆုံး ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားကြရအောင်။"
သူသည် ချင်းကော ကို တွဲထူလိုက်ပြီး နန်းတွင်းဥယျာဉ်ထဲမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူသည် အလွန်သတိထားနေသည်။ ရှန်ထျန်း ဖြစ်သည့် မိမိသည် အမြဲတမ်း ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျတတ်သူဖြစ်ရာ အချိန်မရွေး တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းသွားနိုင်သည်ကို သူ သိထားသည်။
သူတို့ နန်းတော်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ချင်းကော သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ လှိုင်းထနေသည်။ သူသည် ယခုထိတိုင် သူ၏ ကံကြမ္မာကို မယုံကြည်နိုင်သေးပေ။
"မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက တော်တော်ပြင်းထန်တယ်။ အရင်ဆုံး ဆေးကုသမှု ခံယူသင့်တယ်။" ရှန်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။
ချင်းကော သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ရှန်ထျန်းကို ကြည့်ကာ တစ်ခုခုကို ပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမျှမပြောဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်းသည် ချင်းကော ကို ကြည့်ရင်း အတွေးနက်နေမိသည်။ အကယ်၍သာ ချင်းကော သည် အနာဂတ်တွင် မိစ္ဆာတစ်ပါး ဖြစ်လာမည်ဆိုပါက ယခုသူလုပ်ဆောင်ခဲ့သည့် လုပ်ရပ်သည် အလွန်အန္တရာယ်များသည့် လောင်းကစားတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ သေခြင်းတရားကို ရှောင်လွှဲနိုင်ရန်အတွက် ဤနည်းလမ်းတစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။
"ငါတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာက အခုချိန်ကစပြီး ပြောင်းလဲသွားမှာပါ" ဟု ရှန်ထျန်းက သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် အရှေ့ဘက်တောအုပ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ ထိုနေရာတွင် ချင်းကော အတွက် ဘေးကင်းလုံခြုံသော နေရာတစ်ခုကို သူ ရှာဖွေပေးရမည်ဖြစ်သည်။ ရှန်ထျန်းသည် သူ၏ ကံကြမ္မာကို ပြန်လည်မွမ်းမံရန်အတွက် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
😊🔥❤️🎉📖💡🤔😢
ပည့်အဖြစ် လက်ခံသွားပြီး သူ့တပည့်အတွက် လက်စားချေရန် ဤနေရာရှိလူအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ပစ်လိမ့်မည်။
အခွင့်အရေးမှာ နည်းပါးသော်လည်း ရှန်ထျန်း ရှိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်ခြေ နိယာမများမှာ အသုံးမဝင်တော့ပေ... ယခုအခါ မာဖီ၏ နိယာမ (Murphy’s Law) သာ အကျုံးဝင်တော့မည် ဖြစ်သည်။
ထားလိုက်ပါတော့။ ငါ အရင်ဆုံး သူ့ကို ကယ်တင်ရမယ်!
ရှန်ထျန်း သည် ချင်းကော ကို ကယ်တင်ပြီး သူ့နှင့် ကောင်းမွန်သည့် ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ချင်းကော သည် အခြားကျွမ်းကျင်မှုများကို သင်ယူပြီး အနာဂတ်တွင် လက်စားချေရန် ပြန်လာခဲ့လျှင်ပင် သူသည် ရှန်ထျန်း ကို ချမ်းသာပေးလိမ့်မည်။
ဟုတ်တယ်၊ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတာပဲ!
ထိုအတွေးနှင့်အတူ ရှန်ထျန်း သည် ရှေ့သို့လျှောက်သွားပြီး "ရပ်လိုက်ကြ!" ဟု အော်လိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြသည်။
သူတို့သည် ရှန်ထျန်း ကို ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်ပြီး အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ သူတို့သည် သူ့ကို အလွန်ကြောက်ရွံ့နေပုံရသည်။
ချင်းကော ကို ရိုက်နှက်နေသည့် မိန်းမလျာတစ်ဦးသာ ကျန်ရှိနေသည်။ သူသည် အခြားသူတစ်ဦး၏ အမိန့်ကို နာခံနေရသူဖြစ်၍ အခြားသူများကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ထွက်မသွားနိုင်ပေ။
ရှန်ထျန်း နီးကပ်လာသောအခါ ထိုမိန်းမလျာ၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်မှု၊ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အပြည့်ရှိနေသည်။
တော်တော်ကို သရုပ်ဆောင်ကောင်းတာပဲ!
"မင်းသား... ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲဗျ?"
ရှန်ထျန်း သည် ချင်းကော ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ဒီကောင်ကို ခေါ်သွားတော့မယ်။"
ထိုမိန်းမလျာမှာ အခက်တွေ့သွားသည်။ "သူက ဆဌမမြောက်မင်းသားရဲ့ ကိုးရွက်ပါ ဂနိုဒါးမားမြက် ကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာပါ။ သူ သေသင့်ပါတယ်။ မင်းသား ၁၃ ခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော့်ကို အခက်မတွေ့ပါစေနဲ့။"
ရှန်ထျန်း အံ့ဩသွားသည်။ ကိုးရွက်ပါ ဂနိုဒါးမားမြက် သည် အဆင့်မြင့် အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းဆေးလုံး ကို ဖော်စပ်ရန်အတွက် အရေးကြီးသည့် ပါဝင်ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အလွန်မြင့်မားသော တန်ဖိုးရှိသည်။
ထို့ကြောင့် ၎င်းသည် အဆင့်နိမ့် မိန်းမလျာတစ်ဦး၏ အသက်ထက် ပို၍တန်ဖိုးရှိသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။
"ငါ နားလည်ပါပြီ။ ဒါဆိုရင် ငါ့ဝမ်းကွဲနဲ့ ကိုယ်တိုင်ပဲ စကားပြောလိုက်တော့မယ်!"
"သူနဲ့ စကားမပြောဖြစ်တာ ကြာပြီ။ အို၊ ငါ သူ့ကို အရမ်းလွမ်းတယ်!"
ရှန်ထျန်း စကားပြောပြီးသည်နှင့် နန်းတော်အတွင်းမှ တည်ငြိမ်ပြီး ပြတ်သားသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
"အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး။ မင်းက ငါ့ဝမ်းကွဲဖြစ်တဲ့အတွက် သူ့ကို ခေါ်သွားနိုင်ပါတယ်။"
"ငါ အခု တရားကျင့်နေတာဖြစ်ပြီး အနှောင့်အယက်မခံနိုင်တဲ့အတွက် မင်းကို ကိုယ်တိုင် လာမတွေ့နိုင်တာ စိတ်မကောင်းပါဘူး။"
"လီ၊ သူတို့ကို လိုက်ပို့ပေးလိုက်။"
ရှန်ထျန်း သည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်သည်။ သူ၏နှလုံးသားမှာမူ တဒိတ်ဒိတ်ခုန်နေဆဲပင်။ ဤကဲ့သို့ လွယ်ကူလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။
ရှန်အို သည် အမှန်တကယ်ပင် သူ့ကို ဤမျှလွယ်လွယ်နှင့် အလျှော့ပေးလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့။ သို့သော်လည်း အခြေအနေကို ပြန်တွေးကြည့်လျှင် ရှန်အို ကဲ့သို့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်အတွက်မူ ဤကဲ့သို့သော အသေးအဖွဲကိစ္စရပ်များမှာ အချိန်ကုန်ခံစရာပင် မလိုပေ။ သူ့အတွက်ဆိုလျှင် ကိုးရွက်ပါ ဂနိုဒါးမားမြက် ဆိုသည်မှာလည်း အရေးမပါလှသည့် အရာတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ရှန်ထျန်း သည် မဆိုင်းမတွပင် ချည်နှောင်ခံထားရသည့် ချင်းကော ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ချင်းကော ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ဝေဝါးနေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာလည်း ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
"သူ့ကို ဖြုတ်ပေးလိုက်ကြစမ်း!" ရှန်ထျန်း က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ထိုမိန်းမလျာမှာ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း ရှန်အို ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရပြီးဖြစ်သည့်အတွက် မည်သို့မျှ မငြင်းဆန်ရဲတော့ပေ။ သူသည် ခပ်သွက်သွက်ပင် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး ချင်းကော ကို ချည်နှောင်ထားသည့် ကြိုးများကို ဖြည်ပေးလိုက်သည်။
ကြိုးများ လွတ်သွားသည်နှင့် ချင်းကော သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံလျက်သား ကျသွားသည်။ သူသည် အသက်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ ရှူသွင်းနေရပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ရှန်ထျန်း ကို မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။
"ဘာလို့... ဘာလို့ ငါ့ကို ကယ်တာလဲ..." ချင်းကော ၏ အသံမှာ အားနည်းနေပြီး တုန်ရီနေသည်။
ရှန်ထျန်း သည် သူ၏အင်္ကျီလက်ကို ခါလိုက်ပြီး အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "မင်းက ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန်တဲ့ လူတစ်ယောက်ဖြစ်လာမှာမို့လို့လေ။ အခုတော့ အရင်ဆုံး ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားကြရအောင်။"
သူသည် ချင်းကော ကို တွဲထူလိုက်ပြီး နန်းတွင်းဥယျာဉ် ထဲမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူသည် အလွန်သတိထားနေသည်။ ရှန်ထျန်း ဖြစ်သည့် မိမိသည် အမြဲတမ်း ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျတတ်သူဖြစ်ရာ အချိန်မရွေး တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းသွားနိုင်သည်ကို သူ သိထားသည်။
သူတို့ နန်းတော်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ချင်းကော သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ လှိုင်းထနေသည်။ သူသည် ယခုထိတိုင် သူ၏ ကံကြမ္မာကို မယုံကြည်နိုင်သေးပေ။
"မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက တော်တော်ပြင်းထန်တယ်။ အရင်ဆုံး ဆေးကုသမှု ခံယူသင့်တယ်။" ရှန်ထျန်း က ပြောလိုက်သည်။
ချင်းကော သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ရှန်ထျန်း ကို ကြည့်ကာ တစ်ခုခုကို ပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမျှမပြောဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း သည် ချင်းကော ကို ကြည့်ရင်း အတွေးနက်နေမိသည်။ အကယ်၍သာ ချင်းကော သည် အနာဂတ်တွင် မိစ္ဆာ တစ်ပါး ဖြစ်လာမည်ဆိုပါက ယခုသူလုပ်ဆောင်ခဲ့သည့် လုပ်ရပ်သည် အလွန်အန္တရာယ်များသည့် လောင်းကစားတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ သေခြင်းတရားကို ရှောင်လွှဲနိုင်ရန်အတွက် ဤနည်းလမ်းတစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။
"ငါတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာက အခုချိန်ကစပြီး ပြောင်းလဲသွားမှာပါ" ဟု ရှန်ထျန်း က သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် အရှေ့ဘက်တောအုပ် ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ ထိုနေရာတွင် ချင်းကော အတွက် ဘေးကင်းလုံခြုံသော နေရာတစ်ခုကို သူ ရှာဖွေပေးရမည်ဖြစ်သည်။ ရှန်ထျန်း သည် သူ၏ ကံကြမ္မာကို ပြန်လည်မွမ်းမံရန်အတွက် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။