ခေါင်းစဉ်း- အတိတ်နိမိတ်ရဲ့ သားတော်စစ်စစ် မဟုတ်ပါဘူး – အခန်း ၅၂- ငါက တကယ်ပဲ ခြောက်ယောက်မြောက် မင်းသားပါပဲ! | NovelPing
ရှန်အို သည် မျက်ခုံးပင့်ကာ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် အား အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။
သူတို့သည် ဘာမှပင် မလုပ်ရသေးဘဲနှင့် ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် က သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အသိတရားဖြင့်ပင် လုံးဝ လက်မြှောက်အရှုံးပေးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဤအခြေအနေက ရှန်အို အား အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားစေသည်။
သူက ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် အား ပြန်လည်ထူထူထောင်ထောင် လုပ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်– “မင်း ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ ဟင်”
ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် က ရှန်အို ကို လေးစားအားကျမှုအပြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်– “မင်းသားငယ်... ကျုပ်က အစကတည်းက သစ္စာမဖောက်ခဲ့ပါဘူး။ ကျုပ်က အပြင်လူတွေရဲ့ လှည့်စားမှုကို ခံခဲ့ရတာပါ။ အခုတော့ အားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သဘောပေါက်သွားပါပြီ။ မင်းသားငယ်ရဲ့ အစွမ်းအစက ဘယ်လောက်တောင် နက်နဲကျယ်ပြန့်လိုက်လဲဆိုတာကို ကျုပ် အခုမှပဲ အပြည့်အဝ သဘောပေါက်တော့တယ်”
ရှန်အို : “...”
သူ ဘာမှန်းကို မသိတော့ပေ။
*ငါက ဘာတွေများ လုပ်လိုက်မိလို့လဲကွ။ ဘာလို့ ဒီကောင်က ဒီလောက်တောင် တွေးတောပြီး အဓိပ္ပာယ်တွေ လျှောက်ဖော်နေရတာလဲ။*
သို့သော်လည်း ရှန်အို က စိတ်ထဲတွင် လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
*ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကောင် ကျရှုံးသွားတာ ကောင်းပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့ နှစ်ယောက် သွေးထွက်သံယို ဖြစ်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။*
“ကောင်းပြီလေ။ မင်း အဲ့ဒီလို တွေးမိတာလည်း မဆိုးပါဘူး။ ဒါနဲ့ မင်းရဲ့ တကယ်တမ်း ခွန်အားက ဘယ်လောက်အထိ ရှိလဲ ငါ့ကို ပြောပြစမ်းပါဦး” ရှန်အို က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။
ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် က အနည်းငယ် တွေဝေသွားပြီးမှ ပြန်ဖြေသည်– “ကျုပ်ရဲ့ စွမ်းအားက အရင်တုန်းကတော့ တော်တော်လေး မြင့်မားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဂူ ထဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ တွေနဲ့ ဝိညာဉ်သတ္တုရိုင်းများ တွေကို စုပ်ယူပြီး ပြန်လည်အားဖြည့်နေရတာမို့လို့ အခုလောလောဆယ်မှာတော့ အထွတ်အထိပ်အနေအထားရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံလောက်ပဲ ပြန်လည်ရရှိသေးပါတယ်”
“အင်း... သုံးပုံတစ်ပုံပေါ့” ရှန်အို က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
*ဒီကောင်ပြောတာ မှန်တယ်ဆိုရင်တောင် သူက အန္တရာယ်ကြီးမားတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေဆဲပဲ။ သူ့ကို လုံးဝ လျှော့တွက်လို့တော့ မဖြစ်ဘူး။*
“မင်း ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားချင်လား” ရှန်အို က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ သို့သော် သူက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းယမ်းလိုက်ကာ ပြောသည်– “ကျုပ် ထွက်သွားချင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းသားငယ်သာ ခွင့်မပြုဘူးဆိုရင် ကျုပ် ဒီမှာပဲ ဆက်နေပါမယ်။ ကျုပ်ရဲ့ အသက်နဲ့ ကံကြမ္မာက မင်းသားငယ်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား”
ရှန်အို က ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ၏ အပြောအဆိုများကို နားထောင်ရင်း ခေါင်းခါမိသည်။ ဤလူက အမှန်တကယ်ပင် အန္တရာယ်ကြီးမားပြီး လိမ္မာပါးနပ်လှပေသည်။ သူက အခြေအနေကို ကြည့်ကာ ချက်ချင်းပင် လိုက်လျောညီထွေ ပြုမူတတ်သူ ဖြစ်သည်။
“မင်းကို ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားခွင့် ပေးမယ်ဆိုရင်တောင် မင်း ဘယ်သွားမလဲ” ရှန်အို က ဆက်မေးသည်။
ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် က လေးလေးနက်နက်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်– “ကျုပ်က မီးနိုင်ငံ ကနေ ဆင်းသက်လာတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ရဲ့ သခင်က မင်းသားငယ် ဖြစ်တဲ့အတွက် မင်းသားငယ် အမိန့်ပေးသမျှကို ကျုပ် နာခံသွားမှာပါ”
ရှန်အို က အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်– “ကောင်းပြီလေ။ အခုလောလောဆယ်တော့ မင်း ဒီ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဂူ ထဲမှာပဲ ဆက်နေနှင့်ဦး။ ငါ မင်းကို လိုအပ်တဲ့ အချိန်ကျမှ ထပ်ခေါ်မယ်”
ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် က တာဝန်သိစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်– “ကျုပ် နားလည်ပါပြီ မင်းသားငယ်။ မင်းသားငယ် စိတ်တိုင်းကျ ဖြစ်စေရပါမယ်”
ရှန်အို က ထပ်ပြီး ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဂူ ထဲမှ လှည့်ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
သူ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဂူ မှ ထွက်လာသည်နှင့် ဆိုင်ရှင်စုန့် နှင့် အခြားသူများက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ရောက်ရှိလာကြသည်။
“မင်းသားငယ်... ဘယ်လိုနေသေးလဲ အခြေအနေ” ဆိုင်ရှင်စုန့် က အမြန်မေးလိုက်သည်။
ရှန်အို က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး ပြောသည်– “ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ အားလုံး အဆင်ပြေသွားပါပြီ။ အဲ့ဒီကောင်ကလည်း ကျိုးနွံသွားပါပြီ”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အားလုံး အံ့သြသွားကြပြီး သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။
ရှန်အို က ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်ရင်း စိတ်ထဲတွင် တွေးနေမိသည်။
*ငါက တကယ်ပဲ ခြောက်ယောက်မြောက် မင်းသားပါပဲကွာ။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကံကောင်းနေရတာလဲ မသိဘူး။*
“ငါက မီးနိုင်ငံ ရဲ့ ခြောက်ယောက်မြောက် မင်းသား ရှန်အို ပဲ။ ငါ့ရဲ့ ဆရာအတွက် လက်ဆောင်တစ်ခု ရွေးချယ်ဖို့ ဒီကို ရောက်လာတာ။
“မင်းရဲ့ဆိုင်မှာ ခုနက လူတွေ စည်ကားနေတာကို ငါမြင်တယ်။ မင်းရဲ့ဆိုင်မှာ အရောင်းအဝယ် တော်တော်လေး ဖြစ်နေပုံရလို့ ငါလည်း ဝင်ကြည့်ချင်လို့ လာခဲ့တာပါပဲ။”
ရှန်အို စကားပြောဆိုဆုံးသည်နှင့် ဆိုင်ရှင်စုန့် က သူ့အား ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဘာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ငါ့မျက်နှာမှာ ဘာများ ပေနေလို့လဲ”
ဆိုင်ရှင်စုန့် က အတိတ်မေ့နေရာမှ ပြန်လည်သတိဝင်လာပုံရကာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာတွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။
“ငါ နားမလွဲဘူးဆိုရင်... မင်းက မီးနိုင်ငံ ရဲ့ ခြောက်ယောက်မြောက် မင်းသား... ရှန်အို လို့ ပြောလိုက်တာလား...”
ရှန်အို က အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားသည်။ “ဘာလို့လဲ။ ငါ့ကို မင်းသားတစ်ပါးနဲ့ မတူဘူးလို့ ထင်လို့လား”
ဆိုင်ရှင်စုန့် က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်– “ဪ၊ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်မလဲ။ အဲဒါကလေ... မင်းမှာ ဘာအထောက်အထားမှ မပါလာလို့ပါ...”
ရှန်အို ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားသည်။ “ငါ့နာမည်က ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲခဲ့ဘူး၊ နောင်လည်း ဘယ်တော့မှ ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ဘူး။
“ပြီးတော့ ငါက ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း က ပညာရှင်ကြီး ဇီယန်ရဲ့ တပည့်ရင်းပဲ။ ဘယ်သူကများ ငါ့ကို အတုလုပ်ဝံ့မှာလဲ!?”
...
ရှန်အို အလွန်အမင်း စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်နေလေသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူကား မီးနိုင်ငံ တော်ဝင်မိသားစုမှ လူတိုင်းလိုချင်တောင့်တကြသော ပြောင်မြောက်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး မကြာမီပင် အခြေတည်အဆင့်ကို ဖောက်ထွက်တော့မည်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူသည် ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ထံသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် ရရှိလိမ့်မည် ဖြစ်ပေသည်။
သာယာဝပြောရာ ဂူပရိုတို ၃၆ ခုအနက် အကြီးကျယ်ဆုံးဖြစ်သော ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ထံသို့သာ ဝင်ရောက်ခွင့် ရရှိခဲ့မည်ဆိုလျှင် ရွှေအူស្នေဉ့်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန်မှာလည်း ဝေးတော့မည် မဟုတ်ပေ။
နောင်တွင် မူလဝိညာဉ်အဆင့် စွမ်းအားရှင်ကြီးတစ်ပါး ဖြစ်လာရန်ပင် ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိနေသေးသည်။
သူ့ကဲ့သို့သော ကောင်းကင်ဘုံ၏ အထူးချီးမြှင့်ခြင်းခံရသူတစ်ဦးမှာ မည်သည့်အရာကို လုပ်ကိုင်သည်ဖြစ်စေ အောင်မြင်မှုရရှိရန် သေချာပေါက် ကံကြမ္မာပါလာပြီးသား ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ဤရိုးစင်းသော ဝိညာဉ်သတ္တုရိုင်းဆိုင်မှ ဆိုင်ရှင်လေးက သူ့၏ အထောက်အထားကို သံသယဝင်ဝံ့ခဲ့လေသည်။
အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် မီးနိုင်ငံ တစ်ခုလုံးတွင် မည်သူက သူ့ကို အတုခိုးဝံ့သလဲဆိုတာကို သူ အလွန်တရာ သိချင်လှပေသည်!
ရှန်အို သည် ရွှေရောင်အထိမ်းအမှတ်တံဆိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ဆိုင်ရှင်စုန့် အား ပြသလိုက်သည်။
ဤအထိမ်းအမှတ်တံဆိပ်မှာ ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ယင်းပေါ်တွင် နီမြန်းနေသော နဂါးပုံစံတစ်ခုကို ထွင်းထုထားသည်။
နီမြန်းနေသော နဂါးပုံစံမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခြေသည်းများဖြင့် အလွန်ပင် ခမ်းနားထည်ဝါနေပြီး စစ်မှန်သော ရွှေတံဆိပ်ထံမှ ပြင်းထန်လှသည့် မီးဓာတ်စွမ်းအားတစ်ခုကိုပါ ခံစားရစေနိုင်သည်။
ဆိုင်ရှင်စုန့် ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားသည်။ “သခင်လေး... ဒီတံဆိပ်ကို ကျုပ် သေချာလေး စစ်ဆေးကြည့်လို့ ရမလားခင်ဗျ”
ရှန်အို မှာ ပို၍ပင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာသည်။ “မင်းက ဒီတော်ဝင်တံဆိပ်ကို အတုလို့ သံသယဝင်နေတာလား”
သူက နှာမှုတ်လိုက်ကာ တံဆိပ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ပြောသည်– “ဟွန်း၊ ဒါဆိုရင် သေချာသာ စစ်ဆေးကြည့်ပေတော့!”
ဆိုင်ရှင်စုန့် က ခေါင်းညိတ်ကာ တံဆိပ်ကို အသေအချာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။ “ရှူး... ဒီလက်ရာ၊ ဒီထွင်းထုထားတဲ့ ပညာရပ်တွေ... ဘယ်လောက်တောင် လက်ရာမြောက်တဲ့ အတုလဲဗျာ!”
ရှန်အို ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားသည်။ “မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်”
ဆိုင်ရှင်စုန့် က ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ပြောသည်– “အဟမ်း၊ ကျုပ်ဆိုလိုတာက... ဒီတံဆိပ်က တကယ်စစ်မှန်ပါတယ်လို့ပါ”
ရှန်အို က သူ့တံဆိပ်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ “ဟွန်း၊ ဒါပေါ့။ ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ပျက်စရာကောင်းလိုက်တဲ့ ကိစ္စလဲကွာ!”
ထိုသို့ မှတ်ချက်ချပြီးနောက် သူက လှည့်ကာ ဆိုင်ထဲမှ ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူလိုအပ်သော ဝန်ဆောင်မှုများကို ပေးစွမ်းနိုင်သည့် ဝိညာဉ်သတ္တုရိုင်းဆိုင်များ အနှံ့အပြား ရှိနေသည်ပဲ။ သူက ဘာကြောင့်များ ဤဆိုင်ကိုသာ ရွေးချယ်နေရမည်နည်း။
ဤဆိုင်၏ ဆိုင်ရှင်မှာ စကားများရုံသာမက သူ၏ အထောက်အထားကိုပင် သံသယဝင်ဝံ့ပေသည်။ ဤသည်မှာ ရှန်အို တစ်ဘဝလုံးတွင် တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ဖူးသော အရှက်ကွဲရခြင်း တစ်ခုပင်တည်း။
ထို့ပြင် သူ၏ ကျန်ရှိနေသေးသော ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဤဆိုင်အပေါ် ကောင်းသော အမြင်ဖြင့် လုံးဝ လုံးဝ တွေးတောတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်!
...
ရှန်အို လှည့်ထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဆိုင်ရှင်စုန့် မှာ အတော်လေး စိုးရိမ်ပူပန်သွားသည်။
သူက အပြေးအလွှားဖြင့် ရှန်အို ၏ ရှေ့ကို ပိတ်ရပ်လိုက်ပြီး တောင်းပန်သော အပြုံးဖြင့် ပြောသည်– “သခင်လေး... ကျုပ်ကို အမျက်မရှပါနဲ့ ခင်ဗျာ!”
ရှန်အို က အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်ကာ ပြောသည်– “ဟက်၊ ငါ ဒေါသမထွက်ပါဘူး။ ငါ့မှာ မင်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး အလွန်တရာ ‘နက်နဲတဲ့’ အမှတ်တရတွေ ရှိသွားပြီ ဆိုပါတော့ကွာ”
ဆိုင်ရှင်စုန့် က တောင်းပန်စကားများကို တရပ်စပ် ဆိုလေတော့သည်– “ကျုပ် တကယ်ပဲ တောင်းပန်ပါတယ်ခင်ဗျာ။ ကျုပ်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က မီးနိုင်ငံ ရဲ့ ခြောက်ယောက်မြောက် မင်းသားနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စတွေမှာ သတိကြီးကြီးထားချင်လို့ပါ။
“တကယ်တော့ မီးနိုင်ငံ ရဲ့ ခြောက်ယောက်မြောက် မင်းသားဖြစ်တဲ့ သခင်လေး ရှန်အို ဟာ ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံရဲ့ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစရာ ဖြစ်ရုံတင်မကဘဲ သခင်လေးက ကျုပ်ရဲ့ အားကျအတုယူရဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။
“ဒီမှာရှိတဲ့ အောက်ခြေလူတန်းစား ကျုပ်က ခြောက်ယောက်မြောက် မင်းသားကို အမြဲတမ်း လေးစားအားကျနေသူပါ။ ဒါကြောင့်လည်း သခင်လေးကို လူကိုယ်တိုင် အစစ်အမှန် တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ ရင်တွေခုန်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို့ပါ”
ရှန်အို ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အေးစက်စက် အမူအရာမှာ စစ်မှန်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် အစားထိုးသွားလေသည်။
ရှန်အို က ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ချိုးလိုက်ကာ မေးလိုက်သည်– “အော်၊ အဲ့ဒီလိုလား။ ဒါဆိုရင် မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ အားကျအတုယူရတာလဲ ပြောပြစမ်းပါဦး”
ဆိုင်ရှင်စုန့် က မှတ်ချက်ချသည်– “အင်းလေ၊ လူတိုင်း သိကြတဲ့အတိုင်းပဲ... ခြောက်ယောက်မြောက် မင်းသားဆိုတာ မျိုးဆက်တစ်ဆက်မှာ နှစ်တစ်ရာလောက်မှ တစ်ခါပေါ်တတ်တဲ့ မီးနိုင်ငံ တော်ဝင်မိသားစု စောင့်မျှော်နေခဲ့ရတဲ့ ဉာဏ်ကြီးရှင်၊ အရည်အချင်းရှင် တစ်ယောက်လေ!
“ဒါတင်မကသေးဘူး၊ သခင်လေးမှာ ထူးခြားတဲ့ တန်ခိုးမျက်လုံးတွေလည်း ရှိပြီး သတ္တုရိုင်းတွေကို စစ်ဆေးဆုံးဖြတ်ရာမှာ အထူးသဖြင့် ကျွမ်းကျင်ပါတယ်။ သခင်လေးက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ ဝိညာဉ်သတ္တုရိုင်းများ အမျိုးမျိုးကို အထွင်းဖောက်မြင်နိုင်ပြီး သူတို့ထဲမှာ ဘာတွေပါလဲဆိုတာကို သိနိုင်တယ်လေ!
“သတ္တုရိုင်း စစ်ဆေးအကဲဖြတ်တဲ့ လောကမှာ ဒီလိုရှားပါးတဲ့ အရည်အချင်းမျိုးက ဘယ်မှာမှ မရှိနိုင်တော့ဘူး!”
...
ဆိုင်ရှင်စုန့် ၏ ချီးကျူးစကားများကို တစ်ခွန်းမကျန် ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရှန်အို မှာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုတို့ဖြင့် မျက်နှာပွင့်လန်းသွားသည်။
ကဲ၊ မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် ထဲမှာ ငါ့နာမည်က ဒီလောက်တောင် ကျော်ကြားနေမှန်း မသိခဲ့ရလေချင်း!
မည်သို့ဆိုစေကာမူ မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် ထဲတွင် အာဏာအရှိဆုံးနှင့် အချမ်းသာဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်များသာလျှင် နာမည်ကျော်ကြားနိုင်ကြပေသည်— အကြောင်းမှာ ထို ဝိညာဉ်သတ္တုရိုင်းများ များအတွက် ထိုမျှလောက်သော စည်းစိမ်ဥစ္စာ သို့မဟုတ် ကျော်ကြားမှု မရှိပါက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ များဖြင့် လဲလှယ်ရန် မည်သူမျှ မတတ်နိုင်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဆောင် ၏ ဆိုင်ရှင်က သူ့ကို ချီးကျူးသံကို ကြားရခြင်းမှာ အထူးသဖြင့် ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။ ဤအရာက နန်းတော်ထဲရှိ အဆင့်နိမ့် မိန်းမစိုးများ၏ ချီးကျူးမှုကို ခံရခြင်းထက် ရှန်အို အား ပိုမိုကြီးမားသော အောင်မြင်မှု ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်ပေသည်။
အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ — ငါက သတ္တုရိုင်း စစ်ဆေးရာမှာ ကျွမ်းကျင်တယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေကို ဘယ်သူတွေက ပျံ့နှံ့စေခဲ့တာလဲ။
ငါက ကိုယ်ကျင့်တရား ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ ငါ့ရဲ့ ပုံမှန်စွမ်းအင်ကို မြှင့်တင်ဖို့ပဲ အမြဲတမ်း အာရုံစိုက်နေခဲ့တာလေ။ အဲ့ဒီလို ပညာရပ်တွေကို လေ့လာဖို့ ငါ့မှာ အချိန် ဘယ်မှာ ရှိလို့လဲ။
သို့သော်လည်း ဒီဆိုင်ရှင်က ငါ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ စွမ်းရည်တွေအပေါ် ဒီလိုအထင်အမြင်လွဲမှားနေပြီဆိုတော့... အင်း၊ သူ အဲဒီလိုပဲ ဆက်ပြီး ထင်မြင်နေတာကိုတော့ ငါ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူးလေ!
အဲ့ဒီလိုဆိုရင်တော့ သူက ငါ့ရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို လိမ်ညာဝံ့လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်တော့ပါဘူး။
ရှန်အို ၏ စိတ်ထဲတွင် ဤအတွေးများ အလုအယက် ဖြစ်ပေါ်နေစဉ်အတွင်း သူက နှိမ့်ချသော ပုံစံဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
“အော်၊ မင်း အဲဒါကို ဘယ်က ကြားလာတာလဲ။ ငါက သတ္တုရိုင်း စစ်ဆေးတဲ့နေရာမှာ နည်းနည်းပါးပါးပဲ သိတာပါ”
ဆိုင်ရှင်စုန့် က ပြုံးလျက် ပြောသည်– “အင်းလေ၊ ခုနက သခင်လေးအပေါ် အဲဒီလောက် ရိုင်းစိုင်းခဲ့မိတဲ့အတွက် ကောင်းကင်ဘုံကပဲ ကျုပ်ကို ပြစ်ဒဏ်ခတ်ပါစေတော့!
“ဒီလိုလုပ်ကြရအောင်လား။ ဒီမှာ ပြသထားတဲ့ သတ္တုရိုင်းတွေ အားလုံးက သခင်လေးရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ မထိုက်တန်ပါဘူး။
“ကျုပ်ရဲ့ဆိုင်ထဲက အခန်းတွေဆီကို ကြွမြန်းပေးပါ။ ကျုပ်က သခင်လေးကို အရည်အသွေးအကောင်းဆုံး လက်ဖက်ရည် တည်ခင်းဧည့်ခံပါ့မယ်၊ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သခင်လေးအနေနဲ့ ကျုပ်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် တန်ဖိုးကြီး ဝိညာဉ်သတ္တုရိုင်းများ စုဆောင်းမှုတွေထဲကနေ ကြိုက်နှစ်သက်ရာ တစ်ခုကို ရွေးချယ်နိုင်ပါတယ်။ ဒီအရာက ခုနက ရိုင်းစိုင်းခဲ့မိမှုအတွက် လျော်ကြေး ဖြစ်ပါစေ။
“ဒီအကြံဉာဏ်ကို သခင်လေး ဘယ်လိုထင်ပါသလဲ ခင်ဗျာ”
လက်ဖက်ရည် တည်ခင်းဧည့်ခံခံရမည်ဖြစ်ပြီး လျော်ကြေးအနေဖြင့် ဆိုင်၏ တန်ဖိုးအကြီးဆုံး စုဆောင်းမှုများထဲမှ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်ခွင့် ပေးမည်တဲ့လား။
ထိုအဆိုမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်ပုံရသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ရှန်အို သည် နောင်လာမည့် ဆရာဖြစ်လာမည့် ပညာရှင်ကြီး ဇီယန် အတွက် လက်ဆောင်တစ်ခုအနေဖြင့် ဘဏ္ဍာပစ္စည်း တစ်ခုခုကို ရွေးချယ်ရန် ကြံရွယ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ဤဆိုင်ရှင်က သူ့ကို ပရိသတ်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့ပြီး တန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်းတစ်ခုကို ပေးအပ်ရန် ဤမျှလောက် စေတနာအပြည့်ဖြင့် တိုက်တွန်းနေပေရာ... ထို့ကြောင့် သူလည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံလိုက်မည် ဖြစ်ပေသည်!
“ခင်ဗျားကလည်း ယဉ်ကျေးလွန်းပါတယ်။ ကျုပ်က ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို လုပ်ရမလဲ!”
ရှန်အို သည် ဆိုင်ဝင်းပေါက်မှ လှည့်ပြန်လာခဲ့ပြီး ဆိုင်ရှင်စုန့် ၏ တောင်းဆိုမှုကို ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ငြင်းပယ်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟေ့ကောင်၊ မင်းက အဖေကြီးတစ်ယောက် သခင်လေးကို ဝတ်ပြုဧည့်ခံနေချိန်မှာ ဆိုင်ကို သေချာစောင့်နေစမ်း!”
ဆိုင်ရှင်စုန့် သည် ဆိုင်ရှေ့ပိုင်းဆိုင်ရာ ကိစ္စများကို သားဖြစ်သူထံ လွှဲအပ်ပေးလိုက်ပြီး ရှန်အို အား အတွင်းခန်းများဆီသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားလေတော့သည်။
...
ပူနွေးသော လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲမှ ရေနွေးငွေ့များ တက်လာပြီး လက်ဖက်ရည်မွှေးရနံ့က အခန်းအတွင်းသို့ အချိန်တိုအတွင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
ဆိုင်ရှင်စုန့် က ရှန်အို အတွက် လက်ဖက်ရည်ကို နှေးကွေးသော်လည်း တည်ငြိမ်သော ပုံစံဖြင့် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။
ရှန်အို က လက်ဖက်ရည်ရနံ့ကို ရှူရှိုက်ကြည့်လိုက်ကာ ပြုံးလျက် ပြောသည်– “ဒါက မီးနိုင်ငံ ထိပ်တန်း အကောင်းဆုံး အစိမ်းရောင် လက်ဖက်ရည်အမျိုးအစားပဲ”
ဆိုင်ရှင်စုန့် က ထိုမှတ်ချက်ကို ကြားသဖြင့် လက်မထောင်ပြလိုက်သည်– “သခင်လေးက လက်ဖက်ရည် သောက်သုံးခြင်း ပညာရပ်မှာ အမှန်တကယ် ကျွမ်းကျင်သူပါပဲဗျာ၊ ကျုပ်တော့ အံ့သြမိပါရဲ့!”
ရှန်အို က လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်လုံးကို မော့သောက်လိုက်ပြီး မှတ်ချက်ချသည်– “ဆိုင်ရှင်၊ ခင်ဗျားရဲ့ စုဆောင်းထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေက ဘယ်မှာလဲဆိုတာကို ကျုပ် သိလို့ရမလား”
ဆိုင်ရှင်စုန့် က နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ချိုးလိုက်သည်။ “သခင်လေး၊ စိတ်မစောပါနဲ့ဦး။ စောင့်တတ်တဲ့သူတွေအတွက် ကောင်းတဲ့အရာတွေက ရောက်လာမှာပါ”
ရှန်အို က ဤမှတ်ချက်ကြောင့် အတော်လေး စဉ်းစားခန်းဝင်သွားသည်။ “ဆိုလိုတာက ဘဏ္ဍာတွေကို မတွေ့ရခင်မှာ ငါက သင့်တော်တဲ့ အချိန်အခါတစ်ခုကို စောင့်ရဦးမယ်လို့ ဆိုလိုတာလား”
“သခင်လေး၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျုပ်နဲ့အတူ ၁၀ ကနေ ၁ ထိ ရေလိုက်ကြရအောင်။
“၁၀၊ ၉၊ ၈၊ ၇၊ ၆၊ ၅...”
ဆိုင်ရှင်စုန့် ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ရှန်အို လည်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဆိုதை သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူ မူးဝေလာပြီး ရင်းရင်းနှီးနှီး ဖြစ်လာသည်။
ထိုအချိန်တွင် သူ အားလုံးကို နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားပုံရပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားလေသည်။
“ဖယ်စမ်း! မင်းလို လှည့်စားတဲ့ ကုန်သည်ကောင်၊ မင်း လက်ဖက်ရည်ထဲကို အဆိပ်ခတ်ထားတာပဲ!”
ဆိုင်ရှင်စုန့် က ကြိုးတစ်စည်းနှင့် ကြိမ်လုံးတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး တစ်ချက်ပြုံးစစ လုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်– “ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ကို အတုလုပ်ဝံ့ရလောက်အောင် ရဲတင်းနေတဲ့ အလွန်တရာ သနားစရာကောင်းပြီး ရုပ်ဆိုးလှတဲ့ ကောင်လေး၊ မင်း တော်တော် သတ္တိကောင်းနေပါလား!
“ဒီလို အတုအယောင် တံဆိပ်ပြားမျိုးကိုတောင် မင်း ဘယ်လိုလုပ် လုပ်တတ်လာတာလဲကွ။ ငါတောင် လှည့်စားခံရမလို ဖြစ်သွားသေးတာ! ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ရဲ့ ခန့်ညားချောမောတဲ့ ရုပ်ရည်ကို အရင်က မမြင်ဖူးခဲ့ဘူးဆိုရင်တော့ မင်း ငါ့ကို တကယ်ပဲ လှည့်စားမိသွားနိုင်တယ်!
“ဟေ့ကောင်တွေ၊ အထဲဝင်လာကြစမ်း။ ဒီပိန်ပိန်ပါးပါးနဲ့ လူစိမ်းကြောက်စရာ ကောင်လေးကို ကြိုးတုပ်လိုက်ကြ! ခြောက်ခုမြောက် မင်းသား ကို အတုအယောင် လုပ်ရဲရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို အဆိုးရွားဆုံး နည်းလမ်းတွေသုံးပြီး ငါ ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးမေးမြန်းပြီး အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ပစ်မယ်။ ကဲ၊ အခုပဲ ဝန်ခံစမ်း— မင်းမှာ လက်ပါးစေ ကြံရာပါတွေများ ရှိသေးလား ဟာ!”
...
ရှန်အို မှာ သူ့ခေါင်းကြီး ပို၍ပို၍လေးလံလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သတိလစ်သွားခါနီး တခဏလေးမှာပင် စိတ်ပျက်လက်ပျက် အတွေးတစ်ခုက သူ့စိတ်ထဲသို့ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်—
ဒါပေမဲ့ ငါက တကယ်တမ်းကျတော့ ရှန်အို ဆိုတဲ့ ခြောက်ခုမြောက် မင်းသားလေကွာ!