“မင်း အမှန်အတိုင်း ဖြေမလား၊ မဖြေဘူးလား!”
မှောင်မိုက်နေသော မြေအောက်ခန်းတစ်ခု၏ အလယ်တွင် သစ်သားဝါးခရော့စ်ကားတိုင်ကြီးတစ်တိုင် မတ်မတ်ထောင်လျက် ရှိသည်။
ထိုကားတိုင်တွင်မူ တန်ဖိုးကြီးလှဟန်တူသော ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူတစ်ယောက်ကို ကြိုးတုပ်ချည်နှောင်ထားလေသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ပါးရိုက်ခံထားရသည့် အရာများ ရဲရဲနီနေပြီး ဦးခေါင်းထက်၌လည်း အဖုအပိမ့်များ ထွက်နေ၏။
လူငယ်လေး ဆိုင်ရှင်စုန့် က ကြိမ်လုံးကို လက်ထဲတွင်ကိုင်ကာ ထိုသူ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။ သူက တစ်ခါတလေကျလျှင် ထိုသူ့ကို ပါးနှစ်ချက်ရိုက်လိုက်၊ တစ်ခါတလေကျလျှင် ခေါင်းကို လက်သီးဖြင့် အားကုန်ထိုးလိုက် လုပ်နေလေသည်။
“ဟား၊ မင်းလို အရှက်မရှိတဲ့ လူယုတ်မာကောင်ကများ ငါ့ရှေ့မှာ ရှန်အို အရှင်သခင်ကို အယောင်ဆောင်ရဲရဲရော့ ဟုတ်လား။
“မင်း တစ်ခါမှ ခန့်မှန်းမိမယ် မထင်ဘူး— ငါက ရှန်အို အရှင်သခင်နဲ့ တကယ်ကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်တဲ့သူကွ! တကယ်တော့ ငါ သူနဲ့တောင် တိုက်ခိုက်ဖူးသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူကနိုင်တယ်ဆိုတာ နှစ်ယောက်စလုံး အဆုံးအဖြတ်မပေးနိုင်ခဲ့ဘူး!
“အရှင်သခင်ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ပုံစံက သာမန်ထက် ထူးကဲနေပြီး ဒီနိုင်ငံမှာ ဘယ်သူကမှ သူ့ရဲ့ မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်ပုံမျိုးနဲ့ မယှဉ်နိုင်ဘူးလေ။ မင်းလို— အရှက်မရှိတဲ့ကောင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူ့ကို အယောင်ဆောင်ဝံ့ရတာလဲ။
“ဒီလိုလုပ်ကြရအောင်— မင်း အမှန်အတိုင်းဝန်ခံပြီး မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေကို အခုပြောပြလိုက်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်၊ အဲဒါမှ ခံရတာ နည်းနည်းသက်သာမှာပေါ့!”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လူငယ်လေး ဆိုင်ရှင်စုန့် သည် ရှန်အို ကို ပျော်ပျော်ကြီး ဆက်လက်ညှဉ်းပန်းတော့သည်။ သူက ရှန်အို ၏မျက်နှာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပါးရိုက်လိုက် သို့မဟုတ် မိနစ်အနည်းငယ်ကြာတိုင်း ခေါင်းကို လက်သီးဖြင့် အားကုန်ထိုးလိုက် လုပ်လေ၏။
အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူ ဒါကို အလွန်အမင်း သဘောကျနေသည်။ ရှန်အို ကို ထိုးကြိတ်ရခြင်းက သူ့ကိုယ်ပိုင်သားကို ပြစ်ဒဏ်ပေးနေရသလို ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေပေသည်။
ထိုအချိန်တွင် လူငယ်လေး ဆိုင်ရှင်စုန့် က သူ့ဖခင်ကို အဆုံးတွင် နားလည်ပေးနိုင်ပြီဟု တွေးလိုက်မိသည် — သူတို့ဖားအဖေ သားနှစ်ယောက်ထဲမှ သူ့အဖေက သူ့ကို အလိုရှိတိုင်း ရိုက်နှက်နိုင်ခြင်းဖြင့် ဘာကြောင့် အဲဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ပီတိကို အမြဲရရှိနေတတ်လဲဆိုတာကို သူ အခုတော့ သဘောပေါက်သွားချေပြီ။
အဲဒီအရွယ်ကောင်းကောင်ကြီးက ငါ့ကို တုံးအတယ်လို့ အမြဲဆဲဆိုပြီး ကျေနပ်အားရစွာနဲ့ ဘာကြောင့် ရိုက်နှက်နေတတ်မှန်း အခုတော့ အကြောင်းရင်းပေါ်သွားပြီ။
ဒါကြောင့် ကိုယ့်သားကို အလိုရှိသလို ပြစ်ဒဏ်ပေးလို့ရတဲ့အခါ ဘယ်လိုခံစားရတယ်ဆိုတာ ဒီလိုမျိုးကိုး! အရမ်းကို ကြည်နူးစရာကောင်းတာပဲ!
လူငယ်လေး ဆိုင်ရှင်စုန့် ၏စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ရဲတင်းသည့် အကြံတစ်ခု ဝင်လာလေသည်—
ဘယ်လိုနေမလဲ... ဒီကောင်ကိုများ ငါ့အဖေရဲ့ ဝတ်စုံတွေကို ဝတ်ခိုင်းကြည့်ရင်ော။ ဒီလူဟာ ငါ့အဖေလို့ သဘောထားပြီး ရိုက်နှက်ရင် ပိုပြီး ခံစားလို့ကောင်းမလား။
“ဟေ့ကောင်, စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုက ဘယ်လိုနေပြီလဲ”
လူငယ်လေး ဆိုင်ရှင်စုန့် က ထိုသို့သော လမ်းလွဲနေသည့် အတွေးများဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ဖျော်ဖြေနေစဉ်မှာပင် မြေအောက်ခန်းအပြင်ဘက်မှ ထွက်လာသော သူ့ဖခင်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ လန့်ဖြန့်သွားပြီး မြေအောက်ခန်း၏ ထောင့်တစ်နေရာသို့ ချက်ချင်း ဆုတ်သွားလိုက်သည်။
သူ့သွေးတွေပင် အေးခဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏!
“ဟိုလေ၊ အဖေ၊ သားက ဒီကောင်ကို တစ်နာရီလောက်ကြာအောင် ညှဉ်းပန်းဖို့ သားစဉ်မြေးဆက် စဉ်းစားလို့ရတဲ့ အဆိုးဝါးဆုံး နည်းလမ်းတွေကို သုံးပြီးပါပြီ။
“ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်က အရမ်းမာကျောတဲ့ အခွံမာသီးတစ်လုံးလိုပဲ။ သူက တစ်လုံးတောင် မပြောဘဲ ငြင်းနေတယ်!”
ဆိုင်ရှင်စုန့် က ရှန်အို ၏ မွှေနှောက်မခံရသေးသော အဝတ်အစားများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရှန်အို ၏ ဦးခေါင်းထက်မှ ပါးရာများနှင့် အဖုအပိမ့်များကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
သူက လူငယ်လေး ဆိုင်ရှင်စုန့် ဆီသို့ ပြန်လှည့်လာချိန်တွင် သူ့မျက်နှာပေါ်၌ ဒေါသနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့ ရောနှောနေသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။
“မင်းက သူ့ကို ကြိမ်လုံးနဲ့ တစ်ချက်တောင် မရိုက်ရသေးဘူးလေ — ပြီးတော့မှ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခဲ့တယ်လို့ ပြောရဲတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား”
လူငယ်လေး ဆိုင်ရှင်စုန့် က အလွန်အမင်း မတရားခံရသလို ခံစားလိုက်ရကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်၊ “သားက ငယ်ငယ်ကတည်းက အဖေ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့တာပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဖေ ရာဇဝတ်ကောင်တစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုစစ်ဆေးမေးမြန်းတတ်လဲဆိုတာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး။ သားမသိတာကိုတော့ အဖေက အပြစ်တင်လို့ မရဘူးလေ!”
“အသုံးမကျတဲ့ကောင်!” ဆိုင်ရှင်စုန့် က နှာမှုတ်လိုက်သည်။ “ကြိမ်လုံးကို ငါ့ဆီပေးစမ်း!”
ဆိုင်ရှင်စုန့် က သားဖြစ်သူဆီမှ ကြိမ်လုံးကို ယူလိုက်စဉ်တွင် တိတ်တဆိတ် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။
အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ဤသည်မှာလည်း လူတစ်ဦးထံမှ အမှန်တရားကို ညှစ်ထုတ်ရန် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သည့် နည်းလမ်းများကို သူ အသုံးပြုရသည့် ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
သူ့သားကဲ့သို့ပင် သူလည်း ဤကဏ္ဍတွင် အတွေ့အကြုံ နည်းပါးနေခဲ့ပေသည်!
ရှန်အို ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ဆိုင်ရှင်စုန့် က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ “ငါ မင်းကို နောက်ဆုံး အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးမယ်။
“ခိုးသားလူယုတ်မာ၊ အခု မင်းရဲ့ရာဇဝတ်မှုတွေကို ဝန်ခံလိုက်စမ်း! မဟုတ်ရင်တော့ ငါ့ကြိမ်လုံးက သနားကြင်နာတတ်မှာ မဟုတ်ဘူး!”
ရှန်အို ၏ မျက်နှာ ဖောင်းကားနေသော်လည်း သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ နာကြည်းနေသော အမူအရာကိုမူ အလွယ်တကူ မြင်တွေ့နိုင်သည်။ သူက ဆိုင်ရှင်စုန့် ကို ပြန်ကြည့်သည့်အခါ သူ၏ မျက်ဝန်းအိမ်များထဲတွင် မစွမ်းဆောင်နိုင်ခြင်း၊ စိတ်ဆင်းရဲခြင်းနှင့် နောင်တရခြင်းတို့ အပြည့်အနှက် လွှမ်းခြုံနေလေ၏။
ထို့နောက် ဖခင်နှင့်သား နှစ်ဦးစလုံးထဲတွင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် ဉာဏ်ရည်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပိုမိုစွမ်းဆောင်နိုင်သူဖြစ်သော ဆိုင်ရှင်စုန့် က ရှန်အို ထံမှ အချက်ပြမှုကို နောက်ဆုံးတွင် လက်ခံရရှိလိုက်သည်။
ဘမ်း!
ဆိုင်ရှင်စုန့် က သူ့သား၏ခေါင်းကို အားနဲ့ ဖတ်ခနဲ ရိုက်ချလိုက်သည်။
“အဖေ၊ သားက သူ့ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းဖို့ ကူညီပေးဖို့ အားစိုက်ထုတ်ထားရတာလေ! ဘာလို့ သားကို ထပ်ရိုက်တာလဲ!?”
လူငယ်လေး ဆိုင်ရှင်စုန့် ကတော့ အခုတော့ အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်သွားလေပြီ။
အဖေက သားရဲ့အဖေ ဖြစ်နေရင်တောင်မှ စိတ်တိုင်းကျ သားပေါ်မှာ အငိုးဖြေတာမျိုး လုပ်လို့မရဘူးလေ! အဖေသာ သားကို ဒီထက်ပိုပြီး ဆက်ပြီး နှိပ်စက်နေဦးမယ်ဆိုရင် — သား အဖေ့ရုပ်နဲ့ အရုပ်လုပ်ပြီး အဲဒီအရုပ်ကို နေ့တိုင်း အပ်နဲ့ထိုးပစ်မှာနော်! သားလုပ်ရဲတယ်ဆိုတာ အဖေ သိထားလိုက်တော့!
ဆိုင်ရှင်စုန့် က သူ့သား၏ တုံးအမှုကြောင့် မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်သွားရသည်။ သူက တစ်ချိန်လုံး အူကြောင်ကြောင် အသံတွေ ထွက်နေသည့် ရှန်အို ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ “ဟေ့ကောင်, ရာဇဝတ်ကောင်ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းတဲ့အခါ ဘယ်သူကများ သူ့ပါးစပ်ကို ပိတ်ဆို့ထားတတ်လို့လဲဟင်။ ဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ဆိုရင် သူက မင်းကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဘာမှပြောပြနိုင်မှာလဲလို့!”
ရှန်အို ၏ မှတ်ချက်များကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူငယ်လေး ဆိုင်ရှင်စုန့် အံ့အားသင့်သွားသည်။
သူ့အကြည့်များကို ကားတိုင်ဆီသို့ ရွှေ့လိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် ကြိုးတုပ်ခံထားရသော သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ ပါးပြင်ပေါ်မှ မျက်ရည်များ စီးကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
ထိုသူငယ်ချင်း၏ တလက်လက်တောက်နေသော မျက်ရည်များမှတစ်ဆင့် မကျေနပ်ချက်၊ နာကြည်းမှု၊ ဒေါသနှင့်... သက်ပြင်းချ လွတ်မြောက်သွားရခြင်းမျိုးကို သူ မြင်တွေ့ရသည်ဟု ကျိန်ဆိုဝံ့ပေသည်။
နောက်ဆုံးတော့ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ဘက်ကနေ ရပ်တည်ပြီး တရားဥပဒေနဲ့အညီ ပြောပေးရဲပြီပေါ့လေ! မင်း... လူယုတ်မာကောင်!
မင်းက ငါ့ကို စကားပြောပါ၊ ဝန်ခံပါ၊ အမှန်အတိုင်းပြောပါလို့ ထပ်ခါထပ်ခါ တောင်းဆိုနေတာပဲ!
ဒါပေမဲ့ ငါ့ပါးစပ်ထဲမှာ မင်းထည့်ထားခဲ့တဲ့ အဲဒီ သေစေလောက်တဲ့ တိတ်ဆိတ်ခြင်း မန္တန် (Silent Incantation) ကို ဘာလို့ မဖြုတ်ပေးတာလဲဟင်။
မင်းက ငါ့ကို အသံတိတ်ခိုင်းထားပြီးမှ ပြန်ပြောဖို့ကိုပါ လိုချင်နေသေးတာပေါ့လေ?
မင်းက ငါ့ဆီကနေ အရမ်းကြီးလွန်းတဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ ထားနေတာ မဟုတ်ဘူးလားဗျာ!?!
“အဟမ်း၊ အဟမ်း၊ တောင်းပန်ပါတယ် သူငယ်ချင်းရယ်။
“ဟိုလေ၊ သားက အတွေ့အကြုံ မရှိသေးလို့ပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက လူတွေကို ပထမဆုံးအကြိမ် စစ်ဆေးဖူးတာလေ။”
လူငယ်လေး ဆိုင်ရှင်စုန့် က သူ့ခေါင်းသူကုတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာများ ပူထူလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း သူ ရှန်အို ကို ပါးရိုက်ခွင့်နှင့် လက်သီးထိုးခွင့် ရနေသဖြင့် ပျော်ရွှင်နေကာ ရှန်အို ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းရန် ပင်မရည်ရွယ်ချက်ကို မေ့သွားခဲ့သည်ဟူသော အချက်— ထို့ကြောင့် ရှန်အို ၏ ပါးစပ်မှ တိတ်ဆိတ်ခြင်း မန္တန်ကို မဖြုတ်ပေးခဲ့ခြင်းအတွက် ဝန်ခံတော့မည် မဟုတ်ပေ။
တစ်ဖက်တွင်မူ သူက တိတ်ဆိတ်ခြင်း မန္တန် (Silent Incantation) ကို ဖန်တီးခဲ့သူများကို တိတ်တဆိတ် အပြစ်တင်လာခဲ့သည် — လူတစ်ဦး၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် ကပ်လိုက်သည်နှင့် လုံးဝ မမြင်ရတော့မည့် အဲဒီမန္တန်ကို ဘာကြောင့်များ သူတို့က တီထွင်ခဲ့ကြရတာပါလိမ့်?!
မိမိကို အပြစ်မဲ့သော မျက်လုံးများဖြင့် ပြန်ကြည့်နေကြသည့် ဖအဖ သားနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်ရင်း ရှန်အို ပို၍ပင် အော်ဟစ်ငိုကြွေးမိတော့သည်။
သူ ယခုအခါတွင် အလွန်တရာ နောင်တရနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် အစကတည်းက မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် ထဲသို့ ခြေမချခဲ့သင့်ပေ။
သူ့ရဲ့ (၁၃) ယောက်မြောက် မောင်နှမက သူ့ရဲ့နေရာထိုင်ခင်းဆီကို လာပြီး ချင်းကော ကို ခေါ်သွားခဲ့စဉ်ကတည်းက ထိုနေ့က တာဝန်ကျနေသည့် နန်းတော်မှ အစေခံမိန်းမပျိုများနှင့် လုပ်ကြံခံရမည့်သူ အားလုံးကို သူ အစားထိုးလဲလှယ်ပစ်ခဲ့သင့်သည်။
ဩော်၊ ပြီးတော့ သူက လီ နဲ့ရော ဘာလို့များ ဆက်သွယ်မိခဲ့တာပါလိမ့်?!
အရာအားလုံးက အဲဒီ မှားယွင်းတဲ့ ခြေလှမ်းကနေ စတင်ခဲ့တာပါပဲ... ငါ့ရဲ့ ပေါ့ဆမှုအတွက် ငါ့ကိုသာ အပြစ်တင်ပါတော့!
ထိုစဉ် မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် ၏ အခြားထောင့်တစ်နေရာတွင်မူ...
“ချွတ်! ချွတ်!”
ရှန်ထျန်း က တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး မောပန်းလှသော တစ်နေ့တာပြီးနောက် သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်ချင်ချိန်တွင်ပင် သူသည် အပြင်းအထန် နှာချေလာလေတော့သည်။
ရှန်ထျန်း က သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
ဟာ့၊ ဘယ်မိန်းကလေးကများ ငါ့ကို ထပ်ပြီး သတိရနေပြန်တာလဲကွယ်။
ဤကမ္ဘာသို့ ကူးပြောင်းလာပြီးနောက် ရှန်ထျန်း သည် အခြားသူများ၏ စိတ်ထဲတွင် အမြဲလိုလို ရှိနေကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားပြီး ဖြစ်ပေသည်။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ရုပ်ရည်အလွန်ချောမောခန့်ညားပြီး ယခုအခါ မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် ၏ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် လည်း ဖြစ်နေပေသည်။ အထူးသဖြင့် သူ့ကို အားပေးကြသည့် ပရိသတ်များ— ထိုအစွန်းရောက် စိတ်အားထက်သန်ကြသော မိန်းကလေးများမှာ နေ့တိုင်း သူ့ကို ဝိုင်းအုံလာကြပြီး သူ့အတွက် သားသမီးတွေ မွေးဖွားပေးချင်လှပါပြီဟု အော်ဟစ်ဆူညံနေတတ်ကြသည်။
သူ ဘာပဲလုပ်လုပ် ဒီမိန်းကလေးတွေကို ဖယ်ရှားလို့ မရနိုင်ပေ။ ဤအချက်ကပင် ရှန်ထျန်း ကို အလွန်အမင်း စိတ်ဆင်းရဲစေခဲ့၏။
အကယ်၍သာ သူ၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပစ်ချင်ပြီး သူ့ခေါင်းပေါ်ရှိ မည်းမှောင်နေသော ဘုန်းရောင်စက်ဝိုင်းကို ဖယ်ရှားပစ်ချင်သည့် ဆန္ဒသာ မရှိခဲ့ပါက၊ ရှန်ထျန်း သည် မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် မှ ထွက်ခွာလာပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းသည့် တစ်နေရာရာကို ရှာဖွေခဲ့ပြီးဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ကျင့်ကြံခြင်းလောကဆိုသည်မှာ အန္တရာယ်များလှသည့်နေရာဖြစ်ပြီး၊ ရှန်ထျန်း က မဟာယနအဆင့်သို့ ရောက်ရှိမှသာလျှင် သူ လုံခြုံစိတ်ချရမည်ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာသိထား၏။
လက်ရှိတွင် ရှန်ထျန်း ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ တိုးတက်လာခြင်း မရှိသေးသလို သူကလည်း ထင်ပေါ်ကျော်ကြားလွန်းတာမျိုးကို မလိုလားပေ။
နောက်ဆုံးတွင်၊ ဝတ္ထုများစွာကို ဖတ်ရှုဖူးသည့် သူ၏အတွေ့အကြုံအရ ထင်ပေါ်ကျော်ကြားလွန်းသူများသည် ပင်မဇာတ်ကောင်များ၏ လက်ချက်ဖြင့် အမြဲတမ်း ပထမဆုံး သေဆုံးရတတ်ကြောင်း သူ သိထားသည်လေ။
ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သူ့ရဲ့လုပ်ရပ်တွေကို ကြည့်ရင် ရှန်ထျန်း က ဒီလမ်းကြောင်းပေါ်မှာပဲ အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ခံစားနေရသည်။
အကယ်၍သာ ကံကြမ္မာက သတ်မှတ်ထားတဲ့ ပင်မဇာတ်ကောင်တစ်ယောက်က အခုလို ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ? ငါ သတ်ခံရမှာ မဟုတ်ဘူးလား?
သူ့ရဲ့ ယခင်ဘဝတုန်းက ဝတ္ထုတွေထဲက ဉာဏ်မပါတဲ့ ဇာတ်ကောင်တွေကို မြင်ရင် အမြဲတမ်း ရယ်မောတတ်ပေမဲ့၊ ကျင့်ကြံခြင်းလောကထဲကို ကူးပြောင်းလာပြီးနောက်မှာတော့ နိမ့်ကျစွာ နေထိုင်တာက အကောင်းဆုံးဆိုတာ ရှန်ထျန်း ကောင်းကောင်းသိထားပါတယ်။
စကားပုံရှိသည့်အတိုင်း “အလွန်အကျွံ မလုပ်ဘဲ အခြေခံကိုသာ တည်ဆောက်ပါ[၁]” ဟူသည်ပင်တည်း။
ဤသည်မှာ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အကျုံးဝင်သည့် ရွှေစည်းမျဉ်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ နောက်ဆုံးတွင်၊ သင်သည် အမှန်တကယ်ပင် မသေနိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားထက်မြက်လာသည့်အခါ မည်သူက သင့်ကို နှိမ်နင်းနိုင်မည်နည်း။
ရှန်ထျန်း သည် အတွေးအားလုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ ပုတီးစိပ်ကုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း ကျောက်တုံးများကို စစ်ဆေးတိုင်း ကျိုအာ က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ များကို စုပ်ယူနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ပုတီးစိပ်ကုံးပေါ်ရှိ ကွဲအက်ရာများမှာ ပိုကောင်းလာပုံပေါ်နေ၏— အချို့သော နက်ရှိုင်းသည့် အက်ကြောင်းများကိုမူ ဖယ်ရှားမပစ်နိုင်သေးသော်လည်း၊ ရှန်ထျန်း က ပုတီးစိပ်ကုံးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည့်အခါ များစွာ သက်သာရာရသလို ခံစားရလေသည်။
“အဲဒီ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ အိတ်ခွံကြီး တစ်အိတ်လုံးက အဲဒီလောက်တောင် မြန်မြန် စုပ်ယူခံလိုက်ရတာပဲ!”
သူ့အိတ်ထဲတွင် ကျန်ရစ်နေသည့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ အနည်းငယ်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ရှန်ထျန်း ခေါင်းခါကာ မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။
သူ့မှာ စုဆောင်းထားတာလေးတွေ အတော်အတန် ရှိနေတာကတော့ တော်သေးတာပေါ့။ မဟုတ်ရင် ဒီဝိညာဉ်ကို သူ့ဘေးမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဆက်ထားနိုင်မှာလဲ။
သူသည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ပါသည့် အခြားအိတ်ငယ်တစ်ခုကို ထပ်ထုတ်လိုက်ပြီး ပုတီးစိပ်ကုံးကို ထိုအိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဗိုက်ဆာနေသော ကျိုအာ က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ များကို စတင်စုပ်ယူတော့သည်။
ရုတ်တရက် ကျိုအာ သည် လေထုထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို ခံစားလိုက်ရပုံ ရသွားသည်။
သူမသည် စုပ်ယူသည့် လုပ်ငန်းစဉ်ကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူမ၏ တစ္ဆေမျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ထိတ်လန့်ခြင်းတို့ အပြည့်အနှက် လွှမ်းခြုံနေလေ၏။
“သခင်၊ ကျွန်မတို့ဆီကို အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ဖိအားတစ်ခု ချဉ်းကပ်လာတာကို ခံစားနေရတယ်!”
ကျိုအာ ၏ တစ်ပိုင်းလျှပ်စ TRANSPARENT ဖြစ်နေသော ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ပို၍ပင် မှေးမှိန်သွားသည်— သူမသည် လာမည့်အရာကို အလွန်တရာ ကြောက်ရွံ့နေကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိသာနေပေသည်။
ရှန်ထျန်း လည်း တုန်လှုပ်သွားသည်။
“ဒါမှမဟုတ် မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ် ရဲ့ နောက်လိုက်တွေ ငါတို့ကို ရှာတွေ့သွားတာများ ဖြစ်မလား။”
ရှန်ထျန်း သည် ဓားသခင်တံဆိပ် ကို အတော့်ကို အسرعအမြန် ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။
ဗန်း!
သူ့အခန်းတံခါး တွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရသည်။
နေမင်းထက်ပင် ပို၍ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပုံရသည့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းကြီးကို ထုတ်လွှတ်နေသော ဘုန်းရောင်စက်ဝိုင်းတစ်ခုသည် ရှန်ထျန်း ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာလေသည်။
ထိုခဏ၌ ရှန်ထျန်း မှာ ထိုဘုန်းရောင်စက်ဝိုင်းကြောင့် မျက်စိကျိန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။
ဤမျှ ကြီးမားသော ကံကြမ္မာပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ဤလူသည် အဘယ်သူနည်း။
[၁] 猥琐发育 (တရုတ် ပင်ယင်: wěi suǒ fā yù) သည် နာမည်ကျော် မာလ်တီပလေယာ အွန်လိုင်းတိုက်ခိုက်ရေးဂိမ်း ‘Honor of Kings’ မှ အသံသွင်းချက်တစ်ခုကို အခြေခံထားသော တရုတ်အင်တာနက် အသုံးအနှုန်းစကားစု ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် ဂိမ်းကစားသူများ အချင်းချင်း တိုက်ပွဲများထဲတွင် မပါဝင်ဘဲ ပိုမိုသန်မာလာရန်အတွက် လယ်ယာလုပ်ငန်းကဲ့သို့ အခြေခံကိုသာ စုဆောင်းတည်ဆောက်ရန် သတိပေးကြသည်ကို ရည်ညွှန်းသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဤစကားစုသည် အဆုံးတွင် အနိုင်ရရှိသူဖြစ်လာစေရန်အတွက် မိမိ၏ စွမ်းအားကို တည်ဆောက်ထားကြရန် လူတို့အား သတိပေးသည့် သဘောကို ဆောင်လာခဲ့သည်။