“သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သူအရှင်၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့ အရှင့်ကို ယုံကြည်ပါတယ်။ အရှင့်နောက်ကိုသာ လိုက်သွားမယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုအန္တရာယ်မျိုးနဲ့မှ ကြုံတွေ့ရမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော်မျိုး ယုံကြည်ပါတယ်”
“မှန်လိုက်တာ။ အရင်ကလည်း အန္တရာယ်များတဲ့ အခြေအနေတွေကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ဖူးတာပဲမဟုတ်လား။ ရှေးဟောင်းစစ်မြေပြင် နဲ့ အတိုင်းအဆမဲ့ ရှေးဟောင်းနိုင်ငံတော်မှာတုန်းကတည်းက ကျွန်တော်တို့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာနိုင်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား”
“ဒီတစ်ခါတော့ မြောက်ပင်လယ်၊ အရှေ့ဘက်တောအုပ် နဲ့ အလယ်ပိုင်းဒေသတွေက အစွမ်းထက်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ အများအပြား ဒီနေရာကို ရောက်နေကြတာပဲ။ ဒီသင်္ချိုင်းဂူထဲမှာ တစ်ခုခုထူးဆန်းနေရင်တောင် ဘာဖြစ်သွားမှာမို့လို့လဲ။ အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်လောက်ပါဘူး”
“ချောင်သီကျွန်း နယ်မြေမှာတုန်းက အစ်ကိုရှန်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ကျွန်တော် လုံးဝကို အထင်ကြီးလေးစားသွားခဲ့တာ။ ဒီတစ်ခါလည်း အစ်ကိုရှန်အနေနဲ့ သူ့ရဲ့စွမ်းရည်ကို ပြသပြီး ကျွန်တော့်သက်တမ်းကို တိုးမြှင့်ပေးနိုင်မယ့် သက်တမ်းရှည်ဆေးတစ်မျိုးမျိုး ရှာတွေ့နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်ဗျာ”
“မင်းတို့တွေကလည်း၊ နည်းနည်းလောက်တော့ တည်ကြည်မှုရှိကြစမ်းပါဦး။ ကျင့်ကြံသူတွေအနေနဲ့ အခက်အခဲတွေကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့နဲ့ ရင်ဆိုင်ရမှာလေ။ တခြားသူတွေကိုပဲ အားကိုးဖို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တွေးနေရတာလဲ။ အစ်ကိုရှန်၊ အန္တရာယ်တစ်ခုခုရှိရင် ကျွန်တော် အစ်ကိုနဲ့အတူ တိုက်ပွဲဝင်ပေးမယ်!”
“ဟေ့ကောင်၊ ထွက်သွားစမ်း။ မင်းက အသုံးမကျတဲ့ကောင်။ ညီငယ်ဘေးမှာ ငါပဲရပ်မယ်။ မင်းက ငါ့နေရာကို လာလုနေတာ!”
...
ဆူညံပွက်လောရိုက်နေတဲ့ ကြားထဲမှာ ဘယ်သူမှ နောက်ဆုတ်ဖို့ မစဉ်းစားကြပါဘူး။
ထွက်ခွာသွားတဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူကတော့ အဖြူရောင်ပညာရှိကြီးပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သူက ဒီလူငယ်တွေနဲ့ အတူတူ ပိတ်မိမနေချင်တာကြောင့် ထွက်သွားခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့စွမ်းအားတွေနဲ့ဆိုရင် ရွှေကျီးမင်းသား ရဲ့ သင်္ချိုင်းဂူထဲကို အေးအေးဆေးဆေးပဲ သွားလာနိုင်မယ်လို့ သူ ယုံကြည်ထားပါတယ်။
ဒီအဖွဲ့နဲ့သာ အတူတူလိုက်သွားရင် ရလာမယ့် ကံကောင်းခြင်း အခွင့်အရေးတွေကို သူတို့နဲ့ ခွဲဝေယူရလိမ့်မယ်။ ဒါက ဘယ်လိုမှ မကိုက်ညီတဲ့ ကိစ္စပါ။
သာမန်အချိန်ဆိုရင်တော့ ဒီလိပ်အိုကြီးက ရှန်ထျန်း တစ်ယောက်တည်းဆိုရင် လက်ခံကောင်း လက်ခံနိုင်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အခုလို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေ အများကြီးနဲ့ဆိုရင်တော့... မေ့လိုက်ပါတော့!
အဖြူရောင်ပညာရှိကြီး စောစောစီးစီး ထွက်သွားတာကလည်း ကောင်းပါတယ်။
မို့လို့မရှိရင်တော့ သူက သတိမေ့မြောနေတဲ့ ယွီယွမ်တေ့ကို မြင်သွားပြီး အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်မှာပါ။
အဖြူရောင်ပညာရှိကြီးက ဒေသငါးခုမှာ အကြာကြီး နေထိုင်လာခဲ့တာဖြစ်ပြီး ဘယ်သူ့ဆီမှာမှ ဒီလောက်ထိ အရှက်တကွဲ အရှုံးကြီး မရှုံးဖူးခဲ့ပါဘူး။
အခု ဒီယွီယွမ်တေ့က သူ့ကို အကြီးအကျယ် ဒုက္ခပေးသွားခဲ့တာပါ။ သူ ဘယ်လိုမှ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ပါဘူး။
“အားလုံးပဲ၊ ငါနဲ့အတူ ဆက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးကြပြီလား”
ရှန်ထျန်း ကတော့ ဒီအဖွဲ့ရဲ့ မကြောက်မရွံ့ဖြစ်မှုကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်နေမိပါတယ်။
ဒီထူးချွန်သူတွေက တကယ်ပဲ ရဲရင့်ကြတာလား။
တစ်ခါမှ အရှုံးနဲ့မတွေ့ဖူးတဲ့သူတွေက အန္တရာယ်ကို မကြောက်တတ်ကြဘူးဆိုတာ တကယ်ပဲ ဖြစ်မယ်။
ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျခဲ့တဲ့ သူတွေနဲ့တော့ မတူပါဘူး။ သူတို့တွေကတော့ အရိုးထဲထိ စွဲနေအောင် သတိထားတတ်ကြပါတယ်။
“အဲ?”
ထိုအချိန်မှာပဲ သတိမေ့မြောနေတဲ့ ဖက်တီးတာအိုဆရာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သတိပြန်ဝင်လာပါတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက ခဏလောက် ဝေဝါးနေပြီးမှ ချက်ချင်းပဲ အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာပါတယ်။
“ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ။ မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ။ ငါ့ပစ္စည်းတွေကို ခိုးသွားတာလား”
ယွီယွမ်တေ့က သူ့အိတ်ကပ်တွေကို အမြန်စမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ အလုံခြုံဆုံး သိုလှောင်လက်စွပ်က သူ့ဆီမှာပဲ ရှိနေသေးတာကို သိလိုက်ရတော့မှ စိတ်အေးသွားပါတော့တယ်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ သူ့ရဲ့ ကိရိယာတွေ၊ ဆေးလုံးတွေနဲ့ ရတနာတွေကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။ သူ့မျက်နှာပေါ်က အလွန်အမင်း သတိထားနေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။
“ပထမအကြီးဆုံးအစ်ကို၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ဘယ်သူမှ အစ်ကို့ပစ္စည်းတွေကို မထိပါဘူး”
ကျန်းယွင်ထင် က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။ “အစ်ကိုက ဘီလူးတစ်ကောင်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး သတိလစ်သွားတာပါ။ ကံကောင်းလို့ ညီငယ်က အချိန်မီရောက်လာပြီး အဲဒီဘီလူးလက်ကနေ အစ်ကို့ကို ကယ်လိုက်နိုင်တာ”
ငါက ဘီလူးတစ်ကောင်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရပြီး သတိလစ်သွားတာလား?
အဲ? ငါ ဘာလို့ ဘာမှ မမှတ်မိရတာလဲ?
ဒါပေမဲ့ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထင်ရှားတဲ့ ဒဏ်ရာတွေလည်း မရှိသလို တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေလည်း ပျောက်မသွားပါဘူး။ ငါက ကံကောင်းတဲ့သူပဲ။
ဒါပေမဲ့ ငါ့ခေါင်းကတော့ နည်းနည်း မူးဝေနေသလိုပဲ။ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်သလိုမျိုး။
ခေါင်းကို အရိုက်ခံရလို့ ငါမှတ်ဉာဏ်တွေ ပျောက်သွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်?
ယွီယွမ်တေ့က ဖန်ချန်း၊ ကျန်းယွင်ထင် နဲ့ ကျန်းယွင်ရှီး တို့ကို မော့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ သူတို့သုံးယောက်က ဓမ္မမိုးကောင်းကင် သန့်စင်သောမြေ ရဲ့ ထူးချွန်သူတွေဆိုတာကို ယွီယွမ်တေ့ အရင်ကတည်းက သိထားပြီးသားပါ။
ဘာပဲပြောပြော သူ့ဆရာရဲ့ တန်ဖိုးထားရတဲ့ သားနဲ့သမီးက ဒီအုပ်စုထဲမှာ ပါနေတာကိုး!
လုံယွမ်ဘုရားသခင်ချပ်ဝတ် ကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ရှန်ထျန်း ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ယွီယွမ်တေ့ တစ်ယောက် အနည်းငယ် တွေဝေသွားပါတယ်။
လုံယွမ်ဘုရားသခင်ချပ်ဝတ် ဆိုတာ ဆရာ့ရဲ့ ငယ်ရွယ်စဉ်ကာလက အစွမ်းအထက်ဆုံး ချပ်ဝတ်တန်ဆာပဲ။
ပြီးခဲ့တဲ့ ကိုးဆက်မြောက် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သူတွေထဲက ဘယ်သူမှ ဒီ လုံယွမ်ဘုရားသခင်ချပ်ဝတ် ကို အမွေဆက်ခံဖို့ အရည်အချင်း မရှိခဲ့ကြဘူး။
ဒီချပ်ဝတ်တန်ဆာကို အမွေဆက်ခံနိုင်တယ်ဆိုတာကတော့ ဒီလူဟာ ဆရာ့ရဲ့ အလေးစားဆုံးသူ ဖြစ်နေမှာ အသေအချာပါပဲ။ မမျှော်လင့်ထားတာတွေ မဖြစ်လာဘူးဆိုရင် သူက အနာဂတ်ရဲ့ မြင့်မြတ်သောခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာမယ့်သူပဲ။
ဒီထူးဆန်းတဲ့လူက အဲဒီချပ်ဝတ်ကို ဝတ်ထားတာဆိုတော့ သူ့ရဲ့ အထောက်အထားက... သူက ဆရာ့ဆီကနေ နောက်ဆုံးခန့်အပ်ခြင်းခံရတဲ့ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သူ ရှန်ထျန်း ပဲ!
ပြဿနာက ဒီလူကို ငါ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူးဆိုတာပဲ!
ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရင် ရင်းနှီးသလို ခံစားနေရတာလဲ။ ငါတို့နှစ်ယောက်... ဆက်နွယ်မှု ရှိနေတာလား?
အေးပေါ့၊ ဆရာပြောတာ ကြားဖူးတယ်။ ဒီညီငယ်က ဒေသငါးခုလုံးမှာ အနက်ရှိုင်းဆုံးနဲ့ အဖုံးကွယ်ဆုံး အရည်အချင်းတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာတဲ့။ သူ ထွက်ပေါ်လာရင် နဂါးတွေဟာ ကောင်းကင်ကို ပျံတက်သွားပြီး သူတို့ရဲ့ ဟိန်းသံတွေက စကြာဝဠာတစ်ခုလုံးကို ပဲ့တင်ထပ်သွားလိမ့်မယ်တဲ့။ သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ အခွင့်အရေးတွေက အတိုင်းအဆမဲ့ပဲ။
အနာဂတ်မှာ သူက ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်လာနိုင်တာ အသေအချာပဲ!
ငါ ဒီညီငယ်နဲ့ အဆင်ပြေအောင် ပေါင်းထားမှ ဖြစ်မယ်။ နောက်တစ်ခါ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ဂုဏ်ဒြပ်ကို ငါ အသုံးချနိုင်ကောင်းပါရဲ့!
ဒီအတွေးနဲ့ ယွီယွမ်တေ့ တစ်ယောက် မျက်နှာမှာ အပြုံးတွေ ဝေဆာသွားပါတယ်။
သူက “အစွမ်းထက်တဲ့ ညီငယ်၊ ညီငယ်ရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် ငါ့အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တာပါ။ ညီငယ်ရဲ့ ကျေးဇူးကို ဘယ်တော့မှ ပြန်ဆပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ နောက်တစ်ခါ အခွင့်အရေးရရင် ငါတို့ အကြာကြီး စကားပြောကြရအောင်။ ငါ့ရဲ့ နည်းစနစ်တွေနဲ့ ပညာရပ်တွေကို ညီငယ့်ကို အကုန်သင်ပေးမယ်!”
နည်းစနစ်နဲ့ ပညာရပ်တွေ?
ရှန်ထျန်း ရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်က တွန့်သွားပါတယ်။
သင်္ချိုင်းဂူထဲမှာ မကောင်းဆိုးဝါးရဲ့ အလိုက်ခံရအောင် လုပ်တဲ့ နည်းစနစ်တွေကို ပြောတာလား?
အဲဒီလို ပညာရပ်မျိုးကို ကိုယ့်ဘာသာပဲ သိမ်းထားပေးပါ! ကျွန်တော် လုံးဝ စိတ်မဝင်စားပါဘူး။ ဆရာ့အကြောင်း ကောလာဟလတွေကိုပဲ ပိုစိတ်ဝင်စားတာ!
ခွေးမသား! အဲဒီကောလာဟလကို မေးဖို့ မေ့သွားတာပဲ။ နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ!
ထားပါတော့၊ ဒီနေရာက ကံကောင်းခြင်း အခွင့်အရေးတွေကို အမြန်ရှာပြီး ဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားမှ ဖြစ်မယ်!
နောက်ထပ် အချိန်မဆွဲချင်တာကြောင့် ရှန်ထျန်း က လူတိုင်းရဲ့ ခေါင်းပေါ်မှာရှိတဲ့ ပုံရိပ်တွေကို စကင်ဖတ်လိုက်ပါတယ်။ ပြီးနောက် သူ မျက်လုံးတွေကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်လိုက်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံကနေ အလင်းရောင် အပျော့စားလေးတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး လေမတိုက်ဘဲနဲ့ လှုပ်ခတ်နေပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ဆံပင်ရှည်တွေကလည်း လေထဲမှာ ယိမ်းနွဲ့နေတာကြောင့် သူ့ရဲ့ ချောမောတဲ့ မျက်နှာလေးကို ပိုပြီး ထူးခြားလှပသွားစေပါတယ်။
မကြာသေးခင်ကမှ ရှန်ထျန်း နဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးတဲ့ မင်းသမီး လင်လုံတောင်မှ ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူ့ရင်ခုန်သံတွေကို မထိန်းနိုင်တော့ပါဘူး။
ဒါ... ဒါကပဲ ရင်ခုန်တယ်ဆိုတာမျိုးလား!?
အချိန်တွေ တစ်မိနစ်ပြီး တစ်မိနစ် ကုန်ဆုံးသွားပါတယ်။ ရှန်ထျန်း ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးကို ပြန်ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။
သူက အရှေ့ဘက်မှာရှိတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုဆီကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“အဲဒီဘက်မှာ ကံကောင်းခြင်း အခွင့်အရေးတစ်ခု ရှိနေတယ်လို့ ငါ ခံစားရတယ်”
အရှေ့ဘက်လား? အဲဒီမှာ ကံကောင်းခြင်း အခွင့်အရေး ရှိနေတာလား? ယွီယွမ်တေ့ အံ့အားသင့်သွားပါတယ်။ ညီငယ်က ကံကောင်းခြင်း အခွင့်အရေးတွေကို အမြဲတမ်း ဒီလောက် လွယ်လွယ်လေး ရှာတွေ့နိုင်တာလား?
မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အလိုလိုသိစိတ်နဲ့ ကံကောင်းခြင်း အခွင့်အရေးတွေကို ရှာတာလား? ဒါဆိုရင် ငါ့ရဲ့ နှစ်ပေါင်းရာချီ သင်္ချိုင်းတူးခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံတွေက ဟာသတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီပေါ့?
ယွီယွမ်တေ့က ပြန်ပြောဖို့ ပါးစပ်ဟလိုက်ပေမဲ့ လူတိုင်းရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ရှိနေတဲ့ “ဒါကတော့ သဘာဝပဲ” ဆိုတဲ့ အမူအရာတွေကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။ ဒါကြောင့် သူ ပြောမယ့်စကားတွေကို ပြန်မျိုချလိုက်ရပါတော့တယ်။
ထားလိုက်ပါတော့။ ညီငယ်က တကယ်ပဲ အဲလောက်တော်သလားဆိုတာ ငါ စမ်းကြည့်ရဦးမယ်။ တကယ်လို့ ဒါက အမှန်ဆိုရင်တော့ ငါ့တစ်သက်လုံး သူ့နောက်ကိုပဲ ကပ်လိုက်တော့မယ်။ အကယ်၍ ဒါက ဟန်ဆောင်နေတာဆိုရင်တော့ သူ့ကို နောက်တန်းရောက်အောင် ငါ နည်းလမ်းရှာပြီး တွန်းပို့ပစ်မယ်!
ဟားဟား၊ ရှေးဟောင်းသင်္ချိုင်းဂူထဲမှာ ကံတရားတစ်ခုတည်းကိုပဲ အားကိုးပြီး သူလုပ်ချင်ရာလုပ်လို့ရတယ်ဆိုတာကိုတော့ ငါ လုံးဝ မယုံဘူး။ ဒါက ယုတ္တိမရှိဘူး!
ပြီးတော့ ဒီသင်္ချိုင်းဂူမှာ တစ်ခုခု မမှန်တာလည်း ရှိနေသေးတယ်။ ညီငယ်က ရွှေကျီးမင်းသားရဲ့ လက်စားချေလိုတဲ့ ဝိညာဉ်တစ်မျိုးနဲ့ တွေ့ခဲ့ရတယ်လို့ ပြောတာကို ငါ ကြားလိုက်မိတယ်။
ငါတို့တွေ ကံကောင်းခြင်း အခွင့်အရေးတွေကို မတွေ့ရရုံတင်မကဘဲ လက်စားချေလိုတဲ့ ဝိညာဉ်အုပ်စုတွေနဲ့ပါ တိုးမိသွားဖို့ အလားအလာ ရှိနေသေးတယ်!
ဟုတ်ပြီ၊ အရင်ဆုံး တယ်လီပို့ အစီအရင်တစ်ခုလောက် အရင်ပြင်ဆင်ထားမှ ဖြစ်မယ်။
အသက်ဘေးကင်းရေးက အရေးကြီးဆုံးပဲ!
...
အဖွဲ့သားတွေက ရှန်ထျန်း ရဲ့နောက်ကနေ သင်္ချိုင်းဂူထဲကို လိုက်ပါသွားကြပါတယ်။
သူတို့တွေ မှောင်မည်းနေတဲ့ ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းတွေကို ဖြတ်သန်းသွားတဲ့အခါ နံရံတွေပေါ်က စာလုံးတွေကို သွားထိမိကြပြီး မီးတောက်နေတဲ့ ရွှေကျီးငှက်အုပ်စုတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပါတယ်။
သို့သော်လည်း အဖွဲ့သားတွေက အချင်းချင်း အချိတ်အဆက်မိမိ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရင်း အဲဒီ မီးတောက်ရွှေကျီးငှက်တွေကို သူတို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အတွက် အသုံးချနိုင်တဲ့ စွမ်းအင်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ကြပါတယ်။ ဘယ်သူမှ နစ်နာသွားတာမျိုး မရှိခဲ့ပါဘူး။
သူတို့တွေ ဥမင်လမ်းကြောင်းအတိုင်း မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ လျှောက်လှမ်းလာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ လမ်းဆုံလမ်းခွ အများအပြားနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ရပါတယ်။ ဝင်္ကပါတစ်ခုထဲမှာ လျှောက်နေရသလိုမျိုးပါပဲ။
တကယ်လို့သာ ရှန်ထျန်း ရဲ့ ကံကြမ္မာကို သူတို့တွေ ခိုင်ခိုင်မာမာ မယုံကြည်ထားဘူးဆိုရင်၊ ဒီအဖွဲ့ဟာ သူတို့ လမ်းပျောက်နေပြီလားဆိုပြီး သံသယဝင်နေလောက်ပါပြီ။
“ညီငယ်၊ ငါတို့ ပြန်လှည့်ကြမလား”
ဖက်တီးတာအိုဆရာ က သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို စူလိုက်ပါတယ်။ သူ အခုတော့ သိလိုက်ပါပြီ။ ဒီညီငယ်က ကျင့်ကြံခြင်းအပိုင်းမှာ အရည်အချင်းရှိကောင်း ရှိနိုင်ပေမဲ့ ရတနာရှာတဲ့နေရာမှာတော့ ဘာမှမသိတဲ့ လူသစ်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။
ရှန်ထျန်း က အခုဆိုရင် အချိန်အတော်ကြာအောင် လမ်းတွေပတ်ပြီး လျှောက်နေတာပါ။ ဒါဟာ အချိန်ကုန်ရုံသက်သက်ပါပဲ။
သူတို့တွေက အခု ဒီဝင်္ကပါထဲမှာ လုံးဝ လမ်းပျောက်နေပါပြီ။
မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ လျှောက်ခဲ့သလို ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ သူတို့တွေဟာ အချင်းချင်း ပိုပိုကျယ်လာတဲ့ စက်ဝိုင်းပုံစံအတိုင်း လမ်းပတ်နေကြတာပါ။
ယွီယွမ်တေ့ကတော့ ဒီအတိုင်း ဆက်မသွားချင်တော့ပါဘူး။ သူ ဒီကိုလာတာ ရတနာရှာဖို့လေ၊ ကိုယ်အလေးချိန် လျှော့ချဖို့အတွက် ခရီးရှည်ကြီး လျှောက်ဖို့ လာတာမှ မဟုတ်တာ။
ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ထုတ်ပြရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ။ ကလေးတို့ရေ၊ သေချာကြည့်ထားကြ!
ရှန်ထျန်း က နောက်ဆုံးလမ်းဆုံရှေ့မှာ ရပ်လိုက်ပါတယ်။ သူ ပြုံးလိုက်ပြီး “စိတ်မပူကြပါနဲ့။ ငါတို့ ရောက်ပါပြီ” ဟု ပြောလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီလိုပြောပြီးတာနဲ့ ရှန်ထျန်း က အလယ်လမ်းကြောင်းထဲကို ခြေလှမ်းလိုက်ပါတယ်။
လမ်းကြောင်းတွေအားလုံးက ချက်ချင်းဆိုသလို အလင်းတန်းတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားပါတယ်။
အဆင့်မြင့်ဆုံး မီးဓာတ်ပါဝင်တဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်စိမ်းတွေနဲ့ ပြုလုပ်ထားတဲ့ တံခါးကြီးတစ်ခုက လူတိုင်းရဲ့ရှေ့မှာ ပေါ်လာပါတယ်။ အလွန်လှပတဲ့ တံခါးပါပဲ။
တံခါးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာတဲ့အခါမှာတော့ တောက်ပစိုပြည်နေတဲ့ ဆေးပင်ဥယျာဉ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်တဲ့ ဆေးမြစ်တွေရဲ့ မွှေးပျံ့တဲ့ ရနံ့တွေက ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
ဒါဟာ သီးသန့်တည်ရှိနေတဲ့ အခြားကမ္ဘာငယ်တစ်ခုဆိုတာ ထင်ရှားပါတယ်။ ဒါဟာ တည်ငြိမ်ရာစံအိမ်ကျွန်း တစ်ခုလုံးမှာ အဖိုးတန်ဆုံး လျှို့ဝှက်နေရာပါပဲ။
ဒါဟာ ရွှေကျီးမင်းသား ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်တဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဆေးပင်ဥယျာဉ် ဖြစ်ပါတယ်။