အခန်း ၃၇၅ - ကံကြမ္မာ၏သားတော်နဲ့အတူရှိနေရင် အရာအားလုံး စိတ်ချရမှာ အသေအချာပဲ!
ရှန်ထျန်း သည် ရွှေကျီးကန်းဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်း အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေရင်း အတွေးနယ်ချဲ့နေသည်။
သူ့ဘေးတွင် ကျန်းယွင်ရှီး၊ ချီရှောင်ရွှမ် နှင့် ဖက်တီးတာအိုဆရာ တို့ ရှိနေကြသည်။
"အစ်ကိုကြီး ရှန်ထျန်း၊ ဒီ ရွှေကျီးကန်းဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်း က အရမ်းကို အန္တရာယ်များလွန်းတယ်လို့ ကြားမိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ ဝင်သွားကြမှာလား" ဖက်တီးတာအိုဆရာ က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း က ပြုံးလိုက်ရင်း "အန္တရာယ်များလေလေ၊ အခွင့်အရေးကောင်းတွေ ရဖို့ များလေလေပဲ။ နောက်ပြီး ဒီနေရာက ရွှေကျီးမင်းသား ရဲ့ သင်္ချိုင်းမဟုတ်လား။ အထဲမှာ ဘယ်လိုရတနာမျိုးတွေ ရှိမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ" ဟု ပြန်ပြောသည်။
ကျန်းယွင်ရှီး က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "အစ်ကိုကြီး ရှန်ထျန်း ပြောတာ မှန်တယ်။ ကျွန်မတို့မှာ လုံယွမ်ဘုရားသခင်ချပ်ဝတ် လိုမျိုး အကာအကွယ်မျိုး ရှိနေတာပဲ၊ ဘာကိုမှ ကြောက်စရာမလိုပါဘူး" ဟု ထောက်ခံသည်။
ချီရှောင်ရွှမ် ကလည်း စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် "ဟုတ်တယ်၊ အစ်ကိုကြီး ရှန်ထျန်း နဲ့အတူ ရှိနေရင် ကျွန်တော်တို့ ဘေးကင်းမှာ အသေအချာပဲ။ ကံကြမ္မာရဲ့သားတော်နဲ့အတူ ခရီးသွားရတာ ဘယ်လောက်တောင် ကံကောင်းလိုက်သလဲ" ဟု ဆိုသည်။
ရှန်ထျန်း က သူတို့၏ စကားများကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ သူသည် ကံကြမ္မာ၏သားတော် မဟုတ်ကြောင်း အကြိမ်ကြိမ် ရှင်းပြခဲ့သော်လည်း၊ လူတိုင်းက သူ့ကို ထိုသို့သာ ထင်မှတ်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။
"ကောင်းပြီ၊ သွားကြစို့" ရှန်ထျန်း က စိတ်ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူတို့သည် ရွှေကျီးကန်းဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်း ထဲသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်ကြသည်။ အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးသည် ပြောင်းလဲသွားသည်။ လေထုထဲတွင် အေးစက်စက် အငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံထားပြီး ရှေးဟောင်းအနံ့အသက်များက နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။
"ဒီနေရာက တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်" ဖက်တီးတာအိုဆရာ က တုန်ရီစွာဖြင့် ပြောသည်။
ရှန်ထျန်း သည် သူ၏ အာရုံခံစားမှုများကို အမြင့်ဆုံးအထိ တိုးမြှင့်လိုက်သည်။ သူသည် အတိတ်မေ့ဆေးလုံး ကို အသင့်ပြင်ထားလိုက်သည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းသွားပါက ချက်ချင်းပင် အသုံးပြုရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
အဖွဲ့သည် ရှေ့သို့ ဆက်လက်တိုးသွားကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အန္တရာယ်များစွာ ရှိနေနိုင်ကြောင်း သူတို့ သိထားကြသည်။ သို့သော် ရှန်ထျန်း ၏ ရှိနေခြင်းကြောင့် သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် လုံခြုံမှု ရှိနေဆဲပင်။
"သတိထားကြ၊ တစ်ခုခု လှုပ်ရှားနေတယ်" ရှန်ထျန်း က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ရင်း သတိပေးလိုက်သည်။
သူတို့၏ ရှေ့တွင် အရိပ်တစ်ခုက လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေသည်။
"ညီလေးရယ်၊ ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒီလောက်တောင် ဒုက္ခခံနေရတာလဲ။
ငါတို့ရဲ့ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်တဲ့ဂိုဏ်းအတွက်နဲ့ သင်္ချိုင်းဖောက်ရတာကိုတောင် အားနာနေမိပြီ။
ညီလေးက ဒီလိုထူးချွန်တဲ့ ပညာရပ်တစ်ခု ရဖို့အတွက် အဲဒီကောက်ကျစ်တဲ့ လိပ်ကောင်နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ဒီလောက်အထိ အောက်ကျခံလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။
ညီလေး... ငါတို့ဂိုဏ်းအတွက်နဲ့ ညီလေး အများကြီး ပေးဆပ်နေရတာပဲ။ ငါ တကယ်ကို စိတ်ထိခိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်မိတယ်ကွာ!"
ရှန်ထျန်း က မျက်ရည်စို့နေသော ဖက်တီးတာအိုဆရာ ကို ကြည့်ရင်း လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။
သူသည် အနိုင်နိုင် ပြုံးလိုက်ပြီး "အစ်ကိုကြီး၊ အထင်မှားနေပါပြီ။ ကျွန်တော်က..." ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဖက်တီးတာအိုဆရာ က သူ့လက်ယာလက်ကို မြှောက်ကာ ကတိပေးလိုက်သည်။ "ညီလေး၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါက လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဘယ်လိုထိန်းရမလဲဆိုတာ သိပါတယ်။ ကောင်းကင်၊ မင်း၊ ငါ၊ ပြီးတော့ အဲဒီလိပ်ကောင်အိုကြီးကလွဲရင် တခြားဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ဘူး!
တကယ်လို့ တခြားတစ်ယောက်ယောက် သိသွားခဲ့ရင်လည်း အဲဒီလိပ်ကောင်အိုကြီးကပဲ ပေါက်ကြားသွားတာ ဖြစ်ရမယ်။ ငါတော့ လုံးဝမဟုတ်ဘူး!
တကယ်လို့ ငါသာ တစ်ယောက်ယောက်ကို ပြန်ပြောမိရင် မိုးကြိုးပစ်ခံရပြီး သင်္ချိုင်းဖောက်တိုင်း ကံဆိုးပါစေတော့!"
ခလောက်!
ဒုန်း!
နားထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်လာမည့် မိုးချုန်းသံနှင့် မိုးကြိုးပစ်သံတို့သည် အနီးအနားမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထို့နောက် ကျောရိုးစိမ့်သွားလောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
သင်္ချိုင်းအတွင်း နောက်ထပ်လူတစ်ယောက် အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့နေရပြီ ဖြစ်ကြောင်းမှာ ထင်ရှားနေသည်။
ဖက်တီးတာအိုဆရာ၊ "..."
ရှန်ထျန်း၊ "..."
ရှန်ထျန်း သည် ခွန်အားဖြည့်ဆေးလုံးအချို့ကို ထုတ်ယူကာ သောက်သုံးလိုက်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "အစ်ကိုကြီး၊ ဒီမှာပဲ စောင့်နေပါ။ ကျွန်တော် သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားနှင့်အတူ ရှန်ထျန်း သည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲသွားကာ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။ သူသည် ဖက်တီးတာအိုဆရာ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
"ညီလေး၊ မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့နော်။ မင်းမရှိဘဲနဲ့ ငါ လုံးဝမလုံခြုံသလို ခံစားရတယ်"
ဖက်တီးတာအိုဆရာက ထွက်ခွာသွားသော ရှန်ထျန်း ၏ ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်ရင်း စိုးရိမ်တကြီး အော်ခေါ်လိုက်သည်။
ဟုတ်ပေသည်။ ရှန်ထျန်း ကမူ သူ့စကားကို လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။
ရှန်ထျန်း မျက်စိရှေ့မှ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် ဖက်တီးတာအိုဆရာ၏ မျက်နှာပေါ်၌ ရှုပ်ထွေးသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
သူက သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်သည်၊ "အဲဒီကောက်ကျစ်တဲ့ လိပ်ကောင်ရဲ့ လျှပ်စီးအရိပ်ခြေလှမ်းပညာရပ်ကို သင်ယူဖို့အတွက် ဒီလောက်ထိ ရူးမိုက်တဲ့အရာကို လုပ်ရမယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။ ဒါက တကယ့်ကို အကျင့်ပျက်လွန်းရာကျပါတယ်။"
"ညီလေးက အပြင်ပန်းကြည့်ရင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး အရည်အချင်းရှိတဲ့သူလို ထင်ရပေမယ့် တကယ်တမ်းကျတော့ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်ပြီး ပွင့်လင်းလွန်းနေတာပဲ။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အပြင်ပန်းကို ကြည့်ပြီး အကဲဖြတ်လို့ လုံးဝမရဘူးဆိုတာ ဒါကိုပြောတာပဲ!"
ဖက်တီးတာအိုဆရာ ဆက်လက်ရေရွတ်နေစဉ်မှာပင် သူ့ပတ်လည်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်တွင် အနည်းငယ် တုန်ခါမှုဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို သူ သတိမထားမိလိုက်ပေ။
သူက ဆက်ပြီး ရေရွတ်နေပြန်သည်၊ "ဘယ်လောက်အထိ လုပ်ရင် လုံလောက်ပြီလဲဆိုတာ ငါသိချင်မိတယ်။"
"အခုချက်ချင်း အဲဒီကောက်ကျစ်တဲ့ လိပ်ကောင်ဆီ သွားရှာရင် သူက ငါ့ကို သင်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါ့မလား။"
"ဒါမှမဟုတ် ဂိုဏ်းချုပ်ဆရာသခင်ဆီ အစီရင်ခံပြီး အဲဒီလိပ်ကောင်ကို ဖမ်းခိုင်းပြီး အပြစ်ပေးခိုင်းလိုက်ရမလား။"
"ဆရာသခင်က ညီလေးကို အရမ်းအထင်ကြီးတာ။ အဲဒီလိပ်ကောင်က ညီလေးကို ဒီလိုမျိုး စော်ကားရဲမှန်းသာ ဆရာသခင်သိသွားရင် သူကတော့ သေချာပေါက်..."
ဖက်တီးတာအိုဆရာသည် သူ့ကိုယ်သူ ဆက်လက်ရေရွတ်နေဆဲပင်!
ရုတ်တရက်၊ သူ့ဆံပင်များ ထောင်တက်သွားပြီး အမြင့်ဆုံးသတိအနေအထားသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ သင်္ချိုင်းဖောက်လာခဲ့ရာမှ ရရှိထားသော အန္တရာယ်ကို အာရုံခံနိုင်သည့် ထက်မြက်သော အသိစိတ်ကြောင့် သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်သည်။
ဒုန်း!
လျှပ်စီးကြောင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော တုတ်ရှည်တစ်ချောင်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။
ဖက်တီးတာအိုဆရာ၏ ညစ်ပေနေသော မျက်နှာသည် တည်တင်းသွားသည်။
"ခွေးကောင်! ဒီကောင် ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ။ ငါ့ကို ချောင်းရိုက်ရဲတယ်ပေါ့!"
အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူသားသည် ဟင်းလင်းပြင်နှင့် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပေါင်းစပ်လျက် ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဖက်တီးတာအိုဆရာ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်ကွေးသွားသည်။
သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ "ငါက ဒေသငါးခုလုံးမှာ အတော်ဆုံး သင်္ချိုင်းဖောက်သူပဲ။ ငါ့ကို လာစရင် မင်းတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးသင်္ချိုင်းတွေကိုပါ ဖောက်ပြီး ဖျက်ဆီးပစ်မယ်!"
ဝူး!
ဖက်တီးတာအိုဆရာ စကားမဆုံးခင်မှာပင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူသားသည် အရိပ်တစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲသွားကာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားသည်။
သူ ပြန်ပေါ်လာသည့်အခါ ဖက်တီးတာအိုဆရာ၏ နောက်တွင် ရပ်နေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဖက်တီးတာအိုဆရာ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ တုတ်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။
သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုသည် အသက်သေစေရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိသလို ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာလည်း မရရှိစေပေ။
သို့သော် ထိုရိုက်ချက်ကြောင့် ခေါင်းများ မူးဝေသွားစေသည်။
"ဒီကောင်က အရမ်းမြန်တာပဲ။ ဟင်းလင်းပြင်နဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်တယ်။ သူက လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူဂိုဏ်းကများလား။"
ဖက်တီးတာအိုဆရာသည် လှုပ်ရှားရင်း အခြေအနေကို နားလည်ရန် ကြိုးစားနေသည်။
ဒါပေမဲ့ ငါ ဘယ်သူ့သင်္ချိုင်းကိုမှ အရင်က မဖောက်ခဲ့ဖူးဘူးလေ။ သူတို့က ဘာလို့ ငါ့ကို သတ်ချင်နေတာလဲ။
မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါ့ကို ဖမ်းဖို့ ဆုကြေးများ ထုတ်ထားတာလား။
ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်က ငါ့ကို သတ်မယ့်ပုံစံ မပေါက်ဘူး။ သူက ကြွားဝါပြနေတာပဲ။
သူ့လှုပ်ရှားမှုတွေက သတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘူး။ သူက လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတစ်ယောက်လို လုံးဝမပြုမူဘူး!
ဒါပေမဲ့ ဒီလို အခြေခံကျတဲ့ လှုပ်ရှားမှုလေးတွေနဲ့ပဲ ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်မယ်လို့ သူထင်နေတာလား။
ခွေးကောင်၊ မင်းက တကယ့်ကို အတွေ့အကြုံနုလွန်းတယ်!
ဖက်တီးတာအိုဆရာသည် သူ၏ ဝဝကစ်ကစ် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဟိုဒီ လှည့်ပတ်လိုက်သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ အဆင်မပြေပုံပေါက်သော်လည်း တိုက်ခိုက်မှုအားလုံးကို သွက်လက်စွာ ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူသည် ကြေးခေါင်းလောင်းငယ်လေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ "ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၊ စကြာဝဠာ၏ တရားတော်များ။ အသက်ဝင်စမ်း!"
စွမ်းအားကြီးမားသော စွမ်းအင်များကို ခေါင်းလောင်းထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ရာ ရှေးဟောင်းသင်္ကေတများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူသားထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
သင်္ကေတများ ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်သည် တောင့်တင်းသွားသည်။
ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သွက်လက်စွာ ရွေ့လျားနေသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူသားသည် အပြင်သို့ ထွက်ပေါ်လာရန် အတင်းအကျပ် ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ဖက်တီးတာအိုဆရာ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြေးခေါင်းလောင်းငယ်လေးသည် အစိမ်းရောင် အကာအကွယ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူသားကို အမိအရ ပိတ်လှောင်လိုက်သည်။
"မင်း မထင်ထားခဲ့ဘူးမလား။ ငါ့မှာ အဆင့်မြင့်ဆုံး စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ရှိတဲ့ ရတနာ ရှိတယ်။ စကြာဝဠာပိတ်လှောင်ခေါင်းလောင်း။ မင်းလိုမျိုး ဟင်းလင်းပြင်ပညာရပ်တွေကို တန်ပြန်ဖို့အတွက် အထူးထိရောက်တယ်!" ဖက်တီးတာအိုဆရာက အောင်ပွဲခံသည့်ပုံစံဖြင့် ပြောသည်။ "ငါ့ညီလေး ပြန်လာတဲ့အထိ စောင့်နေလိုက်။ မင်းတော့ အဆုံးသတ်ပြီပဲ။"
...
ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ရုတ်တရက် ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ရှန်ထျန်း သည် လုံယွမ်ဘုရားသခင်ချပ်ဝတ် ကို ဝတ်ဆင်ကာ ရွှေရောင်တောင်ပံများနှင့်အတူ ဖက်တီးတာအိုဆရာ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။
ဖက်တီးတာအိုဆရာ၏ အပြုံးသည် ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာပြီး သူ၏ ပါးဖောင်းဖောင်းများမှာလည်း ပိပြားသွားသည်။ "ညီလေး၊ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီ! ဒီခွေးကောင်က ငါတို့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ ကြိုးစားနေတာ! ငါ သူ့ကို ပိတ်လှောင်ထားလိုက်ပြီ။ အဲဒီမင်းရဲ့ တူကြီးနဲ့သာ အမြန်ရိုက်လိုက်စမ်းပါ။ သူ့ကိုဖမ်းပြီး ဆရာသခင်ဆီ ခေါ်သွားရအောင်။ ဆုလာဘ်ကြီးကြီးရနိုင်တယ်!"
သူက အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူသားကို အောင်ပွဲခံသည့်ပုံစံဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "စောင့်နေလိုက်ဦး။ မင်းတော့ သေပြီပဲ!"
ဒေါင်!
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဖက်တီးတာအိုဆရာသည် ခေါင်းနောက်ဘက်တွင် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရုတ်တရက်ပင် သူ့မျက်စိရှေ့တွင် အရာအားလုံး အမှောင်ကျသွားတော့သည်။
ရှန်ထျန်း သည် လဲကျသွားသော ဖက်တီးတာအိုဆရာကို ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းအနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။ "အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော့်ကို မအပြစ်တင်ပါနဲ့။"
သူ၏ ဆရာသခင် ပေးထားသော အဆင့်မြင့်ဆုံး အတိတ်မေ့ဆေးလုံး ကို သူ ဘယ်တော့မှ အသုံးပြုရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း အရာအားလုံးတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်ဆိုသည်မှာ ရှိစမြဲပင်။
ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီးနောက် ရှန်ထျန်း သည် ဖက်တီးတာအိုဆရာ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
အခုဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက သန့်ရှင်းနေဦးမှာပဲ!
ရှန်ထျန်း သည် အိပ်မက်ထဲတွင် ဘယ်သင်္ချိုင်းကို နောက်ထပ်ဖောက်ရမလဲဟု ရေရွတ်နေဆဲဖြစ်သော ဖက်တီးတာအိုဆရာကို ကြည့်ရင်း ရယ်ရမလို ငိုရမလို ဖြစ်သွားသည်။
ဆရာသခင်က ဘာလို့ ဒီလူကို ပထမဆုံး တပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့တာပါလိမ့်။
ထို့နောက် ရှန်ထျန်း သည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူသားဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး ပြောတဲ့အတိုင်းဆိုရင် ဒီ ရွှေကျီးကန်းဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်း က ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မဟုတ်ဘူး။ ထူးခြားတဲ့ ထောင်ချောက်တွေ ရှိနေနိုင်တယ်။"
အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူသားက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။ "အင်း၊ ဇာတ်လမ်းကောင်းတိုင်းမှာ ဇာတ်လိုက်က စိန်ခေါ်မှုတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရစမြဲပဲ။ ဒီ ရွှေကျီးကန်းဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်း ထဲမှာလည်း တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်ပျက်နေမှာ သေချာတာပေါ့!"
ရှန်ထျန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါတို့ အားလုံးကို အသိပေးရမယ်!"
ရှန်ထျန်း သည် သူကြောင့် သူ၏ Divine Firmament မှ ရဲဘော်များ တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်နစ်နာသွားသည်ကို မလိုလားပေ။
သူတို့သည် သူ၏ ရွှေဥအုသောငန်းများ... အို... သူ၏ ရဲဘော်များ မဟုတ်ပါလား!
...
သတိမေ့မြောနေသော ဖက်တီးတာအိုဆရာကို ထမ်းပိုးရင်း ရှန်ထျန်း သည် လျှပ်စီးအရိပ်ခြေလှမ်းပညာရပ်ကို အသုံးပြုကာ Fang Chang နှင့် ကျန်သူများရှိရာသို့ အမြန်ပြန်သွားခဲ့သည်။
ရှန်ထျန်း ၏ အစောပိုင်းစွန့်စားခန်းအကြောင်း "ပြင်ဆင်ထားသော" ဗားရှင်းကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ချီရှောင်ရွှမ်၊ Fang Chang နှင့် ကျန်းယွင်ရှီး တို့အားလုံးက သင်္ချိုင်းထဲမှ ထွက်ခွာရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ကြသည်မှာ ထည့်သွင်းပြောဆိုရမည့် အချက်ဖြစ်သည်။
အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းပါသည်။ သူတို့သည် ရှန်ထျန်း ကို စစ်မှန်သော ကံကြမ္မာ၏သားတော်ဟု ယုံကြည်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်နေစဉ်အတွင်း ရှန်ထျန်း သာ သူတို့နှင့်အတူ ရှိနေမည်ဆိုပါက...
သေချာပေါက် ဘေးကင်းလုံခြုံမည်ဟု အားလုံးက ခံစားနေကြရသည်။
ရှန်ထျန်းသည် လေထဲတွင် ပျံသန်းနေရင်း သူ၏ အဝတ်အစားများကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်တို့သည် အောက်ဘက်ရှိ မြေပြင်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ထိုနေရာတွင် ဖက်တီးတာအိုဆရာသည် အိပ်မွေ့ချခံထားရသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လဲလျောင်းနေသည်။ ရှန်ထျန်းသည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူသားကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ အချိန်သိပ်မရှိတော့ဘူး။ ဒီ ရွှေကျီးကန်းဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်း ထဲမှာ ဘာတွေဆက်ဖြစ်မလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ အမြန်ဆုံး လှုပ်ရှားကြရအောင်။"
အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူသားသည် ခေါင်းကို ငြိမ့်လိုက်သည်။ "မှန်တယ်။ ကံကြမ္မာရဲ့ အလှည့်အပြောင်းတွေက ဘယ်သူမှ ကြိုမတွေးနိုင်တဲ့အရာတွေပဲ။ ငါတို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေဖို့ လိုတယ်။"
ရှန်ထျန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ဖက်တီးတာအိုဆရာကို ပခုံးပေါ်တင်လိုက်သည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းတို့သည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး Fang Chang နှင့် ကျန်သူများ ရှိရာသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။
ခဏအကြာတွင် သူတို့သည် အဖွဲ့ဝင်များ ရှိရာနေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ချီရှောင်ရွှမ်၊ Fang Chang နှင့် ကျန်းယွင်ရှီး တို့သည် ရှန်ထျန်း ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အားလုံး စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။
"ရှန်ထျန်း၊ မင်း ပြန်ရောက်လာပြီပဲ!" ချီရှောင်ရွှမ် က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
Fang Chang က ရှန်ထျန်း၏ ပခုံးပေါ်တွင် သတိမေ့နေသော ဖက်တီးတာအိုဆရာ ကို မြင်သောအခါ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "ဒါ... ဒီကောင်က ဘာဖြစ်တာလဲ။"
ရှန်ထျန်းသည် အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "သူက တိုက်ပွဲအတွင်းမှာ အနည်းငယ် ပင်ပန်းသွားလို့ပါ။ အခုတော့ အနားယူနေပါပြီ။"
ကျန်းယွင်ရှီး သည် ရှန်ထျန်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိဟန်ရှိသော်လည်း ဘာမျှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာသာ နေလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်းသည် အားလုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ယုံကြည်မှုနှင့် အားကိုးမှုတို့ကို သူ မြင်နေရသည်။ ဤလူများသည် သူ့ကို ကံကြမ္မာ၏ သားတော်ဟု အပြည့်အဝ ယုံကြည်နေကြဆဲပင်။
"အားလုံးပဲ၊ အခြေအနေက မကောင်းဘူး။ ဒီ ရွှေကျီးကန်းဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်း က ငါတို့ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး နက်နဲတယ်။ နောက်ထပ် ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ သတိထားကြဖို့ လိုတယ်" ဟု ရှန်ထျန်းက သတိပေးလိုက်သည်။
သူတို့သည် ရှန်ထျန်း၏ စကားကို နားထောင်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ရှန်ထျန်းနှင့်အတူ ရှိနေသရွေ့ သူတို့သည် ဘေးကင်းမည်ဟု ခံစားနေကြရသည်။
ရှန်ထျန်းသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်များ လှုပ်ရှားနေသည်။ ရွှေကျီးကန်းဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်း ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များမှာ သူတို့ရှေ့တွင် တဖြည်းဖြည်း ပွင့်ဟလာတော့မည် ဖြစ်သည်။
တစ်ရက် ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ရှန်ထျန်း သည် လုံယွမ်ဘုရားသခင်ချပ်ဝတ် ကို ဝတ်ဆင်ကာ ရွှေရောင်တောင်ပံများနှင့်အတူ ဖက်တီးတာအိုဆရာ ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။
ဖက်တီးတာအိုဆရာ ၏ အပြုံးသည် ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာပြီး သူ၏ ပါးဖောင်းဖောင်းများမှာလည်း ပိပြားသွားသည်။ "ညီလေး၊ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီ! ဒီခွေးကောင်က ငါတို့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ ကြိုးစားနေတာ! ငါ သူ့ကို ပိတ်လှောင်ထားလိုက်ပြီ။ အဲဒီမင်းရဲ့ တူကြီးနဲ့သာ အမြန်ရိုက်လိုက်စမ်းပါ။ သူ့ကိုဖမ်းပြီး ဆရာသခင်ဆီ ခေါ်သွားရအောင်။ ဆုလာဘ်ကြီးကြီးရနိုင်တယ်!"
သူက အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူသားကို အောင်ပွဲခံသည့်ပုံစံဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "စောင့်နေလိုက်ဦး။ မင်းတော့ သေပြီပဲ!"
ဒေါင်!
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဖက်တီးတာအိုဆရာ သည် ခေါင်းနောက်ဘက်တွင် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရုတ်တရက်ပင် သူ့မျက်စိရှေ့တွင် အရာအားလုံး အမှောင်ကျသွားတော့သည်။
ရှန်ထျန်း သည် လဲကျသွားသော ဖက်တီးတာအိုဆရာ ကို ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းအနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။ "အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော့်ကို မအပြစ်တင်ပါနဲ့။"
သူ၏ ဆရာသခင် ပေးထားသော အဆင့်မြင့်ဆုံး အတိတ်မေ့ဆေးလုံး ကို သူ ဘယ်တော့မှ အသုံးပြုရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း အရာအားလုံးတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်ဆိုသည်မှာ ရှိစမြဲပင်။
ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီးနောက် ရှန်ထျန်း သည် ဖက်တီးတာအိုဆရာ ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
အခုဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက သန့်ရှင်းနေဦးမှာပဲ!
ရှန်ထျန်း သည် အိပ်မက်ထဲတွင် ဘယ်သင်္ချိုင်းကို နောက်ထပ်ဖောက်ရမလဲဟု ရေရွတ်နေဆဲဖြစ်သော ဖက်တီးတာအိုဆရာ ကို ကြည့်ရင်း ရယ်ရမလို ငိုရမလို ဖြစ်သွားသည်။
ဆရာသခင်က ဘာလို့ ဒီလူကို ပထမဆုံး တပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့တာပါလိမ့်။
ထို့နောက် ရှန်ထျန်း သည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူသားဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး ပြောတဲ့အတိုင်းဆိုရင် ဒီ ရွှေကျီးကန်းဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်း က ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မဟုတ်ဘူး။ ထူးခြားတဲ့ ထောင်ချောက်တွေ ရှိနေနိုင်တယ်။"
အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူသားက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။ "အင်း၊ ဇာတ်လမ်းကောင်းတိုင်းမှာ ဇာတ်လိုက်က စိန်ခေါ်မှုတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရစမြဲပဲ။ ဒီ ရွှေကျီးကန်းဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်း ထဲမှာလည်း တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်ပျက်နေမှာ သေချာတာပေါ့!"
ရှန်ထျန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါတို့ အားလုံးကို အသိပေးရမယ်!"
ရှန်ထျန်း သည် သူကြောင့် သူ၏ Divine Firmament မှ ရဲဘော်များ တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်နစ်နာသွားသည်ကို မလိုလားပေ။
သူတို့သည် သူ၏ ရွှေဥအုသောငန်းများ... အို... သူ၏ ရဲဘော်များ မဟုတ်ပါလား!
...
သတိမေ့မြောနေသော ဖက်တီးတာအိုဆရာ ကို ထမ်းပိုးရင်း ရှန်ထျန်း သည် လျှပ်စီးအရိပ်ခြေလှမ်းပညာရပ်ကို အသုံးပြုကာ Fang Chang နှင့် ကျန်သူများရှိရာသို့ အမြန်ပြန်သွားခဲ့သည်။
ရှန်ထျန်း ၏ အစောပိုင်းစွန့်စားခန်းအကြောင်း "ပြင်ဆင်ထားသော" ဗားရှင်းကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ချီရှောင်ရွှမ်၊ Fang Chang နှင့် ကျန်းယွင်ရှီး တို့အားလုံးက သင်္ချိုင်းထဲမှ ထွက်ခွာရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ကြသည်မှာ ထည့်သွင်းပြောဆိုရမည့် အချက်ဖြစ်သည်။
အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းပါသည်။ သူတို့သည် ရှန်ထျန်း ကို စစ်မှန်သော ကံကြမ္မာ၏သားတော်ဟု ယုံကြည်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်နေစဉ်အတွင်း ရှန်ထျန်း သာ သူတို့နှင့်အတူ ရှိနေမည်ဆိုပါက...
သေချာပေါက် ဘေးကင်းလုံခြုံမည်ဟု အားလုံးက ခံစားနေကြရသည်။
ရှန်ထျန်း သည် လေထဲတွင် ပျံသန်းနေရင်း သူ၏ အဝတ်အစားများကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်တို့သည် အောက်ဘက်ရှိ မြေပြင်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ထိုနေရာတွင် ဖက်တီးတာအိုဆရာ သည် အိပ်မွေ့ချခံထားရသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လဲလျောင်းနေသည်။ ရှန်ထျန်း သည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူသားကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ အချိန်သိပ်မရှိတော့ဘူး။ ဒီ ရွှေကျီးကန်းဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်း ထဲမှာ ဘာတွေဆက်ဖြစ်မလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ အမြန်ဆုံး လှုပ်ရှားကြရအောင်။"
အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူသားသည် ခေါင်းကို ငြိမ့်လိုက်သည်။ "မှန်တယ်။ ကံကြမ္မာရဲ့ အလှည့်အပြောင်းတွေက ဘယ်သူမှ ကြိုမတွေးနိုင်တဲ့အရာတွေပဲ။ ငါတို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေဖို့ လိုတယ်။"
ရှန်ထျန်း သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ဖက်တီးတာအိုဆရာ ကို ပခုံးပေါ်တင်လိုက်သည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းတို့သည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး Fang Chang နှင့် ကျန်သူများ ရှိရာသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။
ခဏအကြာတွင် သူတို့သည် အဖွဲ့ဝင်များ ရှိရာနေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ချီရှောင်ရွှမ်၊ Fang Chang နှင့် ကျန်းယွင်ရှီး တို့သည် ရှန်ထျန်း ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အားလုံး စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။
"ရှန်ထျန်း၊ မင်း ပြန်ရောက်လာပြီပဲ!" ချီရှောင်ရွှမ် က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
Fang Chang က ရှန်ထျန်း ၏ ပခုံးပေါ်တွင် သတိမေ့နေသော ဖက်တီးတာအိုဆရာ ကို မြင်သောအခါ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "ဒါ... ဒီကောင်က ဘာဖြစ်တာလဲ။"
ရှန်ထျန်း သည် အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "သူက တိုက်ပွဲအတွင်းမှာ အနည်းငယ် ပင်ပန်းသွားလို့ပါ။ အခုတော့ အနားယူနေပါပြီ။"
ကျန်းယွင်ရှီး သည် ရှန်ထျန်း ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိဟန်ရှိသော်လည်း ဘာမျှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာသာ နေလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း သည် အားလုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ယုံကြည်မှုနှင့် အားကိုးမှုတို့ကို သူ မြင်နေရသည်။ ဤလူများသည် သူ့ကို ကံကြမ္မာ၏ သားတော်ဟု အပြည့်အဝ ယုံကြည်နေကြဆဲပင်။
"အားလုံးပဲ၊ အခြေအနေက မကောင်းဘူး။ ဒီ ရွှေကျီးကန်းဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်း က ငါတို့ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး နက်နဲတယ်။ နောက်ထပ် ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ သတိထားကြဖို့ လိုတယ်" ဟု ရှန်ထျန်း က သတိပေးလိုက်သည်။
သူတို့သည် ရှန်ထျန်း ၏ စကားကို နားထောင်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ရှန်ထျန်း နှင့်အတူ ရှိနေသရွေ့ သူတို့သည် ဘေးကင်းမည်ဟု ခံစားနေကြရသည်။
ရှန်ထျန်း သည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်များ လှုပ်ရှားနေသည်။ ရွှေကျီးကန်းဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်း ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များမှာ သူတို့ရှေ့တွင် တဖြည်းဖြည်း ပွင့်ဟလာတော့မည် ဖြစ်သည်။
။
ရှန်ထျန်း သည် လုံယွမ်ဘုရားသခင်ချပ်ဝတ် ကို ဝတ်ဆင်ကာ ရွှေရောင်တောင်ပံများနှင့်အတူ ဖက်တီးတာအိုဆရာ ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။
ဖက်တီးတာအိုဆရာ ၏ အပြုံးသည် ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာပြီး သူ၏ ပါးဖောင်းဖောင်းများမှာလည်း ပိပြားသွားသည်။ "ညီလေး၊ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီ! ဒီခွေးကောင်က ငါတို့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ ကြိုးစားနေတာ! ငါ သူ့ကို ပိတ်လှောင်ထားလိုက်ပြီ။ အဲဒီမင်းရဲ့ တူကြီးနဲ့သာ အမြန်ရိုက်လိုက်စမ်းပါ။ သူ့ကိုဖမ်းပြီး ဆရာသခင်ဆီ ခေါ်သွားရအောင်။ ဆုလာဘ်ကြီးကြီးရနိုင်တယ်!"
သူက အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူသားကို အောင်ပွဲခံသည့်ပုံစံဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "စောင့်နေလိုက်ဦး။ မင်းတော့ သေပြီပဲ!"
ဒေါင်!
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဖက်တီးတာအိုဆရာ သည် ခေါင်းနောက်ဘက်တွင် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရုတ်တရက်ပင် သူ့မျက်စိရှေ့တွင် အရာအားလုံး အမှောင်ကျသွားတော့သည်။
ရှန်ထျန်း သည် လဲကျသွားသော ဖက်တီးတာအိုဆရာ ကို ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းအနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။ "အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော့်ကို မအပြစ်တင်ပါနဲ့။"
သူ၏ ဆရာသခင် ပေးထားသော အဆင့်မြင့်ဆုံး အတိတ်မေ့ဆေးလုံး ကို သူ ဘယ်တော့မှ အသုံးပြုရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း အရာအားလုံးတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်ဆိုသည်မှာ ရှိစမြဲပင်။
ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီးနောက် ရှန်ထျန်း သည် ဖက်တီးတာအိုဆရာ ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
အခုဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက သန့်ရှင်းနေဦးမှာပဲ!
ရှန်ထျန်း သည် အိပ်မက်ထဲတွင် ဘယ်သင်္ချိုင်းကို နောက်ထပ်ဖောက်ရမလဲဟု ရေရွတ်နေဆဲဖြစ်သော ဖက်တီးတာအိုဆရာ ကို ကြည့်ရင်း ရယ်ရမလို ငိုရမလို ဖြစ်သွားသည်။
ဆရာသခင်က ဘာလို့ ဒီလူကို ပထမဆုံး တပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့တာပါလိမ့်။
ထို့နောက် ရှန်ထျန်း သည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူသားဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး ပြောတဲ့အတိုင်းဆိုရင် ဒီ ရွှေကျီးကန်းဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်း က ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မဟုတ်ဘူး။ ထူးခြားတဲ့ ထောင်ချောက်တွေ ရှိနေနိုင်တယ်။"
အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူသားက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။ "အင်း၊ ဇာတ်လမ်းကောင်းတိုင်းမှာ ဇာတ်လိုက်က စိန်ခေါ်မှုတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရစမြဲပဲ။ ဒီ ရွှေကျီးကန်းဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်း ထဲမှာလည်း တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်ပျက်နေမှာ သေချာတာပေါ့!"
ရှန်ထျန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါတို့ အားလုံးကို အသိပေးရမယ်!"
ရှန်ထျန်း သည် သူကြောင့် သူ၏ Divine Firmament မှ ရဲဘော်များ တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်နစ်နာသွားသည်ကို မလိုလားပေ။
သူတို့သည် သူ၏ ရွှေဥအုသောငန်းများ... အို... သူ၏ ရဲဘော်များ မဟုတ်ပါလား!
...
သတိမေ့မြောနေသော ဖက်တီးတာအိုဆရာ ကို ထမ်းပိုးရင်း ရှန်ထျန်း သည် လျှပ်စီးအရိပ်ခြေလှမ်းပညာရပ်ကို အသုံးပြုကာ Fang Chang နှင့် ကျန်သူများရှိရာသို့ အမြန်ပြန်သွားခဲ့သည်။
ရှန်ထျန်း ၏ အစောပိုင်းစွန့်စားခန်းအကြောင်း "ပြင်ဆင်ထားသော" ဗားရှင်းကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ချီရှောင်ရွှမ်၊ Fang Chang နှင့် ကျန်းယွင်ရှီး တို့အားလုံးက သင်္ချိုင်းထဲမှ ထွက်ခွာရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ကြသည်မှာ ထည့်သွင်းပြောဆိုရမည့် အချက်ဖြစ်သည်။
အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းပါသည်။ သူတို့သည် ရှန်ထျန်း ကို စစ်မှန်သော ကံကြမ္မာ၏သားတော်ဟု ယုံကြည်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်နေစဉ်အတွင်း ရှန်ထျန်း သာ သူတို့နှင့်အတူ ရှိနေမည်ဆိုပါက...
သေချာပေါက် ဘေးကင်းလုံခြုံမည်ဟု အားလုံးက ခံစားနေကြရသည်။
ရှန်ထျန်း သည် လေထဲတွင် ပျံသန်းနေရင်း သူ၏ အဝတ်အစားများကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်တို့သည် အောက်ဘက်ရှိ မြေပြင်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ထိုနေရာတွင် ဖက်တီးတာအိုဆရာ သည် အိပ်မွေ့ချခံထားရသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လဲလျောင်းနေသည်။ ရှန်ထျန်း သည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူသားကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ အချိန်သိပ်မရှိတော့ဘူး။ ဒီ ရွှေကျီးကန်းဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်း ထဲမှာ ဘာတွေဆက်ဖြစ်မလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ အမြန်ဆုံး လှုပ်ရှားကြရအောင်။"
အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူသားသည် ခေါင်းကို ငြိမ့်လိုက်သည်။ "မှန်တယ်။ ကံကြမ္မာရဲ့ အလှည့်အပြောင်းတွေက ဘယ်သူမှ ကြိုမတွေးနိုင်တဲ့အရာတွေပဲ။ ငါတို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေဖို့ လိုတယ်။"
ရှန်ထျန်း သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ဖက်တီးတာအိုဆရာ ကို ပခုံးပေါ်တင်လိုက်သည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းတို့သည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး Fang Chang နှင့် ကျန်သူများ ရှိရာသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။
ခဏအကြာတွင် သူတို့သည် အဖွဲ့ဝင်များ ရှိရာနေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ချီရှောင်ရွှမ်၊ Fang Chang နှင့် ကျန်းယွင်ရှီး တို့သည် ရှန်ထျန်း ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အားလုံး စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။
"ရှန်ထျန်း၊ မင်း ပြန်ရောက်လာပြီပဲ!" ချီရှောင်ရွှမ် က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
Fang Chang က ရှန်ထျန်း ၏ ပခုံးပေါ်တွင် သတိမေ့နေသော ဖက်တီးတာအိုဆရာ ကို မြင်သောအခါ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "ဒါ... ဒီကောင်က ဘာဖြစ်တာလဲ။"
ရှန်ထျန်း သည် အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "သူက တိုက်ပွဲအတွင်းမှာ အနည်းငယ် ပင်ပန်းသွားလို့ပါ။ အခုတော့ အနားယူနေပါပြီ။"
ကျန်းယွင်ရှီး သည် ရှန်ထျန်း ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိဟန်ရှိသော်လည်း ဘာမျှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာသာ နေလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း သည် အားလုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ယုံကြည်မှုနှင့် အားကိုးမှုတို့ကို သူ မြင်နေရသည်။ ဤလူများသည် သူ့ကို ကံကြမ္မာ၏ သားတော်ဟု အပြည့်အဝ ယုံကြည်နေကြဆဲပင်။
"အားလုံးပဲ၊ အခြေအနေက မကောင်းဘူး။ ဒီ ရွှေကျီးကန်းဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်း က ငါတို့ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး နက်နဲတယ်။ နောက်ထပ် ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ သတိထားကြဖို့ လိုတယ်" ဟု ရှန်ထျန်း က သတိပေးလိုက်သည်။
သူတို့သည် ရှန်ထျန်း ၏ စကားကို နားထောင်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ရှန်ထျန်း နှင့်အတူ ရှိနေသရွေ့ သူတို့သည် ဘေးကင်းမည်ဟု ခံစားနေကြရသည်။
ရှန်ထျန်း သည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်များ လှုပ်ရှားနေသည်။ ရွှေကျီးကန်းဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်း ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များမှာ သူတို့ရှေ့တွင် တဖြည်းဖြည်း ပွင့်ဟလာတော့မည် ဖြစ်သည်။