အခန်း ၃၅၅ - နေမင်းဧကရာဇ်သုတ္တန် နှင့် နေဆယ်စင်း
ရွှေရောင်မီးလျှံများ တဖွားဖွားတောက်လောင်နေပြီး အလွန်အမင်း ပြင်းထန်သော အပူချိန်ကြောင့် ကောင်းကင်ယံရှိ လေထုပင် ပုံပျက်ပွန်းပဲ့လာသည်။
ဤနေရာတွင် ရှိနေကြသော ရွှေကျီးမင်းသား ၏ ပုံရိပ်သည် အလွန်တရာမှ ကျက်သရေရှိပြီး ခမ်းနားထည်ဝါလှသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝိုက်တွင် ရွှေရောင်ကျီးကန်း သုံးကောင် ပျံဝဲနေကာ အစွမ်းထက်မြက်လှသည့် သွေးကြောစွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။
"နေမင်းဧကရာဇ်သုတ္တန် ရဲ့ စွမ်းအားပဲ..."
ရှန်ထျန်း သည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စူးရှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ရွှေကျီးမင်းသား ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ဖိအားများကို အကဲခတ်နေသည်။
ဤ နေမင်းဧကရာဇ်သုတ္တန် သည် ရိုးရှင်းလှသည် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် ရှေးခေတ်က အလွန်တရာ အမည်ကျော်ကြားခဲ့သော အမွေအနှစ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး နေမင်း၏ စွမ်းအားများကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ယခုအခါ ရွှေကျီးမင်းသား လက်ထဲတွင် ရောက်ရှိနေသဖြင့် သူ၏ တိုက်ခိုက်စွမ်းအားမှာ အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"ရှန်ထျန်း၊ မင်း ဒီနေ့ ဘယ်လိုမှ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"
ရွှေကျီးမင်းသား ၏ အသံသည် ကြီးမားကျယ်လောင်ပြီး စကြာဝဠာကို တုန်ခါစေနိုင်သည့် ဟိန်းသံနှင့်တူ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် လူသတ်လိုစိတ်နှင့် မာနထောင်လွှားမှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။
ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရှိနေကြသော ကျန်းယွင်ရှီး နှင့် ကျန်းယွင်ထင် တို့မှာလည်း ဤပြင်းထန်လှသော ဖိအားကြောင့် အနည်းငယ် မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ရွှေကျီးမင်းသား ၏ လက်ရှိအခြေအနေက မည်မျှကြောက်ခမန်းလိမ္လီ ရှိနေသည်ကို ကောင်းစွာ သဘောပေါက်ထားကြ၏။
"အကိုကြီးရှန်..."
ကျန်းယွင်ရှီး က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ရှန်ထျန်း ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း ကမူ လက်ကို အသာအယာဝှေ့ယမ်းကာ သူမကို စိတ်အေးစေရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာထားသည် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး မည်သည့် ထိတ်လန့်မှုကိုမျှ မတွေ့ရပေ။
"စိုးရိမ်စရာမလိုပါဘူး။ သူ တကယ်ပဲ ဘာတွေလုပ်နိုင်လဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။"
ရှန်ထျန်း ၏ အသံသည် တည်ငြိမ်အေးဆေးလှသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တင်းမာမှုများကို အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားစေသည်။
"ဟွန့်၊ အလင်္ကာထုတ်နေတာပဲ။ သေမင်းနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတာတောင်မှ အဲဒီလို မာနထောင်လွှားဝံ့သေးတယ်ပေါ့လေ။" ရွှေကျီးမင်းသား က အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ၏ လက်များကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံတွင် နေမင်းကြီး ဆယ်စင်း ပေါ်ထွက်လာသည့်အလား ပူပြင်းလောင်မြိုက်နေသော စွမ်းအင်လုံးကြီးများ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။
"နေဆယ်စင်း ပေါက်ကွဲခြင်း..."
ရွှေကျီးမင်းသား ၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ ကြီးမားလှသော မီးလုံးကြီးများသည် ရှန်ထျန်း ရှိရာသို့ မိုးကြိုးပစ်ခတ်သကဲ့သို့ အဟုန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ပြေးဝင်လာကြတော့သည်။
ထိုရှေးဟောင်းကျောက်တုံးကြီးမှာ တစ်ခုလုံး အနက်ရောင် ရောနှောနေသော နီရဲနေပြီး ကျောက်တုံးမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဒါအိုပုံစံ ကွက်များ ပေါ်ထွက်လာကာ ရေကန်ရှိ မီးဓာတ် စွမ်းအင်သတ္တိများကို အဆက်မပြတ် စုပ်ယူနေသည်။
ထိုစဉ်မှာပင် အစွမ်းထက်မြက်လှသည့် ဖိအားများကို ထုတ်လွှတ်နေသော ထိုရှေးဟောင်းကျောက်တုံးကြီးပေါ်တွင် ဧရာမ နေနီကြီးများ၏ ပုံရိပ်ယောင်များကို မှေးမှိန်စွာ မြင်တွေ့နေရ၏။
ကျောက်တုံးကြီး ပေါ်ထွက်လာမှုကြောင့် တစ်ခုသော နတ်ကျွန်း (အင်မော်တယ် အဘုဒ်ကျွန်း) တစ်ခုလုံးပင် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားခဲ့သည်။
ပေသောင်းပေါင်းများစွာ မြင့်မားလှသော ထိုကျောက်တုံးကြီးသည် မီးပင်လယ်ကြီးထဲတွင် တည်ငြိမ်ခိုင်မာစွာ မတ်မတ်ရပ်တည်နေပြီး ရေတွက်၍မရနိုင်သော လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်းပင် ဖမ်းစားလိုက်သည်။
"ဒါက... ရွှေကျီးမင်းသား ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ဒါအိုပညာသင်ကြားပေးတဲ့ ကျောက်တုံးကြီး ဖြစ်နေနိုင်မလား..."
မင်းသမီး လင်လုံ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ဘာလို့ ဒီလောက်နဲ့တင် လွယ်လွယ်ကူကူ ပေါ်လာရတာလဲ။"
တကယ်တမ်းတွင် မင်းသမီး လင်လုံ တစ်ဦးတည်းသာလျှင် ဤသို့သော သံသယများ ရှိနေခြင်း မဟုတ်ပေ။
နတ်ကျွန်းတစ်ခုလုံးရှိ အစွမ်းထက်သတ္တဝါ အားလုံးနီးပါးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အကြောင်းမှာ ဤဖြစ်ရပ်သည် ယုတ္တိတန်လွန်းအားကြီးသဖြင့် မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်တည်း။
ဒါအိုကျောက်တုံးကြီး ပေါ်ထွက်လာမှုကြောင့် ကြီးမားလှသော လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး ထိုကျောက်တုံးကြီး မပေါ်လာမီကပင် မဟာပညာရှိများ၏ နတ်ဘုရား အသိစိတ်ဓာတ်များက ကျောက်တုံးတစ်ဝိုက်ကို စုပြုံစကင်ဖတ်ပြီးနှင့်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဤရှေးဟောင်းကျောက်တုံးကြီးမှာ ရိုးရှင်းလှသည် မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ အသေအချာ ခံစားမိနေကြ၏။
ကျောက်တုံးကြီးပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော နေမင်းပုံရိပ်များသည် အမှန်တကယ် အသက်ဝင်လာကြကာ နီရဲရွှေရောင်လွှမ်းနေသော နတ်ငှက်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြပြီးနောက် ထိုရှေးဟောင်းကျောက်တုံးကြီးထဲမှ ရွှေကျီးကန်းများ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။
သူတို့၏ ပတ်လည်တွင် ပြင်းထန်သော မီးလျှံများ တဖွားဖွား တောက်လောင်နေပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်လှသော အဟုန်ဖြင့် မီးဘုရင်ဆီသို့ ကြီးမားသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားကြသည်။
စုစုပေါင်း ကိုးကောင်ရှိသော ရွှေကျီးကန်းတို့သည် နေမင်းကိုးစင်းကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံတွင် တွဲလောင်းခိုလျက် ရှိနေကြပြီး ကောင်းကင်ယံမှ နေမင်းကြီးနှင့် ဟပ်မိကာ အဆုံးအစမရှိသော အပူချိန်များကို ထုတ်လွှတ်နေကြ၏။
ထိုအချိန်တွင် နေမင်းဆယ်စင်းသည် ကောင်းကင်ယံတစ်ခွင် ပြန့်ကျဲသွားကြကာ မီးဘုရင်ကို အပြတ်ရှင်းလင်းပစ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြလေတော့သည်။