အခန်း (၂၉) - မင်း ဘာလိုချင်လို့လဲ!
ရှန်ထျန်း ၏ အကြည့်သည် လီလျန်အာ ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီးနောက် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။
ထိုစဉ်က အပြင်ဘက်တွင် တစ်ဖက်သတ် ဆက်ဆံခံနေရသည်ကို မြင်ခဲ့ရစဉ်က သူမသည် မျက်ရည်များ ဝဲနေပြီး သနားစရာကောင်းလောက်အောင် အလွန်ဆင်းရဲနွမ်းပါးပုံ ပေါ်နေခဲ့သည်။
သို့သော် ယခုမူ...
သူမ၏ မျက်နှာငယ်လေးသည် ဖြူစင်ဝင်းပနေပြီး အပြစ်အနာအဆာကင်းစင်ကာ၊ အဝတ်အစားများမှာလည်း သပ်ရပ်သန့်ရှင်းနေပေသည်။ အထူးသဖြင့် သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ပေါ့ပါးသန့်စင်သည့် အငွေ့အသက်သည် သာမန်အရပ်သူတစ်ဦးထံမှ လုံးဝ မထွက်ပေါ်လာနိုင်ပေ။
တကယ်လို့ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို မတွေ့ခဲ့ရရင်၊ ဒါမှမဟုတ် သူမရဲ့ အရင်ဘဝနောက်ခံသမိုင်းကို မသိခဲ့ရင်... သူမဟာ သဘာဝလွန် အလှတရားတွေနဲ့ ပြည့်စုံပြီး မြင့်မြတ်တဲ့ ဂုဏ်သတင်းကြီးတဲ့ ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုကနေ ဆင်းသက်လာတဲ့ ထိပ်တန်းဆရာသမားတစ်ဦးရဲ့ တပည့်ရင်းလေးလို့ပဲ ထင်မှတ်မိကြလိမ့်မယ်။
"ဒီလိုပုံစံမျိုးက..."
ရှန်ထျန်း သည် စကားကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ့ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူမက ကံကြမ္မာရဲ့ အဓိကဇာတ်ကောင် မဟုတ်ဘူးလား?
ဒါပေမဲ့ ဒီအပြောင်းအလဲကြီးက အရမ်းမြန်လွန်းမနေဘူးလားကွ။ အဲ့ဒီနေ့က အပြင်မှာလေထဲ တိုက်ခံရပြီး ချမ်းတုန်နေတဲ့ ပုံစံလေးနဲ့ ဘာမှမဆိုင်တော့ဘူး။
သို့သော်လည်း...
ရှန်ထျန်း ၏ နှလုံးသားထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အချို့ ဝင်ရောက်လာပြန်သည်။
သူမက အခုလိုမျိုး လျင်မြန်စွာနဲ့ အသွင်ပြောင်းလဲနိုင်တယ်ဆိုရင်၊ ဒါဟာ သူမရဲ့ ကံကြမ္မာ အခွင့်အလမ်းတွေ ဒါမှမဟုတ် ကူညီပေးမယ့်သူတွေက အရမ်းကို အစွမ်းထက်တယ်ဆိုတဲ့ သက်သေပါပဲ။ တကယ်လို့ သူမသာ တကယ်တမ်း အစွမ်းထက်လာခဲ့ရင်... အရင်က သူမကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့မိတဲ့ သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့ရဲ့ အနာဂတ်က ဘယ်လိုဖြစ်လာမှာလဲ?
*ငါ့မှာ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ရဲ့ အကာအကွယ် ရှိနေပေမဲ့၊ ဒီလို ကံကြမ္မာရဲ့ အဓိကဇာတ်ကောင်တွေရဲ့ မာယာကို လျှော့တွက်လို့တော့ လုံးဝ မဖြစ်ဘူး။*
ရှန်ထျန်း ၏ အတွေးများ လှည့်ပတ်သွားပြီးနောက် သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို စူးစမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"မင်း..."
ရှန်ထျန်း က စကားစရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း...
လီလျန်အာ က သူ့ကို မြင်လိုက်ရသည့် အချိန်တွင် မျက်နှာလေး တင်းမာသွားပြီး သူမ၏ ချစ်စရာကောင်းသော မျက်လုံးဝိုင်းလေးများထဲတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ချက်ချင်း ပေါ်လာတော့သည်။ သူမသည် သူ့ဆီသို့ လျှောက်လာရင်း ဒေါသတကြီးဖြင့် စတင် အော်ဟစ်တော့သည်။
"မင်း... မင်း ငါ့နောက်ကို ဘာလို့ လိုက်လာတာလဲ!"
*မ်... ငါ သူမရဲ့ နောက်ကို လိုက်လာတယ် ဟုတ်စ?*
ရှန်ထျန်း အံ့အားသင့်သွားပြီး ခဏမျှင်သွားသည်။
သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် မိန်းကလေးများက သူ့ကို ချဉ်းကပ်လာသည်ကိုသာ မြင်ဖူးခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့ မိန်းကလေးတစ်ဦးက သူ့အား ရန်လိုသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး စွပ်စွဲလာသည်ကိုမူ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံဖူးခြင်းပင်။
"ငါက မင်းရဲ့နောက်ကို လိုက်လာတယ် ဟုတ်လား..."
ရှန်ထျန်း ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတုတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ အေးစက်စက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"မင်း ကိုယ့်ကိုကိုယ် အများကြီး အထင်ကြီးမနေနဲ့။ ဒီနေရာက ဖီးနစ်ဝိညာဉ်အဆောက်အအုံ လို့ ခေါ်တယ်။ ငါ့မှာ ဒီကို လာစရာ အကြောင်းရင်း မရှိဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား?"
လီလျန်အာ က အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ဤနေရာသည် ဖီးနစ်ဝိညာဉ်အဆောက်အအုံ ဖြစ်နေသည်ကို သတိထားမိသွားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားဟန် ပေါ်လာသော်လည်း၊ သူမ၏ ဒေါသက လျော့ပါးသွားခြင်း မရှိပေ။
သူမသည် ရှန်ထျန်း ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆို... ဒါဆိုလည်း မင်း ငါ့ရှေ့ကို ဘာလို့ ဂျက်ဆိုက်လာတာလဲ! မင်း... မင်း ငါ့ကို ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ!"
ရှန်ထျန်း ၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားသည်။
*ငါက မင်းရှေ့ကို လျှောက်လာတာ ဟုတ်လား? မင်းက ငါ့ရှေ့တည့်တည့်ကို လျှောက်လာတာလေကွာ! ဒါကို ပြောင်းပြန်လှန်ပြီး စွပ်စွဲနေရအောင် မင်းက တကယ်ပဲ...*
သို့သော် ရှန်ထျန်း က အလွန်အမင်း မငြင်းခုန်လိုတော့ပေ။ သူသည် လက်ကိုပိုက်ကာ အေးစက်စက် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"လီလျန်အာ၊ မင်းရဲ့ အခြေအနေတွေ အခုလို တိုးတက်လာတာကို ငါ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်တဲ့ အကြံအစည်တွေကို ငါ့အပေါ်မှာ မပုံချနဲ့။ ငါ့မှာ မင်းနဲ့ အချိန်ဖြုန်းနေဖို့ အလကား မအားဘူး။"
"မင်း..."
လီလျန်အာ သည် ရှန်ထျန်း ၏ အေးစက်ပြီး လျစ်လျူရှုထားသော လေသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်မှုများနှင့် ဒေါသများ တဖန် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူမ၏ ဘဝသည် မကြာသေးမီကမှ အလှည့်အပြောင်းကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ သူမသည် မတော်တဆမှုတစ်ခုကြောင့် အလွန်အမင်း အဖိုးတန်သော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ များကို ရရှိခဲ့ပြီး မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် ၏ အထူးအာရုံစိုက်မှုကို ခံခဲ့ရကာ ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမသည် ယခုအခါတွင် အလွန် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေပြီး သူမ၏ အနာဂတ်သည် တောက်ပနေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။
သို့သော်... ဤလူ့ရှေ့တွင် ရောက်သောအခါတိုင်း သူမ၏ ထိုဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများအားလုံးသည် ဘာမှမဟုတ်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားကာ၊ အရင်က သူမ အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရစဉ်က အရှက်ကွဲရသည့် အမှတ်တရများက သူမ၏ စိတ်နှလုံးကို ထိုးဆွနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
"မင်း ငါ့ကို အဲ့ဒီလို လေသံနဲ့ မပြောနဲ့!"
လီလျန်အာ သည် သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံ နီရဲလာသည်အထိ ဒေါသထွက်နေပြီး သူမ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ငါက အရင်ကလို အနိုင်ကျင့်ခံရမယ့်သူ မဟုတ်တော့ဘူးဆိုတာ မင်း သတိရလိုက်စမ်းပါ!"
ရှန်ထျန်း က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
*ကြည့်ရတာ ဒီမိန်းကလေးက တကယ်ပဲ အောင်မြင်မှုတွေ ရလာတော့ စိတ်ကြီးဝင်နေပြီပဲ။ ငါက သူမကို ဘာမှတောင် မလုပ်ရသေးဘူး၊ သူမကတော့ ငါ့ကို ရန်သူလို ဆက်ဆံနေပြီ။*
ရှန်ထျန်း သည် သူမနှင့် ဆက်လက် စကားစမြည် ပြောဆိုနေရန် မလိုဟု တွေးလိုက်မိသည်။ သူသည် မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး သူမကို ကျောခိုင်းကာ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။
"နေဦး!"
လီလျန်အာ က အော်လိုက်ပြီး ရှန်ထျန်း ၏ ရှေ့သို့ ဝင်ရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်များတွင် ပြင်းထန်သော စိန်ခေါ်လိုသည့် အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။
"ရှန်ထျန်း၊ မင်း ထွက်သွားလို့ မရသေးဘူး။"
ရှန်ထျန်း သည် ရပ်တန့်သွားပြီး သူမကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်သည်။
"ဘာလဲ၊ မင်း ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ချင်လို့လား?"
မင်းက လူယုတ်မာတစ်ယောက်လား။
နတ်သမီးလေး က ထိုစကားများကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်မှ ကြည့်ရှုသူအားလုံးသည် သူတို့နှစ်ဦးထံသို့ အာရုံစိုက်လိုက်ကြပြီး လူတိုင်းက အတင်းအဖျင်း အနံ့အသက်များကို ရရှိလိုက်ကြသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြသည်။
ဒါ မင်းလား။
ဟုတ်တယ်၊ ငါ့ဘက်က ပြန်လာတာပဲ။
မင်းက လူယုတ်မာတစ်ယောက်ပဲ!
ဤသည်မှာ နတ်သမီးလေး နှင့် ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် တို့ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့ကြစဉ်က ပြောခဲ့သည့် စကားများ၏ အလုံးစုံ ပြန်လည် ပုံဖော်မှုပင် ဖြစ်ပေသည်။
ထိုစကားဝိုင်းများကို ဆက်စပ်တွေးတောကြည့်လိုက်သောအခါ နတ်သမီးလေး ၏ မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော အကြည့်များနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင်...
ရှီး!
ဤလူနှစ်ဦးကြားတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်မှာ သေချာပေသည်!
ရှန်ထျန်း ကို ဝန်းရံနေကြသော အမျိုးသမီး ပရိသတ်များအားလုံးသည် ယခင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့ဖွယ်ရှိသည့် အမျိုးမျိုးသော အချစ်ဇာတ်လမ်းများကို ချက်ချင်းပင် စိတ်ကူးယဉ်တွေးတောသွားကြတော့သည်။
"ဘာလို့ နတ်သမီးလေး နဲ့ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ကို ကြည့်ရတာ အရင်းအနှီး ရှိနေကြတဲ့ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေရတာလဲ?"
"တော်စမ်းပါ။ သူတို့က အရင်းအနှီး ရှိရုံတင် ဘယ်ကမလဲ။ သူမရဲ့ မကျေမနပ်ဖြစ်နေတဲ့ မျက်နှာပေးကို ကြည့်လိုက်ဦး။ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ တစ်ချိန်က ကြေကွဲစရာ အချစ်ဇာတ်လမ်း တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ဖူးရမယ်လို့ ငါတော့ ယုံကြည်တယ်!"
"မင်းပြောချင်တာက... နတ်သမီးလေး က ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ကို လိုက်ပျိုခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ သူက ငြင်းပယ်ခဲ့တာများလား?"
"ဟားဟား၊ ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။ ဘာပဲပြောပြော ငါတို့ရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် က အစွမ်းထက်ပြီး ရုပ်လည်း ချောတာကိုး!"
"ဒါမှမဟုတ် နတ်သမီးလေး က ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် နဲ့ အိပ်ရာပေါ် ရောက်ခဲ့ပြီးမှ သူ့ရဲ့ စွန့်ပစ်တာကို ခံလိုက်ရတာများ ဖြစ်မနေဘူးလား? အား၊ ငါတော့ မထင်ပါဘူးလေ!"
"ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် က အရမ်းချောတာပဲဟာ။ သူ့ကြောင့်နဲ့ အိပ်ရာပေါ် ရောက်ပြီးမှ နောက်ဆုံးမှာ စွန့်ပစ်ခံရရင်တောင် ငါကတော့ ကိစ္စမရှိဘူး!"
...
နတ်သမီးလေး သည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ထိုဆွေးနွေးသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ပို၍ပင် ရင်နာကာ ဝမ်းနည်းကြေကွဲလာရတော့သည်။
အိပ်ရာပေါ် ရောက်ပြီးမှ စွန့်ပစ်ခံရတာ ဟုတ်စ? ဟေ့ လူ၊ ငါက သိက္ခာသမာဓိ ရှိတဲ့ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ယောက်နော်!
နတ်သမီးလေး က ဤမျှလောက်အထိ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ရှန်ထျန်း ထံသို့ ခုန်ဝင်တော့မည့် အချိန်တွင် ဖီးနစ်ဝိညာဉ်အဆောက်အအုံ မှ ဆိုင်ရှင်မိန်းမပျို ယူ က အချိန်ကိုက် ထွက်လာခဲ့သည်။
သူမ၏ မကျေမနပ်ဖြစ်မှုများကို အနည်းငယ် ချုပ်တည်းရင်း နတ်သမီးလေး သည် ဆိုင်ရှင်ယူ ကို ဘေးသို့ ဆွဲထုတ်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အစ်မယူ၊ တို့တွေ လက်တွဲပြီး အလုပ်လုပ်ကြမယ်လို့ သဘောတူထားကြတာ မဟုတ်ဘူးလား?"
ဆိုင်ရှင်ယူ မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "အင်း၊ ဟုတ်တာပေါ့!"
"ဒါဆိုရင် ဘာလို့ ဒီလူကို ဒီခေါ်လာတာလဲ! အဲ့ဒါဆိုရင် ငါ့ထမင်းအိုး ကွဲသွားပြီပေါ့!?"
ဆိုင်ရှင်ယူ မှာ ငိုရခက် ရယ်ရခက် ဖြစ်သွားသည်။ "ညီမလေး ပြောတာ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ရှန် ကို ဆိုလိုတာလား? ငါ သူ့ကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။"
နတ်သမီးလေး ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တဆတ်ဆတ် တုန်ရီသွားသည်။ "ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ရှန် ဟုတ်လား? မင်း သူ့ကို ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် လို့ တောင် ခေါ်လိုက်တာလား?"
ဆိုင်ရှင်ယူ က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှန်ထျန်း ထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်စဉ် သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် လေးစားအားကျမှုများ အပြည့်အနှက် ထွက်ပေါ်နေလေသည်။ "အင်းလေ၊ ပုရောဟိတ်ရှန် က တကယ့်ကို ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ပဲဟာ!"
"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ!"
"ဘာလို့ မဖြစ်ရမှာလဲ? ဆိုလိုတာက... မင်းတို့နှစ်ယောက်က တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက်အထိ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ကြတာလား?"
ဆိုင်ရှင်ယူ က စူးစမ်းလိုစိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ဆက်မေးလိုက်သည်။ "လာပါ၊ အစ်မဖြစ်တဲ့ ငါ့ကို မင်းတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့လဲဆိုတာ ပြောပြစမ်းပါဦး?"
"ငါတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘာမှကို မရှိတာပါ!" နတ်သမီးလေး က အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကောင်နဲ့ တိုးမိတိုင်း ငါ့မှာ အမြဲတမ်း ကံဆိုးတာချည်းပဲ!"
ဆိုင်ရှင်ယူ က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့ အဲ့ဒီလို ပြောရတာလဲ? ဘယ်သူမဆို ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် နဲ့ ကံစပ်ချင်ကြတာ ချည်းပဲလေ!"
ထို့နောက် သူမသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို နတ်သမီးလေး အား ပြောပြလေတော့သည်။
...
ရှန်ထျန်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အဖြစ်အပျက်များကို ကြားလိုက်ရသောအခါ နတ်သမီးလေး မှာ သူမ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးက လိမ်ညာလှည့်စားခံခဲ့ရတာလားဟုပင် သံသယဝင်လာမိတော့သည်။
ပထမဦးစွာ ရှန်ထျန်း က မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် ၏ သမီးပျို လီလျန်အာ အား ဖیرကွေါ့ဇ်ဝိညာဉ်ကျောက်ကြော ကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၅၀,၀၀၀ ဖြင့် ဝယ်ယူစေကာ ခုနစ်ပါးရတနာ နတ်သမီးရေဘူးသီးမျိုးစေ့ ကို ရရှိအောင် ကူညီပေးခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူသည် ‘ကံစပ်သူ’ ခုနစ်ဦးအတွက် ကျောက်တုံးများကို ရွေးချယ်ပေးခဲ့သည်။ ထိုသူအားလုံးသည် ဆယ်ဆကျော် အမြတ်အစွန်း ရရှိခဲ့ကြပြီး အမြင့်ဆုံး ရရှိခဲ့သူမှာ အဆ ၁၀၀ ကျော်အထိ အမြတ်အစွန်း ရရှိခဲ့ကြသည်။
ယခုအခါတွင်လည်း သူသည် ‘ကံစပ်သူ’ ၁၃ ဦးအတွက် ကျောက်တုံးများ ဆက်လက် ရွေးချယ်ပေးရန် လမ်းခရီးတွင် ရှိနေဆဲပင်!
ဒီကောင်က တကယ်ပဲ ကျောက်တုံးအကဲဖြတ်ပညာကို တတ်ကျွမ်းနေတာများလား။
ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ!?
စစ်မှန်တဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအကဲဖြတ်ပညာရှင်တစ်ဦးတောင်မှ တစ်ရက်တည်းနဲ့ လူ ၂၀ အတွက် ကျောက်တုံးတွေကို ရွေးချယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ!
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျောက်တုံးအကဲဖြတ်တယ်ဆိုတာက စွမ်းအင်အများကြီး သုံးရတဲ့ အလုပ်တစ်ခုပဲဟာ။
ထို့အပြင် နတ်သမီးလေး သည် ရှန်ထျန်း နှင့် မနေ့ကမှ ဆုံတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး သူသည် ကျောက်တုံးအကဲဖြတ်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဘာမှမသိနားမလည်ကြောင်း သူမ အသေအချာ သိရှိထားသည်။
သာမန်ဆိုလျှင် သူသည် သူမ၏ အမှားကို ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ရပေမည်။ သူမကို ထပ်မံလာရောက် မေးမြန်းနေစရာ လုံးဝ မလိုပေ။
မှတပါး... ဒီကောင်က သူမကို နောက်ပြောင်နေရုံသက်သက်များ ဖြစ်နေမလား။
တကယ်တမ်းကျတော့ သူက ကျောက်တုံးအကဲဖြတ်ရာမှာ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်နေတာများလား။
ဤသို့ တွေးမိလိုက်သောအခါ နတ်သမီးလေး မှာ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာရသည်။
နာမည်ကျော်ကြားတဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအကဲဖြတ်ပညာရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါလို မိန်းကလေးငယ်လေးကို လာနောက်ပြောင်နေတာ ရှက်စရာမကောင်းဘူးလား။
...
သူ့ရှေ့တွင် သူမကိုယ်သူမ အရှက်ကွဲခဲ့ရပုံများကို ပြန်ပြောင်းတွေးမိသောအခါ နတ်သမီးလေး ၏ ရင်ထဲတွင် မီးခဲတို့ တောက်လောင်လာသကဲ့သို့ ခံစားလာရသည်။
သူမက လှည့်ကြည့်လိုက်စဉ် ရှန်ထျန်း က ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ ပြုံးပြလိုက်ခြင်းကြောင့် သူမ၏ ဒေါသမှာ ပို၍ပင် တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
မင်းက ငါ့ကို လှောင်ပြောင်နေတာလား?! ကောင်းပြီလေ၊ ငါတော့ မင်းနဲ့ သေရှင် ရန်သူတွေ ဖြစ်သွားပြီပဲ!
နတ်သမီးလေး ၏ အမြင်တွင် ရှန်ထျန်း ၏ အပြုံးသည် မီးပုံထဲသို့ ရေနံဆီ လောင်းထည့်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ရှိနေသည်။
ပရိသတ်များရှေ့တွင် သူမ တည်ဆောက်ထားခဲ့သော ‘သန့်စင်လှပသော နတ်သမီး’ ပုံရိပ်ကို အချိန်ယူ ထိန်းသိမ်းခဲ့ရခြင်းသာ မဟုတ်ပါက၊ သူမသည် ရှန်ထျန်း အား အသက်ရှင်လျက် ရှိခွင့်မပေးတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်မိလောက်ပေသည်။
"အစ်မယူ၊ ကျွန်မ ဒီနေ့ အဆင်မပြေဘူး ဖြစ်နေလို့ ကျောက်တုံးတွေ မရွေးတော့ပါဘူး၊ နောက်တစ်ရက်မှပဲ လုပ်တော့မယ်!"
ဆိုင်ရှင်ယူ က ခေါင်းခါယမ်းလျက် ပြောလိုက်သည်။ "အော်၊ ရပါတယ်။ ဒီနေ့ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ရှန် ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း ငါ့ဆိုင်မှာ ဧည့်သည်တွေ ပိုစည်ကားလာသလိုပဲ!"
နတ်သမီးလေး၊ "..."
‘ဖောက်သည် လုယူခံလိုက်ရခြင်း’ ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဒေါသကို မျိုသိပ်လိုက်ရင်း နတ်သမီးလေး သည် အတင်းအကြပ် အပြုံးတစ်ပွင့် ဖန်တီးလိုက်သည်။
"လင်အာ ဒီနေ့ ကိုယ်လက်အဆင်မပြေဖြစ်နေလို့ ဒီမှာပဲ နှုတ်ဆက်ပါရစေတော့။ ခွင့်ပြုပါဦးရှင်။"
ထို့နောက် သူမသည် ခမ်းနားစွာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ကြည့်ရှုသူများ၏ အမြင်တွင်မူ သူမသည် တစ်စုံတစ်ရာမှ လွတ်မြောက်ရန် ထွက်ပြေးနေရသကဲ့သို့သာ ပို၍ ပေါ်လွင်နေလေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နတ်သမီးလေး ထွက်ခွာသွားခြင်းက သူမနှင့် ရှန်ထျန်း တို့၏ ဆက်ဆံရေးကို ပို၍ပင် စိတ်ဝင်စားဖွယ် ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။
"ဘာလို့ နတ်သမီးလေး ထွက်ပြေးသွားသလိုမျိုး ငါ့မှာ ခံစားနေရတာလဲ?"
"အစတုန်းကတော့ အဲ့ဒီလို မတွေးမိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ နတ်သမီးလေး နဲ့ နတ်သမီးလေးတို့ကြားမှာ တစ်စုံတစ်ရာသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ဇာတ်လမ်း ရှိနေတာ သေချာတယ်!"
"ငါ့ရဲ့ ဖရဲစေ့လေးတွေ ဝေငှပေးလို့ ရပါတယ်။ ဘယ်သူ့မှာ သနားစရာကောင်းတဲ့ စိတ်နှလုံး ရှိလို့ ငါ့ကို ဖြစ်ပျက်နေတာတွေ ပြောပြမလဲ? သူတို့ရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ငါ အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီ!"
"ဟားဟား၊ ဒါက တကယ် ရယ်စရာကောင်းတာပဲ! သူတို့ကို ကြည့်လိုက်ကြပါဦး။ သူတို့ရဲ့ နတ်သမီးလေးအတွက် ဂုဏ်ယူနေကြတာ၊ တကယ်တမ်းကျတော့ နတ်သမီးလေး ကလည်း နတ်သမီးလေးလိုပဲ တိတ်တဆိတ် သဘောကျနေတာပဲ! ပိုဆိုးတာက ဒါက သူမဘက်က တစ်ဖက်သတ် ချစ်နေရတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေတာပဲ!"
"နတ်သမီးလေး၊ ဘာလို့ နတ်သမီးလေး ကို လက်မခံလိုက်တာလဲ? ကျွန်မက သူမနဲ့ အေးအေးချမ်းချမ်း အတူနေဖို့ ဝန်မလေးပါဘူး၊ မနာလိုလည်း မနာလိုဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်ရှင်။"
...
ရှန်ထျန်း ၏ အမျိုးသမီး ပရိသတ်များအားလုံး ပို၍ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ဆွေးနွေးလာကြသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နတ်သမီးလေး ၏ အမျိုးသား ပရိသတ်များမှာမူ ညှိုးနွမ်းသွားကြသော ခရမ်းသီးများကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြသည်။ နတ်သမီးလေး ပင်လျှင် ဤနေရာမှ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူတို့အနေဖြင့် ထပ်မံ၍ ဘာကို ဆက်လက် ယှဉ်ပြိုင်ကြတော့မည်နည်း။
ရှန်ထျန်း ဘက်မှ ကြည့်လျှင်မူ... သူသည် အစအဆုံး ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ငါက ဘယ်သူလဲ? ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ? ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ...?
ရှန်ထျန်း ၏ အမြင်တွင် သူသည် နတ်သမီးလေး အား ‘အင်း၊ ကိုယ်ပါပဲ’ ဟု နှုတ်ဆက်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ မည်သူ့စံနှုန်းဖြင့် ကြည့်ကြည့် အလွန်ပင် သာမန်ကျလှပေသည်။
သို့သော် — ဤမိန်းကလေးငယ်က သူ့အား ‘လူယုတ်မာ’ ဟု စွပ်စွဲခဲ့ပြီးနောက် ဤကဲ့သို့ သနားစရာကောင်းစွာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့လေသည်။
ဟေ့၊ မင်း မထွက်ပြေးခင် ငါ့ကိုလည်း ပြန်ပြီး ဆဲခွင့်ပေးသင့်တာပေါ့ကွ? မင်းက အရမ်း ယုတ္တိမရှိတာ မဟုတ်ဘူးလား? မိန်းကလေးတွေက ဒီလောက်အထိ ဆင်ခြင်တုံတရား ကင်းမဲ့ခွင့် ရှိလို့လား?
ရှန်ထျန်း မှာ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်လာရသည်။ ဤမိန်းကလေးငယ်သည် သူ၏ နှစ်သက်မှု အမှတ်များကို ကျဆင်းစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
-၁
-၁
-၁
...
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ နတ်သမီးလေး ပေါ်လာခြင်းက သူ၏ ထိုနေ့အတွက် အစီအစဉ်များကို ခေတ္တမျှ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။
ကျန်ရှိနေသေးသော တစ်ဝက်သော အချိန်အတွင်း ရှန်ထျန်း သည် သူ၏ ‘ကံစပ်သူများ’ အတွက် ကျောက်တုံးများကို အေးအေးလူလူဖြင့် ဆက်လက် ရွေးချယ်ပေးသွားခဲ့သည်။
ကံစပ်သူ တစ်ဦးချင်းစီ၏ အရောင်အဝါများမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ရရှိသွားကြပြီးနောက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ကံကြမ္မာများကို ပြသလာကြသည်။
ထိုစဉ်မှာပင် ရှန်ထျန်း ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ အမည်းရောင် အရောင်အဝါမှာလည်း ပို၍ ဖျော့တော့သွားခဲ့သည်။ တကယ်တည်းဆိုရသော် အရောင်အဝါပေါ်ရှိ အဖြူကွက်များမှာ ပိုမို ကျယ်ပြန့်လာခဲ့သည်။
ထိုမျှသာမက ‘ကံကြမ္မာကို ဆက်စပ်ရန် ငွေပေးရမည်’ ဟူသော သီအိုရီမှာ ပို၍ပင် ကျယ်ပြန့်လာခဲ့သည်။ ဤ ‘ကံစပ်သူ’ အုပ်စုသည် အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ဂိုဏ်း ကို တည်ထောင်ခဲ့ကြပြီး ဂိုဏ်း၏ စည်းမျဉ်းတစ်ခုအနေဖြင့် ‘ရရှိလာသမျှ၏ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ထံသို့ ပံ့ပိုးပေးရမည်’ ဟု သတ်မှတ်ခဲ့ကြလေသည်!
ရှန်ထျန်း က ဤကဲ့သို့သော အရာများ မလိုအပ်ကြောင်း အကြိမ်ကြိမ် အလေးအနက် ပြောကြားခဲ့သော်လည်း သူ၏ အားနည်းသော ငြင်းဆိုမှုများကိုမူ ထိုသူများအားလုံးက လျစ်လျူရှုခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ပံ့ပိုးမှုများမှာ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သူ သူ၏ ထံသို့ ပူဇော်ကပ်လှူခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု သူတို့က ဆိုကြသည်။
ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ဤအရာမှာ တစ်စုံတစ်ရာသော အယူဝါဒစွဲလမ်းသည့် ဂိုဏ်းတစ်ခုနှင့်ပင် တူနေပေသည်။
အဆုံးတွင် ရှန်ထျန်း မှာ ထို ‘ကံစပ်သူများ’ ပံ့ပိုးပေးခဲ့သည့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၄,၀၀၀ ကို လက်ခံလိုက်ရတော့သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အရာရာတိုင်းသည် ပိုမိုကောင်းမွန်သော အနေအထားသို့ တိုးတက်ပြောင်းလဲလာနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ရှန်ထျန်း ခံစားလိုက်ရလေသည်။
ဒီလူ ၂၀ ဦးကို ကူညီပြီးသွားရင်တော့ ကျောက်တုံးတွေ ဆက်မရွေးတော့ဘူးလို့ သူ စိတ်ကူးထားလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိုးလည်း ချုပ်တော့မည်ဖြစ်ပြီး ဆက်သာ ရွေးနေဦးမည်ဆိုပါက... ထိုဝိညာဉ်ကျောက်တုံးဆိုင်များမှ ဆိုင်ရှင်တွေ၏ မျက်ရည်မိုးတွေထဲမှာ သူ နစ်မြုပ်သွားနိုင်ချေ အရှိဆုံးပင်တည်း။
...
ရှန်ထျန်း သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
သို့သော် သူ၏ အခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် ရင်းနှီးနေသော လူတစ်ဦးက သူ့ကို စောင့်ဆိုင်းနေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်ထားခဲ့မိမည် မဟုတ်ပေ။
မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ပွင့်ကို ဆင်မြန်းကာ ရေနွေးကြမ်းတစ်ခွက်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် နတ်သမီးလေး က သူ့အား နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်လာခဲ့သည်။ "ရှန်အစ်ကို၊ ခင်ဗျား အရမ်းပင်ပန်းနေပြီဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။
"လင်အာက ခင်ဗျားအတွက် ရေနွေးကြမ်း တည်ပေးထားတယ်။ ရေငတ်ပြေအောင် သောက်လိုက်ပါဦးရှင်!"
သိသာထင်ရှားစွာပင် ကောင်းတဲ့ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ရောက်လာပုံမရသော ဤမိန်းကလေးငယ်ကို ကြည့်ရင်း ရှန်ထျန်း မှာ ရယ်ချင်စိတ်ကိုပင် မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ "မင်း ဘာလိုချင်လို့လဲ!?"
[[နာမ်လော့ခ်_003]] ၏ မျက်လုံးလေးများက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး ချိုသာလှပသော အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ သူမက ဆိုလာသည်။
"ရှန်အစ်ကိုရယ်၊ လင်အာ ဘာကိုလိုချင်ရမှာလဲရှင့်။ လင်အာက အစ်ကို့ကို သနားလို့ ရေနွေးကြမ်းလေး ဝင်တိုက်တာပါ။"
[[နာမ်လော့ခ်_001]] က မျက်ခုံးပင့်ကာ သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ စေတနာကို ငါ ခံယူပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီရေနွေးကြမ်းခွက်ထဲမှာ ထည့်ထားတဲ့ အရာက ရေနွေးကြမ်းသက်သက် ဟုတ်ရဲ့လား၊ ဒါမှမဟုတ် သွေးစုပ်ပိုး တစ်မျိုးမျိုးများ ဖြစ်နေလားဆိုတာကိုတော့ ငါ သံသယဝင်မိတယ်"
"အဟမ်း၊ အဟမ်း!"
[[နာမ်လော့ခ်_003]] မှာ ရေနွေးကြမ်းခွက်ကို ကိုင်ထားရင်း ရုတ်တရက် အသံထွက်အောင် ချောင်းဆိုးလိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာငယ်လေးမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီး တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြန်ပြောရှာသည်။ "ရှန်အစ်ကို ကလည်း... လင်အာ က အဲ့ဒီလို လူစားမျိုး မဟုတ်ပါဘူးနော်။"
[[နာမ်လော့ခ်_001]] က ကုတင်ပေါ်သို့ ပیکခနဲ လဲလျောင်းချလိုက်ရင်း လက်ပိုက်ကာ ဆိုလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ မင်း ဒီကို ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ မြန်မြန်ပြောတော့။ မပြောဘူးဆိုရင်တော့ တံခါးဝကနေ ထွက်သွားလို့ ရပါပြီ။ ငါ ဒီနေ့ အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ၊ အနားယူချင်နေပြီ။"
[[နာမ်လော့ခ်_003]] ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။
သူမသည် [[နာမ်လော့ခ်_001]] ထံသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးလာခဲ့ပြီး သူမ၏ သေးသွယ်လှပသော လက်ချောင်းလေးများဖြင့် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ညင်သာစွာ တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ တောက်ပဝင်းပနေသော မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် [[နာမ်လော့ခ်_001]] ကို စိုက်ကြည့်ကာ တိုးညှင်းချွဲနွဲ့သော အသံဖြင့် ဆိုလာသည်။
"ရှန်အစ်ကိုရယ်၊ လင်အာ ဒီကိုလာတာက ကိစ္စလေးတစ်ခု ရှိလို့ပါ။ အစ်ကိုက တကယ်ပဲ အဲ့ဒီဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို ဘယ်လိုများ ရွေးချယ်တတ်ရတာလဲဟင်? လင်အာကို လျှို့ဝှက်ချက်လေး နည်းနည်းလောက် ပြောပြပေးပါလားရှင့်။"
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ [[နာမ်လော့ခ်_001]] ရဲ့ မျက်နှာထား တင်းသွားတော့သည်။
ဟား! တကယ်ကို ဒါကို လာမေးတာပဲကိုး!
ဒီနေ့ နေ့ခင်းတုန်းက ကျောက်တုံးဆိုင်တွေမှာ ဒီမိန်းကလေး သောင်းကျန်းခဲ့တာတွေကို သူ အကုန်မြင်ပြီးသားပဲ။ အဲဒီတုန်းက သူမဟာ [[နာမ်လော့ခ်_005]] တွေကို လက်လွတ်စပယ် ပစ်ထုတ်ရင်း အလွန်အမင်း ဆုံးရှုံးနစ်နာခဲ့ရရှာတာလေ။ အခုတော့ သူ့ထံကို တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရောက်လာပြီး ကျောက်တုံးရွေးချယ်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို လာမေးနေပြန်ပြီ။
[[နာမ်လော့ခ်_001]] က မျက်စိတစ်ဖက်ကို မှိတ်ပြလိုက်ပြီး ခပ်ပေါ့ပေါ့ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "အင်း... အဲဒီ လျှို့ဝှက်ချက်ကတော့ လွယ်လွယ်လေးပါ။ ငါ့မှာ သဘာဝထူးကပ်တဲ့ ကံကောင်းခြင်း စွမ်းအားတွေ ရှိနေလို့ပဲလေ။ မင်းလည်း ငါ့လိုမျိုး ရုပ်ရည်ချောမောပြီး ကံကောင်းမယ်ဆိုရင်တော့ ဒီလိုမျိုး အလွယ်တကူ ရှာတွေ့နိုင်မှာပေါ့ကွ။"
[[နာမ်လော့ခ်_003]] ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို တောင့်တင်းသွားပြန်သည်။
ရုပ်ရည်ချောမောပြီး ကံကောင်းလို့ ဟုတ်လား?
ရှင် တကယ်ပဲ လူကို လူလို မပြောတော့ဘူးပေါ့လေ!
အဲဒီနေ့က ကျောက်တုံးဆိုင်မှာ [[နာမ်လော့ခ်_001]] ရွေးချယ်ပေးလိုက်တဲ့ ကျောက်တုံးတိုင်းဟာ တန်ဖိုးကြီး ဝိညာဉ်ဘဏ္ဍာတွေ ချည်းပဲ ထွက်လာခဲ့တာ။ အဲဒါကို သဘာဝကံကောင်းခြင်းလို့ ပြောလို့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အဲဒီနောက်ကွယ်မှာ တစ်ခုခုသော နက်နဲတဲ့ ကျွမ်းကျင်မှု ဒါမှမဟုတ် လျှို့ဝှက်ချက် ရှိနေရမယ်ဆိုတာ သူမ သေချာပေါက် ယုံကြည်နေသည်။
သို့သော် ဤလူက သူမအား အမှန်အတိုင်း တစ်ခွန်းတလေမျှ ထုတ်မပြောဘဲ ပေါ်တင် လိမ်ညာနေပေသည်။
[[နာမ်လော့ခ်_003]] သည် သူမ၏ သွားများကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တဖျပ်ဖျပ် ဒေါသထွက်နေမိသည်။
*ကောင်းပြီလေ [[နာမ်လော့ခ်_001]]၊ ရှင် တကယ်ပဲ မပြောဘူးပေါ့ ဟုတ်လား? ကျုပ်က ရှင့်ဆီကနေ အဲဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို မရမချင်း ဒီကနေ ဘယ်တော့မှ ထွက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး!*
သူမသည် စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် မျက်ရည်ဝဲလာကာ သနားစရာကောင်းသော အမူအရာဖြင့် ရှိုက်သံစို့စို့ ပြောလာခဲ့သည်။ "ရှန်အစ်ကို... လင်အာကို တကယ်ပဲ မပြောပြချင်တာလားရှင့်? လင်အာ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ အများကြီး ရှုံးထားလို့ အရမ်းစိတ်ညစ်နေရတာကို... အစ်ကိုက အဲဒီလို ရက်စက်နိုင်ရတယ်လို့..."
ပြောရင်းဆိုရင်းနှင့်ပင် သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှ မျက်ရည်စက်များမှာ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။
[[နာမ်လော့ခ်_001]] မှာမူ သူမ၏ ဤဇာတ်ခုံပေါ်က သရုပ်ဆောင်ချက်ကို မြင်သောအခါ နားထားကြောများပင် ထောင်လာတော့သည်။
ကျွတ်၊ ဒီမိန်းကလေးက တကယ်ကို သရုပ်ဆောင်ကောင်းတဲ့ မင်းသမီးတစ်လက်ပဲ။ သူသာ တစ်ခြားလူတစ်ယောက် ဆိုရင်တော့ ဒီလို သနားစရာကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ အကုန်ထုတ်ပြောမိသွားလောက်ပေမည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူက [[နာမ်လော့ခ်_001]] ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ စိတ်ရင်းမှန်ကို ကောင်းကောင်းကြီး သိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်နေသည်။
"မငိုနဲ့၊ အဲဒီလို သရုပ်ဆောင်လည်း အလကားပဲ။" [[နာမ်လော့ခ်_001]] က လက်ကို ယမ်းပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်း တကယ်ပဲ ငါ့ဆီကနေ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိချင်နေတာလား?"
[[နာမ်လော့ခ်_003]] ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားပြီး ခေါင်းကို အမြန်ညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အင်းအင်း၊ လင်အာ အရမ်းသိချင်နေတာပေါ့ ရှန်အစ်ကိုရဲ့!"
[[နာမ်လော့ခ်_001]] က အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်ပြီး ဆိုသည်။ "လွယ်ပါတယ်။ မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့။ ငါ ကျောက်တုံးတွေ သွားရွေးတဲ့အခါ မင်းကိုလည်း လိုက်ခွင့်ပေးမယ်။ အဲဒီအခါကျရင် မင်း ကိုယ်တိုင်ပဲ လေ့လာကြည့်ပေါ့။ ဘယ်လိုလဲ၊ သဘောတူလား?"
"တကယ်ပြောတာလား?" [[နာမ်လော့ခ်_003]] ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်ဝမ်းသာမှုများ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။
သူမသည် [[နာမ်လော့ခ်_001]] ဤမျှလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ လက်ခံလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူမသာ သူ့နောက်ကို အနီးကပ် လိုက်ပါခွင့်ရမည်ဆိုပါက သူ ကျောက်တုံးတွေကို ဘယ်လို ရှာဖွေတယ်ဆိုတဲ့ နည်းလမ်းကို သေချာပေါက် ဖမ်းဆုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ ခံယူထားလိုက်သည်။
"သေချာတာပေါ့၊ ငါက ဘယ်တော့မှ စကားလိမ်ပြောတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။" [[နာမ်လော့ခ်_001]] က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆိုလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ စည်းကမ်းချက် တစ်ခုတော့ ရှိတယ်။"
[[နာမ်လော့ခ်_003]] က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဘာစည်းကမ်းချက်လဲ?"
[[နာမ်လော့ခ်_001]] က ပြုံးစစဖြင့် ဆိုလာသည်။ "မနက်ဖြန် ငါ ကျောက်တုံးတွေ ရွေးတဲ့အခါ မင်းက ငါ့ရဲ့ လက်ထောက်ငယ် တစ်ယောက်အနေနဲ့ လိုက်ပေးရမယ်။ ပြီးတော့ ဆိုင်ရှင်တွေက တောင်းဆိုတဲ့အခါ မင်းကပဲ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို ရှင်းပေးရမယ်။ ဘယ်လိုလဲ၊ လုပ်နိုင်မလား?"
[[နာမ်လော့ခ်_003]] ၏ မျက်နှာလေး ချက်ချင်း နက်မှောင်သွားလေသည်။
ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို သူမက ရှင်းပေးရမယ် ဟုတ်စ?!
အဲဒါက သူမကို အလုပ်သမား တစ်ယောက်လို ခိုင်းစေနေတာ မဟုတ်ဘူးလား!
သို့သော် သူမသည် စဉ်းစားတွေးတောကြည့်လိုက်ပြီးနောက် [[နာမ်လော့ခ်_001]] ထံမှ အကျိုးအမြတ်ကြီးမားသော လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရရှိရန်အတွက် ဤမျှလောက်သော အရှုံးကိုတော့ သည်းခံနိုင်သေးသည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေတော့သည်။
"ကောင်းပြီလေ! မနက်ဖြန် ကျရင် လင်အာ အစ်ကို့နောက်ကို လိုက်ခဲ့မယ်!"
"ဟားဟား၊ သတ္တိရှိတဲ့ မိန်းကလေးပဲ။ ကဲ၊ အခုတော့ အချိန်လည်း နှောင်းနေပြီဖြစ်လို့ မင်းရဲ့ အခန်းကို ပြန်ပြီး အနားယူတော့လေ။ မနက်ဖြန် မနက်စောစော ထရဦးမယ် မဟုတ်လား?"
[[နာမ်လော့ခ်_001]] က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြရင်း တံခါးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
[[နာမ်လော့ခ်_003]] မှာ နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ [[နာမ်လော့ခ်_001]] ကို အကြိမ်ရာပေါင်းများစွာ ကျိန်ဆဲရင်း အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ရလေသည်။
တံခါးပိတ်သွားသည်နှင့် [[နာမ်လော့ခ်_001]] လည်း သက်ပြင်းချလိုက်ကာ ကုတင်ပေါ်သို့ ပیکခနဲ လဲကျသွားပြီး အိပ်စက်အနားယူတော့သည်။
...
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်း။
နွေဦးရာသီ၏ နေရောင်ခြည်နွေးနွေးလေးများက မြို့ငယ်လေးပေါ်သို့ ဖြာကျလာခဲ့သည်။
[[နာမ်လော့ခ်_001]] သည် အိပ်ရာမှ နိုးလာပြီးနောက် သက်တောင့်သက်သာ ဆန့်ဆန့်ကြီး ပျင်းကြောဆန့်လိုက်သည်။ သူ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တည်းခိုခန်း အောက်ထပ်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော [[နာမ်လော့ခ်_003]] ကို ချက်ချင်းပင် တွေ့လိုက်ရလေသည်။
ယနေ့တွင် [[နာမ်လော့ခ်_003]] သည် သပ်ရပ်လှပသော ခရမ်းရောင် ဝတ်စုံလေးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။
"ရှန်အစ်ကို၊ ခင်ဗျား တကယ် နောက်ကျတာပဲနော်!" [[နာမ်လော့ခ်_003]] က သူ့ကို မြင်သည်နှင့် နှုတ်ခမ်းလေး ဆူကာ ဝင်ပြောလာသည်။
[[နာမ်လော့ခ်_001]] က ပြုံးစစဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ "လူငယ်တွေက အိပ်ရေးဝဝ အိပ်မှ ကျန်းမာရေးနဲ့ ညီညွတ်တာပေါ့ လင်အာရဲ့။ ကဲ၊ အလကား မနေနဲ့တော့၊ သွားကြစို့။ ဒီနေ့ ငါတို့သွားရမယ့် ဆိုင်တွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။"
ဤသို့ဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးသားသည် လက်ချင်းချိတ်ထားခြင်း မရှိကြသော်လည်း [[နာမ်လော့ခ်_001]] ရှေ့မှသွားကာ [[နာမ်လော့ခ်_003]] က နောက်မှ လိုက်ပါရင်း ကျောက်တုံးဆိုင်များ ရှိရာသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြတော့သည်။
မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် မြို့တော်အတွင်းရှိ အကြီးဆုံး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးဆိုင်ကြီး တစ်ဆိုင်ဖြစ်သော ဖီးနစ်ဝိညာဉ်အဆောက်အအုံ ထံသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ဆိုင်ရှေ့တွင် ရှိနေကြသော ကျင့်ကြံသူများနှင့် ဖောက်သည်များမှာ [[နာမ်လော့ခ်_001]] ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် ဆူညံသွားကြတော့သည်။
"ဟေ့၊ ကြည့်ကြစမ်း! ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ရှန် ရောက်လာပြီ!"
"အမလေး၊ သူ့ဘေးမှာ လိုက်လာတဲ့ မိန်းကလေးက ဘယ်သူလဲဟေ့? အဲဒါ [[နာမ်လော့ခ်_003]] မဟုတ်ဘူးလား? ဘယ်လိုလုပ် သူတို့နှစ်ယောက် တူတူ ရောက်လာကြတာလဲ?"
"ဟင်၊ တကယ်ပဲ! ပြီးတော့ [[နာမ်လော့ခ်_003]] က သူ့ရဲ့ နောက်လိုက်လိုလို ဘာလိုလိုနဲ့ နောက်ကနေ လိုက်လာတာကိုး! ဒါက ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးလဲဗျ?"
လူအုပ်ကြီးထဲတွင် အမျိုးမျိုးသော မှန်းဆချက်များနှင့်အတူ ဆူဆူညံညံ ပြောဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
[[နာမ်လော့ခ်_003]] မှာမူ လူအုပ်ကြီး၏ အကြည့်များကို ခံလိုက်ရသောကြောင့် သူမ၏ မျက်နှာလေး နီရဲသွားကာ စိတ်ထဲမှ [[နာမ်လော့ခ်_001]] ကို တစ်ကျော့ပြန် ကျိန်ဆဲလိုက်တော့သည်။
သို့သော် [[နာမ်လော့ခ်_001]] ကမူ ထိုအချက်များကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် ဖီးနစ်ဝိညာဉ်အဆောက်အအုံ အတွင်းသို့ ခြေချဝင်ရောက်သွားခဲ့လေတော့သည်။