“ဆိုင်ရှင်စုန့်၊ ခင်ဗျားက အလွန်အမင်း ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ။ ကျွန်တော်က ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခံယူရဲပါ့မလဲ။”
“ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ကြွလာဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာတင်ကိုပဲ ကျွန်တော်က အလွန်အမင်း ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်နေပါပြီ။ ဒါက အမိမြေ စကြာဝဠာလက်စွပ် လေးတစ်ခုပါပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ဆောင်ငယ်လေးအနေနဲ့ လက်ခံပေးပါဗျာ။”
“တကယ်လို့ ခင်ဗျားက တိုက်တွန်းနေမှတော့... ကျေးဇူးတင်စွာနဲ့ပဲ လက်ခံလိုက်ပါမယ်လေ။”
ရှန်ထျန်း သည် စကြာဝဠာလက်စွပ် ကို လက်ခံရယူလိုက်ပြီး သူ၏လက်ညှိုးတွင် စွပ်လိုက်ရာ အရွယ်တော်ပင် ဖြစ်နေသည်။
ထိုမျှသာမက၊ လက်စွပ်ကလည်း အလွန်ပင် ဖက်ရှင်ကျပြီး ကြည့်ကောင်းလှသည်။
တစ်ခုတည်းသော အနှောင့်အယှက်ကတော့ — ဘာလို့ ဒီလက်စွပ်က ပိုင်ဆိုင်ခွင့်အသိအမှတ်ပြုဖို့အတွက် သွေးနဲ့ အသိအမှတ်ပြုခိုင်းရတာလဲ ဆိုတာပါပဲ။
ဒီဓမ္မဘဏ္ဍာတွေ၊ ထူးမြတ်တဲ့ဘဏ္ဍာတွေနဲ့ လျှို့ဝှက်ဘဏ္ဍာတွေ အားလုံးက ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရဖို့အတွက် သူတို့ရဲ့ပိုင်ရှင်တွေကို သွေးစွန်းခံခိုင်းကြရတာချည်းပါပဲ။ မနေ့က ဓားသခင်တံဆိပ် ကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံအရ ရှန်ထျန်း တစ်ယောက် ဒီလုပ်ထုံးလုပ်နည်းကို ပြီးမြောက်ဖို့အတွက် သွေးတစ်ပန်းကန်လုံး အပြည့် ပေးဆပ်ခဲ့ရတယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ရသည်။
ဒါပေမဲ့ ဟိုရုပ်မြင်သံကြားပြကွက်တွေနဲ့ ဇာတ်ကားတွေထဲမှာတော့ သွေးတစ်စက်တည်းပဲ လိုတယ်လို့ ပြကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။
ဘာလို့ ဒီကျင့်ကြံခြင်းလောကထဲမှာ ကျတော့ သူ့အတွက်မှ ဒီလောက်တောင် ကွာခြားနေရတာလဲ။
ဆိုင်ရှင်စုန့် ပေးခဲ့တဲ့ စကြာဝဠာလက်စွပ် ကလည်း သုံးလို့ရဖို့အတွက် မသုံးခင်မှာ သူ့ရဲ့သွေးကို သုံးပြီး ပိုင်ဆိုင်ခွင့်အသိအမှတ်ပြုခိုင်းနေတာက ပိုဆိုးစေသည်။
ပြောရမယ်ဆိုရင် ရှန်ထျန်း က ဒီအကြောင်းကို တွေးမိလိုက်တာနဲ့ ဒီလက်စွပ်ကို ဆက်သိမ်းထားဖို့ တော်တော်လေး ဝန်လေးနေမိသည်။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သွေးတစ်ပန်းကန် ပေးတယ်ဆိုတာ လွယ်ကူတာမှ မဟုတ်တာ — သွေးတွေ အလွန်အကျွံကုန်လို့ သူ မူးလဲသွားနိုင်င်တယ်လေ။
ဒါတွေ ဘယ်လောက်တောင် ရှုပ်ထွေးလိုက်လဲကွာ။
...
“ဆိုင်ရှင်စုန့်၊ ခင်ဗျား ဒီလက်စွပ်ကို ကျွန်တော့်ကို ပေးမယ်ဆိုတာ သေချာရဲ့လား။”
“ကျွန်တော်က ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် လို လူမျိုးတွေကို ကောင်းချီးမင်္ဂလာတွေ ပေးသနားနိုင်စွမ်း မရှိပေမဲ့၊ အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်တော့်စကားကို တည်နိုင်ပါတယ်။”
“ခင်ဗျား အဲဒီလိုပြောတော့... ဒီအချိန်ကစပြီး ဒီလက်စွပ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့် ကျွန်တော့်မှာ ရှိတယ်လို့ ယူဆလို့ရပြီပေါ့၊ ဟုတ်လား။”
“သေချာတာပေါ့ဗျာ။”
ဒါကတော့ တကယ်မိုက်တာပဲ။
ရှန်ထျန်း သည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် လက်စွပ်ကို ချွတ်လိုက်ကာ ကွေ့ကုန်းကုန်း ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ဦးလေးကွေ့၊ ဒီ စကြာဝဠာလက်စွပ် က ခင်ဗျားအတွက် ဖြစ်စေရမယ်။”
ကွေ့ကုန်းကုန်း အံ့အားသင့်သွားကာ “ဪ၊ ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလဲ။ ဒါက ဆိုင်ရှင်စုန့် ပေးတဲ့ လက်ဆောင်လေ။ ကျွန်တော် လုံးဝ လက်မခံရဲပါဘူး!”
ကုဗမီတာ ၁၀၀ အကျယ်အဝန်းရှိတဲ့ စကြာဝဠာလက်စွပ် တစ်ခုဟာ အနည်းဆုံး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ၁၀,၀၀၀ သို့မဟုတ် ထို့ထက်မက တန်ဖိုးရှိပါတယ်။
ဘယ်သူမဆို — နန်းတွင်းက လူတွေတောင်မှ ဒီလိုရှားပါးတဲ့ဘဏ္ဍာမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့ မလွယ်ပါဘူး။
စုန့်မိသားစု အတွက်ဆိုရင်တော့ ဒီ စကြာဝဠာလက်စွပ် ဟာ အစားထိုးလို့မရနိုင်တဲ့ မျက်စိစူးလောက်စရာ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ဘဏ္ဍာတစ်ခုပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အရှင်သခင်က သူ့ရဲ့ပစ္စည်းတစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပေးအပ်လိုက်သလိုမျိုး ကျွန်တော့်ကို ပေးလိုက်ပါရောလား။
ဒါကတင် သူ ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လောက်တောင် ယုံကြည်အားကိုးတယ်ဆိုတာကို ပြသနေပါပြီ။
ရှန်ထျန်း က “ဦးလေးကွေ့၊ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်းနှီးဆုံး မိသားစုဝင်လိုပါပဲ။ ဘာလို့ ဒီလက်စွပ်ကို မပေးရမှာလဲ” ဟု မှတ်ချက်ပေးသည်။
ကွေ့ကုန်းကုန်း သည် ရှန်ထျန်း ၏ ယုံကြည်ကိုးစားသည့် အပြုံးကို စကားအပြောမရှိဘဲ စိုက်ကြည့်နေမိပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် နွေးထွေးသည့် ခံစားချက်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ဒါဆိုရင် အရှင်သခင်ရဲ့ မျက်စိထဲမှာ ကျွန်တော်က မိသားစုဝင်တစ်ယောက်ပေါ့လေ။
ဒီကြေညာချက်တစ်ခုတည်းအတွက်နဲ့တင် ကျွန်တော် သူ့အတွက် အသက်ကို စတေးလိုက်လို့ရပါတယ်!
...
ကွေ့ကုန်းကုန်း သည် ရှန်ထျန်း ၏ လက်ဆောင်ကို ထပ်ပြီး ငြင်းဆန်မနေတော့ပေ။ သူသည် စကြာဝဠာလက်စွပ် ကို ယူကာ မိမိ၏တန်ခိုးစွမ်းအင်ကိုသုံး၍ သွေးတစ်စက်ကို ညှစ်ထုတ်ပြီး လက်ညှိုးတွင် စွပ်လိုက်သည်။
စကြာဝဠာလက်စွပ် က သွေးတစ်စက်ကို စုပ်ယူလိုက်သည်။ ထိုစဉ် စကြာဝဠာလက်စွပ် နှင့် ကွေ့ကုန်းကုန်း ကြားတွင် အထူးသဖြင့် ဆက်သွယ်မှုတစ်ခု ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူ့အနေဖြင့် စိတ်အစွမ်းလေး တစ်ချက်သုံးလိုက်ရုံဖြင့် စကြာဝဠာလက်စွပ် ထဲသို့ ပစ္စည်းများ ထည့်ခြင်း သို့မဟုတ် ပြန်ထုတ်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။ ဒါက အလွန်ပင် အဆင်ပြေလှပေသည်!
“အရှင်သခင်၊ ကျွန်တော် ပိုင်ဆိုင်ခွင့် အသိအမှတ်ပြုခြင်း ပြီးပါပြီ။”
ကွေ့ကုန်းကုန်း က လက်စွပ်ကို ဒီလောက်နဲ့ လွယ်လွယ်ကူကူ ဘယ်လို ပိုင်ဆိုင်ခွင့် အသိအမှတ်ပြုလိုက်တယ်ဆိုတာကို ရှန်ထျန်း မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူ တော်တော်လေး စိတ်တိုလာမိသည်။
ဒါဆိုရင် ဒီအသိအမှတ်ပြုဖို့အတွက် သွေးတစ်စက်တည်းပဲ လိုတာပေါ့လေ။
ဒါဆို ဘာလို့ ဟို ဓားသခင်တံဆိပ် ကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့် အသိအမှတ်ပြုဖို့အတွက် သွေးတစ်ပန်းကန်လုံး သုံးခဲ့ရတာလဲ။
အဲဒီအမေကြီးစွဲနေတဲ့ လီချန်ကဲ့ က သူ့ကို ထိခိုက်စေဖို့အတွက် ဒီတံဆိပ်လက်စွပ်မှာ ဘာမဆို လုပ်ထားခဲ့တာ သေချာတယ်!
“ကဲ၊ ခင်ဗျားက ဒီလက်စွပ်ကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့် အသိအမှတ်ပြုခြင်း ပြီးသွားပြီဆိုတော့ ဦးလေးကွေ့၊ ကျွန်တော့်အတွက် ဒီ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ၄,၀၀၀ ကို သိမ်းပေးပါဦး!”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှန်ထျန်း သည် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဆောင် ထဲမှ လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။
...
ရှန်ထျန်း အတွက်ကတော့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ တွေကို ဘယ်သူက သိမ်းထားတယ်ဆိုတာက အဓိက မကျလှပေ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဦးလေးကွေ့ က သူ့အပေါ် အမြဲတမ်း သစ္စာရှိခဲ့တာကြောင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ တွေကို သူ့ကို သိမ်းခိုင်းတာက မသင့်လျော်တာ ဘာမှ မရှိပါဘူး။
ဘာလို့ ရှန်ထျန်း က သူ့ဘာသာသူ သိမ်းဖို့ မဇွတ်အတင်း လုပ်ခဲ့တာလဲဆိုရင်တော့ဖြင့်ပေါ့။
အမ်၊ ကိုယ်တိုင်သိမ်းဖို့အတွက် ပစ္စည်းထည့်လို့ရတဲ့ အခြားလက်စွပ်မှ မရှိတာ။
ဒါတွေက ရှန်ထျန်း ရဲ့ ရိုးသားတဲ့ အတွေးတွေပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကြည့်နေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေကတော့ ဒီမြင်ကွင်းကို လုံးဝကို အဓိပ္ပာယ်တစ်မျိုး ကောက်ချက်ချနေကြသည်။
“ခရစ်၊ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် က ဒါလောက်တောင် ချမ်းသာကြွယ်ဝနေတာလား။”
“ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ရဲ့ အစေခံအိုကြီးတစ်ယောက်တောင်မှ ဒီလောက် ကြီးကျားတဲ့ ချီးမြှင့်မှုကို ရနေပြီပဲ!”
“ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် က သူ့ရဲ့အစေခံအိုကြီးကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ၄,၀၀၀ ပါတဲ့ စကြာဝဠာလက်စွပ် တစ်ခုနဲ့တကွ ပေးလိုက်တာလား၊ ဘယ်လိုလဲ။ သူ တကယ်ပဲ ပိုင်ဆိုင်မှု ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေတာလဲ။”
“သူ့ရဲ့အစေခံအိုကြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ၄,၀၀၀ သယ်ရလို့ ပင်ပန်းမှာကိုတောင် စိုးရိမ်ပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ၁၀,၀၀၀ တန်တဲ့ စကြာဝဠာလက်စွပ် တစ်ခုပါ ပေးလိုက်တယ်ပေါ့လေ...”
“နတ်ဘုရားအစ်ကိုတော်က အရမ်းမိုက်တာပဲ! သူက ကျွန်မရဲ့ အိပ်မက်ထဲက ယောက်ျားပါပဲ!”
“နတ်ဘုရားအစ်ကိုတော်မှာ အစေခံတွေ လိုသေးလားဟင်... ရွှေမြေခွေးနတ်သမီးလေးတွေ၊ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ကြောင်ဘီလူးမလေးတွေ စသည်ဖြင့် လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ အမျိုးအစားလေ။”
...
တစ်ဖက်တွင်လည်း ဆိုင်ရှင်စုန့် က ရှန်ထျန်း က ထို ‘ဦးလေးကွေ့’ ကို စကြာဝဠာလက်စွပ် ပေးလိုက်တာကို လုံးဝ မကျေမနပ် ဖြစ်မနေခဲ့ပေ။
ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူက ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေခဲ့ပြီး — သူသာ ကြီးမားတဲ့ ဘေးဥပဒ်တစ်ခုကနေ လွတ်မြောက်လာနိုင်ခဲ့ရင် ဆိုပြီး စိတ်အေးသွားရခြင်း ဖြစ်သည်။
ဟေ့၊ ဒါက အစေခံတစ်ယောက်ကို စကြာဝဠာလက်စွပ် တစ်ခု ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ပေးနိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက်လေ... ဒီလူက သူ ရန်စရဲတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးလို့များ ထင်နေလို့လား။
ထို့အပြင်၊ အဲဒီ ‘ဦးလေးကွေ့’ စကားပြောတာကို စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ဆိုင်ရှင်စုန့် က ဒီလူဟာ နန်းတွင်းက ယောင်္ကျားစောင့် (Eunuch) တစ်ဦးဖြစ်ဖို့ အလွန်ပင် သေချာနေပြီဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။
ဒါက သူ၏ယခင်က ခန့်မှန်းချက်များကို နှစ်ဆတိုး အတည်ပြုလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည် — ဒီ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် အောင်ထျန်း ဆိုတာက မီးနိုင်ငံ ရဲ့ နာမည်ကျော် ခြောက်ယောက်မြောက် မင်းသား ရှန်အို မှလွဲပြီး အခြားသူ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး!
အဲဒီအပြင် ခြောက်ယောက်မြောက် မင်းသားက ကောလာဟလတွေထဲကထက် ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းပုံ ပေါ်နေသည်။
ဒီကောက်ချက်ချရခြင်းရဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ ဆိုင်ရှင်စုန့် က ဦးလေးကွေ့ ကို အာရုံစိုက်ပြီး အသေးစိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့လို့ဖြစ်ပြီး အသေးစိတ်အချက်တစ်ခုကို သူ တွေ့ရှိခဲ့လို့ပါပဲ။ ဦးလေးကွေ့ ကျောမှာ သယ်လာတဲ့ ဓားဟာ လီမိသားစုရဲ့ ငယ်ရွယ်တဲ့သခင်မ လီလျန်အာ ပိုင်ဆိုင်တဲ့ ကျောက်စိမ်းရေဓား ဖြစ်နေလို့ပါပဲ!
ဘုရားသခင်ရေ၊ ကျောက်စိမ်းရေဓား ရဲ့ တန်ဖိုးက သူပေးလိုက်တဲ့ စကြာဝဠာလက်စွပ် ထက် အဆများစွာ ကျော်လွန်နေပါပြီ!
တကယ်လို့ ရှန်ထျန်း က ကျောက်စိမ်းရေဓား ကို သယ်ဆောင်ခွင့်ပေးရလောက်အောင် ဦးလေးကွေ့ ကို ယုံကြည်တယ်ဆိုရင်၊ သူ့ကို စကြာဝဠာလက်စွပ် တစ်ခု ပေးတာက ဘာများ အံ့သြစရာ ရှိသေးလဲ။
တစ်ဖက်မှာ စဉ်းစားကြည့်ရင် လီလျန်အာ က ရှန်ထျန်း ကို သူမရဲ့ ကျောက်စိမ်းရေဓား ကို ပေးခဲ့တယ်ဆိုတော့ သူတို့နှစ်ဦးကြားက ကောလာဟလတွေက အတုအယောင်တွေ မဟုတ်တာ သေချာသလောက်ပါပဲ။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လီမိသားစုဆိုတာ ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ရဲ့ အလွှမ်းမိုးဆုံး မြင့်မြတ်တဲ့ မိသားစုကြီး ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီမိသားစုမှာ နာမည်ကြီး ကျွမ်းကျင်သူတွေ ရှိပြီး၊ လျန်အာ နတ်သမီးရဲ့ ရွေးချယ်မှုကို ခံရတဲ့သူတိုင်းက အောင်မြင်မှုဆီကို အဆင့်မြင့်တက်မယ့် လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ ရှိနေမှာပါပဲ။
သူ့လို မိသားစုငယ်လေးက ဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေထဲက တစ်ယောက်ကိုမှ မထိရဲပါဘူး!
...
ဆိုင်ရှင်စုန့် သည် ထိုနုနုထွတ်ထွတ် အချက်အလက်များကို အသေးစိတ် စဉ်းစားမိလိုက်သောအခါ ရှန်ထျန်း အပေါ် ပို၍ပင် ယဉ်ကျေးရပေတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
ကွေ့ကုန်းကုန်း က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ၄,၀၀၀ အားလုံးကို စကြာဝဠာလက်စွပ် ထဲသို့ သိမ်းဆည်းနေစဉ် သူက ဘေးနားတွင် လေးစားစွာဖြင့် ရပ်နေခဲ့ပြီး အလွန်အမင်း သတိကြီးစွာဖြင့် သူတို့ကို လိုက်ပို့ပေးခဲ့လေတော့သည်။
ရှန်ထျန်း တို့အုပ်စု ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဆောင် မှ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် ဆိုင်ရှင်စုန့် ၏ အဝတ်အစားများမှာ ချွေးစေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ဒီလောက်ထိ ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ!
သူ့သားဖြစ်သူဆီသို့ ပြန်လှည့်လာပြီးနောက် သူသည် လူငယ်လေး ဆိုင်ရှင်စုန့် ၏ ဦးခေါင်းကို အားနဲ့ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။
“ကောင်းကောင်းနားထောင်စမ်း! ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် က မင်းကို စိတ်မဆိုးတော့ဘူးလို့ ငါယုံကြည်တယ်။ ငါတောင်းပန်ပါတယ်ကွာ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ သူနဲ့ ထပ်လမ်းချင်းဆုံခဲ့ရင် ကျေးဇူးပြုပြီး လေးစားသမှုရှိစမ်းပါ။ အကယ်၍ မဟုတ်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါ့လက်ချက်နဲ့ပဲ သေရလိမ့်မယ် မှတ်ပေတော့!”
လူငယ်လေး ဆိုင်ရှင်စုန့် မှာ စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ပေ။
...
အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ရှန်ထျန်း သည် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဆောင် တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။
တကယ်တမ်းတွင် သူသည် ထိုနေရာမှ ထွက်လာပြီးနောက်ပိုင်း၌ပင် ဆိုင်ရှင်စုန့် က သူ့ကို နှစ်လိုအားပါးအောင် မည်မျှ ကြိုးစားခဲ့သည်ကို အနည်းငယ်မျှပင် သတိမထားမိခဲ့ချေ။
သူ့တွင် အစဥ်အမြဲ ပီတိဖြာနေဆဲဖြစ်သော အချက်မှာ ဆိုင်ရှင်စုန့် နှင့် သူ့သားဖြစ်သူတို့က သူ့ကို မမှတ်မိလိုက်ကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
သူနှင့် ‘ကံကြမ္မာဆက်စပ်မှု’ ရှိသော ပထမအသုတ် လူ ၂၀ ထဲမှ လူလေးဦးမှာ ကံကောင်းခြင်း အခွင့်အလမ်းများကို အသီးသီး ရရှိပြီးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
နောက်ထပ် ကံကောင်းခြင်း အခွင့်အလမ်းများ ဘယ်နေရာတွင် ရှိမည်နည်းဆိုသည့် ညွှန်ပြချက်အရ ရှန်ထျန်း သည် မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် ၏ အရှေ့ဘက်ခြမ်းတွင် တည်ရှိသော ဖီးနစ်ဝိညာဉ်အဆောက်အအုံ ဆီသို့ ဦးတည် လျှောက်သွားခဲ့သည်။
သူ့မြင်ကွင်းအရဆိုလျှင် သူနှင့် ‘ကံကြမ္မာဆက်စပ်မှု’ ရှိသော လူ ၂၀ ထဲမှ သုံးဦးမှာ ဖီးနစ်ဝိညာဉ်အဆောက်အအုံ တွင် ၎င်းတို့၏ ကံကောင်းခြင်း အခွင့်အလမ်းများကို ဆုံတွေ့ကြလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှ စူးစမ်းမျှော်လင့်နေကြသည့် မျက်ဝန်းများကြားတွင် ရှန်ထျန်း သည် ထိုသုံးဦးကို ဦးဆောင်ကာ ဖီးနစ်ဝိညာဉ်အဆောက်အအုံ ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ နာရီပိုင်းအတွင်းမှာပင် ရှန်ထျန်း သည် သူမြင်ခဲ့ရသည့် ပုံရိပ်ယောင်များနှင့်အညီ သူတို့တစ်ဦးစီအတွက် သင့်လျော်မှန်ကန်သော ဝိညာဉ်သတ္တုရိုင်းများ များကို ရွေးချယ်ပေးခဲ့သည်။
ကြည့်ရှုနေသူများ၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ဝိညာဉ်သတ္တုရိုင်းများ သုံးခုကို လွှာဖြတ်ခဲ့ကြသည်။
ဖွင့်လိုက်ပြီ!
ဖွင့်လိုက်ပြီ!
ဖွင့်လိုက်ပြီ!
ပေါက်ပြီ!
ပေါက်ပြီ!
ပေါက်ပြီ!
ထွက်ပေါ်လာသမျှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ အားလုံးမှာ ၎င်းတို့ကို ရောင်းချခဲ့သည့် ဈေးနှုန်းထက် အနည်းဆုံး ဆယ်ဆ သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပို၍ တန်ဖိုးရှိနေကြသည်။
တကယ်တမ်းတွင် ဆိုင်က အရှုံးအကြီးဆုံး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည့် ဝိညာဉ်သတ္တုရိုင်းများ တစ်ခုမှာ မူလက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ရှစ်ခုသာ ဈေးသတ်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည့်အခါ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ စုစုပေါင်း ၁,၁၀၀ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး — ဤသည်မှာ ဆိုင်အတွက် မူလရောင်းဈေးထက် အဆတစ်ရာကျော် ပိုမို၍ အရှုံးပေါ်သွားခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်!
ဝယ်ယူသူအတွက်တော့ ဘယ်လောက်တောင် ကံကောင်းလိုက်တဲ့ အခွင့်အရေးလဲဗျာ!
ထိုအချိန်တွင် ထို ‘ကံစပ်သူ’ သုံးဦးလည်း သူတို့၏စီနီယာများ၏ သွန်သင်ဆုံးမမှုအရ ရှန်ထျန်း ၏ အမာခံနောက်လိုက်များ ဖြစ်လာကြတော့သည်။ သူတို့ ရရှိလာသမျှ၏ အနည်းဆုံး အဝက်ကို ရှန်ထျန်း အား ပေးအပ်ရန် ဇွတ်အတင်း တောင်းဆိုကြပြီး ရှန်ထျန်း က ငြင်းပယ်သည့်တိုင်အောင် ပြန်မယူဘဲ ငြင်းဆန်နေကြသည်။
ရှန်ထျန်း မှာ ဤကဲ့သို့သော အပြုအမူများကြောင့် အလွန်အမင်း ရောထွေးဆန်းကျယ်ပြီး အံ့သြနေမိတော့သည်။
အမှန်အတိုင်းပြောရရင်တော့ ကျွန်တော် တကယ် မလိုချင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဇွတ်ပေးနေတော့လည်း...
ဟီးဟီးဟီးဟီး~
...
ရှန်ထျန်း သည် ကျန်ရှိနေသေးသော ‘ကံစပ်သူ’ ၁၃ ဦးကို အခြားနေရာများသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကာ ဝိညာဉ်သတ္တုရိုင်းများ ပိုမိုဖွင့်လှစ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်အတွင်း ဖီးနစ်ဝိညာဉ်အဆောက်အအုံ အပြင်ဘက်မှ လူအများ အချင်းများရန်ဖြစ်နေကြသည့် အသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။
စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ရန်ဖြစ်နေကြသူများကို အုပ်စုနှစ်စု ခွဲခြားထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်အုပ်စုမှာ အဓိကအားဖြင့် ယောက်ျားလေးများဖြစ်ကြပြီး၊ အခြားတစ်အုပ်စုမှာမူ မိန်းကလေးများဖြင့် အများစု ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအုပ်စုနှစ်စုမှာ အချင်းချင်း ပြင်းထန်စွာ ငြင်းခုံရန်ဖြစ်နေကြသည်။ မှတ်သားစရာကောင်းသည်မှာ ယောက်ျားလေးများ အများစုပါဝင်သော အုပ်စုက ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို ထောင်မတ်ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး ထိုဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် ဤသို့ ရေးသားထားလေသည်—
“ငါတို့တွေ နတ်သမီးလေး ကို အမြဲတမ်း အားပေးထောက်ခံသွားမှာပါ!”