ခေါင်းစဉ် - အမှန်တကယ်တော့ ငါက ကံကြမ္မာရဲ့သားတော် မဟုတ်ပါဘူး – အခန်း ၂၀ - ကျေးဇူးပြုပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ဆက်မတွေးကြပါနဲ့တော့
"ဒါက မေတ္တာတရား မဟုတ်ဘဲ ဘာဖြစ်ရမှာလဲ။ ချစ်လှစွာသော ရှင်တို့အနေနဲ့ ကျွန်မရဲ့မိဘတွေကို ကြောက်နေစရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်မ ရှင့်ကို ကာကွယ်ပေးမယ်!" လီလျန်အာ က သူမ၏နတ်ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်၊ "အကိုကြီး၊ အကယ်၍သာ ရှင်သူ့ကို ကျွန်မနဲ့ဝေးရာကို အတင်းအကျပ် ထွက်သွားခိုင်းမယ်ဆိုရင် ကျွန်မ ဒီနေရာမှာတင် အဆုံးစီရင်လိုက်မှာနော်!"
သူမ၏ဆံပင်အဖျားလေးမှာ လေထဲတွင် ရူးသွပ်စွာ လွင့်ပျံနေသည်။
၎င်းမှာ ကံကြမ္မာ၏မတရားမှုကို တိုက်ထုတ်နေသည့် ဓားတစ်လက်နှင့်ပင် တူနေပေသည်။
လီချန်ကဲ့ နှင့် ရှန်ထျန်း တို့မှာ စကားပင်ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ အံ့အားသင့်လျက် ရှိနေကြသည်။
ရှန်ထျန်း တစ်ယောက် သူရောက်ရှိနေသည်မှာ တကယ်ရော ကျင့်ကြံခြင်းလောက ဟုတ်ရဲ့လားဟုပင် သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်မိတော့သည်။
အခုတော့ ဘာဆက်ဖြစ်ကြဦးမှာလဲ။
သတ္တုရိုင်းလောင်းကစားပညာရှင် အတုတစ်ယောက်ပြီးတော့ ရူးသွပ်နေတဲ့ ပရိသတ်မလေးတစ်ယောက်ကပါ ထပ်ပေါ်လာရလေချင်း။
အတိတ်တုန်းကဆိုလျှင် အိုင်ဒေါလ် (Idols) တွေအတွက် အသေခံကြတဲ့ ပရိသတ်တွေအကြောင်း ကြားဖူးတာတွေကို သူက ဟာသတစ်ခုလိုသာ သဘောထားခဲ့မိသည်။
အခုတော့ကြည့်ရတာ ဖေရီလျန်အာ ဆိုတာက အဲ့ဒီလိုလူစားမျိုးအတွက် အကောင်းဆုံးသဥ္ဇာဆောင် သာဓကတစ်ခု ဖြစ်နေပေတော့သည်။
သူတို့နှစ်ဦး ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည်မှာ ယခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်ပြီး နှစ်နာရီတောင် မပြည့်သေးပေ!
အစပိုင်းတုန်းကတော့ အကုန်လုံးသာမန်ပါပဲ၊ အဲ့ဒီနောက်မှာ 'အကိုကြီးရှန်' ဖြစ်လာပြီး၊ အဲ့ဒီနောက် 'ချစ်လှစွာသော' လို့ ပြောင်းသွားခဲ့သည်။ ယခုအခါမှာတော့ အချစ်အတွက်နဲ့ အသေခံကြတော့မတဲ့လား။
ဒါက လွန်လွန်းအားကြီးနေပါပြီ!
ဒီလောက်ရုပ်ချောနေမိတာ သူ့အပြစ်ပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။
ရှန်ထျန်း တစ်ယောက် သူကိုယ်တိုင် အလွန်ကြီးမားတဲ့ ဒုက္ခဆိုးကြီးထဲကို ရောက်သွားမှန်း ရိပ်မိလိုက်လေတော့သည်။
"ဒါဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ" လီချန်ကဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်၊ "ညီလာင်းရှန်၊ ခင်ဗျားမှာ ဆရာသမား ရှိနှင့်ပြီးပြီလား"
ရှန်ထျန်း က ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ "ကျွန်တော်က နိပွန်တောင်ပေါ်က မှောင်မိုက်ဂူဝှမ်းက ဖိတ်ထ်အရှင်သခင်ရဲ့ တပည့် ရှန်ထျန်း ပါပဲ။"
"ဖိတ်ထ်အရှင်သခင် ဟုတ်စွ။ ခင်ဗျား ဘာကြောင့် ဒီလောက်ကျွမ်းကျင်ရတယ်ဆိုတာ မဆန်းတော့ပါဘူး!" ရှန်ထျန်း ရဲ့ စကားကြောင့် လီချန်ကဲ့ ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ ပြန်တက်ကြွလာပုံရသည်။ "ခင်ဗျားရဲ့ဆရာသမားကော အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ"
ဘာလဲ။
ရှန်ထျန်း အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားလေတော့သည်။
ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ရဲ့ ‘ဆရာသမား’ ကို သိလို့လား။
တကယ်ရော ဖိတ်ထ်အရှင်သခင် ဆိုတာ ရှိလို့လား။
အခု ငါဘာလုပ်ရတော့မှာလဲ။
ဒီနေရာမှာတင် မိသွားတော့မှာလား။
ဒါဆိုရင်တော့ ငါ့ဘဝ ပြီးဆုံးသွားပြီပဲ။
ရှန်ထျန်း တစ်ယောက် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားလေတော့သည်!
ထိုစဉ် ရုတ်တရက် လီချန်ကဲ့ ၏အသံကို သူ၏နားအနီးတွင် တိုးတိုးလေး ကြားလိုက်ရသည်။ "မင်းကို သွေးကြောဖြတ် အသုံးမကျအောင် မလုပ်ချင်ဘူးဆိုရင် ငါနဲ့ပူးပေါင်းလိုက်စမ်းပါ။"
ရှန်ထျန်း လည်း ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားလေသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျွန်တော့်ဆရာက အခြေအနေ အရမ်းကောင်းပါတယ်။"
ဟျူးဂါးမိစ္ဆာကျမ်း သည် အလွန်ပြင်းထန်သော ပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ရှန်ထျန်း တွင် ၎င်းကိုသင်ယူရန် မည်သည့်အကြံမှ မရှိပေ။
"အရမ်းကောင်းတာပေါ့။" လီချန်ကဲ့ ပြုံးလာသည်။ "လျန်အာ၊ မင်းမသိချင်မှသိမယ်၊ ဖိတ်ထ်အရှင်သခင် ဆိုတာ ငါတို့အဖေရဲ့ အဟောင်းဆုံးမိတ်ဆွေတစ်ယောက်ပဲ။ သူတို့က အတိတ်တုန်းက အတူတူတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြဖူးတယ်။ သူတို့တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သိကျွမ်းလာတာ တော်တော်ကြာပြီ။"
လီလျန်အာ မှာ အလွန်အမင်း တွေဝေသွားသည်။ "ချစ်လှစွာသောရှင်၊ အဲ့ဒါ တကယ်ပဲလား။"
ရှန်ထျန်း စကားပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် လီချန်ကဲ့ က သတိပေးလိုက်သည်၊ "ငါ့အဖေက ချန်းဟီဓားဗုဒ္ဓဟူး, လီချန်လန် လေ။ ဖိတ်ထ်အရှင်သခင်က သူ့အကြောင်း အရင်ကပြောပြဖူးမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။"
လီချန်ကဲ့ က "ဟုတ်တယ်မလား" ဆိုသည့် စကားလုံးကို အထူးပင်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း လည်း ချက်ချင်းခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ "ချန်းဟီဓားဗုဒ္ဓဟူး ဟုတ်စွ။ သေချာပေါက်ပေါ့!"
"ကျွန်တော့်ဆရာက သူ့ရဲ့ဓားပညာကို အလွန်ချီးကျူးပြီး သူ့ရဲ့ကိုယ်ကျင့်တရားတွေကိုလည်း မကြာခဏ ချီးမွမ်းပြောဆိုလေ့ရှိပါတယ်။"
"ငါ့အဖေရဲ့ကိုယ်ကျင့်တရားကို ချီးမွမ်းတယ် ဟုတ်စွ။" လီလျန်အာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "တကယ်ပဲလား။"
လီချန်ကဲ့ က ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ အခြေအနေကို ဖုံးဖိရန် ကြိုးစားလိုက်သည်၊ "ငါတို့အဖေက အတိတ်တုန်းက လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်တယ်လို့ နာမည်ကြီးတယ်။ အခုတော့ အသက်ကြီးလာပြီဆိုတော့ နည်းနည်းပိုပြီး ခေါင်းမာလာပြီး ရန်လိုတတ်လာတာပေါ့။"
လီချန်ကဲ့ က ဆက်ပြောသည်၊ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ရှန်အကိုကြီးက ဖိတ်ထ်အရှင်သခင်ရဲ့ တပည့်ဖြစ်နေတာပဲ၊ မင်းအနေနဲ့ သူ့နဲ့ရှိတဲ့ သင်တို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးအတွက် ပူပန်နေစရာ မလိုတော့ပါဘူး။"
လီလျန်အာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။ "ဒါဆိုရင် ရှင်နဲ့အဖေက ကျွန်မတို့နှစ်ယောက် အတူတူတွဲနေတာကို သဘောတူတယ်ပေါ့။"
လီချန်ကဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အရှင်သခင်ဖိတ်ထ်နဲ့ ငါတို့က ရင်းနှီးတဲ့မိတ်ဆွေကောင်းတွေပါ။ သဘောတူတာပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆင်ခြင်ရမယ်နော်။ တခြားလူတွေ အထင်မှားစရာဖြစ်အောင် မလုပ်ရဘူး၊ သိလား။"
လီလျန်အာ စိတ်အေးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်တော့ လီချန်ကဲ့ က အကြံဉာဏ်ပေးလိုက်သည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ... မင်းနဲ့ ရှန်အကိုကြီးကို ငါကတော့ သဘောတူပေမယ့်၊ ငါတို့အရင်ဆုံး ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ကို ပြန်ကြရမယ်။"
လီလျန်အာ က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်၊ "ဘာလို့လဲ။"
လီချန်ကဲ့ က ပြန်ဖြေသည်၊ "မင်းမှာ ခုနစ်ပါးရတနာ ဖေရီကျောက်ဖရုံသီးအစေ့ ပါလာသေးတယ်လေ၊ မှတ်မိသေးလား။ တကယ်လို့ တခြား မိစ္ဆာ တွေနဲ့ ဘီလူးတွေသာ အဲ့ဒီအကြောင်း သိသွားမယ်ဆိုရင် မင်းတို့နဲ့ ရှန်အကိုကြီးကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်ကြလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ငါတောင် မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါမှမဟုတ် မင်းက သူ့နဲ့အတူတူ သေချင်သေးလို့လား။"
လီလျန်အာ က အမြန်ပင်ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
"အဲ့ဒါမှ ငါ့ညီမလိမ္မာလေးပေါ့။" လီချန်ကဲ့ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်၊ "ငါတို့ ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ကို ပြန်ပြီး အဲ့ဒီအစေ့ကို စိုက်ပျိုးကြရမယ်။ ပြီးရင် မင်း ရှန်အကိုကြီးနဲ့ ထပ်တွေ့လို့ရပြီ။"
"ရှန်အကိုကြီးက နိပွန်တောင်ကို ပြန်သွားပြီး ရွေးချယ်စရာသင့်တော်တဲ့နေ့တစ်နေ့မှာ သူ့ရဲ့ဆရာနဲ့အတူ ငါတို့အိမ်ကိုလာပြီး လက်ထပ်ခွင့်တောင်းလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် မင်းတို့ရဲ့အချစ်သက်သေက အပင်ပေါက်လာလိမ့်မယ်၊ ပြီးရင် မင်း ရှန်အကိုကြီးနဲ့ လက်ထပ်လို့ရပြီလေ! ဒါအရမ်းကောင်းတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူးလား။"
လီချန်ကဲ့ ၏ စကားများမှာ အလွန်ပင်ယုံကြည်ထိုက်နေသဖြင့် ရှန်ထျန်း ပင်လျှင် သူပြောသည်များကို အမှန်ဟု ယုံကြည်သွားမတတ် ဖြစ်သွားရသည်!
ရှန်ထျန်း ၏ စိတ်ထဲတွင် လီချန်ကဲ့ က စကားပြောစစ်ခင်းရာတွင် အသန်ဆုံးပင်တည်း!
လီလျန်အာ လှည့်လာပြီး ရှန်ထျန်း ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှန်အကိုကြီး၊ ရှင် ကျွန်မတို့ရဲ့ ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ကို သေချာပေါက်လာခဲ့ရမယ်နော်!"
လီလျန်အာ နောက်ဆုံးတွင် နားဝင်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်တော့ လီချန်ကဲ့ လည်း စိတ်အေးသွားရသည်။ သူ့တာဝန်ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ ကျန်တာကိုတော့ သူတို့၏မိဘများ လက်ထဲသို့သာ ပုံချလိုက်တော့မည်။
အနည်းဆုံးတော့ သူ၏ညီမလေးကို အိမ်သို့လုံလုံခြုံခြုံ ပြန်ခေါ်လာနိုင်ခဲ့ပြီ။ အဖေဖြစ်သူက ၎င်းကို မည်သို့ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းမည်ဆိုသည်ကတော့ သူ့ပြဿနာ မဟုတ်တော့ပေ။
တကယ်လို့ သူ့အမေသာ မေးလာခဲ့ရင်တောင် သူအပြစ်တင်ခံရတော့မည် မဟုတ်ပေ!
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီ ရှန်အို က တကယ်ပဲ ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ကို သွားဝံ့ပြီး အဲ့ဒီဘိုးတော်ရဲ့ဓားအောက်မှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ သူ့ကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးလိုက်တာ မမှားပါဘူး။
သူ့မှာ အဲ့ဒီလောက်ရဲစွမ်းသတ္တိ ရှိပါ့မလား။
လီချန်ကဲ့ က ရှန်ထျန်း ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။
ငါတို့အဖေ သူ့ကို ဘယ်လိုတွေရိုက်နှက်ဆုံးမမလဲဆိုတာကို ကြည့်ရမယ့်အချိန်ကို တကယ်ကို စောင့်မျှော်နေမိပါရဲ့။ သူက ငါ့ထက်တောင် အများကြီးပိုကြမ်းသေးတယ်!
...
ရှန်ထျန်း က လီလျန်အာ ၏မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ကာ သေချာပေါက်ရောက်လာမည်ဟု ကတိပေးလိုက်သည်။
တိကျတဲ့ရက်စွဲမှ မရှိတာ၊ နှစ် ၁၀၀ ကြာမှသွားရင်တောင် ဒါကလိမ်တာ မဖြစ်တော့ဘူးပေါ့။
ကျင့်ကြံခြင်းလောကကြီးတွင် နှစ် ၁၀၀ ဆိုသည်မှာ အလွန်တရာရှည်လျားလှသည့် ကာလတစ်ခုတော့ မဟုတ်ပေ။
ရှန်ထျန်း အနေဖြင့် လီချန်ကဲ့ နှင့် လီချန်လန် တို့ကို မည်သို့မျှ အနိုင်မယူနိုင်သေးသမျှကာလပတ်လုံး ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း သို့ ခြေချမိမည် လုံးဝမဟုတ်ပေ။
သူ့ရဲ့လက်ရှိ မကောင်းတဲ့ကံကြမ္မာနဲ့ဆိုရင် အဲ့ဒါက အလွန်တရာတုံးအတဲ့ လုပ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ အဲ့ဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ!
လီချန်ကဲ့ ခဏတာရပ်တန့်သွားပြီးနောက် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အလယ်တွင် စိမ်းလဲ့လဲ့ဓားပုံ ရုပ်ထိုးထားသည့် ငွေရောင်တံဆိပ်ပြားတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ 'လီ' ဟူသောစာလုံး ရေးထိုးထားသည်။
"ကိစ္စတွေအားလုံး ပြီးပြတ်သွားပြီဆိုတော့ ငါလည်း ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ တစ်ခုခုပြန်ပေးရမှာပေါ့။ ဒါက ငါ့အဖေ သန့်စင်ပေးထားတဲ့ ဓားသခင်တံဆိပ် တစ်ခုပဲ။ အဲ့ဒီထဲမှာ အစောပိုင်းနတ်သွေးကြောအဆင့် (Nascent Soul) ဓားသခင်ကြီးတစ်ပါးရဲ့ စွမ်းအားကို အလုံပိတ်သိမ်းဆည်းထားတယ်။ မင်းရဲ့သွေးတစ်စက်ချလိုက်တာနဲ့ ဒါက မင်းပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။
"ဒီတံဆိပ်ပြားထဲမှာ အသံလွှင့်စွမ်းအင်ကွန်ရက်အစီအရင်တစ်ခုလည်း ပါရှိပါတယ်။ မင်းဒုက္ခရောက်တဲ့အခါ ငါ့ကိုလှမ်းခေါ်လို့ရတယ်။ ခုနစ်ပါးရတနာ ဖေရီကျောက်ဖရုံသီးအစေ့လောက် တန်ဖိုးမကြီးပေမယ့် ဒါက ကျေးဇူးတင်လက်ဆောင်သက်သက်ပါပဲ!
"အခုကစပြီး ဒါမင်းပိုင်တာပဲ!"
ရှန်ထျန်း သိလိုက်သည်မှာ ဤသည်မှာ ထိုအစေ့အတွက် ပြန်ပေးသည့် 'လက်ဆောင်ပြန်' ဖြစ်ပေသည်။ ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ၏ လီမိသားစုမှာ ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် အလွန်နာမည်ကြီးသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့က ဤကံကောင်းထောက်မမှုကြီးကို အလကားသီးသန့်ယူသွားကြမည် မဟုတ်ပေ။
...
ကျင့်ကြံခြင်းလောကရှိ ဓားသခင်တံဆိပ် ဆိုသည်မှာ အလွန်တရာအဖိုးတန်သော ရတနာတစ်ပါး ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းက ရှန်ထျန်း အတွက် ခုနစ်ပါးရတနာ ဖေရီကျောက်ဖရုံသီးအစေ့ထက် ပို၍ပင်အသုံးဝင်လှသည်။ မီးနိုင်ငံ ၏ဘုရင်ဖြစ်သော ရှန်ထျန်း ၏အဖေပင်လျှင် ရွှေမာလာအဆင့် (Golden Core) ထိပ်သီးအဆင့်သာ ရှိသေးသည်။
သူသည် ဤတံဆိပ်ပြားကိုအသုံးပြု၍ နတ်သွေးကြောအဆင့် (Nascent Soul) ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးကို ခေါ်ယူနိုင်ပေသည်။ သူသာ လွန်လွန်ကဲကဲမလုပ်မိသမျှကာလပတ်လုံး မီးနိုင်ငံ တွင် မည်သည့်အရာကိုမျှ ကြောက်စရာမလိုတော့ပေ။
အဲ့ဒီလောက်တောင် အဖိုးတန်တာပဲ!
လီမိသားစုကတော့ ရတနာတစ်ခုကို ဒီအတိုင်းလွယ်လွယ်ကူကူ ပေးလိုက်တာနဲ့တင် အလွန်ရက်ရောလှပေသည်။
ရှန်ထျန်း လောကကြီး၏မမျှတမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ!"
ရှန်ထျန်း က ဓားသခင်တံဆိပ် ကို လက်ခံရယူလိုက်ပြီး လီလျန်အာ ကို ပြောလိုက်သည်၊ "မင်းရဲ့ဓားကို ခဏလောက် ငှားသုံးလို့ရမလား။"
လီလျန်အာ ၏မျက်နှာလေး ရဲသွားသည်။
"ကျွန်မရဲ့အဖေက ကျွန်မရဲ့အသက် ၁၆ နှစ်ပြည့် မွေးနေ့လက်ဆောင်အနေနဲ့ ဒီဓားကိုပေးခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ချစ်လှစွာသောရှင်က လိုချင်တယ်ဆိုရင် ဒါကို အချစ်လက်ဆောင်အနေနဲ့ ရှင့်ကိုပေးမယ်လေ!"
"..."
ဘာကြီးလဲကွ။
ငါက သွေးတစ်စက်ယူဖို့ လက်ညှိုးကို ခဏလှီးဖို့ ဓားငှားတာပါဟ!
သွားနဲ့ကိုက်ဖို့က သန့်ရှင်းရေးအရ မသင့်တော်လို့လေ!
တောင်းပန်ပါတယ်၊ အာရုံမလွန်ကြပါနဲ့တော့!