အခန်း (၂) - အလွန်ကံကောင်းသော နန်းတွင်းအစေခံတစ်ဦး
မီးနိုင်ငံ ၏ နန်းတွင်း၌ ရှန်ထျန်း အလုပ်သင်နန်းတွင်းအစေခံအဖြစ် ရောက်ရှိလာသည်မှာ တစ်လပင် မပြည့်သေးပေ။
သူသည် လမ်နန်းတော် တွင် တာဝန်ကျသည်။ လမ်နန်းတော် သည် အလွန်ကြီးမား၍ ခမ်းနားလှသည်။ ထိုနေရာတွင် တာဝန်ခံအဖြစ် ရှိနေသူမှာ ကွေ့ကုန်းကုန်း ဖြစ်သည်။ ကွေ့ကုန်းကုန်း သည် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သူဖြစ်ပြီး အလွန်ပင် သဘောကောင်းသူဟု နာမည်ကြီးသည်။ အခြားသော နန်းတွင်းအစေခံငယ်လေးများက သူ့ကို လေးစားသမှုဖြင့် ဦးလေးကွေ့ ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။
တစ်နေ့တွင် ကွေ့ကုန်းကုန်း က ရှန်ထျန်း ကို ခေါ်လိုက်သည်။
"ရှန်ထျန်း ရေ၊ ဒီနေ့ မင်းအတွက် အလုပ်တစ်ခုရှိတယ်။ လန်ကွေ့ဖေး ဆီကို ဒီပစ္စည်းတွေကို သွားပို့ပေးလိုက်ပါ။"
ကွေ့ကုန်းကုန်း လက်ထဲတွင် ပန်းထိုးထားသော အဖြူရောင်မြွေပွေးဝတ်ရုံ နှင့် ရွှေရောင်ဖိနပ် တို့ ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့မှာ အလွန်တန်ဖိုးကြီးသည့် ပစ္စည်းများဖြစ်ကြောင်း ရှန်ထျန်း က သိလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့၊ ဦးလေးကွေ့။ ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း သွားပို့လိုက်ပါ့မယ်။"
ရှန်ထျန်း သည် ထိုပစ္စည်းများကို ဂရုတစိုက် ကိုင်တွယ်ကာ လန်ကွေ့ဖေး ၏ နေအိမ်သို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ လမ်းတွင် သူသည် မင်းသား ၁၃ နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။ မင်းသား ၁၃ သည် အလွန်မာန်မာနကြီးသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။
"ဟေ့ကောင်၊ မင်းလက်ထဲက အဲ့ဒါတွေက ဘာတွေလဲ။"
မင်းသား ၁၃ က မေးလိုက်သည်။ ရှန်ထျန်း သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ဖြေလိုက်သည်။
"ဒါတွေက လန်ကွေ့ဖေး အတွက် ပို့ပေးရမယ့် ပစ္စည်းတွေပါ၊ မင်းသား။"
မင်းသား ၁၃ သည် ရှန်ထျန်း ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဘာမှမပြောဘဲ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။ ရှန်ထျန်း သည် အသက်ရှူမှားလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။
သူ လန်ကွေ့ဖေး ၏ နေရာသို့ ရောက်သောအခါ၊ ထိုနေရာတွင် နာရူတို နှင့် တူသော ရုပ်ရည်ရှိသည့် အစေခံတစ်ဦးက သူ့ကို ကြိုဆိုသည်။
"မင်းက ဦးလေးကွေ့ ပို့လိုက်တဲ့သူပေါ့နော်။ ပစ္စည်းတွေကို ဒီမှာ ထားခဲ့လိုက်ပါ။"
ရှန်ထျန်း သည် ပစ္စည်းများကို စနစ်တကျ ချထားပေးပြီးနောက် ပြန်လှည့်ထွက်ခဲ့သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို အလွန်ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားမိသည်။ လမ်နန်းတော် တွင် အသက်ရှင်သန်ရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲသော်လည်း သူသည် အဆင်ပြေပြေနှင့် အလုပ်ကိစ္စကို ပြီးမြောက်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ရှန်ထျန်း မသိလိုက်သည်မှာ၊ သူ၏ ကံကြမ္မာသည် ပြောင်းလဲစပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။
ရှန်ထျန်း သည် သူ၏ ခုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး “ဦးလေးကွေ့! ငါ အခုချက်ချင်း ရေချိုးချင်တယ်! ငါ အပြင်နည်းနည်း လမ်းလျှောက်ထွက်ဦးမယ်!” ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။
“မင်းသား၊ ကျွန်တော်မျိုး ရေချိုးဖို့ အဆင်သင့်ပြင်ပေးပါ့မယ်။”
ကွေ့ကုန်းကုန်း သည်လည်း ထိုစကားကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။ မင်းသားသည် တစ်လလုံးလုံး ခုတင်ပေါ်တွင်သာ လဲလျောင်းနေခဲ့ရသဖြင့် သူသည် မင်းသားအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
အတိတ်ကာလကဆိုလျှင် မင်းသား ၁၃ သည် ခန္ဓာကိုယ်တွင်း စွမ်းအင်လမ်းကြောင်းများ ပျက်ယွင်းသည့် အခြေအနေ (Qi Deviation) ဖြစ်တိုင်း အလွန်စိတ်ထိခိုက်တတ်သည်။
သူသည် အနည်းငယ်မျှ ပြန်လည်သက်သာလာသည်နှင့် ခုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ စွမ်းအင်ကျင့်စဉ်အသစ်များကို ရှာဖွေပြီး ဆက်လက်ကျင့်ကြံရန် ကြိုးစားလေ့ရှိသည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မင်းသား ၁၃ — မဟုတ်တော့ပါ၊ ရှန်ထျန်း — သည် ခုတင်ပေါ်တွင်သာ ငြိမ်ငြိမ်လေးနေခဲ့သဖြင့် ကွေ့ကုန်းကုန်း မှာ အစပိုင်းတွင် အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရနေခဲ့သည်။
‘မင်းသားက နောက်ဆုံးတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို တန်ဖိုးထားတတ်သွားပြီ။ လန်ကွေ့ဖေး လည်း နောက်ဆုံးတော့ စိတ်အေးချမ်းရတော့မှာပါ။’
သို့သော် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကွေ့ကုန်းကုန်း တစ်ယောက် ထိုအခြေအနေမှာ ရိုးရှင်းသည်မဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်လာသည်။
မင်းသားက သတိထားလွန်းနေသည်!
ခုတင်ပေါ်တွင် အနားယူပြီး ဟိုဟိုဒီဒီ မသွားလာခြင်းသည် ကောင်းသောကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူက ခုတင်ပေါ်မှ လုံးဝ မဆင်းခဲ့သည်မှာ အိမ်သာသွားဖို့ပင် မဟုတ်ပါလော?
သူ့မှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ? သူက ခုတင်နဲ့ အမြစ်တွယ်နေတာလား?
တစ်လလုံးလုံးတွင် ရှန်ထျန်း သည် ရုတ်တရက် အလွန်သတိကြီးသူ ဖြစ်လာသည်။ ၎င်းမှာ လုံးဝ ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေပင်ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ရှန်ထျန်း သာ ရေချိုးရန်နှင့် အပြင်ထွက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း မရှိပါက ကွေ့ကုန်းကုန်း သည် နန်းတွင်းသမားတော်ကို ခေါ်ရန်ပင် စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ဤတစ်ကြိမ် စွမ်းအင်လမ်းကြောင်း ပျက်ယွင်းမှုကြောင့် မင်းသား၏ ဦးနှောက် ထိခိုက်သွားလေသလားဟု သူ သံသယဝင်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
မကြာမီပင် ရှန်ထျန်း သည် ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးနောက် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ သူသည် ဆံပင်ကို ထုံးဖွဲ့ကာ ပန်းထိုးထားသော အဖြူရောင်မြွေပွေးဝတ်ရုံ ကို ဝတ်ဆင်ပြီး ရွှေရောင်ဖိနပ် ကို စီးလိုက်သည်။
မှန်ထဲတွင် ပေါ်နေသည့် သူ့ပုံရိပ်ကို ကြည့်ကာ ရှန်ထျန်း တစ်ယောက် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူ၏ ရုပ်ရည်သည် အလွန်ပင် ခန့်ညားပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိလှပေသည်!
သာ၍သာ သူသည် ၂၁ ရာစုတွင် ရှိနေသေးပါက၊ ဤရုပ်ရည်ဖြင့် အလုပ်လုပ်စရာပင် လိုတော့မည်မဟုတ်ဘဲ နှစ်ပေါင်း ၂၀ စာလောက် သက်သာသွားနိုင်သည်!
မဟုတ်သေးပါ၊ နှစ်ပေါင်း ၂၀၀ စာလောက် သက်သာသွားနိုင်သည်!
တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာမှာ သူ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် ရှိနေသည့် အရိပ်အယောင်မှာ ယခင်ကအတိုင်း အနက်ရောင်သန်းနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ထိုအလင်းဝိုင်းကြောင့် သူ၏ ဖြူဖွေးသည့် မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် ညိုမိုင်းသွားသလို ဖြစ်နေသည်။
‘ဒီအနက်ရောင် အလင်းဝိုင်းကို ဖယ်ရှားဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှာမှကို ဖြစ်မယ်။’ ဟု ရှန်ထျန်း တွေးလိုက်သည်။ ‘ကျိန်စာတိုက်ထားသလို ဖြစ်နေတဲ့ ဒီအနက်ရောင်ထက်စာရင် ဘယ်အရောင်မဆို ပိုကောင်းမှာ အသေအချာပဲ!’
...
သူသည် မိမိ၏ ပြဿနာများကို တွေးတောနေရင်းမှပင် လမ်နန်းတော် မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
ရှန်ထျန်း နန်းတော်အတွင်း လမ်းလျှောက်လာသည့်အခါ မည်သူမျှ သူ့အနီး ပေ ၁၀ ပတ်လည်အတွင်း ရောက်လာရဲသူ မရှိပေ။ နန်းတွင်းအစေခံများနှင့် နန်းတွင်းသူများပင်လျှင် မင်းသား ၁၃ ကို မြင်သည်နှင့် ထွက်ပြေးကြသည်။
ရှန်ထျန်း မှာမူ ဤသို့သော တုံ့ပြန်မှုများကြောင့် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည်။
ဒီကောင်လေးက ပြီးခဲ့တဲ့ ၁၆ နှစ်လုံးလုံး ဘယ်လိုများ အသက်ရှင်သန်လာခဲ့တာလဲ?
ရှန်ထျန်း သည် မင်းသား ၁၃ အတွက် သနားစိတ်ဝင်မိသည်။ လမ်နန်းတော် မှ ထွက်လာသည်မှာ မိနစ်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း၊ လူတိုင်းက သူ့ကို ကြည့်နေသည့် အကြည့်များကြောင့် သူ အသက်ရှူပင် ကျပ်လာသလို ခံစားရသည်။ မင်းသား ၁၃ သည် ဤအခြေအနေမျိုးကို ၁၆ နှစ်လုံးလုံး ဘယ်လိုများ သည်းခံလာခဲ့ပါသနည်း။
နောက်ဆုံးတွင် မင်းသားသည် မိမိကိုယ်ကို လက်လျှော့လိုက်မည့်အစား သူ သေဆုံးမည့်နေ့အထိ ကံကြမ္မာကို ဆက်လက် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် မကောင်းသော လမ်းကြောင်းသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည့် လက္ခဏာမျိုးလည်း မတွေ့ရပေ။
သူသည် အန်နီမီ ဇာတ်ကောင် နာရူတို နှင့် အလွန်ပင် တူညီနေသည်!
...
နန်းတော်အတွင်း လမ်းလျှောက်နေရင်း ရှန်ထျန်း သည် အခြားသူများ၏ ခေါင်းထက်တွင်လည်း အလင်းဝိုင်းများ ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
နန်းတွင်းအစေခံများနှင့် နန်းတွင်းသူ အများစုတွင် အရောင်ဖျော့ဖျော့လင်းနေသည့် အဖြူရောင် အလင်းဝိုင်းများ ရှိကြသည်။ ၎င်းမှာ သာမန်ဖြစ်ပြီး သူတို့အတွက် ထူးထူးခြားခြား ကောင်းမွန်သည့် ကိစ္စမျိုး ဖြစ်လာစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
ရာထူးအနည်းငယ် ပိုမြင့်သည့် နန်းတွင်းအစေခံများနှင့် နန်းတွင်းသူများ၏ အလင်းဝိုင်းမှာ ပို၍ တောက်ပသည်။ မီးဖိုချောင်ဌာန၊ အဝတ်အစားဌာန၊ မွေးမြူရေးဌာနတို့ကဲ့သို့သော ခေါင်းဆောင်ရာထူး ရရှိထားသည့် အစေခံများတွင်မူ အလင်းဝိုင်းမှာ အနည်းငယ် စိမ်းလန်းသော အရောင်ရှိသည်။ ကွေ့ကုန်းကုန်း ကဲ့သို့ပင်၊ ၎င်းမှာ အသက်ဝင်သော အရောင်မျိုး ဖြစ်သည်။
ဆိုတော့ အနက်ရောင်ဆိုတာ ကံဆိုးခြင်း၊ အဖြူရောင်ဆိုတာ သာမန်လူ၊ ပြီးတော့ အစိမ်းရောင်ဆိုတာ ကံကောင်းခြင်းပေါ့?
ဒါ ဘယ်လို စနစ်မျိုးလဲ?
လေးရွက်ပါတဲ့ ကလိုဗာပင်လိုမျိုး အစိမ်းရောင်လား?
အရောင်အလိုက် သတ်မှတ်ချက်များကြောင့် ရှန်ထျန်း စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။
အရမ်းကို ဆိုးရွားလှသည်။
...
ရုတ်တရက် ရှန်ထျန်း သည် အလွန်ထူးဆန်းသည့် လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူသည် အလွန်သာမန်ကျသည့် နန်းတွင်းအစေခံငယ်လေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ အဝတ်အစားများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် နန်းတွင်းတွင် အနိမ့်ဆုံး ရာထူးဖြစ်သည့် လက်ထောက်အစေခံမျှသာ ဖြစ်ကြောင်း သိသာသည်။ သူသည် ဖြူဖျော့ပြီး သနားစရာကောင်းကာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသည့် ပုံစံမျိုး ရှိသည်။
သို့သော် ရှန်ထျန်း ကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်မှာ ထိုအစေခံငယ်၏ ခေါင်းထက်တွင် ရှိနေသည့် အလင်းဝိုင်းမှာ အနက်ရောင်၊ အဖြူရောင် သို့မဟုတ် အစိမ်းရောင် မဟုတ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ အနီရောင် ဖြစ်နေသည်! နေမင်းငယ်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် တောက်ပသော ရောင်ခြည်များ ဖြာထွက်နေသည်။
ရှန်ထျန်း ၏ အမြင်တွင် ကမ္ဘာလောကကြီးတစ်ခုလုံးသည် ဤအစေခံငယ်လေးကို ဗဟိုပြုနေသလိုပင်။
သူနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ရှန်ထျန်း ၏ အနက်ရောင် အလင်းဝိုင်းမှာ သူ၏ မျက်နှာသည် အလွန်ခန့်ညားနေသော်လည်း ရုပ်ဆိုးလွန်းနေသည်။
ရာထူးနိမ့်သည့် အစေခံတစ်ယောက်က ဘာကြောင့် ဒီလောက်တောက်ပတဲ့ အလင်းဝိုင်းမျိုး ရှိနေရတာလဲ!?
သူက ကံကြမ္မာရဲ့ ကောင်းချီးကို ခံထားရသူများလား?
ရှန်ထျန်း ၏ စူးစိုက်ကြည့်မှုကြောင့် ထိုအစေခံငယ်၏ အရေပြားပေါ်တွင် ကြက်သီးများ ထလာသည်။
သူသည် ဤနေရာသို့ ရောက်သည်မှာ မကြာသေးသော်လည်း မင်းသားအကြောင်း မကောင်းသည့် သတင်းစကားများကို ကြားဖူးထားသည်။
မင်းသား ၁၃ သည် မီးနိုင်ငံ တွင် အကံဆိုးဆုံးသူဟု ပြောကြသည်။ သူ့အနီးသို့ မကပ်မိစေရန် သတိပေးထားသည်။ မဟုတ်ပါက ကြီးမားသည့် အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရနိုင်သည်!
“မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ၊ မင်းသား။” ထိုအစေခံသည် ရှန်ထျန်း ကို အမြန် ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်သွားရန် ကြိုးစားသည်။
သို့သော် ရှန်ထျန်း က သူ့ကို ထွက်သွားခွင့် မပေးပေ။
“မင်း! ဒီကို လာခဲ့။”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အစေခံမှာ အလွန်ပင် ကြောက်လန့်သွားသည်။
တကယ်လား?
မင်းသား ၁၃ က ငါ့ကို လာခဲ့ခိုင်းတာလား?
ကူညီကြပါဦး!
ငါက သာမန်အစေခံတစ်ယောက်ပါ။ ငါ ဘာမှ မလုပ်မိပါဘူး။
မင်းသားရဲ့ ကံဆိုးမှုက ပေ ၁၀ ပတ်လည်အထိ ကူးစက်တတ်တယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။
လူတွေက ငါ့ကို ဝိုင်းပယ်ကြလိမ့်မယ်၊ ငါ့အသက်လည်း အန္တရာယ်ရှိသွားလိမ့်မယ်။
ငါသာ အနီးကပ်သွားရင် သေမှာပဲ!
ဒါပေမဲ့ ငါ မလိုက်နာရင်ကော၊ ပိုမြန်မြန် သေသွားမလား?
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါတော့ သေပြီ...
ထိုအစေခံငယ်လေးမှာ ငိုရတော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသည်။
“မင်းရဲ့နာမည်က ဘယ်သူလဲ။” ရှန်ထျန်းက အေးဆေးစွာ မေးလိုက်သည်။
ထိုအစေခံငယ်လေးမှာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ရီနေပြီး မျက်ရည်များပင် ဝဲလာမိသည်။ သူသည် မင်းသား ၁၃ ၏ အနီးသို့ မကပ်ရဲသော်လည်း ငြင်းဆန်ရန်လည်း မဝံ့ရဲပေ။ သူသည် ခေါင်းကို အောက်သို့ ငုံ့ထားရင်း တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ကျွန်… ကျွန်တော်မျိုးနာမည်က ရှောင်ဂွေပါ မင်းသား။”
ရှန်ထျန်းသည် ထိုအစေခံငယ်၏ ခေါင်းထက်တွင် တောက်ပနေသည့် အနီရောင်အလင်းဝိုင်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေရင်း စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။ ‘ရှောင်ဂွေတဲ့လား။ နာမည်ကလည်း ရိုးရှင်းလွန်းလှချည်လား။ ဒါပေမဲ့ ဒီအနီရောင်အလင်းဝိုင်းကတော့ တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ။’
ရှန်ထျန်းသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ရှောင်ဂွေ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရှောင်ဂွေမှာ သေလုမတတ် ကြောက်လန့်သွားသည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို တင်းတင်းမှိတ်ထားပြီး ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျတော့မည်ကို စောင့်မျှော်နေမိသည်။ သို့သော် သူမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း မည်သည့်ဆိုးကျိုးမှ ဖြစ်မလာပေ။ သူသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။
ရှန်ထျန်းက သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေဆဲပင်။
“မကြောက်ပါနဲ့။ ငါက မင်းကို ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး။ မင်း ဒီနေ့ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြပေးနိုင်မလား။”
ရှောင်ဂွေမှာ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် တွေဝေသွားသည်။ သူသည် ခပ်တိုးတိုးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်မျိုး… ကျွန်တော်မျိုး ဒီနေ့ အမှိုက်ပုံဘက်မှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့တာပါ။ ပြီးတော့… ပြီးတော့ နန်းတော်နောက်ဖေးလမ်းကြားက စွန့်ပစ်ထားတဲ့ ပစ္စည်းဟောင်းတွေကြားမှာ တစ်ခုခုတွေ့မလားဆိုပြီး ရှာကြည့်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဘာမှ မတွေ့ခဲ့ပါဘူး။”
ရှန်ထျန်း၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ ‘အမှိုက်ပုံမှာ ရှာတာလား။ ဒါက ကံကောင်းခြင်းရဲ့ အစပျိုးခြင်းပဲ ဖြစ်ရမယ်။’
သူသည် ရှောင်ဂွေကို ဆက်လက် စူးစိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။ ထိုအနီရောင်အလင်းဝိုင်းသည် ပို၍ပင် တောက်ပလာပြီး ရှန်ထျန်း၏ မျက်စိပင် ကျိန်းစပ်လာသည်အထိ ဖြစ်လာသည်။
‘ဒီလူက ကံကောင်းခြင်းရဲ့ အထွတ်အထိပ်မှာ ရှိနေတာပဲ။ ငါသာ သူ့အနားမှာ ကပ်နေရင် ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းအချို့ကို ကူးစက်ယူနိုင်ရင်… ငါ့ရဲ့ အနက်ရောင် အလင်းဝိုင်းကို ဖယ်ရှားနိုင်မလား။’
ရှန်ထျန်းသည် ရှောင်ဂွေကို ကြည့်ကာ ဖော်ရွေစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ရှောင်ဂွေ၊ ဒီနေ့ကစပြီး မင်း ငါ့ရဲ့ အနီးကပ်အစေခံအဖြစ် တာဝန်ယူရမယ်။ ငါ့ရဲ့ လမ်နန်းတော် ကို ပြောင်းရွှေ့လိုက်တော့။”
ရှောင်ဂွေမှာ ကြားလိုက်ရသည့်စကားကြောင့် အံ့အားသင့်လွန်း၍ ပါးစပ်ပင် ဟသွားသည်။
“ဗျာ… မင်းသား၊ ဒါ… ဒါ တကယ်လား။”
သူသည် နန်းတော်အတွင်း အနိမ့်ဆုံး အဆင့်ရှိသူတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး မင်းသား ၁၃ ၏ နန်းတော်သို့ ပြောင်းရွှေ့ရမည်ဆိုသည်မှာ ယုံနိုင်စရာမရှိအောင်ပင် ကံကောင်းခြင်း ဖြစ်သည်။
ရှန်ထျန်းသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။ မင်း ငါ့အနားမှာ နေရမယ်။ ငါပြောတာကို နားထောင်ရင် မင်းအတွက် အကျိုးရှိစေရမယ်။”
ရှန်ထျန်း၏ အပြုံးသည် မည်မျှပင် နူးညံ့နေပါစေ၊ ရှောင်ဂွေအတွက်မူ ၎င်းမှာ ကံကြမ္မာ၏ အလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
ရှောင်ဂွေသည် ရှန်ထျန်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မင်းသား ၁၃ ၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်မိသည်။ ထိုမျက်နှာတွင် မည်သည့် လှည့်စားလိုသည့် အရိပ်အယောင်မျှ မရှိဘဲ အလွန်ပင် ရိုးသားတည်ငြိမ်နေသည်။
“ကျွန်တော်မျိုး… ကျွန်တော်မျိုး တကယ်ပဲ မင်းသားရဲ့ နားမှာ နေရမှာလား။ ကျွန်တော်မျိုးက အစေခံအဆင့်နိမ့်လေးပါ… မင်းသားကို အကူအညီဖြစ်စေဖို့ဆိုတာ…” ရှောင်ဂွေ၏ အသံမှာ တုန်ရီနေသည်။
ရှန်ထျန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ပခုံးကို ထပ်မံပုတ်လိုက်သည်။ “မင်းက ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်မယ့်သူပဲ။ မင်းရဲ့ ကံကောင်းခြင်းတွေက ငါ့အတွက် အရေးကြီးတယ်။ မင်းကို ဒီနေရာမှာ ထားခဲ့ရင် ငါ့ရဲ့ အနက်ရောင် ကံကြမ္မာတွေက ပိုဆိုးလာလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် မင်း ငါ့အနားမှာပဲ ရှိနေရမယ်။ နားလည်လား။”
ရှောင်ဂွေမှာ ထိုစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို အပြည့်အဝ နားမလည်သော်လည်း မင်းသား ၁၃ ၏ အမိန့်ကို ငြင်းဆန်ရန် မဝံ့ရဲပေ။ သူသည် ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ကတိပေးလိုက်သည်။
“မင်းသား အမိန့်အတိုင်းပါပဲ။ ရှောင်ဂွေဟာ ဒီနေ့ကစပြီး မင်းသားရဲ့ သစ္စာရှိအစေခံဖြစ်ပါ့မယ်။”
ရှန်ထျန်း ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ရှောင်ဂွေ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ အနီရောင်အလင်းဝိုင်းမှာ ပို၍ပင် တောက်ပလာသည်ကို သူမြင်နေရသည်။ ထိုအလင်းဝိုင်းသည် ရှန်ထျန်း၏ အနက်ရောင် ကံကြမ္မာကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားမည့်ပုံပင်။
“ကောင်းပြီ၊ အခုပဲ ငါ့ရဲ့ လမ်နန်းတော် ကို လိုက်ခဲ့တော့။”
ရှန်ထျန်းသည် ရှောင်ဂွေကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။ ထိုနေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် အခြားအစေခံများမှာမူ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ အံ့ဩတကြီး ဖြစ်နေကြသည်။
“မင်းသား ၁၃ က အစေခံငယ်လေးကို သူ့နန်းတော်ကို ခေါ်သွားတာလား။ ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ။”
“ရှောင်ဂွေကတော့ သေဖို့ နီးကပ်လာပြီပဲ။ မင်းသား ၁၃ ရဲ့ ကံဆိုးမှုက ဘယ်လောက်တောင် ပြင်းထန်မှန်း မသိဘူးလား။”
လူအချို့က ရှောင်ဂွေကို သနားကြသော်လည်း ရှန်ထျန်း၏ အမိန့်ကို မည်သူမျှ ကြားဝင်မပြောဝံ့ကြပေ။
ထိုအချိန်တွင် ရှန်ထျန်းမှာမူ ရှောင်ဂွေကြောင့် သူ့ကံကြမ္မာ ပြောင်းလဲလာမည့်အကြောင်းကိုသာ တွေးတောနေသည်။ သူသည် လမ်နန်းတော် သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ရှောင်ဂွေကို သူ၏ ကိုယ်ရေးအစေခံအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ပြီး မည်သည့်အန္တရာယ်မှ မထိခိုက်စေရန် စီစဉ်ပေးလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်းအတွက်မူ ဤသည်မှာ အစပျိုးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ရှောင်ဂွေ၏ ကံကောင်းခြင်းကို အသုံးချပြီး သူ၏ ဘဝကို အကောင်းဆုံး ပြောင်းလဲပစ်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။
ရှန်ထျန်းသည် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရှောင်ဂွေကို စူးစိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ထိုကောင်လေး၏ ခေါင်းပေါ်တွင် တောက်ပနေသည့် အနီရောင်အလင်းဝိုင်းမှာ လွန်စွာမှပင် မျက်စိကျိန်းစရာကောင်းလှသည်။ ၎င်းမှာ သူတစ်သက်လုံး မြင်ဖူးသမျှထဲတွင် အတောက်ပဆုံးသော ကံကောင်းခြင်း အရိပ်အယောင်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
"ရှောင်ဂွေ၊ မင်း နန်းတော်ထဲမှာ အချိန်ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ" ရှန်ထျန်းက မေးလိုက်သည်။
ရှောင်ဂွေမှာ မင်းသား ၁၃ ၏ အနီးကပ်အစေခံ ဖြစ်လာရသည့်အတွက် စိတ်လှုပ်ရှားနေဆဲပင်။ သူက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုး ဒီကိုရောက်တာ သုံးနှစ်ရှိပါပြီ မင်းသား။ အရင်ကတော့ အမှိုက်ပွတ်တဲ့ အလုပ်ပဲ လုပ်ရတာပါ။"
"သုံးနှစ်လား..." ရှန်ထျန်းသည် တွေးတောလိုက်သည်။ 'သုံးနှစ်လုံးလုံး အမှိုက်ပုံမှာ နေပြီးတော့မှ အခုလို ကံကောင်းခြင်းတွေ ပေါက်ဖွားလာတာလား။ ဒါဆိုရင် သူက တကယ်ကို ကံကောင်းခြင်းရဲ့ အစေ့အဆန်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူပဲ။'
"ရှောင်ဂွေ၊ မင်း အရင်က ဘယ်လို အခက်အခဲတွေ ကြုံခဲ့ရလဲ။ တစ်ခုခုထူးခြားတာမျိုး ရှိခဲ့လား" ရှန်ထျန်းက ဆက်မေးသည်။
ရှောင်ဂွေမှာ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ ပြောသည်။ "ထူးထူးခြားခြားတော့ မရှိပါဘူး မင်းသား။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတုန်းက အမှိုက်ပုံထဲမှာ တစ်ခုခုရှာရင်းနဲ့ သံချေးတက်နေတဲ့ ဓားမြှောင်ဟောင်းတစ်ခုကို တွေ့ခဲ့ဖူးပါတယ်။ အဲဒါကို ရောင်းလိုက်တော့ ငွေအနည်းငယ် ရခဲ့တယ်။ နောက်ပြီးတော့လည်း တခါတလေကျရင် ပျောက်နေတဲ့ အဖိုးတန်ပစ္စည်းလေးတွေ ပြန်တွေ့တတ်တာမျိုးတော့ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက အမြဲလိုလို ပြန်ပျောက်သွားတာပဲ။"
ရှန်ထျန်းသည် ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် စိတ်ထဲတွင် ရယ်မောလိုက်မိသည်။ 'ဒါကတော့ ကံကောင်းခြင်းရဲ့ သရုပ်သကန်ပဲ။ ကံကောင်းခြင်းဆိုတာ ရလာလိုက် ပျောက်သွားလိုက်နဲ့ မတည်မြဲတတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ့အနားမှာ ရှိနေပြီဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ အနက်ရောင် ကံကြမ္မာနဲ့ ဘယ်လို တိုက်ဆိုင်သွားမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရမှာပဲ။'
သူတို့သည် လမ်နန်းတော် သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ နန်းတော်၏ အပြင်အဆင်မှာ ခမ်းနားသော်လည်း ရှန်ထျန်း၏ ကံဆိုးမှုကြောင့် တစ်ခုခု ချို့ယွင်းနေသလို ခံစားရစေသည်။ ရှန်ထျန်းသည် ရှောင်ဂွေကို အခန်းတစ်ခန်းတွင် နေရာချပေးလိုက်သည်။
"ရှောင်ဂွေ၊ ဒီနေ့ကစပြီး မင်း ဒီမှာနေ။ ငါ့ရဲ့ အမိန့်မရှိဘဲ ဘယ်မှ မသွားနဲ့။ ငါ့ရဲ့ နန်းတော်က တခြားနေရာတွေနဲ့ မတူဘူးဆိုတာ မင်းသိမှာပါ။"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ မင်းသား။ ကျွန်တော်မျိုး ဘယ်မှ မသွားပါဘူး" ရှောင်ဂွေသည် ရိုသေစွာဖြင့် ကတိပေးသည်။
ရှန်ထျန်းသည် သူ့အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီးနောက် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည် ဆန်းစစ်ကြည့်သည်။ သူ၏ ကံကြမ္မာမှာ အမြဲတမ်း အနက်ရောင်အလင်းတန်းများနှင့် ဝန်းရံနေတတ်သည်။ သို့သော် ရှောင်ဂွေကို ခေါ်လာပြီးနောက်တွင် ထိုအနက်ရောင်အလင်းတန်းများ အနည်းငယ် ကျဲသွားသလို ခံစားရသည်။
'ဒါက အလုပ်ဖြစ်နေတာပဲ။ ကံကောင်းတဲ့သူရဲ့ အနီးမှာ နေခြင်းက ကံဆိုးမှုကို လျော့ပါးစေနိုင်တယ်။'
သူသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ရှောင်ဂွေ၏ ကံကောင်းခြင်းကို မည်သို့ အသုံးချရမလဲဟု စီမံကိန်းများ ချမှတ်နေသည်။ သူသည် ဤကံကြမ္မာ၏ အလှည့်အပြောင်းကို အပြည့်အဝ အသုံးချပြီး သူ၏ ဘဝကို အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်အောင် ပို့ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။
ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ ရှောင်ဂွေ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
"မင်းသား၊ ရေနွေးကြမ်းလေး ဆက်သပါရစေ။"
ရှန်ထျန်းသည် ပြုံးလိုက်ပြီး "ဝင်ခဲ့ပါ" ဟု ခွင့်ပြုလိုက်သည်။
ရှောင်ဂွေသည် ရေနွေးကြမ်းခွက်ကို ကိုင်ကာ ဂရုတစိုက် ဝင်လာသည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ လွန်စွာမှပင် ပေါ့ပါးနေပြီး မည်သည့်အမှားအယွင်းမျှ မရှိပေ။ ရှန်ထျန်းသည် သူ့ကို ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်သည်။
'ဒီကောင်လေးက တကယ်ကို ကံကောင်းခြင်းရဲ့ အငွေ့အသက်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပဲ။ ငါ့ရဲ့ ဘဝလမ်းကြောင်းကလည်း ဒီနေ့ကစပြီး အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်လာတော့မှာ သေချာတယ်။'
ရှန်ထျန်းသည် ရေနွေးကြမ်းကို ယူသောက်လိုက်သည်။ နွေးထွေးသော အရသာက သူ့လည်ချောင်းတစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ့စိတ်ထဲ၌ တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်မိသည်။
'ကံကောင်းခြင်းဆိုတာ ရိုးရိုးလေးနဲ့ တည်ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ သူ့ကို အခုလို သိမ်းပိုက်ထားနိုင်တာက ကံကြမ္မာရဲ့ စီမံမှုတစ်ခု ဖြစ်ရမယ်။'
သူသည် ရှောင်ဂွေကို ကြည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "ရှောင်ဂွေ၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ငါတို့ စာကြည့်တိုက်ကို သွားမယ်။ အဲဒီမှာ ငါ့အတွက် လိုအပ်တဲ့ အချက်အလက်တချို့ ရှာရမယ်။ မင်းလည်း လိုက်ခဲ့ရမယ်။"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ မင်းသား။ ကျွန်တော်မျိုး အဆင်သင့်ရှိပါတယ်။"
ရှန်ထျန်းသည် ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်ကာ အပြင်ဘက်ရှိ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် အရောင်တောက်နေသည်။ ရှောင်ဂွေနှင့်အတူ သူ၏ ဘဝသစ်ကို စတင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။