အခန်း ၁။ ငါ တကယ်ပဲ ကံကြမ္မာရဲ့သား မဟုတ်ရဘူးလား!
မီးနိုင်ငံ၊ လမ်နန်းတော်။
နွေဦးရာသီ၏ နံနက်ခင်းတွင် လေပြေညင်းများက နူးညံ့စွာ တိုက်ခတ်နေသည်။ နန်းတွင်းဥယျာဉ် ထဲတွင် ပွင့်လန်းနေသော ပန်းရောင်ပွင့်ချပ်များက လေနှင့်အတူ လွင့်ပျံနေပြီး ရှုခင်းမှာ အလွန်ပင် လှပသာယာလှသည်။
ထိုအချိန်တွင် လူငယ်တစ်ဦးသည် ကျောက်ခုံတန်းလျားတစ်ခုပေါ်တွင် ပက်လက်အိပ်စက်နေသည်။ သူ၏ အသားအရေမှာ ဖြူဝင်းနေပြီး ရုပ်ရည်မှာလည်း အလွန်ပင် ချောမောခန့်ညားသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင်မူ ခရမ်းရောင်အပွင့် တစ်ပွင့်ကို ကိုင်ထားပြီး အပွင့်မှာ လတ်ဆတ်နေဆဲဖြစ်သည်။
သူကား ရှန်ထျန်း ဖြစ်သည်။
"ရှန်သခင်လေး... ရှန်သခင်လေး... နိုးပါဦးတော့။"
နားထဲသို့ ကြားလိုက်ရသော အသံတစ်ခုကြောင့် ရှန်ထျန်း မျက်လုံးကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသူမှာ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်သော ကွေ့ကုန်းကုန်း ဖြစ်သည်။
"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ ကွေ့ကုန်းကုန်း?" ရှန်ထျန်း က အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ကွေ့ကုန်းကုန်း က အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ရှန်သခင်လေး၊ လန်ကွေ့ဖေး က သခင်လေးကို ရှာခိုင်းနေပါတယ်။ မင်းသား ၁၃ လည်း ရောက်နေပြီမို့လို့ မြန်မြန်သွားသင့်ပါတယ်"
ရှန်ထျန်း သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ သူသည် ဤလောကထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ ၁၈ နှစ် ရှိပြီဖြစ်သည်။ သူသည် အခြားဝတ္ထုများထဲက ဇာတ်လိုက်များကဲ့သို့ပင် ကံကြမ္မာ၏ အလိုကျ မွေးဖွားလာသူဟု ထင်ခဲ့မိသည်။ သို့သော် ၁၈ နှစ်ကြာသော်လည်း သူ၏ စွမ်းအားမှာ တိုးတက်လာခြင်း မရှိသည့်အပြင် မည်သည့် ထူးခြားသော စွမ်းရည်မျှလည်း ပေါ်ပေါက်မလာခဲ့ပေ။
သူသည် နန်းတွင်းအကယ်ဒမီညွှန်ကြားမှုဦးစီးဌာန တွင် အဆင့်နိမ့်ကျောင်းသားတစ်ဦးအဖြစ်သာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
"ကောင်းပါပြီ၊ ငါ အခုပဲ သွားလိုက်မယ်။" ရှန်ထျန်း ထိုင်ထလိုက်ပြီး အဝတ်အစားများကို ခါလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး လမ်နန်းတော် အတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းသွားစဉ် ဦးလေးကွေ့ နှင့် လမ်းတွင် ဆုံမိကြသည်။
"ရှန်ထျန်း၊ မင်း ဒီနေ့လည်း အိပ်နေပြန်ပြီလား။ မင်းရဲ့ စွမ်းအားတွေကို မြှင့်တင်ဖို့ ကြိုးစားသင့်တယ်လေ။" ဦးလေးကွေ့ က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောသည်။
ရှန်ထျန်း က အပြုံးတစ်ခုသာ ပြန်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် Qi စွမ်းအားကို လုံးဝ လက်မခံနိုင်ခဲ့ပေ။
သူတို့ လန်ကွေ့ဖေး ရှိရာသို့ ရောက်သောအခါ မင်းသား ၁၃ ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မင်းသား ၁၃ သည် အလွန်ပင် ရဲရင့်သော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး သူ၏ နောက်တွင် မီးလျှံငှက် ၏ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုပင် ပေါ်ထွက်နေသည်။
"ရှန်ထျန်း၊ မင်း ရောက်လာပြီလား။ ဒီနေ့ မင်းသား ၁၃ က သူ့ရဲ့ မီးလျှံငှက် စွမ်းအားကို ပြသဖို့ လာတာ။" လန်ကွေ့ဖေး က အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။
ရှန်ထျန်း သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ဇာတ်လိုက်တစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ သူသည် ဤကမ္ဘာကြီး၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
'ငါက တကယ်ပဲ အတုကြီး ဖြစ်နေတာလား။' သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ဦးခေါင်းထဲ၌ အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။
[စနစ် စတင်အသက်ဝင်ပါပြီ...]
ရှန်ထျန်း သည် အလွန်ပင် စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်။
သူသည် စိုက်ပျိုးခြင်းလောကတစ်ခုသို့ ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် ဤစိုက်ပျိုးခြင်းလောကသစ်တွင် အရှေ့ဘက်တောအုပ် ရှိ မီးနိုင်ငံ ၏ မင်းသား ၁၃ အဖြစ် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်လာရသည်ကို ဘာများ မကျေနပ်စရာ ရှိနေလို့လဲ။
အင်း... သူက ရိုးရိုးမင်းသားတစ်ပါးမျှသာ မဟုတ်ပေ... သူသည် အလွန်အမင်း ကံဆိုးတတ်သူဟု နာမည်ကြီးသည့် မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်နေသည်။
...
သူ၏ မိခင်မှာ မီးနိုင်ငံ တွင် အလှပဆုံး အမျိုးသမီးဖြစ်ပြီး ဘုရင်မင်းမြတ် အလွန်ချစ်ခင်မြတ်နိုးရသူ လန်ကွေ့ဖေး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ နန်းတွင်းအဆင့်အတန်းမှာလည်း မိဖုရားခေါင်ကြီးနှင့် နီးကပ်လုနီးပါး ရှိသည်။
သာမန်အခြေအနေအရဆိုလျှင် လန်ကွေ့ဖေး ၏ သားတော်သည် အနာဂတ်တွင် ထီးနန်းဆက်ခံမည့် မင်းသားဖြစ်လာရန် အခွင့်အရေး အတော်လေး ရှိသည်။
သို့သော် မီးဖွားသည့်နေ့တွင် လန်ကွေ့ဖေး သည် ကလေးမွေးဖွားရခက်ခဲမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ပြင်းထန်သော သွေးလွန်ခြင်းဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ ဘုရင်မင်းမြတ်သည် မင်းသား ၁၃ ၏ ရှိနေခြင်းကို အလွန်ပင် ရွံရှာမုန်းတီးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ နန်းတွင်းအဆင့်အတန်းမှာလည်း လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းလာခဲ့တော့သည်။
မင်းသား ၁၃ အရွယ်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ကံကြမ္မာမှာလည်း ပိုမိုဆိုးရွားလာခဲ့သည်။
သူတွင် အလွန်လှပသော မီးလျှံငှက် တစ်ကောင်ကို ဝိညာဉ်အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အဖြစ် ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း ၎င်းမှာ နန်းတွင်းဥယျာဉ် ထဲတွင် နစ်မြုပ်သေဆုံးသွားခဲ့သည်။
သူတွင် အဖိုးတန်သော ခရမ်းရောင်အပွင့် တစ်ပွင့် ရှိသော်လည်း ယဉ်ကျေးမှုမရှိသော ကလေးတစ်ယောက်က ၎င်းကို အမြစ်ပါမကျန် နုတ်ယူသွားခဲ့သည်။
သူသည် တစ်ခါက သူ၏ဝမ်းကွဲမောင်နှမများနှင့်အတူ ပညာသင်ကြားရန် နန်းတွင်းအကယ်ဒမီညွှန်ကြားမှုဦးစီးဌာန သို့ လိုက်သွားခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် သူရောက်သည့်နေ့တွင်ပင် ထိုအဆောက်အအုံ ပြိုကျသွားခဲ့သည်။
...
နေ့စဉ်လှုပ်ရှားမှုများတွင် ကံဆိုးခြင်းအပြင် မင်းသား ၁၃ သည် စိုက်ပျိုးခြင်းခရီးလမ်းတွင်လည်း အခက်အခဲများနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသူ ဖြစ်သည်။
ယနေ့သည် သူ Qi စွမ်းအား လမ်းလွဲမှု (Qi Deviation) ကို ကြုံတွေ့ရသည့် (၈၈) ကြိမ်မြောက် ဖြစ်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် အသက်မရှင်နိုင်တော့ပေ။
မင်းသား ၁၃ သည် ကံကြမ္မာကို မယုံကြည်ဘဲ ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ကံကြမ္မာ၏ အနိုင်ယူခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
ယခုမူ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ၂၁ ရာစုမှ ပညာတတ် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သူ ရှန်ထျန်း ထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
...
"ရေ... ငါ့ကို ရေလေးဘာလေး တိုက်ပါဦး..."
ရှန်ထျန်း သည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ဝေဒနာကို ခံစားရင်း လှဲလျောင်းနေသည်။ ခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် မခံမရပ်နိုင်အောင် ဖြစ်နေပြီး အစာအိမ်ကိုပါ ထိခိုက်နေသည်။
အသက်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်သော ကုန်းကုန်းတစ်ဦးသည် လက်ဖက်ရည်အိုးကို ကိုင်ကာ အမြန်ပြေးလာပြီး ရှန်ထျန်း ကို ပြုစုပေးသည်။
"မင်းသား၊ ရေပါ၊ ဖြည်းဖြည်းချင်း သောက်ပါ"
သူကား လမ်နန်းတော် ၏ အိမ်တွင်းမှုကိစ္စများကို တာဝန်ယူရသူ၊ လမ်နန်းတော် တွင် လက်ရှိကျန်ရှိနေသော တစ်ဦးတည်းသော ကုန်းကုန်းဖြစ်သည့် ကွေ့ကုန်းကုန်း ပင်တည်း။ မင်းသား ၁၃ ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် ပြုစုစောင့်ရှောက် ကြီးပြင်းလာစေခဲ့သူဟု ဆိုနိုင်သည်။
ရေသောက်ပြီးနောက်တွင် ရှန်ထျန်း အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားသည်။
သူသည် ထိုအသက်ကြီးရင့်သော ကုန်းကုန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။
မင်းသား ၁၃ ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှတစ်ဆင့် ဤလူကို သူမှတ်မိနေသည်။
ကွေ့ကုန်းကုန်း သည် ကလေးဘဝကတည်းက နန်းတော်ထဲတွင် ရှိနေခဲ့ပြီး နှစ်ပေါင်း ၅၀ ကျော် အလုပ်လုပ်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ လန်ကွေ့ဖေး က သူ့အသက်ကို တစ်ခါက ကယ်တင်ခဲ့ဖူးသည့်အတွက် မင်းသား ၁၃ အပေါ် အလွန်ပင် သစ္စာရှိသူဖြစ်သည်။
သို့သော် သူမှတ်မိထားသည်နှင့် မတူဘဲ ကွေ့ကုန်းကုန်း ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် အရောင်တစ်ခု လွင့်မျောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဟုတ်သည်၊ ၎င်းမှာ စိမ်းလန်းသော အရောင်ရှိသည့် အရောင်ဝိုင်း (Halo) တစ်ခုပင်!
ရှန်ထျန်း သည် မြင်လိုက်ရသည့်အရာကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ထိုအရောင်ဝိုင်းမှာ နတ်ဘုရားများ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် ရှိတတ်သော အရောင်ဝိုင်းနှင့် ဆင်တူသော်လည်း အရောင်မှာ အလွန်ပင် ကွဲပြားခြားနားနေသည်။
'ငါ တစ်ခုခုများ မှားယွင်းမြင်နေတာလား?'
ရှန်ထျန်း မျက်လုံးကို ပွတ်သပ်ပြီး ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအရောင်ဝိုင်းမှာ ရှိနေဆဲပင်။ ၎င်းမှာ သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်ချက်သက်သက် မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။
"ဦးလေးကွေ့၊ ငါ့ကို မှန်တစ်ချပ်လောက် ယူပေးပါဦး။"
ကွေ့ကုန်းကုန်း သည် ချက်ချင်းပင် မှန်တစ်ချပ်ကို ယူလာပေးသည်။
ရှန်ထျန်း မှန်ထဲတွင် ပေါ်လာသော မိမိ၏ ရုပ်ပုံကို ကြည့်လိုက်သောအခါ မင်းသား ၁၃ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှထိ ကံဆိုးနေရသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားတော့သည်။
သူ၏ မျက်နှာမှာ ချောမောလွန်းလှသည်။
အလွန်၊ အလွန်ပင် ချောမောလွန်းသည်။
လန်ကွေ့ဖေး သည် မီးနိုင်ငံ တွင် အလှပဆုံး အမျိုးသမီး ဖြစ်ခဲ့ပြီး သူသည် သူမ၏ အကောင်းဆုံး မျိုးရိုးဗီဇများကို လက်ခံရရှိထားသည်။
၁၆ နှစ်အရွယ်တွင် မင်းသား ၁၃ ၏ ရုပ်ရည်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းနေသည်။ ရှန်ထျန်း ကိုယ်တိုင်ပင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်ရင်း စွဲမက်မိသည်။
သို့သော် ၎င်းမှာ အဓိက ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။ ကွေ့ကုန်းကုန်း ကဲ့သို့ပင် သူ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင်လည်း အရောင်ဝိုင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။ ကွာခြားချက်မှာ သူ၏အရောင်ဝိုင်းမှာ မင်နက်ရောင်ကဲ့သို့ အလွန်ပင် မှောင်မည်းနေပြီး ပတ်ပတ်လည်တွင် မည်းမှောင်သော မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေခြင်းဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ လောကရှိ ကံဆိုးမှုများနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့်အလား ရှိနေပြီး တကယ်ပင် ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။
ထိုအရာမှာ ကောင်းမွန်သည့် လက္ခဏာတစ်ခုတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်!
ဒါများ ကံဆိုးခြင်း၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပေါ်ပေါက်လာမှုများ ဖြစ်နေမလား?
"မင်းရဲ့ မျက်ခုံးကြားမှာ မှောင်မည်းနေတယ်..." ဆိုသည့် စကားပုံ၏ သက်သေပြချက်များ ဖြစ်နေမလား?
ရှန်ထျန်း သည် အိပ်ရာပေါ်သို့ ပြန်လှဲလိုက်သည်။ သူ အနည်းငယ် စဉ်းစားခန်းဖွင့်ဖို့ လိုအပ်နေသည်။
...
အခြားသော ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာသူများမှာ ဇာတ်လိုက်၏ အခွင့်အရေး (Main Character Buff) များကို ရရှိကြပြီး သူတို့၏ အရောင်ဝိုင်းများမှာ ရွှေရောင်တောက်ပနေကြလိမ့်မည်!
ငါ့အတွက်ကျတော့ရော?
ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် ရှန်ထျန်း တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးထသွားသည်။ နေသာသော နေ့လယ်ခင်းတွင် အပြင်ထွက်လျှင်ပင် မိုးကြိုးပစ်ခံရနိုင်သည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
'ငါ တကယ်ပဲ အတုကြီး ဖြစ်နေတာလား...'
သူ့ဦးခေါင်းထက်က မှောင်မည်းနေသည့် အရောင်ဝိုင်းအတွက် စိုးရိမ်မနေဘူးဟု ဆိုလျှင် လိမ်ရာကျလိမ့်မည်။
စိုက်ပျိုးခြင်း၊ စွန့်စားခန်းများ၊ ရတနာရှာဖွေခြင်းများနှင့် ဒုက္ခအခက်အခဲများကို မေ့ထားလိုက်တော့။ သူစားနေသည့် အစာနှင့်ပင် နင်ပြီး သေဆုံးသွားနိုင်သည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သည်။
"ဦးလေးကွေ့၊ ငါ ပင်ပန်းနေပြီ။ မင်း သွားလို့ရပါပြီ။"
ရှန်ထျန်း အနားယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
လက်ရှိအချိန်တွင် အပြင်ထွက်ဖို့ရန် မဖြစ်နိုင်သေးပေ။ သူ အပြည့်အဝ ပြန်လည်သက်သာမလာခင်အထိ အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲနေခြင်းကသာ အလုံခြုံဆုံးဖြစ်သည်။
"မင်းသား၊ ကျွန်တော် ခွင့်ပြုပါဦးမယ်။ မင်းသားအတွက် ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေကို ပြုတ်ပေးပါ့မယ်။"
ကွေ့ကုန်းကုန်း သည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲနေသော ကောင်လေးမှာ သူသိကျွမ်းထားသည့် မင်းသား ၁၃ မဟုတ်တော့ကြောင်း လုံးဝ မသိရှိပေ။ ရှန်ထျန်း အအေးမိမှာ စိုးသဖြင့် တံခါးကို ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်ပေးပြီး မီးဖိုချောင်သို့ ထွက်သွားသည်။
ရှန်ထျန်း သည် တစ်လလုံး အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူ တိတ်တဆိတ် စိုက်ပျိုးခြင်း မလုပ်ခဲ့သလို၊ အလုပ်ရှုပ်အောင်လည်း မနေခဲ့ပေ။ အိပ်ရာပေါ်မှပင် ဆင်းမလာခဲ့ပေ။
နောက်ဆုံးတွင် ကွေ့ကုန်းကုန်း ၏ စောင့်ရှောက်မှုဖြင့် ရှန်ထျန်း တစ်စစ ပြန်လည် သက်သာလာခဲ့သည်။
...
တစ်လတောင် ရှိသွားပြီ! တစ်လ အပြည့်! ဒီတစ်လကို ငါ ဘယ်လိုဖြတ်သန်းခဲ့ရတယ်ဆိုတာကို နတ်ဘုရား သာ သိလိမ့်မယ်!
ရှန်ထျန်း နောက်ဆုံးတွင် သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ဖုန်းလည်းမရှိ၊ ကွန်ပျူတာလည်းမရှိ၊ ဖတ်စရာ ဝတ္ထုတစ်အုပ်တောင် မရှိဘဲ အိပ်ရာပေါ်မှာပဲ အချိန်ကုန်နေရသည်!
ဤပျင်းစရာကောင်းသော ဘဝက သူ့ကို ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်စေသည်။
ရှန်ထျန်း သည် လွတ်လပ်မှုသည် အသက်ထက်ပင် ပို၍ တန်ဖိုးရှိကြောင်း သဘောပေါက်လာသည်။ ထို့ကြောင့် သူ လတ်ဆတ်သော လေကို ရှူရှိုက်ရန် အပြင်ထွက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။
သူသည် အိပ်ရာမှ ထလိုက်ပြီး အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ နေရောင်ခြည်သည် အခန်းထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီး သူ့မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် စူးရှသွားစေသည်။
လမ်နန်းတော် အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် တစ်လကျော်ကြာမှ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူသည် အပြင်ဘက် လေကို ရှူရှိုက်ခွင့် ရလိုက်သည်။
"မင်းသား၊ ကိုယ်တော် အပြင်ထွက်လာတာလား။ ခဏစောင့်ပါ၊ ကျွန်တော် လမ်းပြပေးပါ့မယ်။"
အနီးအနားတွင် ရှိနေသော ကွေ့ကုန်းကုန်း သည် အလောတကြီး ပြေးလာသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အပြည့်ရှိနေသည်။
ရှန်ထျန်း သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။ လမ်နန်းတော် ၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အလွန်တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ဤနေရာတွင် အစေခံများလည်း မရှိသလောက်ပင်။ သူတို့၏ လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်တွင် မြင်တွေ့ရသည်မှာ အိုမင်းရင့်ရော်နေသော အဆောက်အအုံများနှင့် စွန့်ပစ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည့် ဥယျာဉ်ခြံများသာ ဖြစ်သည်။
"ကွေ့ကုန်းကုန်း၊ ဒီနန်းတော်မှာ လူတွေ ဘာလို့ ဒီလောက်နည်းနေရတာလဲ။" ရှန်ထျန်း က မေးလိုက်သည်။
ကွေ့ကုန်းကုန်း သည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ သက်ပြင်းချကာ ဖြေကြားသည်။ "မင်းသားရယ်... အရင်ကဆိုရင် ဒီနေရာက အလွန်စည်ကားခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ လန်ကွေ့ဖေး နတ်ရွာစံပြီးနောက်ပိုင်းမှာတော့... အခြေအနေတွေက ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါပြီ။ အခုဆိုရင် လမ်နန်းတော် မှာ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ပဲ ရှိပါတော့တယ်"
ရှန်ထျန်း သည် ဘာမျှ ပြန်မပြောတော့ပေ။ သူသည် မင်းသား ၁၃ ၏ မှတ်ဉာဏ်များမှတစ်ဆင့် အခြေအနေကို သိရှိပြီးဖြစ်သည်။ ဤလောကတွင် အင်အားရှိသူသာ အရာရာကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်သည်၊ အင်အားမရှိသူကား အထီးကျန်ခြင်းနှင့်သာ ထိုက်တန်သည်။
သူတို့သည် နန်းတွင်းဥယျာဉ် ထဲသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဥယျာဉ်ထဲတွင် ပန်းများ ပွင့်နေသော်လည်း အနည်းငယ် ခြောက်သွေ့နေပုံရသည်။
ရုတ်တရက် ရှန်ထျန်း ၏ မျက်လုံးသည် အဝေးတစ်နေရာတွင် ရှိနေသော အရာတစ်ခုဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် တောက်ပနေသော အရောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။
၎င်းမှာ သူ ယခင်က မြင်ဖူးသည့် အမည်းရောင် အရောင်ဝိုင်းများနှင့် လုံးဝ မတူညီပေ။ ထိုနေရာတွင် လှပသော ရွှေရောင်တောက်ပနေသည့် အရောင်ဝိုင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။
"ဒါ... ဒါက ဘာလဲ" ရှန်ထျန်း ၏ နှလုံးသားသည် ရင်ခုန်သံ မြန်ဆန်လာသည်။
သူသည် ထိုရွှေရောင် အရောင်ဝိုင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအရောင်ဝိုင်းအောက်တွင် အရာတစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ အခြားမဟုတ်၊ ရှားပါးလှသော ခရမ်းရောင်အပွင့် တစ်ပွင့် ဖြစ်သည်။
"ဦးလေးကွေ့၊ အဲဒီပန်းက ဘာပန်းလဲ။"
ကွေ့ကုန်းကုန်း သည် ထိုပန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ဖြေသည်။ "အို... အဲဒါကတော့ ခရမ်းရောင်အပွင့် ပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီ လမ်နန်းတော် ထဲမှာ ဒီပန်းမျိုး ပေါက်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားမိဘူး။ ဒါက တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ"
ရှန်ထျန်း သည် ထိုရွှေရောင် အရောင်ဝိုင်းကို ကြည့်ရင်း နားလည်သွားသည်။ ဤလောကတွင် ကံကြမ္မာဆိုသည်မှာ အရောင်ဝိုင်းများဖြင့် ပိုင်းခြားထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
သူသည် ထိုရွှေရောင် အရောင်ဝိုင်းဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ဤနေရာတွင် အဆိုပါ ရွှေရောင်အရောင်ဝိုင်းသည် အလွန်ပင် ထင်ရှားနေသည်။ ၎င်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးထက် ပို၍ တောက်ပနေပြီး အလွန်အမင်း ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။
ရှန်ထျန်း သည် ထိုအရောင်ဝိုင်းဆီသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း နီးကပ်သွားသည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ တုန်ယင်နေသော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အရှိန်မသတ်နိုင်ပေ။ သူ ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ၊ ထိုရွှေရောင်အရောင်ဝိုင်းသည် သူ့အပေါ်သို့ လွှမ်းခြုံသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ တစ်စုံတစ်ခု ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းပြီး နွေးထွေးလှသည်။
"ဒါက..." ရှန်ထျန်း သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် ထို ခရမ်းရောင်အပွင့် ကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင်ပင် သူ၏ ဦးခေါင်းထဲသို့ သတင်းအချက်အလက်များစွာ စီးဝင်လာသည်။ ၎င်းမှာ ဤ ခရမ်းရောင်အပွင့် နှင့် ပတ်သက်သော ဗဟုသုတများ ဖြစ်သည်။
"ဒီပန်းက... ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်တဲ့ အစွမ်းရှိတာလား။"
ရှန်ထျန်း ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သူသည် အရင်က ဘဝတွင် ကံဆိုးသူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုတွင်မူ သူ၏ ကံကြမ္မာသည် ပြောင်းလဲတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
ကွေ့ကုန်းကုန်း သည် ရှန်ထျန်း ၏ လုပ်ရပ်ကို ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် မင်းသား ၁၃ တွင် ထိုသို့သော အစွမ်းရှိမည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။
"မင်းသား၊ အဲဒီပန်းကို မထိပါနဲ့၊ အန္တရာယ်ရှိနိုင်ပါတယ်!" ကွေ့ကုန်းကုန်း သည် အလောတကြီးဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။
သို့သော် ရှန်ထျန်း သည် သူ့စကားကို နားမထောင်ဘဲ ထိုပန်းကို ဆက်လက်၍ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရွှေရောင်အရောင်ဝိုင်းသည် ပို၍ တောက်ပလာသည်။
"ဦးလေးကွေ့၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်" ရှန်ထျန်း သည် ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် သူသည် ကံကြမ္မာ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို နားလည်သဘောပေါက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤလောကတွင် သူသည် အထီးကျန်နေသူ မဟုတ်တော့ပေ။ သူသည် မိမိ၏ ကံကြမ္မာကို ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးနိုင်သူ ဖြစ်လာတော့မည်။
ရှန်ထျန်း သည် ထို ခရမ်းရောင်အပွင့် ကို ဂရုတစိုက် ဆွတ်ခူးလိုက်သည်။ ထိုပန်းကို ကိုင်ထားစဉ်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ စွမ်းအားများမှာ ပို၍ တိုးတက်လာသည်ကို သူ သိရှိလိုက်ရသည်။
ဤသည်မှာ သူ၏ ဘဝသစ်ကို စတင်ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။ ရှန်ထျန်း သည် နန်းတွင်းဥယျာဉ် ထဲတွင် မတ်တတ်ရပ်လျက် အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
"ဒီလမ်နန်းတော် ကနေ ကျွန်တော် ပြန်ထွက်သွားရမယ်။ အပြင်လောကကြီးမှာ ကျွန်တော့်အတွက် စောင့်ကြိုနေတဲ့ အရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်"
ရှန်ထျန်း သည် ဤသို့ တွေးတောရင်း လမ်နန်းတော် ၏ အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ခရီးလမ်းသည် ယခုမှ စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။