အခန်း ၁၂၈ - ခြေလှမ်းခုနစ်လှမ်းအတွင်း စပ်ဆိုသောကဗျာ၊ ဇောင်ဟောင်
ရှန်ထျန်း သည် အနည်းငယ်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။
တစ်လှမ်း၊ နှစ်လှမ်း၊ သုံးလှမ်း...
သူ၏ လမ်းလျှောက်နေပုံမှာ အလွန်ပင် သဘာဝကျပြီး တည်ငြိမ်နေသည်။ သူ၏အမူအရာမှာလည်း မည်သည့်ဖိအားမျှမရှိသကဲ့သို့ ပေါ့ပါးနေ၏။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအများစုမှာမူ အသက်ရှူပင် ရပ်တန့်လုမတတ် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ရှန်ထျန်း ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းကို အမှီလိုက်နေကြသည်။
လေးလှမ်း၊ ငါးလှမ်း၊ ခြောက်လှမ်း...
ရှန်ထျန်း သည် ခြောက်လှမ်းမြောက်တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူသည် ခေါင်းကိုမော့လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ကို ငေးမောကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ပါးစပ်မှ ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
"တောင်ကုန်းထက်ဝယ် စိမ်းလန်းသော မြက်ခင်းများ၊ လေပြေညင်းတို့ တိုက်ခတ်ရာ၌ ပန်းများ ဝေဆာလျက်။ လောကဓံတရားတို့သည် အချည်းနှီးသာဖြစ်ပေရာ၊ အဘယ်ကြောင့် လူသားတို့သည် အမြဲတမ်း ပူပန်နေကြသနည်း။"
အသံမှာ ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ အသံသည် ဤနေရာတစ်ဝိုက်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။
ကဗျာကို ရွတ်ဆိုပြီးသည်နှင့် ရှန်ထျန်း သည် ခုနစ်လှမ်းမြောက်ကို လှမ်းလိုက်သည်။
တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
တစ်ခန်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အလွန်ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြသည့်ပုံစံများ ဖြစ်နေကြသည်။
ဤကဗျာသည် အလွန်ပင် နက်နဲလှသည်။ အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံးစာသားဖြစ်သည့် "အဘယ်ကြောင့် လူသားတို့သည် အမြဲတမ်း ပူပန်နေကြသနည်း" ဆိုသည့် အပိုင်းမှာ လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးကို ထိခိုက်သွားစေသည်။
ကျန်းယွင်ရှီး ပင်လျှင် ခဏတာ ငေးမောသွားသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
"ကောင်းလိုက်တဲ့ ကဗျာ... တကယ်ကို အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ ကဗျာပဲ" ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ရှန်အို သည်လည်း ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူသည် ရှန်ထျန်း ကို အမြဲတမ်း ထက်မြက်သူဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ကဗျာဉာဏ်ရည်မျိုး ရှိလိမ့်မည်ဟု လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။
ဆိုင်ရှင်စုန့် သည်လည်း စားပွဲကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ပုတ်လိုက်ပြီး "ကောင်းတယ်! တကယ်ကို ကောင်းလွန်းတယ်! ခြေလှမ်းခုနစ်လှမ်းအတွင်းမှာ ဒီလိုအဓိပ္ပာယ်နက်နဲတဲ့ ကဗျာမျိုးကို စပ်ဆိုနိုင်တာဟာ တကယ်ကို ထူးချွန်တဲ့ အရည်အချင်းပဲ" ဟု ချီးကျူးလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း သည် ထိုနေရာတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် မည်သူ့ကိုမှ ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ "ဒီကဗျာက ငါ့ကမ္ဘာက ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို နည်းနည်းလေး ပြင်ထားတာပဲ။ အဆင်ပြေမယ်လို့ ထင်ပါတယ်" ဟု တွေးတောနေသည်။
သူသည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ များအကြောင်း သို့မဟုတ် မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် အကြောင်းကို လုံးဝမစဉ်းစားဘဲ သူ၏ ကဗျာကို လူအများ အထင်ကြီးသွားသည်ကို မြင်ရသည့်အတွက် ကျေနပ်နေမိသည်။
သို့သော်လည်း သူ မသိလိုက်သည်မှာ သူ၏ ဤလုပ်ရပ်သည် ဤနေရာရှိ လူအားလုံး၏ အမြင်ကို ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရှန်ထျန်း သည် ယခုအခါတွင် သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပညာရှိတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
"အဟွတ်၊ အဟွတ်! ဆိုင်ရှင်၊ ခင်ဗျားတို့ဆိုင်က 'ပုစွန်ဝက်နှလုံးသား' ဟင်းလျာက အရသာ တကယ်ကောင်းတာပဲ။"
ရှန်ထျန်း က တူကိုကိုင်၍ ပုစွန်တစ်ကောင်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ သူသည် ရှန်အို ကို မကြည့်ဘဲ ဘေးဘက်သို့ မျက်နှာလွှဲထားလိုက်သည်။ သူ အနည်းငယ် စိတ်ထဲ မလုံမလဲ ဖြစ်နေမိသည်။
ရှန်အို ပါးစပ်က ပြောနေတဲ့ မင်းသမီးဆိုတာ ဘယ်သူမှန်း ဘယ်သူသိမှာတုန်း! ဟိုတုန်းက မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် မှာတုန်းကလည်း မိန်းကလေးတွေက ငါ့ကို ဝိုင်းပတ်နေခဲ့တာပဲ။
သာမန်အားဖြင့်ဆိုရင်တော့ ဒါက ကိစ္စမရှိပေမဲ့ အခုလိုမျိုး သူ့ရဲ့ စေ့စပ်ပွဲ ပျက်သွားရတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေထဲက တစ်ခုက ငါဖြစ်နေတယ်ဆိုတာသာ ကြိုသိခဲ့ရင်၊ ခုနက သူ့ကို ကံကောင်းခြင်းတွေ အများကြီး အားဖြည့်ပေးမိမှာ မဟုတ်ဘူး။
နောက်ဆုံးမှာ သူက တကယ်ပဲ အောင်မြင်ကြီးပွားလာပြီး အာဏာရှိလာရင်ကော။ သူက ငါ့ကို အငြိုးအတေးထားပြီး ပြဿနာရှာရင်၊ ငါ့မျက်နှာကိုတောင် ဖျက်ဆီးပစ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ!
ထိုအတွေးကြောင့် ရှန်ထျန်း ခေါင်းကိုက်လာရသည်။ ဘာကြောင့်များ ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ ကိစ္စတွေတိုင်းမှာ ငါပဲ အမြဲတမ်း အပြစ်ခံရတဲ့သူ ဖြစ်နေရတာလဲ။
ရှန်အို က ရှန်ထျန်း ကို စိတ်နာစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုရှန်၊ ခင်ဗျား ရှန်အိုtian ဆိုတဲ့ လူကို သိလား။"
ရှန်ထျန်း က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဘာ ရှန်အိုtian လဲ? ကျွန်တော် အဲဒီလူအကြောင်း တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး!"
ရှန်အို က မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုရှန်က ကျွန်တော့်ကို မျက်နှာသာပေးပြီး ပြောနေတာဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို မဖျက်ဆီးချင်လို့ပဲ။
"ခင်ဗျားရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုရှန်သာ မင်းသမီး ကျန်းယွင်ရှီး ရဲ့ ပါးစပ်က ပြောတဲ့ အဲဒီချောမောတဲ့လူ ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် လက်ခံပါတယ်။"
"အစ်ကိုရှန်ရဲ့ ရုပ်ရည်က ကျွန်တော့်ထက် အများကြီး ပိုချောမောရုံတင်မကဘူး၊ အစ်ကို့မှာ အခက်အခဲပေါင်းစုံကို ကျော်ဖြတ်နိုင်တဲ့ ခိုင်မာတဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုးလည်း ရှိတယ်။ ကျွန်တော်သာ မင်းသမီး မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် ရဲ့ နေရာမှာဆိုရင်လည်း အစ်ကိုရှန်နဲ့ တွေ့ပြီးတဲ့နောက် တခြားသူတွေကို စိတ်ဝင်စားနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"
ရှန်ထျန်း သည် ရှန်အို ၏ သဘောထားကြောင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။
ဒီကောင်က တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် ဆင်ခြင်တုံတရား ရှိတာလား။
ယုတ္တိဗေဒအရ ပြောရရင် ရှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်လို စိတ်ကူးယဉ်တတ်တဲ့ ဇာတ်လိုက်မျိုးက အရမ်းကို ခေါင်းမာပြီး စကားပြောလို့ မရတဲ့သူမျိုး ဖြစ်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။
သူ့ရဲ့ စေ့စပ်ပွဲ ပျက်သွားရတာက ငါ့ရဲ့ ရုပ်ရည်က သူ့ထက်သာလွန်နေလို့ ဆိုတာကို သိသွားတဲ့အခါမှာတောင် သူက ငါ့ကို ဘာလို့ ရန်သူလို မသတ်မှတ်တာလဲ။
အစ်ကို ရှန်အို၊ ဒီလောက်တောင် အေးဆေးတည်ငြိမ်နေတာက မင်းရဲ့ ပုံစံမဟုတ်ပါဘူး!
သံသယဖြစ်နေသော ရှန်ထျန်း က "အစ်ကို ရှန်အို၊ တကယ်ပဲ ဒေါသမထွက်တာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ရှန်အို သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာပင် "ဒါက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ စကားတွေပဲလေ။ ကျွန်တော်က အစကတည်းက ဒီစီစဉ်ထားတဲ့ စေ့စပ်ပွဲအပေါ် ဘာခံစားချက်မှ မရှိခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော် ဒေါသထွက်ခဲ့တာက သူတို့က စေ့စပ်ပွဲကို ဖျက်သိမ်းပြီး ကျွန်တော့်ကို အရှက်ခွဲလို့ပါ။ အစ်ကိုရှန် ပြောသလိုပဲ၊ ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ဆိုတာ ကြီးမားတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေနဲ့ ကျယ်ပြန့်တဲ့ စိတ်ထား ရှိသင့်တာပေါ့။ ကျွန်တော်က လူသေးသေးလေး မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ပြောသည်။
ရှန်အို ၏ မျက်နှာမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာမူ ထူးထူးခြားခြား ကြည်လင်တောက်ပနေသည်။
ထိုအခါမှသာ ရှန်ထျန်း စိတ်အေးသွားရသည်။ သူသည် ရှန်အို ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး 'ပုစွန်ဝက်နှလုံးသား' တစ်ပွဲကို ချပေးလိုက်သည်။ "အစ်ကို ရှန်အို တကယ်ပဲ ကြီးပြင်းလာပြီပဲ။ အဲဒီလိုဆိုရင်လည်း ကျွန်တော်လည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောလိုက်တော့မယ်။ ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်က ရှန်အိုtian ဆိုတာ ငါပဲ။"
ရှန်အို သည် ရှန်ထျန်း ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ကြည်လင်နေသော မျက်လုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် မကျေနပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ "ဒါဆိုရင် တကယ်ပဲ အစ်ကိုပေါ့လေ?"
ရှန်ထျန်း က အားမလိုအားမရဖြင့် "မင်း ဒေါသမထွက်ဘူးလို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အစ်ကို ရှန်အို၊ ဒီလိုပုံစံနဲ့ဆိုရင်တော့ အစ်ကို့ကို တကယ့်ယောကျာ်းသားတစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်လို့ မရတော့ဘူးနော်" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ဒီလိုပုံစံနဲ့ဆိုရင် တကယ့်ယောကျာ်းသား မဟုတ်ဘူးလား?
ရှန်အို အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း နီရဲလာကာ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။
ဖတ်! အစ်ကိုရှန်၊ ကျွန်တော့်ကို ဒီလောက်တောင် အရှက်ခွဲခံရအောင် လုပ်ပြီးပြီ၊ မင်းသမီးက ကျွန်တော့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ရုပ်ဆိုးတယ်လို့ ဆဲဆိုသွားတာကိုလေ! အခုတော့ ကျွန်တော့်ကို တကယ့်ယောကျာ်းသား မဟုတ်ဘူးတဲ့လား? ဒါကတော့ လွန်လွန်းတယ်!
ရှန်အို ကို ပိုပြီး စိတ်ထိခိုက်စေသည်မှာ သူသာ တကယ် ဒေါသထွက်လိုက်မည်ဆိုပါက သူသည် တကယ့်ယောကျာ်းသား မဟုတ်တော့ကြောင်း သိလိုက်ရခြင်းပင်။
ဟာ... စိတ်ထဲမှာ မကျေနပ်လိုက်တာ! ဒါပေမဲ့ ဒါကိုတော့ ထုတ်မပြောတော့ဘူး!
ရှန်အို သည် ခေါင်းငုံ့ကာ 'ပုစွန်ဝက်နှလုံးသား' ကို တစ်လုပ်ပြီးတစ်လုပ် စားနေလိုက်သည်။
ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော ကျန်းယွင်ရှီး သည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လျှပ်စီးအုပ်ထားသည့် မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးထားသောကြောင့် သူမ၏ အမူအရာကို မမြင်ရပေ။ သို့သော် သူမ၏ ပခုံးများ တုန်ခါနေသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူမသည် ရယ်သံကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းထားကြောင်း သိသာသည်။
ထိုအချိန်တွင် ရှန်အို ပို၍ စိတ်ပျက်သွားမိသည်။ "အစ်ကိုရှန်၊ အစ်ကိုက ကျောက်တုံးတွေကို ရှာဖွေစစ်ဆေးရာမှာ ကျွမ်းကျင်တယ်လို့ ကြားမိတယ်။ အဲဒါ တကယ်လား?"
ရှန်ထျန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "တကယ်ပြောရရင် ကျွန်တော်က မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် ရဲ့ အမွေကို ရရှိထားပြီး သူ့ဆီကနေ မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် လမ်းစဉ်ကျမ်းကို သင်ယူထားတာပါ။ ကျောက်တုံးတွေကို ရှာဖွေစစ်ဆေးတာက အဲဒီထဲက အသေးအဖွဲလေး တစ်ခုပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ကျွန်တော် အတော်ဆုံးကတော့ မျက်နှာကြည့်ပြီး ကံကြမ္မာဟောခြင်းနဲ့ နိမိတ်ဖတ်ခြင်းပဲ" ဟု ပြောရင်း ရှန်ထျန်း သည် ရှန်အို ၏ နဖူးကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်ကို ရှန်အို၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ အခု အစ်ကို ကြုံတွေ့နေရတဲ့ အခက်အခဲတွေက မကောင်းတဲ့အရာတွေ မဟုတ်ပါဘူး။"
ရှန်အို အံ့ဩသွားသည်။ "အစ်ကိုရှန်၊ ကျွန်တော့်ကို လမ်းညွှန်ပေးပါဦး။ ကျွန်တော် ကြုံနေရတဲ့ အခက်အခဲတွေက တကယ်ပဲ ကောင်းတဲ့အရာတွေ ဖြစ်နိုင်လို့လား?"
ရှန်ထျန်း ခေါင်းညိတ်သည်။ "ကောင်းကင်ဘုံက လူတစ်ယောက်ကို ကြီးမားတဲ့ တာဝန် ပေးအပ်တော့မယ်ဆိုရင် အမြဲတမ်း သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ သန္နိဋ္ဌာန်ကို အရင်စမ်းသပ်တတ်တယ်။ သူ့ရဲ့ ကြွက်သားနဲ့ အရိုးတွေကို ပင်ပန်းစေပြီး၊ ဆာလောင်မှုနဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို ခံစားစေတယ်၊ ပြီးတော့ မိဘနှစ်ပါးစလုံးကလည်း..."
ရှန်အို က "ဘာကြီး!?" ဟု အော်လိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း သည် သူတွေးနေမိသည်ကို အမှားယွင်း ပါးစပ်က ထုတ်ပြောမိသဖြင့် မျက်နှာပျက်သွားသည်။
သူက အမြန်ပင် ဖြေရှင်းချက်ပေးလိုက်သည်။ "လျှို့ဝှက်ချက်က ပေါက်ကြားလို့ မဖြစ်ဘူး။ ကျွန်တော့်ကို တားဆီးနေတဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုခု ရှိနေပုံပဲ။ ဒါက သတိပေးချက်တစ်ခု ဖြစ်ရမယ်!
"အရာရာတိုင်းကို အောက်ဆုံးထိ ရောက်အောင် မလုပ်သင့်သလို၊ စကားတွေကိုလည်း အကုန်လုံး မပြောပြသင့်ဘူး... အချိန်မကျသေးတော့ ကျွန်တော် လိမ်မပြောရဲဘူး။ မဟုတ်ရင် ကြီးမားတဲ့ ကပ်ဆိုးတွေ ကြုံရလိမ့်မယ်!"
ရှန်ထျန်း ၏ အလေးအနက်ထားသည့် ပုံစံကို မြင်သောအခါ ရှန်အို သည် အတွေးနက်သွားသည်။ "အစ်ကိုရှန် ပြောတာ တကယ်ပဲ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။"
'မိဘနှစ်ပါးစလုံး သေဆုံးရမယ်' ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားမှလွဲ၍ ကျန်သည့် စကားလုံးများမှာ အတော်ပင် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လှသည်။ ရှေးခေတ်ကတည်းက နတ်ဘုံသို့ တက်လှမ်းအောင်မြင်ခဲ့သည့် ကျင့်ကြံသူတိုင်းသည် ကြီးမားသော အခက်အခဲများကို ကျော်ဖြတ်ပြီး မလျှော့သော ဇွဲလုံ့လ ရှိခဲ့ကြသူများသာ ဖြစ်သည်။
ရှန်အို သည်လည်း လူ့လောက၏ ချမ်းမြေ့မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများကို ခံစားရပြီးနောက်၊ လူတို့၏ ပြောင်းလဲတတ်သော သဘောသဘာဝကို ကြုံတွေ့ရပြီးနောက်တွင် သူ၏ 'လမ်းစဉ်စိတ်ဓာတ်' သည် အရည်အသွေး ပြောင်းလဲသွားကြောင်း သိသာစွာ ခံစားမိသည်။ ရှန်ထျန်း ၏ အားပေးစကားများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ရှန်အို သည် အနာဂတ်တွင် သူ၏ လမ်းစဉ်အပေါ် ပို၍ ခိုင်မာပြတ်သားလာသည်။ ၎င်းသည် တိုးတက်မှုတစ်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။
တကယ်တမ်းတွင် 'လမ်းစဉ်စိတ်ဓာတ်' တိုးတက်လာခြင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်မာစေခြင်းထက် ပို၍ အရေးကြီးသည်။ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ များဖြင့် ၎င်းကို အစားထိုး၍ မရနိုင်ပေ။
ရွှေအူတိုင်အဆင့်ပြီးနောက် နတ်အူတိုင်အဆင့်နှင့် ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တိုးတက်ရန်မှာ မိမိ၏ 'လမ်းစဉ်စိတ်ဓာတ်' ပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်။
အစ်ကိုရှန် ပြောသလိုပဲ၊ ကောင်းကင်ဘုံက ငါ့ကို ကြီးမားတဲ့ တာဝန် ပေးအပ်တော့မှာ ဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် အခု ငါ ကြုံတွေ့နေရတဲ့ အခက်အခဲတွေအားလုံးက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ စမ်းသပ်မှုတွေပဲ!
ရှန်အို သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သွေးဆူလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဒါဆိုရင် ငါက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အချစ်တော် ဖြစ်နေတာပေါ့!
ရှန်ထျန်း သည် ရှန်အို ကို လွယ်လွယ်ကူကူပင် လှည့်စားနိုင်သည်ကို မြင်ရသောအခါမှ စိတ်အေးလက်အေး သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်သည်။
"ကောင်းပြီ! ဒီနေရာမှာ အစ်ကို ရှန်အို နဲ့ တွေ့ဆုံရတာ ကံတရားပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အစ်ကို ရှန်အို အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း အတူတူ ခရီးသွားကြရအောင်။ အချိန်တန်တဲ့အခါ အစ်ကို ရှန်အို ပြန်ပြီး ဂုဏ်တက်လာအောင် ကျွန်တော် ကူညီပေးပါ့မယ်!"
ရှန်အို ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။
"အစ်ကိုရှန်၊ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ စိတ်လှုပ်ရှားမိပါတယ်။ ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ကဗျာတစ်ပုဒ်လောက်တော့ စပ်ဆိုမှ ဖြစ်မယ်။ ခွင့်ပြုပါဦး၊ ခုနစ်လှမ်း အရင် လှမ်းလိုက်ပါဦးမယ်!
"ကံကြမ္မာဆိုးကြောင့် ကောင်းကင်က ကျလာ၊ မင်းသမီးကလည်း စေ့စပ်ပွဲကို ဖျက်သိမ်းသွား။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ အစ်ကိုရှန်နဲ့ တွေ့ရလို့၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပြီး ဒုတိယအခွင့်အရေး ရလိုက်ပြီ!
"စကားပြောလို့ ပြီးပြီ" ရှန်အို သည် နတ်အရက်အိုးကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ "ဒီနေ့တော့ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ မူးအောင် သောက်လိုက်မယ်၊ ခါးသီးမှု အားလုံးကို အရက်ထဲမှာပဲ ထားခဲ့တော့မယ်!"
ပြောပြီးသည်နှင့် ရှန်အို သည် သူ၏ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ကို ထိုင်ခုံပေါ် တင်လိုက်ပြီး ခေါင်းအရွယ်အစားရှိသော နတ်အရက်အိုးကြီးကို ပါးစပ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် မော့သောက်လိုက်သည်။
ထိုအမူအရာနှင့် ဝါသနာ!
ရှန်ထျန်း ၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက် ရပ်သွားသလိုပင်။
သူက တရုတ်နိုင်ငံ အရှေ့မြောက်ပိုင်းက ကူးပြောင်းလာတဲ့ လူစားမျိုးများလား!
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ၊ ဤတစ်ဝက်မည်း တစ်ဝက်ရွှေ ဖြစ်နေသော ကံကြမ္မာ အလင်းတန်းသည် တည်ငြိမ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့ကို အရင် အေးဆေးနေပါစေတော့။
ရှန်အို ၏ ကံကြမ္မာ အလင်းတန်းပေါ်တွင် ထူးခြားသော အခွင့်အရေးမျိုး မပေါ်သေးပေ။ သို့သော်လည်း စောစော သို့မဟုတ် နောက်ကျ ဖြစ်လာမည့် ကိစ္စသာ ဖြစ်သောကြောင့် ပြဿနာ မရှိပါ။ ရှန်အို ကို ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ခေါ်ထားပြီး အနာဂတ်မှာ သူ့ဆီက အခွင့်အရေးတွေ ပေါ်လာတဲ့အခါ အလကားရယူဖို့ အခွင့်အလမ်းတွေ အများကြီး ရှိလာမှာပါ။
...
အရက်အိုးတစ်လုံးလုံးကို သောက်ပြီးနောက် ရှန်အို သည် ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ တစ်ဖန် ပြန်ပြီး နီရဲသွားသည်။ "ဟေး၊ ဒီလောက် လှပတဲ့ နတ်သမီးလေးက..."
ဟုတ်ပါသည်၊ သူသည် တစ်ဖန်ပြန်၍ မူးယစ်သွားကာ အရက်မူးပြီးနောက်တွင် ကျား/မ ခွဲခြားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။ သူသည် ရှန်ထျန်း ကို စိုက်ကြည့်ကာ 'နတ်သမီး' ဟု ခေါ်ဆိုနေလေသည်။
ဒွမ်း~
အရက်အိုးတစ်လုံးသည် ရှန်အို ၏ ခေါင်းနောက်စေ့ကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ချလိုက်သည်—ရှန်ထျန်း သည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အရက်အိုးဖြင့် ရိုက်လိုက်ခြင်းမှာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်!
ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် အရက်အိုးနဲ့ ရိုက်လိုက်တဲ့ ခံစားချက်က တကယ့်ကို အမိုက်စားပဲ!
အရေးကြီးဆုံးကတော့ ရှန်အို ဟာ အရက်အလွန်အကျွံမူးနေတာကြောင့် ယောက်ျားနဲ့ မိန်းမကိုတောင် ခွဲခြားနိုင်စွမ်း မရှိတော့တာပါပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း ရှန်ထျန်း အနေနဲ့ သူ့ကို အတိတ်မေ့ဆေးလုံး တိုက်ကျွေးဖို့တောင် လိုအပ်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ရှန်ထျန်း ဟာ ဆိုင်ရှင်စုန့် ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို အခုတော့ နားလည်သဘောပေါက်သွားပါပြီ။
စိတ်ကြိုက်လုပ်ချင်ရာလုပ်၊ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးပြီး အမိုက်စားပဲ!
ရှန်အိုသည် မူးယစ်သောက်စားထားသည့်ကြားမှပင် ရှန်ထျန်း၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ကာ အာလေးလျှာလေးဖြင့် စကားဆိုလာသည်။
"အစ်ကိုရှန်... ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပါဦး။ အခု အစ်ကို့ရဲ့ မျက်နှာက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် လှပနေရတာလဲ။ အစ်ကိုက တကယ်ပဲ နတ်သမီးလေးတစ်ပါးများလား။"
သူသည် အရက်မူးလွန်ပြီး ယောက်ျားနှင့် မိန်းမကိုပင် ခွဲခြားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။ ရှန်ထျန်းကို အလှပဆုံးသော နတ်သမီးလေးတစ်ပါးအဖြစ် ထင်မှတ်မှားနေသည်။
ဒွမ်း~
အသံမြည်သွားသည်နှင့်အတူ ရှန်ထျန်း၏ လက်ထဲမှ အရက်အိုးသည် ရှန်အို၏ ခေါင်းနောက်စေ့ကို တည့်တည့်ထိမှန်သွားသည်။ ရှန်ထျန်းအတွက်မူ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အရက်အိုးနှင့် ရိုက်လိုက်ခြင်းမှာ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။
ရိုးရိုးသားသား ဝန်ခံရလျှင် အရက်အိုးဖြင့် ရိုက်လိုက်ရသည့် ခံစားချက်မှာ အတော်ပင် ကျေနပ်စရာကောင်းပြီး အမိုက်စား ဖြစ်နေသည်။
အရေးကြီးဆုံးမှာ ရှန်အိုသည် အရက်လွန်ပြီး မူးမေ့သွားပြီဖြစ်ရာ ယောက်ျားနှင့် မိန်းမကိုပင် ခွဲခြားနိုင်စွမ်း မရှိတော့သည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေခြင်းပင်။ ထို့ကြောင့် ရှန်ထျန်းအနေဖြင့် သူ့ကို အတိတ်မေ့ဆေးလုံး တိုက်ကျွေးရန်ပင် လိုအပ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
ရှန်ထျန်းသည် ယခုအခါတွင် ဆိုင်ရှင်စုန့် ၏ စိတ်သဘောထားကို အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်သွားတော့သည်။
စိတ်ကြိုက်လုပ်ချင်ရာလုပ်၊ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးပြီး အမိုက်စားပဲ!
ရှန်အိုသည် မူးယစ်သောက်စားထားသည့်ကြားမှပင် ရှန်ထျန်း၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ကာ အာလေးလျှာလေးဖြင့် စကားဆိုလာသည်။
"အစ်ကိုရှန်... ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပါဦး။ အခု အစ်ကို့ရဲ့ မျက်နှာက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် လှပနေရတာလဲ။ အစ်ကိုက တကယ်ပဲ နတ်သမီးလေးတစ်ပါးများလား။"
သူသည် အရက်မူးလွန်ပြီး ယောက်ျားနှင့် မိန်းမကိုပင် ခွဲခြားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။ ရှန်ထျန်းကို အလှပဆုံးသော နတ်သမီးလေးတစ်ပါးအဖြစ် ထင်မှတ်မှားနေသည်။
ဒွမ်း~
အသံမြည်သွားသည်နှင့်အတူ ရှန်ထျန်း၏ လက်ထဲမှ အရက်အိုးသည် ရှန်အို၏ ခေါင်းနောက်စေ့ကို တည့်တည့်ထိမှန်သွားသည်။ ရှန်ထျန်းအတွက်မူ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အရက်အိုးနှင့် ရိုက်လိုက်ခြင်းမှာ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။
ရိုးရိုးသားသား ဝန်ခံရလျှင် အရက်အိုးဖြင့် ရိုက်လိုက်ရသည့် ခံစားချက်မှာ အတော်ပင် ကျေနပ်စရာကောင်းပြီး အမိုက်စား ဖြစ်နေသည်။
အရေးကြီးဆုံးမှာ ရှန်အိုသည် အရက်လွန်ပြီး မူးမေ့သွားပြီဖြစ်ရာ ယောက်ျားနှင့် မိန်းမကိုပင် ခွဲခြားနိုင်စွမ်း မရှိတော့သည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေခြင်းပင်။ ထို့ကြောင့် ရှန်ထျန်းအနေဖြင့် သူ့ကို အတိတ်မေ့ဆေးလုံး တိုက်ကျွေးရန်ပင် လိုအပ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
ရှန်ထျန်းသည် ယခုအခါတွင် ဆိုင်ရှင်စုန့် ၏ စိတ်သဘောထားကို အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်သွားတော့သည်။
စိတ်ကြိုက်လုပ်ချင်ရာလုပ်၊ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးပြီး အမိုက်စားပဲ!