"အားနည်းတယ်၊ မအားနည်းဘူးဆိုတာကတော့ ဘယ်သူ့ထက် ပိုသိနေမှာလဲ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို လက်မဖြင့် အသာပွတ်သပ်ရင်း ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ဆိုသည်။
မကြာမီပင် လင်ချင်းဟဲ့ မှာ သတိကပ်ထားရန် ခက်ခဲလာတော့သည်။ သူက အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သည့် ယာဉ်မောင်းတစ်ဦးနှယ် ကျွမ်းကျင်နေပြီး သူမမှာမူ သူ့၏အရှိန်အဟုန်ကို လိုက်မမီတော့ပေ။ သူမအနေဖြင့် "ဖြည်း... ဖြည်းလုပ်ပါ" ဟု အသံထွက်အောင်ပင် မနည်းဆိုလိုက်ရပြီးနောက် စကားပင် ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ကျိုးချင်းပိုင် မှာ ထိုညက အလွန်ပင် ကျေနပ်နေခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် ရှစ်နာရီကျော်မှပင် နိုးလာခဲ့သည်။ လက်ရှိ သူမ၏ဘဝနေထိုင်မှုပုံစံကို တွေးမိရင်း အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားမိသည်။ တကယ်ကိုပင် ဇိမ်ကျလွန်းနေသည်။
နံနက်စာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း စားသောက်ပြီးနောက် သူမသည် စက်ဘီးကိုနင်းကာ မေကျဲ့ ထံသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။
ကုန်ပစ္စည်းစုရပ်ကို မေကျဲ့ ၏ အိမ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ထားလိုက်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ မှာ ရာသီဥတု အလွန်အေးလွန်းသဖြင့် အသားထုတ်လုပ်ရေးစက်ရုံသို့ သွားရသည်ကို ငြီးငွေ့လာကာ ဆက်မသွားတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သို့သော် မေကျဲ့ မှာမူ ဤဝင်ငွေလမ်းကြောင်းကို လက်လွှတ်ရန် မလိုလားပေ။ သူမမှာ အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်နေသဖြင့် ဤဘေးထွက်ဝင်ငွေကိုသာ အားကိုးနေရသည်။ သူမက ကုန်ပစ္စည်းများကို သွားရောက်ယူပေးမည်ဖြစ်ပြီး လင်ချင်းဟဲ့ အနေဖြင့် သူမအိမ်သို့သာ လာရောက်ယူရန် အကြံပြုခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ လည်း သဘောတူလိုက်သည်။
အမှန်စင်စစ် အသားပမာဏမှာ များလှသည်မဟုတ်ပေ။ အများဆုံးမှ ငါးပိဿာ၊ ခြောက်ပိဿာခန့်သာရှိပြီး တစ်ခါတစ်ရံ နှစ်ပိဿာ၊ သုံးပိဿာသာ ရှိတတ်သည်။ ဝင်ငွေမှာလည်း များလှသည်မဟုတ်သော်လည်း တစ်လလျှင် ခုနစ်ယွမ်၊ ရှစ်ယွမ်ခန့်ပင် ရသည်ဆိုပါက မေကျဲ့ အတွက်တော့ အလွန်အရေးပါလှသည်။
"အလုပ်ပြန်ဝင်ဖို့ ဘာသတင်းမှ မကြားသေးဘူးလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးလိုက်သည်။
"မကြားသေးဘူး" ဟု မေကျဲ့ က သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။ "နေရာလွတ်တစ်ခု ပေါ်လာဖို့ စောင့်နေရတာပဲ။"
အသားများကို ပေးအပ်ပြီးနောက် ငွေရှင်းကြသည်။ ငွေကိုယူရင်း မေကျဲ့ က ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။ "ပျားရည် လိုချင်သေးလား။ နှင်းတွေမကျခင်က အစ်ကိုကြီးက တောင်ပေါ်မှာ သွားရှာလာတာ။ နှစ်အိုးရလာလို့ ငါ့ဆီပေးထားတာ၊ ငါလည်း မစားရသေးဘူး။ နင် ကြိုက်မှန်းသိလို့ ယူသွားပါလား။"
လင်ချင်းဟဲ့ ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ "နှစ်အိုးလုံး ယူမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံတော့ ပေးရမယ်နော်။ ပိုက်ဆံမယူရင် ပျားရည်ကို လက်မခံဘူး။ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ဈေးဝယ်စင်တာမှာပဲ သွားဝယ်လိုက်တော့မယ်။"
မေကျဲ့ အိမ်ထဲဝင်သွားပြီး ပျားရည်နှစ်အိုးနှင့် ပြန်ထွက်လာသည်။ "ငါ့ကို အားနာစရာမလိုပါဘူး၊ ယူသွားလိုက်ပါ။"
"ပိုက်ဆံပေးရမှာပဲ မေကျဲ့။ ငြင်းမနေနဲ့" ဟု ဆိုကာ လင်ချင်းဟဲ့ သည် စက်ဘီးကို ရှေ့သို့တွန်းလိုက်ပြီး ပျားရည်အိုးနှစ်အိုးကို တပ်ဆင်ကာ မေကျဲ့ ၏ လက်ထဲသို့ ငွေများ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
သူမသည် ဈေးဝယ်စင်တာတွင် သတ်မှတ်ထားသည့် ပုံမှန်ဈေးနှုန်းအတိုင်း ပေးချေခဲ့သည်။ ဈေးသက်သာသည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ ၏ အမြင်အရမူ တောပျားရည်နှစ်အိုးကို ဤဈေးဖြင့် ဝယ်ရသည်မှာ အလွန်တန်သည်ဟု ယူဆသည်။ သူမ အရင်က တစ်အိုးဝယ်ထားဖူးသော်လည်း တစ်ဝက်ခန့်သာ ကျန်တော့သည်။ ညတိုင်း ကျိုးချင်းပိုင် နှင့်အတူ ရှိနေချိန်တွင် ပျားရည်ရေတစ်ခွက် သောက်လေ့ရှိရာ ခွန်အားပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် လိုအပ်သဖြင့် အလွန်မြန်မြန်ပင် ကုန်သွားသည်။
သူမသည် ပျားရည်နှင့် ဝက်သားကို ယူ၍ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
ယခုဆိုလျှင် ဒီဇင်ဘာလလယ်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး တစ်နှစ်တာ၏ နောက်ဆုံးအသားပေးဝေမည့်ရက်မှာ ဒီဇင်ဘာ ၂၅ ရက်နေ့ဖြစ်သည်။ တစ်နှစ်ပတ်လုံး သူမ၏မိသားစုတွင် အသားပြတ်လပ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ဆောင်းဂျုံစိုက်ပြီးသည့်နောက်တွင် အသားဝေစု အများအပြား ရရှိခဲ့သဖြင့် ရက်အတော်ကြာအောင်ပင် အမျိုးမျိုးချက်ပြုတ် စားသောက်ခဲ့ကြသည်။
သူမသည် ပျားရည်အိုးနှစ်အိုးကို ဗီရို၏ အပေါ်ဆုံးထပ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။ ထိုနေရာမှာ လူကြီးများ အလွယ်တကူ လှမ်းယူနိုင်သော်လည်း ကလေးများ၏ အမြင်အာရုံနှင့် ဝေးကွာသဖြင့် လုံခြုံသည်။
"မနက်ဖြန်ကျရင် သိုးသားရမလားဆိုပြီး အပြင်သွားကြည့်ဦးမယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူမ ပြန်လာသည်ကို မြင်လျှင် ပြောသည်။
"ကောင်းပြီလေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အမြန်ထောက်ခံသည်။ "ရခဲ့ရင် သိုးနံရိုး များများပါအောင် ယူခဲ့နော်။ ငါ ကြိုက်လို့။"
ကျိုးချင်းပိုင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဇနီးဖြစ်သူ၏ အသားရောင်းဝယ်ရေးကိစ္စကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိပေ။ အနည်းငယ် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေသော်လည်း ဇနီးဖြစ်သူတွင် ဖောက်သည်ရှိပြီး ကုန်ပစ္စည်းများကို ချက်ချင်းလက်ငင်း ပေးပို့နေသည်ကို သိရှိထားသဖြင့် မစူးစမ်းတော့ပေ။ သူသည် ဇနီးဖြစ်သူကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် ကျိုးချင်းပိုင် သည် သိုးသားနှင့် ပြန်လာခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သိုးသားကို ဂိုဂျီသီး၊ စပျစ်ခြောက်တို့ဖြင့် ချက်ပြုတ်လိုက်ရာ အလွန်အရသာရှိလှသည်။ သဘာဝအတိုင်းပင် အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့ကို သူမ မေ့မထားခဲ့ပေ။ သိုးသားတုံးလေးများ ပါဝင်သည့် ဟင်းရည်တစ်ပန်းကန်စီကို သူတို့ထံ ပို့ပေးလိုက်သည်။
ကျိုးမိသားစုဟောင်း မှာ မကြာသေးမီကမှ ခွဲထွက်လိုက်ကြသည်။ ကျိုးရှ အိမ်ထောင်ကျပြီး ပြန်လာသည့်အခါတွင် အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့က မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုများကို ခွဲဝေပေးခဲ့သည်။ အိမ်ထောင်စုတိုင်းကို ငွေတစ်ရာစီနှင့်အတူ ပရိဘောဂ၊ စားနပ်ရိက္ခာဝေစုများကို ခွဲဝေပေးလိုက်သည်။ အရာအားလုံးမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မီးဖိုချောင်ကိုမူ အတူသုံးစွဲနေဆဲဖြစ်ကာ တစ်အိမ်ချက်ပြုတ်ပြီးလျှင် နောက်တစ်အိမ်က ဆက်ချက်ကြသည်။ အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့မှာမူ မိမိတို့ဘာသာ ချက်ပြုတ်စားသောက်ကြပြီး သားဖြစ်သူများက ရာသီအလိုက် ပေးပို့သော စားနပ်ရိက္ခာများဖြင့် ထောက်ပံ့ကြသည်။
သက်ကြီးစုံတွဲမှာ သိုးသားဟင်းရည်ကို သောက်သုံးနေစဉ် ဒုတိယအစ်မတော် ၏ သားဖြစ်သူ ကျိုးရှ က သူတို့ကို ကြည့်နေပြီးနောက် အမေဖြစ်သူထံ ပြေးသွားကာ ပူဆာသည်။ "အမေ၊ ကျွန်တော်တို့အိမ်က ဘယ်တော့ အသားစားရမှာလဲ။"
"အသားဝေဖို့က ဆယ်ရက်လောက် လိုသေးတယ်လေ။ ဘာလို့ အဲဒီလောက် စိတ်မရှည်ရတာလဲ" ဟု ဒုတိယအစ်မတော် က စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ "အဲဒီကျရင် အမေ ခေါက်ဆွဲပြုတ် လုပ်ကျွေးမယ်။"
"ကျွန်တော်တို့ အခုပဲ သွားဝယ်ကြမလား" ဟု ဒုတိယသားဖြစ်သူက လောဘတက်ကာ အကြံပေးသည်။
"နင့်မှာ အသားဝယ်ခွင့်လက်မှတ် ရှိလို့လား" ဟု သူမက ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ကျေးလက်နေပြည်သူများမှာ အသားဝယ်ခွင့်လက်မှတ် မရရှိကြပေ။ မြို့နေသူများသာ ရရှိကြသည်။
"လေးယောက်မြောက်ညီဆီမှာ ရှိမှာပေါ့" ဟု ဒုတိယသားက စဉ်းစားကာ ဆိုသည်။ "သူတို့အိမ်မှာက ရက်အနည်းငယ်ခြားတိုင်း အသားစားနေတာ။ သူတို့ဆီမှာ ရှိမှာသေချာတယ်။"
"ရှိရင်တောင် လင်ချင်းဟဲ့ ရဲ့ စရိုက်နဲ့ဆိုရင် နင့်ကို အလကား ပေးမယ်များ ထင်နေလား" ဟု သူမက ပြန်ပြောသည်။
"အလကားတောင်းတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဒုတိယသားက အံ့ဩစွာ မေးသည်။ သူသည် အလကားတောင်းရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ငွေဖြင့် ဝယ်ယူရန်သာ စဉ်းစားထားခြင်းဖြစ်သည်။
"အလကားမဟုတ်ရင် ဘာလဲ။ လေးယောက်မြောက်ညီ အလုပ်ကနားပြီးကတည်းက လက်မှတ်တွေ ပါမလာဘူးလို့ ငါ မယုံဘူး!" ဟု သူမက တင်းမာစွာ ဆိုသည်။
"ပါလာရင်တောင် အခုဆိုရင် အကုန်သုံးပြီးလောက်ပြီပေါ့။ ဒါဝါရဲ့ စားသောက်မှုနဲ့ဆိုရင် ဘာကျန်တော့မှာလဲ။ တကယ်စားချင်ရင် ကျွန်တော် သွားမေးကြည့်ပေးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံပေးပြီး ဝယ်ရလိမ့်မယ်" ဟု ဒုတိယသားက ပြန်ပြောသည်။
ဒုတိယအစ်မတော် သည် သားဖြစ်သူ၏ တောင်းပန်နေသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ယခုအခါ သူတို့မှာ သီးခြားအိမ်ထောင်စု ဖြစ်သွားပြီဖြစ်ရာ ငွေကို သူမကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ရသည်။ ထို့ကြောင့် အသားအနည်းငယ် ဝယ်စား၍ ဘာဖြစ်မည်နည်း။ "ဒါဆိုရင် သွားကြည့်ချေ။ ဒါပေမဲ့ ဈေးအရမ်းမပေးနဲ့နော်!"
"ကျွန်တော် အခုပဲ သွားတော့မယ်" ဟု ဆိုကာ ဒုတိယသားက ငွေကိုယူ၍ ထွက်သွားသည်။
ရောက်သည့်အခါ ကျိုးချင်းပိုင် သည် အိမ်ကိစ္စကို ဆုံးဖြတ်သူဖြစ်သည့် ဇနီးဖြစ်သူထံသို့ မျက်နှာမူလိုက်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ဒုတိယသားဖြစ်သူကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ "နင် ရောက်လာတာ အချိန်ကိုက်ပဲ။ ခဏထိုင်ပါဦး၊ ဒီသိုးသားဟင်းရည် နည်းနည်း သောက်သွားပါဦး။"
သူမသည် ဒုတိယအစ်မတော် ကို သဘောမကျသော်လည်း ဒုတိယသားဖြစ်သူအပေါ်တွင်မူ မကျေနပ်ချက် မရှိပေ။
သူက ပြုံးရင်း ခေါင်းခါသည်။ "မလိုပါဘူး။ ရှီရှီကလေးက အဘိုးအဘွားတွေ စားနေတာကို မြင်ပြီး အမေဖြစ်သူကို ပူဆာနေလို့ပါ။"
လင်ချင်းဟဲ့ ခေါင်းညိတ်သည်။ "ချင်းပိုင် ဒီနေ့ အသားနည်းနည်းပါလာတယ်။ နင်တို့ စားချင်ရင် ငါတို့ဝေစုထဲကနေ ခွဲပေးလို့ရတယ်။ ငါ့အသားဝယ်ခွင့်လက်မှတ်တွေကလည်း ကုန်ခါနီးပြီ၊ သိပ်မကျန်တော့ဘူး။ တစ်စောင်ပေးလိုက်ရင်တောင် နင်တို့ မြို့ထိ သွားတဲ့အချိန်မှာ ဆိုင်မှာ ပစ္စည်းကုန်နေနိုင်တယ်။"