သူတို့ နေ့လယ်စာကို အိမ်မှာပင် စားဖြစ်ကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကပ်စေးနည်းသူမဟုတ်သည့်အတွက် ဟင်းလျာအစုံအလင်ဖြင့် စားကောင်းအောင် ချက်ပြုတ်ကျွေးမွေးလိုက်ရာ အဆိုပါ နေ့လယ်စာစားပွဲမှာ အလွန်ပင် ရွှင်လန်းကြည်နူးစရာကောင်းလှသည်။
ဆူဒါလင် သည် ကျိုးရှ ကို စက်ဘီးဖြင့် အိမ်ပြန်ပို့သည့်အချိန်တွင် စကားကို အနည်းငယ်ထစ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "စတုတ္ထအစ်ကိုနဲ့ စတုတ္ထအစ်မက အရမ်းသဘောကောင်းကြတာပဲ။"
ကျိုးရှ က သူ့ခါးကို ဖက်ထားရင်း အပြုံးချိုချိုလေးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေါ့။ ဒါလင်၊ ကျွန်မရဲ့ စတုတ္ထအစ်မက ကျွန်မတို့ကို စုဆောင်းတတ်ဖို့ ပြောပြထားတယ်။ တစ်နေ့ကျရင် ကျွန်မတို့လည်း နေဖို့ အိမ်ကြီးကြီးတစ်လုံး ဝယ်နိုင်မှာပါတဲ့။"
ဆူဒါလင် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ငွေအတော်များများ သုံးစွဲခဲ့သော်လည်း သူ့တွင် ငွေတစ်ထောင်ကျော် စုဆောင်းထားနိုင်သေးသည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် ၎င်းမှာ သူတို့မိသားစုကို အတော်ပင် ချမ်းသာစေနိုင်သည်။
ဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက် အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အချိန်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့မှာ တိုးတိုးလေး စကားပြောနေကြသည်။
"သူက စကားနည်းနည်းထစ်ပေမဲ့ ရှကို စိတ်ရင်းအမှန်နဲ့ ဆက်ဆံပေးသရွေ့တော့ ဘာမှ ပြဿနာမရှိပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မှတ်ချက်ပေးသည်။
"အင်း" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ထောက်ခံလိုက်သည်။ သူသည် မိမိ၏ မောင်နှက်သစ် ဆူဒါလင် အပေါ် ဘာအစွဲမှ မရှိပေ။ လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။
"ရှရဲ့ အကြီးမနဲ့ အလတ်မက မင်္ဂလာဆောင်ကို မလာနိုင်ခဲ့ကြဘူး။ နှစ်သစ်ကူး ဒုတိယနေ့ကျမှ သူတို့ လာကြမယ်ထင်တယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဆက်ပြောသည်။
အကြီးမဖြစ်သူ ကျိုးရှ ကျွမ်းမှာ ပြင်းထန်သော အအေးမိရောဂါဖြစ်နေသဖြင့် မင်္ဂလာလက်ဆောင်အဖြစ် ငွေငါးယွမ်သာ ပေးပို့နိုင်ခဲ့သည်။ အလတ်မဖြစ်သူ ကျိုးရှ ကျူမှာလည်း ယောက္ခမဖြစ်သူ နေမကောင်းဖြစ်နေသည့်အတွက် ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် ကျန်ခဲ့ရရှာသည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းမှာ တစ်ဦးတည်းသောသားဖြစ်နေသဖြင့် သူမလည်း မင်္ဂလာဆောင်ကို မလာနိုင်ဘဲ ငွေငါးယွမ်သာ ပေးပို့ခဲ့ရသည်။
"မင်း ခရိုင်မြို့ကို သွားချင်တာလား" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ဇနီးဖြစ်သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"နှစ်သစ်ကူး ဒုတိယနေ့မှာ သွားမယ့်အစား တတိယနေ့မှာ သွားလည်း အတူတူပါပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကျိုးရှ က လာလည်ချင်သည်ဆိုလျှင် သူတို့အနေဖြင့်လည်း အားလပ်ရက်ကုန်သည်အထိ နေပေးရပေမည်။ အကြီးမနဲ့ အလတ်မကိစ္စမှာတော့ သိပ်အရေးမကြီးလှပါ၊ လင်ချင်းဟဲ့ အနေဖြင့် သူတို့နှင့် သိပ်ပြီး ရင်းနှီးမှုမရှိပေ။
ထို့နောက် လင်ချင်းဟဲ့ က ယခင်နှစ်က ရိုက်ထားသည့် ဓာတ်ပုံများကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ ဒါဝါ၊ အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့က ဓာတ်ပုံတွေကို ကြည့်ချင်ဇောဖြင့် ဝိုင်းအုံလာကြသည်။ သူတို့က ကိုယ့်ပုံကိုယ် ကြည့်ရတာကို အတော်လေး သဘောကျကြသည်။
"မေမေ၊ ဒီနှစ် ခရိုင်မြို့ကို သွားတဲ့အခါ ဓာတ်ပုံတွေ ထပ်ရိုက်လို့ရမလား" ဒါဝါက မေမေ့ကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်ပြီး မေးသည်။
"ရိုက်မယ်၊ မေမေ" အာဝါ ကလည်း မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။
"ဓာတ်ပုံ ရိုက်ချင်တယ်!" ဆန်ဝါ ကလည်း ခေါင်းညိတ်ရင်း ဝင်ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပေးလိုက်သည်။ "ဒီနှစ်မှာ သားတို့အားလုံး အလိမ္မာပြထားကြတာဆိုတော့ ဓာတ်ပုံတွေ ထပ်ရိုက်ပေးမယ်။"
ကလေးသုံးယောက်က ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
ညနေဘက်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ က ဓာတ်ပုံများကို တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်သည်။ သူမ၏ ပုံကို သဘောကျပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင် ၏ ပုံကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ပုံမှာ အတော်လေး တည်ကြည်နေသည်။ သူမက ပိုပြီး ပျော့ပျောင်းတဲ့ အမူအရာလေးလုပ်ဖို့ ပြောထားသော်လည်း သူက အပြုံးမလုပ်ခဲ့ပေ။ ဒါက သူ့ရဲ့ သဘာဝပဲလေ။
"ဓာတ်ပုံဘောင်တွေ မရှိဘူး၊ ရှိရင်တော့ အကုန်လုံးကို ထုတ်ပြထားလိုက်မှာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဆိုသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပျော့ပျောင်းသွားသည်။ "ကျွန်တော် ပန်းရန်ဆရာကို ခိုင်းပြီး လုပ်ခိုင်းလိုက်မယ်လေ။"
လင်ချင်းဟဲ့ က စိတ်ပြောင်းသွားသည်။ "နေပါစေတော့၊ နောက်မှပဲ ထားလိုက်ပါတော့မယ်။ နှစ်တိုင်း ရိုက်နေရင် ပုံတွေ အများကြီး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ နေရာမရှုပ်အောင်ပဲ ထားလိုက်ပါတော့မယ်။" ကျိုးချင်းပိုင် ကလည်း သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အတိုင်းပင် ဖြစ်စေရန် သဘောတူလိုက်သည်။
ဆီးနှင်းများ ကျနေသဖြင့် အပြင်ဘက်တွင် သွားလာလှုပ်ရှားမှု နည်းပါးသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က ဝက်ကလေးနှစ်ကောင် ဝယ်လာပြီး မွေးမြူသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ နေ့စဉ် စားသောက်ဖွယ်ရာများကိုသာ စဉ်းစားနေရသည်။ သူမက ရွှံ့ဖရုံမုန့်၊ ပြောင်းဖူးမုန့်၊ ပဲနီလေးမုန့်၊ ပဲလုံးမုန့်နှင့် ရှစ်မျိုးစေ့ဆွမ်းတို့ကို ချက်ပြုတ်ပေးသည့်အပြင် ဟင်းလျာအမျိုးမျိုးနှင့် ဟင်းရည်များကိုလည်း ပြင်ဆင်ပေးသည်။ ဆောင်းရာသီတွင် ခန္ဓာကိုယ်အတွက် အထူးအားဆေးများ မလိုပေ။ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြရပြီဖြစ်၍ ယခုအချိန်မှာ အနားယူရမည့် အချိန်ဖြစ်သည်။
ကလေးတွေကလည်း ကျေနပ်ကြသလို ကျိုးချင်းပိုင် ကလည်း ကျေနပ်သည်။ သူက မနက်တိုင်း ပြေးလေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ထားသည့်အတွက် ခွန်အားတွေ ပိုလျှံနေသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ မှာ ညဘက်တွင် အတော်ပင် ပင်ပန်းရသည်။
"ဒီညတော့ ကောင်းကောင်း အိပ်နော်။ စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ မလုပ်နဲ့၊ ကြားလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သတိပေးလိုက်သည်။ "မနေ့ညက ကျွန်မတို့ လှုပ်ရှားမှုတွေက နည်းနည်း များသွားလို့ ဒါဝါတောင် နိုးတော့မလို ဖြစ်သွားသေးတယ်" ဆောင်းရာသီတွင် ကလေးသုံးယောက်က သူတို့အခန်းထဲမှာပင် အိပ်လေ့ရှိသည်။
"မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ အော်လိုက်တာလေ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က မျက်လုံးထဲတွင် ရယ်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က စိတ်ထဲတွင်တွေးမိသည်မှာ *ရှင်ကပဲ လွန်နေတာကို၊ ကျွန်မက ဘယ်လိုလုပ် ထိန်းနိုင်မှာလဲ* ဟူ၍ဖြစ်သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် လင်ချင်းဟဲ့ က ဒါဝါကို စာသင်ပေးသည်။ ဒါဝါက "မေမေ၊ ကျွန်တော် နောက်နှစ်ကျရင် တတိယတန်း သင်ရိုးကို သင်ချင်တယ်။ ဒုတိယတန်းက အရမ်းလွယ်နေလို့ပါ" ဟု ပြောသည်။
"ရတယ်လေ။ အချိန်တန်ရင် ဖေဖေက သားကို ခေါ်သွားပေးလိမ့်မယ်။ ဆရာဆီမှာ စာမေးပွဲ အောင်မြင်သွားရင် တတိယတန်းကို တက်လို့ရပြီ" ဟု သူမက ဒီမိုကရေစီနည်းကျ ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ ညစဉ် စာသင်ပေးမှုကြောင့် ဒါဝါမှာ တတိယတန်း သင်ရိုး၏ တစ်ဝက်ကိုပင် ပြီးနေပြီဖြစ်ရာ ဒုတိယတန်းမှာ သူ့အတွက် ကလေးကစားစရာသာ ဖြစ်နေသည်။ သူက စာမေးပွဲတိုင်းတွင် အမှတ်တစ်ရာ အပြည့်ရထားသဖြင့် အလွန်ကောင်းမွန်စွာ တတ်မြောက်ထားကြောင်း ပြသနေသည်။
"ဖေဖေ၊ မေမေ ပြောတာ ကြားလိုက်တယ်မလား။ ကျွန်တော် နောက်နှစ်ကျရင် တတိယတန်းကို တက်တော့မှာ" ဒါဝါက ဖေဖေ့ကို ပြောသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က ဘာမှ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပေ။ ကလေးတွေက မှားယွင်းသည့် အပြုအမူမျိုး မလုပ်သရွေ့ သူက ကလေးတွေ၏ ပညာရေးကိစ္စကို ဝင်မစွက်ဖက်တတ်ပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ ၎င်းကိစ္စကို သူမ၏ အစီအစဉ်ထဲတွင် ထည့်တွက်ထားပြီးဖြစ်သည်။ နောက်နှစ်ဆိုရင် ဒါဝါက ခုနစ်နှစ်ပြည့်တော့မည်။ တတိယတန်းအတွက်ဆိုလျှင် စောနေသေးသော်လည်း သူမက ဒါဝါ လုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။ သူမ သိထားသည်မှာ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကို ၁၉၇၇ ခုနှစ်တွင် ပြန်လည်ကျင်းပမည်ဖြစ်သည်။ ပထမအသုတ်တွင် မမီနိုင်လျှင်တောင် ဒုတိယ သို့မဟုတ် တတိယအသုတ်တွင် သူ အဆင်သင့် ဖြစ်နေလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်ကျလျှင် သူက ၁၄ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၅ နှစ် ရှိနေပြီဖြစ်၍ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။
"မေမေ၊ ကျွန်တော်လည်း ကျောင်းသွားရမလား" အာဝါ က မေးသည်။ နှစ်သစ်ကူးပြီးလျှင် သူက ငါးနှစ်ပြည့်တော့မည်။
"မင်း ခြောက်နှစ်ပြည့်မှပဲ ပြောကြတာပေါ့။ အိမ်မှာပဲ အရင် သင်ထားဦး။ နောက်နှစ်ပြီးရင် ကျောင်းသွားရမယ်၊ ပြီးရင် မင်းအစ်ကိုလိုပဲ အတန်းကျော်အောင် သင်ယူနိုင်မှာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောလိုက်ရာ အာဝါ က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ဆန်ဝါ က သူမကို လှည့်ကြည့်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးလိုက်သည်။ "ဆန်ဝါ ကတော့ သေးသေးလေးပဲ ရှိသေးတယ်။ မေမေနဲ့ပဲ အိမ်မှာ အချိန်ပိုကုန်ဦးမယ်။ ကြီးလာရင် မေမေ ကျောင်းပို့ပေးမယ်။"
"ကျွန်တော် ကျောင်းအိတ် လိုချင်တယ်" ဟု ဆန်ဝါ က ပြောသည်။ သူက သူ့အစ်ကို၏ ကျောင်းအိတ်ကို အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ကြည့်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
"အိုကေ၊ သား ကျောင်းတက်တဲ့နေ့ကျရင် မေမေ ကျောင်းအိတ်ချုပ်ပေးမယ်" ဟု သူမက ကတိပေးလိုက်သည်။
ညီအစ်ကိုသုံးယောက် ခဏလောက် ဆော့ကစားပြီးနောက် အိပ်ပျော်သွားကြသည်။
"နှလုံးသားမရှိတဲ့ ကောင်စုတ်လေးသုံးယောက်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူတို့ကို စောင်ခြုံပေးရင်း ချစ်စနိုးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဇနီး၊ သမီးလေးတစ်ယောက်လောက် မွေးရအောင်" ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းရင်း တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"မတွေးပါနဲ့တော့။ ရှင်က သားလေးတွေပဲ ရဖို့ ကံပါလာတာ" ဟု သူမက ပြန်ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ပြုံးလိုက်ပြီး သူမကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆွဲဖက်လိုက်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "မနောက်နဲ့တော့။ နေ့တိုင်း ဒီလိုဖြစ်နေတာ၊ ရှင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိခိုက်မှာ မကြောက်ဘူးလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။