နေ့လယ် တစ်နာရီကျော်ခန့်တွင် ကျိုးချင်းပိုင် ပြန်ရောက်လာသည်။ သူ၏ စက်ဘီးပေါ်တွင် ထင်းစည်းကြီး လေးငါးစည်းခန့်ကို အပြည့်တင်ဆောင်လာခဲ့သည်။
"ဗိုက်ဆာနေပြီမလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အနားသို့ လျှောက်သွားရင်း မေးလိုက်သည်။ "အထဲဝင်ပြီး အမြန်စားလိုက်ပါဦး။ ရှင်စားဖို့ အစားအသောက်တွေကို ကျွန်မ နွှေးပေးထားတယ်"
"ရာသီဥတု သာတုန်းဆိုတော့ တတ်နိုင်သလောက် အများကြီး သယ်လာခဲ့တာ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြန်ပြောသည်။
စက်ဘီးရှိနေသည့်အတွက် သူ အတော်အတန် သယ်နိုင်ခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ကလည်း နောက်ထပ် အနည်းငယ် ထပ်သွားလိုက်ရုံဖြင့် အိမ်အတွက် လုံလောက်သွားမည်ဖြစ်ရာ ဘာမှမပြောတော့ပေ။ သူမသည် မုန့်များနှင့် ဟင်းလျာများကို နွှေးရန် မီးဖိုချောင်သို့ ဝင်သွားသည်။ သူမ အလုပ်ရှုပ်နေစဉ်မှာပင် ကျိုးချင်းပိုင် က ထင်းစည်းများကို နောက်ဖေးသို့ သယ်သွားပေးလိုက်သဖြင့် သူမ အလုပ်ပိုမသက်သာသွားချေ။
သူသည် အလွန်ဗိုက်ဆာနေပြီး ပုံမှန်အတိုင်းပင် စားသောက်မှုပမာဏ များပြားသူဖြစ်သည့်အတွက် သူမ ပြင်ဆင်ပေးထားသမျှ အကုန်ကုန်အောင် စားပစ်လိုက်သည်။
"ခဏလောက် နားလိုက်ပါဦး" ဟု သူစားသောက်ပြီးချိန်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ "ဒီမှာ ဘာမှလုပ်စရာ မကျန်တော့ပါဘူး"
သူလည်း သဘောတူပြီး လှဲလျောင်းအနားယူလိုက်သည်။
သူသည် သူ့ဇနီးဖြစ်သူ၏ မကြာသေးမီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ပြဿနာအကြောင်းကို မသိသေးပေ။ နောက်တစ်နေ့တွင် ထင်းသွားယူရန် အပြင်ထွက်ခါနီးမှသာ ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူက လမ်းတွင် ကြားဖြတ်တားဆီးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ထိုသူ၏ ညည်းတွားသံများကို နားထောင်ပြီးမှသာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို သူ သိရှိသွားတော့သည်။
"ကျွန်တော် ဒါကို မသိခဲ့ရဘူး၊ ဒါကြောင့် အခုချက်ချင်း ဘာမှပြန်ပြောလို့ မရသေးဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုပြီးနောက် စက်ဘီးပေါ် တက်သွားတော့သည်။
ထိုနေ့လယ်တွင် သူ ပြန်ရောက်လာသောအခါ မျက်နှာသစ်နေရင်းနှင့်ပင် သူ့ဇနီးကို ထိုအကြောင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ဘာတဲ့၊ သူက တကယ်ပဲ ရှင်ဆီ လာတိုင်တာလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်သည်။ "စစချင်း သူပဲ အရင်စတာလေ။ သူပဲ ပါးစပ်ကစပြီး အော်ဟစ်တယ်၊ ကျွန်မကိုပါ ရိုက်ဖို့ လုပ်သေးတာ။ အခုတော့ တိုင်တောရဲသေးတယ်ပေါ့လေ"
"သူက နင့်ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်လိုက်သေးလား" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူမ၏ ကျန်းမာရေးကိုသာ စိုးရိမ်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
သူမအပေါ် စိုးရိမ်ပေးနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ ၏ စိတ်တိုမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပြုံးလိုက်မိသည်။ "ကျွန်မ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ သူက ကျွန်မကို နည်းနည်း တွန်းရုံပဲ တွန်းတာ၊ ကျွန်မက သူ့ကို ပြန်တွန်းထုတ်လိုက်တာ။ နောက်ပြီး အဖေ၊ အမေနဲ့ အစ်မတော်နှစ်ယောက်လုံးလည်း အဲဒီမှာ ရှိနေကြတာပဲ။ သက်သေတွေ အများကြီးပဲ။ သူ့ချန်မိသားစုက လာရင်တောင် ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်"
ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းကို ခပ်ပြတ်ပြတ် ညိတ်လိုက်သည်။ "သူတို့သာ အဲဒီလို လာလုပ်ရဲရင် နင် ဘာမှလုပ်စရာ မလိုဘူး"
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ရာ ကျိုးချင်းပိုင် ကလည်း သူမကို နူးညံ့တည်ငြိမ်သော အကြည့်ဖြင့် ပြန်ကြည့်သည်။ "နောင်ဆိုရင် ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေကို ကျွန်တော့်ကို ချက်ချင်း ပြောပြပါ။ ကျွန်တော် နင့်ကို စိတ်ဆိုးမှာ မဟုတ်ပါဘူး"
"သိပါပြီ" ဟု သူမက သဘောတူလိုက်ပြီးနောက် "တကယ်ပြောရရင် ကျွန်မ ဒါကို စိတ်ထဲမှာ မထားပါဘူး။ သူက ကျွန်မကို သည်းခံလာတာ ကြာပြီ၊ ကျွန်မလည်း သူ့ကို မနှစ်မြို့တာ ကြာပြီ။ ဟိုတစ်နေ့က ရန်ဖြစ်လိုက်ရတာက တကယ်ကို စိတ်ပေါ့သွားစေတယ်" ဟု ထပ်ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် ဘာမှမတတ်နိုင်သည့်အမူအရာဖြင့်သာ ကြည့်နေလိုက်ရသည်။
သူ့ဇနီးအမှားမဟုတ်ကြောင်း သူသိထားသည့်အတွက် ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူ၏ တိုင်တောချက်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ ထိုသူက ညည်းတွားဖို့အတွက်သာ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့ဇနီးကို ဘာကြောင့် ဒီလောက် ရန်လိုအောင် "သင်ပေး" ထားသလဲဟု မေးမြန်းလိုခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအကြောင်းအရာကို မရောက်ခင်မှာပင် ကျိုးချင်းပိုင် က စကားလမ်းကြောင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်ခဲ့သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် နောက်ရက်အနည်းငယ်တွင် ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ကိုင်ပြီး ဆောင်းတွင်းအတွက် လိုအပ်မည့် ထင်းများကို အောင်မြင်စွာ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။ မကြာမီတွင် ပထမဆုံးနှင်းကျလာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် နှင်းများ အထူကြီး ဖြစ်လာတော့သည်။
နိုဝင်ဘာလကုန်တွင် ကျိုးရှo Mei အိမ်ထောင်ကျသည်။ အလွန်အေးစက်သော ရာသီဥတုနှင့် နှင်းကျနေမှုများကြောင့် မိသားစုဝင်များက ရိုးရှင်းစွာပင် ပို့ဆောင်ပေးလိုက်ကြသည်။ စက်ဘီးမှလွဲ၍ ကျန်သည့် လက်ဆောင်ပစ္စည်းများကို ခဏပြသပြီးနောက် စုံတွဲထံသို့ ပြန်ပေးလိုက်သည်။ မင်္ဂလာစားသောက်ပွဲကို သူမ၏ ခင်ပွန်းအိမ်တွင် ကျင်းပရာ ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် သူ့ညီအစ်ကိုများ တက်ရောက်ခဲ့ကြပြီး လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကလေးများမှာ အိမ်တွင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ကျိုးရှo Mei သည် လင်ချင်းဟဲ့ ပေးလိုက်သော စောင်နှင့် ဆပ်ပြာနှစ်တုံးကို အလွန်သဘောကျသည်။ အထူးသဖြင့် မွှေးကြိုင်ပြီး အရည်အသွေးကောင်းသည့် ဆပ်ပြာကို ပိုနှစ်သက်သည်။ သူမ၏ အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ကြွေခွက်တစ်စုံ ပေးပြီး၊ တတိယအစ်မတော်က တဘက်နှစ်ထည် ပေးသည်။ သူမ၏ ဒုတိယအစ်မတော် မှာမူ ဘာမျှမပေးချေ။ သို့သော် မည်သူမျှ သူမကို အပြစ်မတင်ကြပေ။ ထိုကဲ့သို့ အသေးအဖွဲကိစ္စအတွက်နှင့် ပြဿနာ မရှာလိုကြပေ။
သုံးရက်အကြာတွင် ကျိုးရှo Mei သည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ဆူဒါလင် နှင့်အတူ မိဘအိမ်သို့ ပြန်လည်လည်ပတ်သည်။ သူတို့သည် အိမ်သုံးအိမ်အတွက် ပြန်လည်လက်ဆောင်များ ယူဆောင်လာကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ၏ မိသားစုအတွက် မုယောစပါးမှုန့်တစ်ဘူးနှင့် White Rabbit သကြားလုံး နှစ်ထုတ် ရရှိသည်။
ကျိုးရှo Mei သည် ယဉ်ကျေးပြနေမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ သူမကို ဘယ်သူက ကောင်းကောင်းဆက်ဆံပြီး ဘယ်သူက မဆက်ဆံဘူးဆိုတာ သူမ ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူမ၏ ဒုတိယအစ်မတော် က မင်္ဂလာလက်ဆောင် ကောင်းကောင်း မပေးခဲ့သည့်အတွက် သူမလည်း ပြန်လည်လက်ဆောင် မပေးခဲ့ပေ။ ဆူဒါလင် က လွှတ်ပေးလိုက်ဖို့ ပြောသော်လည်း ကျိုးရှo Mei က သူမ၏ သဘောထားအတိုင်း ခိုင်မာစွာ ရှိနေခဲ့သည်။
အဘိုးအို ကျိုးနေအိမ်သို့ သွားရောက်ပြီးနောက် သူမ၏ စတုတ္ထအစ်ကိုနှင့် အစ်မတော်တို့၏ အိမ်သို့ ဆက်သွားကြသည်။ အမျိုးသားများက ဧည့်ခန်းတွင် စကားပြောနေကြစဉ် လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးရှo Mei ကို သူမ၏ အခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားသည်။
"ကြည့်ပါဦး၊ အိမ်ထောင်ကျပြီးတော့ တောက်ပနေတာပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က နောက်ပြောင်လိုက်သည်။ "အသားအရေတွေကလည်း ဖြူဝင်းပြီး ပန်းရောင်သမ်းနေတာပဲ"
ထိုစကားကြောင့် အိမ်ထောင်သစ် ကျိုးရှo Mei မှာ ရှက်သွေးဖြာသွားသည်။
"အလေးအနက် ပြောရရင် Da Wa ရဲ့ ဦးလေးက နင့်ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံရဲ့လား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
"သူ ကျွန်မကို အရမ်းကောင်းပါတယ်" ဟု ကျိုးရှo Mei က မျက်နှာကို ရှက်သွေးဖြာလျက် ပြန်ဖြေသည်။
"ကောင်းတာပေါ့၊ ဒါဆိုရင်တော့ ငါ စိတ်အေးရပြီ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ကျေနပ်စွာ ပြောသည်။ "အပြင်မှာ အရမ်းအေးတယ်၊ မီးသွေးသုံးရင် လေဝင်လေထွက်ကို ဂရုစိုက်ဦးနော်"
"ဟုတ်ကဲ့၊ Da Lin လည်း အဲဒါကို သိပါတယ်" ဟု ကျိုးရှo Mei က ခေါင်းညိတ်သည်။
"နင်တို့ ရောက်လာတုန်းက နည်းနည်း တင်းမာနေတာ တွေ့လိုက်တယ်၊ ဘာဖြစ်တာလဲ"
"ဒုတိယအစ်မတော် ကြောင့်ပါ" ဟု ကျိုးရှo Mei က ရှင်းပြသည်။ "ကျွန်မက သူ့ကို ပြန်လက်ဆောင် မပေးလို့ သူက စကားတွေကို လှည့်ပတ်ပြောနေတာ။ သူက ကျွန်မ မင်္ဂလာဆောင်တုန်းက ဘာမှ မပေးခဲ့ဘဲ လက်ဗလာနဲ့ လာတာလေ၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မက ဘာလို့ သူ့ကို ပေးရမှာလဲ။ Da Lin ကတော့ သူများစိတ်မထိခိုက်အောင် သည်းခံသင့်တယ်လို့ ပြောပြီး အဲဒီအကြောင်းနဲ့ နည်းနည်း စကားများလိုက်ကြတယ်"
လင်ချင်းဟဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ "Da Wa ရဲ့ ဦးလေးက စိတ်ကောင်းလွန်းတာပါ"
"သူကတော့ ကောင်းပါတယ်၊ ကျွန်မကတော့ မဟုတ်ဘူး" ဟု ကျိုးရှo Mei က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ဟိုတစ်ခါ အစ်မတော်ဆီက အထိုးခံရတာ သူနဲ့ တန်ပါတယ်၊ သူ့ပါးစပ်က အရင်ကထက်တောင် ပိုဆိုးလာသေးတယ်"
"သူ့အကြောင်း စိတ်မပူပါနဲ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အကြံပေးသည်။ "သူ့ကြောင့်နဲ့ ကမ္ဘာကြီး ရပ်တန့်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး"
"စတုတ္ထအစ်မတော်ရေ၊ ကျွန်မ အခု အရမ်းကံကောင်းတယ်လို့ ခံစားရတယ်" ဟု ကျိုးရှo Mei က ရွှင်လန်းစွာ ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးလိုက်သည်။ "နင်တို့ နှစ်ယောက်လုံး အလုပ်ရကြပြီပဲ။ တတ်နိုင်သလောက် စုထားကြ၊ နောက်ပိုင်း အိမ်ကြီးကြီးတစ်လုံး ဝယ်နိုင်မလား ကြည့်ဦးပေါ့"
"သူက အနည်းငယ် စုထားပြီးသားပါ" ဟု ကျိုးရှo Mei က ရှက်ရှက်ဖြင့် ပြောသည်။
"စုထားတာ ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက နင့်မင်္ဂလာဆောင်ကို စနစ်တကျ ဖြစ်အောင် အများကြီး သုံးထားရတာမို့ ငွေကို ချွေတာသုံးဖို့တော့ လိုမယ်။ ငါလည်း စုနေတာပဲ။ အခွင့်သာရင် မြို့မှာ အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ချင်တယ်"
ကျိုးရှo Mei က အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်မတော်က မြို့မှာ အိမ်ဝယ်ချင်တာလား"
"အခုချက်ချင်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့နေ့ ငါတို့ မြို့ကို ပြောင်းဖြစ်ရင် နေရာတစ်ခုတော့ လိုမှာလေ။ အနာဂတ်အတွက် စုထားတာပါ"
"အနာဂတ်မှာ အရာရာ ပိုကောင်းလာမယ်လို့ အစ်မတော် ထင်လား"
"လူတွေက အကောင်းဘက်ကို ကြည့်ဖို့ သင်ယူရမယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရှင်းပြသည်။ "ငါတို့လက်ထဲမှာ ပိုက်ဆံမရှိရင် အခွင့်အရေး ရလာတဲ့အခါ ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ စုထားတာ ရှိရင်တော့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေမှာပေါ့"
"ကျွန်မ အစ်မတော် ပြောတဲ့အတိုင်း နားထောင်ပါမယ်၊ စုပါမယ်"
"နောက်ပြီး မှတ်ထား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ထပ်ပြောသည်။ "ဒီဆောင်းတွင်းမှာ ရေအေးနဲ့ မထိပါနဲ့၊ ပြီးတော့ ကိုယ့်ရာသီစက်ဝန်းကိုလည်း ဂရုစိုက်။ မကြာခင် ကိုယ်ဝန်ရတော့မယ်လို့ ငါ ခံစားနေရတယ်"
ကျိုးရှo Mei မှာ ရှက်လွန်း၍ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲသွားတော့သည်။