အမေကျိုးသည် အဖေကျိုးကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"သူတို့ကို ဂရုစိုက်မနေပါနဲ့။ ဒီစောင်က အသစ်စက်စက်ပဲလို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်" ဟု အဖေကျိုးက အိပ်ရာခင်းကို စစ်ဆေးရင်း ဆိုသည်။
အမေကျိုး၏ အာရုံစိုက်မှုက ထိုပစ္စည်းဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ "အသစ်လုပ်ထားတာကိုး။ တကယ့်ကို စေတနာရှိတာပါပဲ။" သူမသည် အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး "အဘိုးကြီး၊ ကျွန်မတို့ စုထားတဲ့ ငွေထဲကနေ ရှောင်မေ့ကို ဘယ်လောက် ပေးဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ" ဟု တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
"မင်းပဲ ဆုံးဖြတ်ပါလေ" ဟု အဖေကျိုးက ပြန်ဖြေသည်။
"ငါးဆယ်လောက်ဆိုရင်ကော" ဟု အမေကျိုးက မေးသည်။
"အဲဒါ နည်းနည်းနည်းမနေဘူးလား" ဟု အဖေကျိုးက သူမကို ငေးကြည့်ရင်း ပြောသည်။
အမေကျိုးက "ဘာကို နည်းတာလဲ။ သူရော ဒါလင်ရော အလုပ်ရှိကြတာပဲ။ တစ်လကို ပိုက်ဆံ အတော်အတန် ရကြတယ်။ မိသားစုရန်ပုံငွေထဲကိုလည်း နည်းနည်းပဲ ထည့်ကြတာလေ။ သူ့အလုပ်ကလည်း ကျွန်မတို့ဆီ ဘာမှ သိပ်ပါမလာဘူး၊ အဲဒီတော့ ရှင်က ဘာကို မျှော်လင့်နေတာလဲ" ဟု ပြန်ချေပသည်။
"တစ်ဖက်ကလည်း ထိမ်းမြားလက်ထပ်တဲ့ လက်ဆောင်ပစ္စည်း လေးမျိုးလုံးကို ပေးထားတာပဲလေ" ဟု အဖေကျိုးက ထောက်ပြသည်။
"စက်ဘီးကိုတော့ ဒီမှာပဲ ထားလိုက်မယ်။ ကျန်တာအားလုံးကိုတော့ သူနဲ့အတူ ပြန်ပေးလိုက်မယ်။ စောင်၊ ဆပ်ပြာ၊ ရေနွေးအိတ် စတာတွေအားလုံးပေါ့" ဟု အမေကျိုးက ဆုံးဖြတ်ချက်ချသည်။
အဖေကျိုးသည် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။
အမေကျိုးသည် အသံကို ပို၍ လျှော့ချကာ "ကျွန်မတို့က တာဝါ၊ အာဝါနဲ့ ဆန်ဝါတို့ရဲ့ အနာဂတ် အိမ်ထောင်ရေးအတွက် ပိုက်ဆံစုဖို့ လိုသေးတယ်။ တာဝါရဲ့အမေ ဘယ်လောက်တောင် ဖြုန်းတီးလဲ ကြည့်ဦး။ သူတို့ဆီမှာ စုမိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကောင်လေးတွေ အိမ်ထောင်ပြုရတော့မယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ" ဟု ဆက်ပြောသည်။
ထိုစကားကြောင့် အဖေကျိုးသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ့သမီးသည် သူမ၏ အိမ်သစ်တွင် အဆင်ပြေနေသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်ရာ၊ ပိုက်ဆံကို သူ့မြေးများအတွက် စုထားပေးခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။
အဘိုးအဘွားနှစ်ယောက်စလုံးသည် ဒုတိယအစ်မတော်ကို အရေးမစိုက်ကြပေ။ အမှန်တကယ်တော့ ပြဿနာကို စတင်ခဲ့သူမှာ သူမပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် လေးယောက်မြောက်သား၏ဇနီးကို အရင်စတွန်းခဲ့သည်ကို လူတိုင်း မြင်လိုက်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူမကို ပစ်ချလိုက်ခြင်းမှာ သူမကိုယ်သူမသာ အပြစ်တင်ရပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ဒုတိယအစ်မတော်ကတော့ အလွယ်တကူ လက်မခံနိုင်ပေ။ သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ဒုတိယအစ်ကို ပြန်ရောက်လာသောအခါ သူမသည် ကန် (မီးဖိုခုံ) ပေါ်တွင် လှဲနေပြီး နာကျင်စွာ ညည်းညူနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ" ဟု သူက မေးသည်။
"သေလိုက်စမ်း! မင်းမိန်းမ အသေအလဲ အရိုက်ခံရလုနီးပါး ဖြစ်နေတာကို မင်းက ဘယ်ရောက်နေတာလဲ!" ဟု ဒုတိယအစ်မတော်က သူ့ကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဒုတိယအစ်ကိုမှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။ "အရိုက်ခံရတယ်? ဘယ်သူက မင်းကို ရိုက်ရဲတာလဲ"
ဒုတိယအစ်မတော်သည် သွားကိုကြိတ်လိုက်သည်။ "လေးယောက်မြောက်သားရဲ့ မိန်းမလေ! လင်ချင်းဟဲ့က ကျွန်မကို ရိုက်တာ!"
"မင်း စနောက်နေတာ မဟုတ်လား" ဟု ဒုတိယအစ်ကိုက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "သူမကို မင်း ဘယ်လိုလုပ် မနိုင်ရတာလဲ။ သူမရဲ့ နုနယ်တဲ့ပုံစံနဲ့ သူက တိုက်ခိုက်တတ်လို့လား။ မင်း နှစ်ချက်လောက် တွန်းလိုက်ရုံနဲ့တင် လုံလောက်သင့်တာပေါ့။"
ဒုတိယအစ်မတော်မှာ ဒေါသထွက်သွားသည်။ "မင်းက ဘယ်သူ့ဘက်ကလဲ? ငါက လင်ချင်းဟဲ့ရဲ့ အရိုက်ခံလိုက်ရတာ! အဖေ၊ အမေနဲ့ တခြား အစ်မတော်တွေအားလုံး ကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်ကြတာ။ မယုံရင် သူတို့ကို သွားမေးကြည့်လိုက်။ ကျိုးချင်းလင်၊ ငါပြောမယ်၊ ငါနဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ကြားက ကိစ္စ ဒီမှာတင် မပြီးဘူးနော်။ မင်းတို့မိသားစုက သူမကို အရေးမယူဘူးဆိုရင် ငါ့မိဘအိမ်ကို ပြန်ပြီး ငါ့အစ်ကိုတွေကို ခေါ်လာမှာ။ သူတို့က ငါ့ကို အရိုက်ခံရတာကို ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေဘူး!"
ဒုတိယအစ်ကိုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။ သူက အကြီးဆုံးအစ်မတော်နှင့် တတိယအစ်မတော်တို့ကို "ဘာဖြစ်တာလဲ။ ကျွန်တော့်မိန်းမက သူ့မိဘအိမ် ပြန်မယ်လို့ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် လုပ်နေလို့" ဟု မေးလိုက်သည်။
"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် တာဝါရဲ့အမေကို အရင်စတွန်းတာက မင်းမိန်းမပဲ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြန်ပြောသည်။
"အဖေနဲ့ အမေလည်း အဲဒီမှာ ရှိနေတာပဲ" ဟု တတိယအစ်မတော်က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။ "သူမက တာဝါရဲ့အမေကို အရင်တွန်းတယ်၊ ပြီးတော့ တာဝါရဲ့အမေက သူမကို ပခုံးပေါ်တင်ပြီး လွှဲပစ်လိုက်တာလေ။"
"ပခုံးပေါ်တင်ပြီး လွှဲပစ်လိုက်တာ ဟုတ်လား?" ဒုတိယအစ်ကိုမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
"လေးယောက်မြောက်သားက သင်ပေးထားတာ ဖြစ်မယ်" ဟု တတိယအစ်မတော်က မှတ်ချက်ပေးသည်။
"ဘာလဲ၊ မင်းမိန်းမက နောက်ထပ် အရူးထပြန်ပြီလား" အမေကျိုးသည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး ဒုတိယအစ်ကိုကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
"အမေ၊ သူမက ရုန်းရင်းဆန်ခတ် လုပ်နေပြီး သူ့အစ်ကိုတွေကို ခေါ်လာပြီး တရားမျှတမှု တောင်းမယ်လို့ ပြောနေပါတယ်" ဟု ဒုတိယအစ်ကိုက အလျင်အမြန် ရှင်းပြသည်။
"ကောင်းပြီ၊ ပြန်ခိုင်းလိုက်စမ်း! ငါတို့ ကျိုးမိသားစုက အနိုင်ကျင့်ရလွယ်တယ်လို့ ထင်နေတာလား။ သွား၊ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားခိုင်းလိုက်!" အမေကျိုးသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်သောအခါ မျက်နှာကို တည်လိုက်ပြီး အခန်းထဲသို့ အော်ပြောလိုက်သည်။
"အမေ၊ ကျွန်မ ဒီလောက်တောင် အရိုက်ခံထားရတာကို အမေက သူမဘက်ပဲ လိုက်နေတာလား? ကျွန်မတို့က အမေ့ရဲ့ချွေးမတွေ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ဒုတိယအစ်မတော်က ပြန်အော်သည်။
"ငါ မေးမယ် - ဒီနေ့ဖြစ်တဲ့ ကိစ္စမှာ ဘယ်သူက အရင် စပြီး ပါးစပ်သန်တာလဲ။ ဘယ်သူက အရင် စပြီး လက်ပါတာလဲ" ဟု အမေကျိုးက မေးလိုက်သည်။
ဒုတိယအစ်မတော်မှာ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"မင်းရဲ့ ချန်းမိသားစုက ယောက်ျားတွေကို အကုန်ခေါ်လာရင်တောင် သူတို့ကို ရှက်ရှက်နဲ့ ပြန်သွားအောင် ငါ လုပ်နိုင်တယ်။ မင်းက အရင် စပြောတယ်၊ မင်းက အရင် စရိုက်တယ်။ ပါးစပ်နဲ့ မနိုင်တော့ လက်နဲ့ သုံးတယ်။ အခုတော့ မင်းကိုယ်တိုင် မနိုင်တော့ဘဲနဲ့ မင်းက မှန်နေသေးတယ်လို့ ထင်နေတာလား? မင်း ဒီလောက်တောင် မကျေနပ်ရင် မင်းပစ္စည်းတွေကို သိမ်းပြီး ထွက်သွားလိုက်။ မင်းအမေက မင်းကို ဘယ်လိုမျိုး ပြုစုပျိုးထောင်ထားလဲဆိုတာ ငါ သွားမေးမယ်!" ဟု အမေကျိုးက ဆူပူလိုက်သည်။
ဒုတိယအစ်မတော်မှာ တစ်ခွန်းမျှ ပြန်မပြောရဲတော့ပေ။
"အခန်းထဲ ပြန်ဝင်သွားပြီး မင်းမိန်းမကို သေချာ ထိန်းလိုက်" ဟု အမေကျိုးက ဒုတိယအစ်ကိုကို လှည့်ပြောသည်။ "သူမက တစ်နေ့လုံး ပါးစပ်ပဲ ရွှမ်းရွှမ်းနေတာ၊ တခြား ဘာအကျိုးအမြတ်မှလည်း မရှိဘူး။"
ဒုတိယအစ်ကိုသည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။ သူက "ဘာလို့ အရင် စပြီး ရန်စနေရတာလဲ။ မင်းကြောင့် အမေ့ဆူပူတာ ခံလိုက်ရပြီ!" ဟု စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ဒုတိယအစ်မတော်သည် တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေသည်။ တရားမျှတမှု မရှိပေ! သူမကသာ အပစ်ခံလိုက်ရသူ ဖြစ်လျက်နဲ့ အပြစ်က သူမဆီမှာပဲ ဖြစ်နေရသည်။
တစ်ဖက်တွင် လင်ချင်းဟဲ့သည် ဒုတိယအစ်မတော်က ပြဿနာရှာမည် သို့မဟုတ် သူမ၏ မိဘဆွေမျိုးများကို ခေါ်လာမည်ဟု ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် တစ်နေကုန် စောင့်သော်လည်း ဘယ်သူမှ ရောက်မလာပေ။ အမေကျိုးက ကိစ္စကို အောင်မြင်စွာ ဖြေရှင်းလိုက်ပုံရသည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် လင်ချင်းဟဲ့သည် ကျိုးချင်းပိုင်ကို ထင်းရှာရန် လွှတ်လိုက်သည်။ သူတို့အိမ်တွင် တစ်နှစ်စာအတွက် ထင်းများစွာ ရထားသော်လည်း အနည်းငယ် လိုနေသေးသဖြင့် ပိုမို လိုအပ်နေသည်။ သူ စက်ဘီးစီးပြီး သွားကာ ထင်းတစ်စီး သို့မဟုတ် နှစ်စီးသယ်လာခြင်းမှာ သူ့အတွက် လွယ်ကူလှသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် အိမ်မှာ ရှိနေသဖြင့် ကျိုးတုန်းက ကူညီရန် မလိုတော့ပေ။ ယခုနှစ်တွင် ကျိုးတုန်းရော ကျိုးရှီးပါ မိမိတို့အတွက် လုံလောက်သော စားနပ်ရိက္ခာကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ကြသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်သည် သူ့ဇနီး ရန်ဖြစ်ထားသည်ကို မသိသေးသော်လည်း ထင်းမလုံလောက်သဖြင့် နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့သည် ကန်စွန်းဥများကို ပေါင်းပြီး ကန်စွန်းဥမုန့် (မန်တို) ပြုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်သည်။ သူတို့အိမ်တွင် ကန်စွန်းဥများစွာ ရှိနေပြီး ရာသီဥတုကလည်း ပိုအေးလာသဖြင့် ကလေးတွေ ပိုစားချင်အောင် မုန့်လုပ်ထားခြင်းက ပိုကောင်းသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်သည် မနက်ကတည်းက ထွက်သွားရာ ၁၁ နာရီခွဲတွင် ပြန်ရောက်လာပြီး လင်ချင်းဟဲ့မှာလည်း မုန့်အများအပြား ပေါင်းပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။
"အမေ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အများကြီး လုပ်ထားတာလဲ" ဟု တာဝါက မေးသည်။
"မနက်ခင်းက ဘာလုပ်နေတာလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ဆူလိုက်သည်။ "အာဝါနဲ့ ဆန်ဝါက မီးဖိုပေးဖို့နဲ့ ကြက်စာကျွေးဖို့ ကူညီပေးတတ်တယ်။ မင်းကတော့ ကစားဖို့ပဲ ပြေးထွက်သွားတယ်။ အဲဒါ မှန်သလား။"
"ကျွန်တော် မသိလို့ပါ။ နောက်တစ်ခါဆို သေချာပေါက် နေပြီး ကူညီပေးပါမယ်" ဟု ကျိုးတာဝါက အမှားဝန်ခံသည်။
"မင်း အမှားကို သိရင်တောင် အလုပ်က ပြီးသွားပြီ။ အာဝါနဲ့ ဆန်ဝါကို ဆုအနေနဲ့ သကြားလုံး တစ်လုံးစီ ပေးမယ်။ မင်းကိုတော့ မပေးဘူး။ တစ်ခုခု ပြောစရာ ရှိသေးလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က တာဝါကို ကြည့်ရင်း ကလေးငယ်နှစ်ယောက်ကို နို့သကြားလုံးများ ပေးလိုက်သည်။
"မရှိတော့ပါဘူး" ဟု ကျိုးတာဝါက ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ပြောသည်။
"ကဲပါလေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ဆူလိုက်သော်လည်း စိတ်လျှော့လိုက်သည်။
နေ့လယ်စာအတွက် သူတို့သည် ကန်စွန်းဥမုန့်များကို အချဉ်စိမ်ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် ကြော်ထားသော ဝက်အူချောင်းများ၊ ဝက်ခေါင်းသားဟင်းတို့ဖြင့် စားကြသည်။ သူတို့ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသည့် အစားအစာများစွာ ကျန်ရှိနေသေးပြီး ထမင်းရည်ဟင်းခါးကိုလည်း ချက်ထားသဖြင့် စားစရာ အလုံအလောက် ရှိနေသည်။