"မလုပ်သင့်ပါဘူး" ဟု ဒုတိယအစ်ကိုတော်က ပြောသော်လည်း သူ့မျက်လုံးများတွင် လိုချင်တပ်မက်မှုများ ထင်ဟပ်နေသည်။
ဤကာလတွင် အသားဟူသည်မှာ ရှာရခက်လှသည်။ အကယ်၍ အသားစားချင်ပါက မိုးသောက်ယံကတည်းက ထွက်ပြီး ရှာဖွေရပေလိမ့်မည်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူအသားကို လိုချင်နေသည်ကို မြင်သဖြင့် သူမထရပ်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် သယ်လာသော ဝက်သားသုံးထပ်သားမှာ အရည်အသွေးကောင်းမွန်သည့် ရိုးရာဝက်သားအစစ်ပင်ဖြစ်သည်။
စုစုပေါင်း နှစ်ပိဿာ သို့မဟုတ် သုံးပိဿာခန့် ရှိလိမ့်မည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က တစ်ပိဿာခန့်ကို ဖြတ်ယူလိုက်သည်။ မြို့ပေါ်ရှိ မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် အချိန်အတော်ကြာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသူဖြစ်သည့်အတွက် အလေးချိန်ကို ခန့်မှန်းရသည်မှာ သူမအတွက်တော့ အလေ့အကျင့်တစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။
သူမ ဝက်သားတစ်ပိဿာကို ဒုတိယအစ်ကိုတော်ထံ ပေးလိုက်သောအခါ သူက မှောင်ခိုဈေးနှုန်းအတိုင်း ငွေပေးချေသွားသည်။ သူသည်လည်း စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် ပြန်သွားလေသည်။ တကယ်တမ်းတွင် ဤနည်းလမ်းက ပို၍တန်ပါသည်။ အကယ်၍သာ သူကိုယ်တိုင် အသားဖိုးကူပွန် ရှာဖွေပြီး ဈေးသို့ ကိုယ်တိုင်သွားဝယ်ရမည်ဆိုပါက ဈေးပိုကြီးနိုင်သည့်အပြင် အသားရဖို့ပင် သေချာမည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် မှောင်ခိုဈေးကွက်သို့ သွားရန်မှာလည်း လူတိုင်းတွင် ရဲတင်းမှုမရှိကြပေ။
ဒုတိယအစ်ကိုတော် အသားကိုင်လျက် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ဒုတိယအစ်မတော် မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
"ဒါဝါ့အမေက ငါတို့အတွက် ဖြတ်ပေးလိုက်တာ" ဟု ပြောရင်း ဒုတိယအစ်ကိုတော်က ကျန်ရှိသော ပိုက်ဆံများကို သူမလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
"ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဈေးကြီးရတာလဲ" ဟု ဒုတိယအစ်မတော် က လက်ထဲမှ ငွေအနည်းငယ်ကို ကြည့်ကာ ညည်းတွားသည်။
ဒုတိယအစ်ကိုတော်မှာ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် "ဘာကို ဈေးကြီးတာလဲ။ ဒီပိုက်ဆံက အသားတစ်ပိဿာအတွက်လေ၊ အခုတောင် ပိုသေးတယ်" ဟု ပြန်ပြောသည်။
"သူက မှောင်ခိုဈေးနှုန်းအတိုင်း ယူလိုက်တာလား" ဟု ဒုတိယအစ်မတော် က မကျေမနပ်ဖြင့် ဆက်မေးသည်။
"ဒါကို ချင်းပိုင်က အခက်အခဲတွေကြားကနေ ဝယ်လာတာ။ ရှောင်ရှောင် အသားစားချင်နေတယ်ဆိုတာ ကြားလို့သာ ဒါဝါ့အမေက ငါ့ကို ဝေပေးလိုက်တာ။ ငါတို့သာ ကိုယ်တိုင် သွားဝယ်ရရင် ဝေးဝေးသွားရမယ့်အပြင် ရပါ့မလားတောင် မသေချာဘူး။ နောက်ပြီး စတုတ္ထမောင်က မှောင်ခိုဈေးနှုန်းနဲ့ ဝယ်လာတာဆိုတော့ ငါတို့ကလည်း အဲဒီဈေးနှုန်းအတိုင်း ပေးရမှာပဲ။ မင်းက စတုတ္ထမောင်က မင်းကို ဈေးလျှော့ရောင်းပေးရမယ်လို့ ထင်နေတာလား" ဟု ဒုတိယအစ်ကိုတော်က သူမကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်သည်။
သူ့ဇနီးကလည်း ပြန်၍ စိုက်ကြည့်သည်။
"ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒီအကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ထပ်မငြင်းကြရအောင်။ မြန်မြန်သာ ခေါက်ဆွဲပြုတ်လုပ်တော့။ ဒါ အရည်အသွေးကောင်းတဲ့ ဝက်သားသုံးထပ်သားပဲ။ မောင်နှမတွေ မဟုတ်ရင် စတုတ္ထမောင်က ငါ့ကို ပေးမှာတောင် မဟုတ်ဘူး" ဟု ဒုတိယအစ်ကိုတော်က စကားကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။
ငွေကလည်း ပေးပြီးပြီဖြစ်၍ ဒုတိယအစ်မတော် လည်း ဆက်မငြီးတွားတော့ပေ။ သူမ ခေါက်ဆွဲပြုတ်လုပ်လိုက်ရာ မိသားစုငါးယောက်လုံး အဝစားနိုင်ခဲ့ကြသည်။ သူမပင်လျှင် ထိုဟင်းလျာကို အပြစ်ပြောစရာ မတွေ့ခဲ့ပေ။ သူတို့အိမ်တွင် အသားဝေစု ရသည်မှာ မကြာသေးသော်လည်း မိသားစု မကွဲသေးသည့်အတွက် တစ်ယောက်ချင်းစီအတွက်ဆိုလျှင် များများစားရလေ့မရှိပေ။ သို့သော် ယခုတစ်ခါတွင်မူ သူမ အသားတစ်ဝက်ကို ခေါက်ဆွဲပြုတ်ထဲ ထည့်လိုက်သဖြင့် အရသာရှိလှပြီး နောက်တစ်ခါအတွက်လည်း အသားတစ်ဝက် ကျန်နေသေးသည်။
ဒုတိယအိမ်ခွဲသည် စတုတ္ထအိမ်ခွဲနှင့် လဲလှယ်မှုကြောင့် အသားအရသာကို မြည်းစမ်းခွင့်ရခဲ့ကြသည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ထိုအဖြစ်အပျက်ကို သရော်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေပြီး တတိယအစ်မတော်ကလည်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူမက ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို "မနေ့ကမှ သူတို့နဲ့ စကားများထားတာ၊ အခုတော့ ရှက်မရှိ အသားသွားတောင်းနေသေးတယ်။ တကယ်ကို ရှက်တတ်တဲ့သူမဟုတ်ဘူး" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"ငါတို့ရော သွားပြီး လဲလှယ်ခိုင်းကြည့်ရမလား" ဟု တတိယအစ်ကိုတော်က အသားကိုသာ စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူလည်း စားချင်နေသည်။
တတိယအစ်မတော်က သဘောမတူပေ။ "ဘာစားရမှာလဲ။ အသားဝေစုရဖို့ကလည်း နီးနေပြီပဲ။ အဲဒီအချိန်ထိ စောင့်နေရင် ဘာဖြစ်သွားမှာမို့လို့လဲ"
"အေးလေ၊ မင်းကလည်း ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာပဲ။ အသားလေး ဘာလေး စားသင့်တာပေါ့" ဟု တတိယအစ်ကိုတော်က ပြုံးရင်း ပြောသည်။
အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ ကျိုးတုန်း တုန်းကို မွေးပြီး တစ်နှစ်နီးပါးအကြာတွင် သူမ ထပ်မံကိုယ်ဝန်ရရှိနေသည်။ ဝူနီ ကို မွေးပြီးနောက်ပိုင်း တုန်းတုန်းကို ရဖို့ နှစ်အတော်ကြာ စောင့်ခဲ့ရသဖြင့် ယခုတစ်ခါ ကိုယ်ဝန်ရသည်မှာ ဝမ်းသာစရာ ကောင်းလှသည်။ သူမ ကိုယ်ဝန်တစ်လရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ရာသီမလာသဖြင့် သေချာနေပြီဖြစ်သည်။ ကျန်းမာရေးဌာနသို့ သွားစရာမလိုဘဲ လာမည့်လဆိုလျှင် ပို၍ သေချာသွားမည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူမ အသေအချာ ယုံကြည်နေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ ဤအကြောင်းကို မသိသေးပေ။ ၂၅ ရက်နေ့တွင် အသားဝေစု သွားယူရင်း တတိယအစ်မတော်နှင့် ဆုံမှသာ ထိုသတင်းကို ကြားရသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ၏ မျက်နှာတွင် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ "မြန်လှချည်လား! ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ" တုန်းတုန်းကို မွေးခဲ့တာ မကြာသေးဘူးဟု သူမ ခံစားမိသည်။
တတိယအစ်မတော်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ မင်းရော မကြာခင်မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူးလား"
လင်ချင်းဟဲ့ က ထိတ်လန့်သွားဟန်ဖြင့် "ဘယ်လို 'မကြာခင်' လဲ။ ငါတော့ နောက်ထပ် မမွေးတော့ဘူး။ သားယောက်ျားလေး သုံးယောက်တောင် ရှိနေပြီလေ" ကျေးလက်ဒေသတွင် သားယောက်ျားလေး သုံးယောက်ရှိခြင်းသည် ကျေနပ်လောက်သော အခြေအနေဖြစ်ပြီး ကလေးထပ်မယူတော့ခြင်းမှာ သဘာဝကျသည်။
တတိယအစ်မတော်က ဘာမှဆက်မပြောတော့ပေ။
ဤတစ်ခါတွင် လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့သည် ဝေစုအတော်များများ ရလိုက်ကြသည်။ သူတို့ဝေစုကို ယူပြီးသည်နှင့် ကလေးတွေကိုခေါ်ကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
"တတိယအစ်မတော် ကိုယ်ဝန် ထပ်ရှိနေတာလား" ဟု အိမ်ရောက်သောအခါ ကျိုးချင်းပိုင် က မေးသည်။ သူသည် စကားပြောသံ အနည်းငယ်ကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က နောက်ထပ် ကလေးမယူတော့ကြောင်း ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်ကို မကြားလိုက်ရပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်သည်။ "ငါလည်း အံ့ဩသွားတာပဲ။ သူက မနှစ်ကမှ တုန်းတုန်းကို မွေးထားတာလေ"
သူမတင်မကပါ။ ဇိုးကျားရွာ တွင် လူတော်တော်များများ ကိုယ်ဝန်ဆောင်နေကြပုံရသည်။ အထူးသဖြင့် ဆောင်းရာသီ စတင်ချိန်ကတည်းက အိမ်ခြေတော်တော်များများတွင် သတင်းကောင်းများ ကြားနေရသည်။
"ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အံ့ဩနေရတာလဲ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့အကြည့်ကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားသည်။ သူမ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။ "ဒီဝက်သားကို ဘယ်လိုချက်ချင်လဲ"
"မင်းသဘောပဲ" ဟု သူက ပြန်ဖြေသည်။
သို့သော် ကလေးယူမည့်ကိစ္စမှာ လင်ချင်းဟဲ့ ရှောင်လွှဲနိုင်မည့် ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ ထိုညတွင် ကလေးများ အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင် က သူမနှင့် အသေးစိတ် ဆွေးနွေးလိုက်ပြီး "ကလေးတွေ ထပ်ယူကြရအောင်။ ငါတို့မိသားစုက မွေးနိုင်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူမကိုယ်သူမ နောက်ထပ် မမွေးတော့ဘူးဟု ပြောထားသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အံ့ဩနေမိသည်။ သူမနှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့သည် ဘယ်တုန်းကမှ ကာကွယ်မှု မယူခဲ့ကြပေ။ ဘာလို့ ဒီလောက်ကြာတာတောင် ကိုယ်ဝန်မရသေးတာလဲ။ သူ့စွမ်းဆောင်ရည်ကို သူမကိုယ်တိုင် သိထားသည်၊ သူသည် အလွန်သန်မာသူဖြစ်၍ ကိုယ်ဝန်ရဖို့မှာ လွယ်ကူသင့်သည်။
ဘာလို့ ကိုယ်ဝန်မရတာလဲ။ ပြီးတော့ အကယ်၍ ကိုယ်ဝန်ရလာခဲ့ရင်ရော သူမတကယ်ပဲ ကလေးကို မွေးမှာလား။ ထိုအချက်က သူမကို ကြောက်ရွံ့စေသည်။ သူမတကယ်ကို နောက်ထပ် မမွေးချင်တော့ပေ။ နောက်တစ်ခါ မြို့ပေါ်ရှိ ဆေးရုံသို့ သွားလျှင် ကိုယ်ဝန်တားနည်းတစ်ခုခုကို လုပ်ထားရမည်ဟု သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"ဟင်" ကျိုးချင်းပိုင် က အဖြေကို ကြာရှည်စွာ စောင့်နေရသဖြင့် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ မျက်နှာရဲသွားသည်။ "ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တာက ကံမရောက်သေးလို့လား"
ကျိုးချင်းပိုင် က ထိုစကားကို လက်ခံလိုက်ပုံရပြီး သူမကို ဆွဲယူကာ နောက်တစ်ချီအတွက် အားထုတ်လိုက်သည်။ သူမအားကုန်ခန်းသည်အထိ မလွှတ်ပေးပေ။ အိပ်ပျော်ခါနီးတွင် လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် နောက်နေ့မြို့သို့သွားကာ ကိုယ်ဝန်တားဆေးဝယ်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။ သူမဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ ကိုယ်ဝန်မယူရဘူး!
ကံဆိုးစွာနှင့် နောက်တစ်နေ့တွင် နှင်းများ အကြီးအကျယ် ကျလာသဖြင့် မြို့သို့သွားရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ရာသီဥတုက အလွန်အေးစက်နေသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကန်ပေါ်တွင်သာ ခွေနေပြီး စာအုပ်များကိုသာ ဖတ်နေလိုက်သည်။ ထိုသို့ဖြင့် အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားသည်။
ဤသို့သော နေ့ရက်မျိုးတွင် လုပ်စရာလည်း ဘာမှမရှိပေ။ ဒီလောက်နှင်းတွေ ကျနေတာကို ဘာလို့ အပြင်ထွက်ရမှာလဲ။
သို့သော် ဒီဇင်ဘာ ၂၉ ရက်နေ့ ညနေခင်းတွင် တတိယအစ်ကိုတော် လင်သည် ယုန်တစ်ကောင်ကို ကိုင်လျက် ရောက်လာသည်။ အအေးဒဏ်ကြောင့် သူ့မျက်နှာမှာ နှင်းခဲများ ကပ်နေပြီး ယုန်ကိုဖမ်းကာ ယူလာပေးရန် သူဘယ်လောက်တောင် အခက်အခဲ ကြုံခဲ့ရသည်ကို သိသာနေသည်။
"နှင်းတွေ ဒီလောက်ကျနေတာတောင် ယုန်သွားဖမ်းသေးတာလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဆူလိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာမူ နူးညံ့သွားခဲ့သည်။