အခန်း (၉၂) - ဝက်သားရခြင်းနှင့် စားသောက်ခြင်း
နောက်ဆုံးရိတ်သိမ်းချိန် ပြီးဆုံးပြီး အများပိုင်စပါးကျီထဲသို့ စပါးများသွင်းပြီးသည့်နောက်တွင် စပါးဝေငှခြင်းအစီအစဉ် စတင်တော့သည်။ ဆောင်းဂျုံစိုက်ပျိုးပြီးသည်နှင့် ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့က ယခုရာသီအတွက် လယ်ယာလုပ်ငန်းခွင်အားလုံး ပြီးဆုံးကြောင်း တရားဝင်ကြေညာလိုက်သည်။
ထို့နောက်တွင်တော့ နှစ်စဉ်ကျင်းပမြဲဖြစ်သည့် ဝက်သတ်ပွဲနှင့် အသားဝေငှခြင်း အချိန်အခါသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ရွာထဲတွင် စုပေါင်းပိုင်ဝက်ကို မွေးမြူပေးထားသည့် မည်သည့်မိသားစုမဆို မိမိတို့မွေးထားသည့် ဝက်များကို အများပိုင်ဝေစုအတွက် ပြန်လည်အပ်နှံရန် လိုအပ်သည်။
ရွာရှိ မိသားစုအများစုမှာ ဝက်တစ်ကောင်လျှင် ပေါင် ၇၀ မှ ၈၀ ခန့်အထိသာ အောင်မြင်အောင် မွေးမြူနိုင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့ မွေးမြူထားသည့် ဝက်နှစ်ကောင်မှာမူ အလွန်ပင်ကြီးမားပြီး တစ်ကောင်လျှင် အနည်းဆုံး ပေါင် ၂၀၀ စီ ရှိသည်။ ဝက်နှစ်ကောင်ပေါင်းလျှင် ဝက်သားပေါင်း ပေါင် ၄၀၀ ကျော်ပင် ရှိနေသည်။
ထိုဝက်ကြီးနှစ်ကောင်ကို ဆွဲခေါ်လာသည့်အခါ ဇိုးကျားရွာ တစ်ရွာလုံးတွင် အတော်ပင် ဆူညံသွားသည်။ လူတိုင်းက ကျိုးချင်းပိုင် ကို ဝိုင်းအုံလာကြပြီး သူတို့ကို မည်သို့အလွန်ဝလာအောင် မွေးလိုက်သနည်းဟူသည့် လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိလိုစိတ်ဖြင့် စူးစမ်းကြသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ဘာကိုမှ ဖုံးကွယ်မထားပါ။ သူတို့သည် ဝက်များကို တောထဲမှ ရှာလာသည့် ဝက်စားမြက်များ၊ ပဲပုပ်ဖတ်များ၊ ပဲပုပ်အနှစ်များနှင့် ပြောင်းဖူးမှုန့်တို့ကို ရောစပ်ကျွေးမွေးထားကြောင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။
ပထမဆုံးအချက်များမှာ သာမန်ဖြစ်သော်လည်း ပြောင်းဖူးမှုန့်ကျွေးသည်ဟု ဆိုလိုက်သည့်အခါတွင်မူ လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဘာတဲ့၊ ဝက်ကို ပြောင်းဖူးမှုန့်ကျွေးတယ် ဟုတ်လား။ ရွာသားအများစုမှာ မိမိတို့ကိုယ်တိုင်ပင် ပြောင်းဖူးမှုန့်ကို လုံလုံလောက်လောက် မစားရသည့်အခြေအနေတွင် တိရစ္ဆာန်ကို ကျွေးရန်မှာ ဝေးစွ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဤအရာမှာ သူ့ဇနီး၏ ဖြုန်းတီးသည့်အကြံအစည်သာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ယူဆလိုက်ကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုကဲ့သို့ ဝေဖန်မှုမျိုးနှင့် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က စစ်တပ်ထဲတွင် သူတို့ ဝက်မွေးခဲ့သည့်ပုံစံကို ရှင်းပြရန် ပြင်လိုက်သည့်အခါ သူမက တားလိုက်သည်။ သူတို့ကို ထပ်ရှင်းပြနေစရာ မလိုကြောင်း၊ သူတို့ ယုံချင်သည့်အတိုင်းသာ ယုံပါစေဟု သူမက ပြောသည်။
ကောလာဟလများ မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ ထိုဝက်ကြီးနှစ်ကောင်မှာ သာမန်ဝက်ငါးကောင်စာနှင့် ညီမျှနေသဖြင့် လူတိုင်း၏ အာရုံကို ဖမ်းစားထားသည်။ ထိုလင်မယား၏ လုပ်အားခမှတ်တိုင်များအတွက် လုံလောက်စွာ လျော်ကြေးရလိမ့်မည်မှာ ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။ ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ တစ်ရွာလုံးက ဝက်သတ်ပွဲကို စတင်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြခြင်းပင်။ ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့ဝင်အချို့အပါအဝင် မိသားစုအများစုမှာ မိမိတို့ဝက်များကို ထိုမျှဝအောင် မမွေးနိုင်ခဲ့ကြသဖြင့် ဆောင်းတွင်းကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ရန် ဝက်ဆီကောင်းကောင်း ရရှိဖို့ မျှော်လင့်နေကြသည်။
ရွာ၏ ဘဏ်ခွဲအတွင်းရေးမှူးက အချက်ပေးလိုက်သည်နှင့် ဝက်သတ်ပွဲ စတင်တော့သည်။
ဤဝေငှခြင်းသည် နှစ်သစ်ကူးမတိုင်မီ အဓိကကျသည့် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း စုပေါင်းပိုင်အဖြစ် သိမ်းဆည်းထားရန် ကျန်ရှိသည့် ဝက်များစွာမှာ မွေးမြူရေးခြံထဲတွင် ကျန်နေသေးသည်။ ဆောင်းဦးရာသီ ရိတ်သိမ်းချိန်မှာ အလွန်ပင်ပန်းခဲ့သဖြင့် လူတိုင်းက ကောင်းကောင်းစားသောက်ရန် မျှော်လင့်နေကြသည်။
သူတို့မိသားစု၏ ဝေစုအတွက် အလှည့်ရောက်သောအခါ ကျိုးချင်းပိုင် က ဝက်ခေါင်းတစ်လုံး၊ အူအတိုအရှည်၊ အစာအိမ်၊ အမြီး၊ ဝက်ဆီငါးပေါင်၊ နံရိုးရှည်ရှစ်ချောင်းနှင့် အရိုးကြီးအချို့အပြင် ဝက်သုံးထပ်သားနှင့် အသားစစ်စစ်များကိုပါ တောင်းဆိုလိုက်သည်။
ထိုခေတ်ကာလတွင် ဝက်ဆီမှာ အလိုချင်ဆုံး အစိတ်အပိုင်းဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက်တွင် ဝက်သုံးထပ်သား၊ ခါးသားနှင့် ဝက်ခေါင်းတို့က အစဉ်လိုက် ဖြစ်သည်။ အတွင်းကလီစာများ၊ အသားစစ်စစ်၊ နံရိုးနှင့် အရိုးများမှာမူ တန်ဖိုးနည်းသဖြင့် လူကြိုက်နည်းသည်။ အသားပုံမှာ များပြားသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သူ၏ လုပ်အားခမှတ်တိုင်များအတွင်းမှာပင် ရှိနေသည်။ ထို့အပြင် သူတို့မိသားစုက ဝက်ကြီးနှစ်ကောင်ကို မွေးမြူပေးခဲ့သဖြင့် သူတို့အရင်ဦးစားပေး ရွေးချယ်ခြင်းကို မည်သူမျှ ကန့်ကွက်ဝံ့ကြမည်မဟုတ်ပေ။
"ဒါဝါ့အမေ၊ ဘာလို့ ဝက်ဆီတွေကို ပိုမတောင်းလိုက်တာလဲ။ တခြားအပိုင်းတွေကိုပဲ ယူလိုက်တာ ဘာလို့လဲ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က သူမထံ တိုးတိုးလေး မေးသည်။
"ရပါတယ်၊ ရွာထဲက တခြားသူတွေအတွက်လည်း ချန်ထားပေးရမှာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။
"ဒါဝါ့အမေက စိတ်သဘောထား ကြီးလိုက်တာ" ဟု အိမ်နီးချင်းဖြစ်သူ ဟွမ်ဒါနီးယန်းက ချီးကျူးသည်။
"စိတ်သဘောထားကြီးတယ် ဟုတ်လား။ တကယ်သာ စိတ်သဘောထားကြီးရင် သူမ လယ်ကွင်းထဲမှာ ပိုပြီး အလုပ်လုပ်တာကို ငါ မြင်ရမှာပေါ့" ဟု ဝမ်လင် က ကဲ့ရဲ့သံဖြင့် ပြောသည်။
"ငါသာ နင့်လို လယ်ကွင်းထဲမှာ အလုပ်လုပ်နေရင် ငါ့မိသားစုလို အရည်အသွေးကောင်းတဲ့ ဝက်သားတွေကို နင်တို့ စားနိုင်ပါ့မလား။ ဒီလောက်ဝအောင် ဝက်မွေးဖို့ ဘယ်လောက်ခက်ခဲလဲဆိုတာ နင် သိရဲ့လား။ စားစရာရှိရင် ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်စမ်းပါ။ ငြိမ်နေရင် ဘယ်သူကမှ နင့်ကို စကားမပြောတတ်တဲ့သူလို့ မထင်ပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူမကို အရေးမစိုက်ဘဲ ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
ဝမ်လင် ၏ မျက်နှာမှာ ညိုမည်းသွားသော်လည်း သူမ ထပ်မံရန်စရန် မဝံ့ရဲတော့ဘဲ ဒုတိယအစ်မတော် ထံသို့ လှည့်ကာ တိုးတိုးပြောနေသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ကမူ သူတို့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် တို့ ဝေစုရပြီးသည်နှင့် သူနှင့် ကလေးသုံးယောက်ဖြစ်သည့် ဒါဝါ၊ အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့နှင့်အတူ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
"အမေ၊ ဒီနှစ် ဝက်သားတွေ အများကြီးရထားတာဆိုတော့ အသားလုံးတွေ လုပ်စားလို့ရမလား" ဟု ဒါဝါက မေးသည်။
အာဝါ က ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က စားခဲ့ရသည့် ကြော်ထားသော အသားလုံးလေးများကို သတိရကာ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် သူ့အမေကို ငေးကြည့်နေသည်။ အငယ်ဆုံး ဆန်ဝါ ပင်လျှင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "အမေ၊ အသားလုံး!" ဟု လိုက်အော်သည်။
"ကောင်းပြီလေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က စိတ်ကြည်လင်စွာဖြင့် ပြောသည်။ အသားလုံးဆိုတာကတော့ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ စားချင်ရင် လုပ်ပေးမှာပေါ့၊ အသားတွေ အများကြီးရှိနေတာပဲ။
အိမ်သို့ရောက်သော် လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးချင်းပိုင် ကို ဝက်အူများနှင့် အစာအိမ် သန့်ရှင်းရန် ခိုင်းလိုက်သည်။ သူမမှာ ထိုအနံ့ကို မခံနိုင်သဖြင့် ထိုအလုပ်ကို သူ့အား ပုံအပ်လိုက်ပြီး သန့်စင်ပြီးမှသာ ချက်ပေးမည်ဟု ပြောသည်။
ထို့နောက် သူမ ကျန်ရှိသည့် အသားများကို စီမံသည်။ ဝက်ဆီငါးပေါင်ကို အပိုင်းပိုင်းလေးများ တုံးပြီး ဒယ်အိုးထဲတွင် ဝက်ဆီချက်သည်။ ငါးပေါင်တည်းဖြင့်ပင် ဆီအများအပြား ထွက်လာပြီး သူမတွင် ရှိနှင့်ပြီးသား မြေပဲဆီနှင့် ရောလိုက်သည့်အခါ ဆောင်းတွင်းအတွက် ဆီလုံလုံလောက်လောက် ရသွားသည်။
ဆီချက်နေစဉ်မှာပင် ကျန်သည့်အသားများကို ခွဲခြားသည်။ ဆောင်းဦးရာသီကုန်ခါနီးဖြစ်သဖြင့် ရာသီဥတုက အနည်းငယ် အေးစပြုနေပြီဖြစ်ရာ အသားများမှာ နွေရာသီလောက် အလွယ်တကူ မပျက်စီးတော့သော်လည်း ဆောင်းတွင်းအလယ်လောက်ကြာအောင်တော့ မခံနိုင်ပေ။ သူမသည် အသားလုံးလုပ်ရန် အသားများ၊ ပေါင်းရန် သို့မဟုတ် ကြော်ရန် နံရိုးများ၊ ဟင်းချိုချက်ရန် အရိုးကြီးများကို ခွဲခြားထားသည်။ အူများနှင့် အစာအိမ်ကိုမူ ချဉ်စော်ကားရွက်များနှင့် ကြော်ရန် စီစဉ်ထားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က အားစိုက်ထုတ်ထားသည်။ ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းချိန်မှာ အလွန်ပင်ပန်းခဲ့သဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင် ကို အားဖြည့်ပေးရန် လိုအပ်သည်။ နောက်ရက်အနည်းငယ်တွင် သူသည် အဝစားနိုင်ခဲ့ပြီး အစားစားပြီးတိုင်း သူ့နှုတ်ခမ်းများမှာ ဆီပြန်နေတတ်သည်။
ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ ကောင်းကောင်းစားရပြီး ဆောင်းဂျုံများလည်း စိုက်ပျိုးပြီးစီးသွားသဖြင့် အလုပ်အားနေသော ကျိုးချင်းပိုင် သည် ဆောင်းတွင်းကာလတွင် ညဘက်၌ သူ၏ ခွန်အားများကို ဇနီးသည်ထံတွင် အကုန်ထုတ်သုံးနေတော့သည်။
အားလပ်ရက်ဖြင့် အိမ်ပြန်ရောက်နေသည့် ကျိုးရှ အိုမေသည် သူ၏ စတုတ္ထအစ်မတော်၏ တောက်ပနေသည့် အသွင်အပြင်ကို မြင်ပြီး ရှက်ရွံ့သွားမိသည်။ သို့သော် သူမကိုယ်တိုင်လည်း သူမကိစ္စနှင့် သူမ စိတ်ရှုပ်နေပုံရသည်။
"ဘာကိစ္စနဲ့ ပြန်လာတာလဲ။ နောက်ဆုံးတော့ အိမ်ထောင်ပြုတော့မလို့လား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"သမီးရဲ့ မိဘတွေက အခု အားနေကြပြီလေ၊ ဒါကြောင့် သူတို့ကို ပြောပြပြီး ရက်သတ်မှတ်ဖို့ ပြန်လာတာပါ" ဟု ကျိုးရှ အိုမေက ရှက်ရွံ့စွာ ပြန်ဖြေသည်။ သို့သော် သူမ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။
"အဲဒါဆို သိပ်ကောင်းတာပေါ့! သွားပြီး အဖေနဲ့ အမေကို ပြောလိုက်ဦး၊ သူတို့ အရမ်းပျော်ကြမှာပါ။ ဆူဒါလင် က လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရိုးသားစွာ ပြောသည်။ သူမသည် သူ့ကို အကြိမ်အနည်းငယ် စကားပြောဖူးပြီး အရည်အချင်းရှိကာ ယုံကြည်စိတ်ချရသူတစ်ယောက်ဟု မြင်ထားသည်။
"ဟုတ်ကဲ့၊ သမီး အခုပဲ ပြန်တော့မယ်" ဟု ကျိုးရှ အိုမေက ပြောသည်။
"ဒီအသားလုံးတစ်ပန်းကန်ကို ယူသွားလိုက်။ မိသားစုအတွက် ဟင်းတစ်ခွက် ပိုသွားတာပေါ့။ ပန်းကန်ကိုတော့ ပြန်ယူလာဖို့ မမေ့နဲ့ဦး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အသားလုံးပန်းကန်ကို ကမ်းပေးရင်း မှာလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ စတုတ္ထအစ်မတော်!" ဟု ကျိုးရှ အိုမေက ပြုံးရွှင်စွာ ပြောပြီး ပန်းကန်ကိုယူကာ ထွက်သွားတော့သည်။