ကလေးငယ် အေးဆေးစွာ အိပ်ပျော်သွားချိန်တွင် လူကြီးများမှာမူ စိတ်အေးလက်အေး မဖြစ်နိုင်သေးပေ။
"ငါတော့ ကြောက်လိုက်တာ၊ အသေပဲ ကြောက်သွားတယ်" ဟု တတိယအစ်မတော်က လင်ချင်းဟဲ့၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ရင်း ကျေးဇူးတင်သည့် အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။ "ဒီကလေးမလေးက မသက်မသာဖြစ်နေတာကို တစ်ခွန်းမှ မပြောဘူး။ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ကျတော့ သူ့အဖေနဲ့ငါက ခေါင်းပြတ်နေတဲ့ ယင်ကောင်တွေလို ဘာလုပ်ရမှန်းမသိအောင် ဖြစ်ကုန်တာပဲ"
"အခုတော့ အဆင်ပြေသွားပါပြီ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ "ဆေးက နည်းနည်းကျန်သေးတယ်။ ဝူနီ ဒီညတော့ အဆင်ပြေမှာပါ၊ မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် ဒါဝါနဲ့ ကျန်တဲ့ဆေးတွေကို ပို့ပေးလိုက်မယ်လေ"
ခဏအကြာတွင် လင်ချင်းဟဲ့သည် ကျိုးချင်းပိုင်နှင့်အတူ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
အဖေကျိုး၊ အမေကျိုး၊ အကြီးဆုံးအစ်မတော်၊ အကြီးဆုံးအစ်ကိုနှင့် ကျန်သူများမှာလည်း အိပ်ရာမှ နိုးလာကြပြီး သတင်းကိုကြားသောအခါ စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။
"ဒါဝါအမေကို တကယ် ကျေးဇူးတင်ရမှာပဲ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော်က သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။ "သူသာ မကူညီပေးရင် ဝူနီ ဘယ်လောက်တောင် ခံစားရဦးမလဲ မသိဘူး။ ဒီကလေးမလေးကလည်း ခံနိုင်ရည်ရှိလွန်းပြီး အောင့်ခံနေတာလေ"
"ဝူနီ သောက်လိုက်တဲ့ဆေးက ဘာဆေးလဲ" ဟု ဒုတိယအစ်မတော်က မေးသည်။ "အာနိသင်က မြန်လိုက်တာ"
"ဘာဆေးလဲဆိုတာတော့ ငါလည်း မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဈေးကြီးမှာတော့ သေချာတယ်" ဟု တတိယအစ်ကိုက ခေါင်းခါရင်း ပြန်ဖြေသည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော်က အမေကျိုးဘက်သို့ လှည့်ကာ "ဒါဝါအမေကို ပိုက်ဆံပေးသင့်မလား။ သူ့မိသားစုအတွက် အရေးပေါ် လိုအပ်ရင်သုံးဖို့ ဝယ်ထားတဲ့ဆေးကို သူပေးလိုက်တာ ဖြစ်မှာစိုးလို့ပါ" ဟု ပြောသည်။
အမေကျိုး မပြောခင်မှာပင် ဒုတိယအစ်မတော်က ကြားဖြတ်ဝင်ပြောသည်၊ "ဘာလို့ ပိုက်ဆံအကြောင်း ပြောနေရတာလဲ။ အိမ်ထောင်စုတစ်ခုတည်းသားချင်းပဲကို။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကူညီတာကို ပိုက်ဆံပြန်ပေးရင် သူစိမ်းဆန်မနေဘူးလား"
"အမေ၊ ဒီဆေးကို စတုတ္ထအစ်မတော်က ရအောင်ယူရတာ မလွယ်ဘူးလေ" ဟု တတိယအစ်မတော်က တင်းတင်းမာမာ ပြောသည်။ "ဆေးဖိုးကိုတော့ ငါပြန်ပေးရမှာပဲ။ ပြီးတော့ ဝူနီအတွက် သူ့လက်ထဲက ဆေးကို ပေးသုံးတာကိုက ကျေးဇူးတင်စရာကြီး"
ဒုတိယအစ်မတော်က နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သော်လည်း အမေကျိုး၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စောင့်နေသည်။ အမေကျိုးက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး "ဆေးဘယ်လောက်ကျလဲ သူ့ကိုမေးပြီး ပေးလိုက်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"အားလုံးပဲ ပင်ပန်းနေကြပြီ" ဟု အဖေကျိုးက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။ "အိပ်ကြတော့၊ မနက်ဖြန် စောစောထရဦးမယ်"
မိမိတို့အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လင်ချင်းဟဲ့က ကျိုးချင်းပိုင်အား ရှင်းပြသည်။ "အနက်ရောင်ဈေးမှာ အမှတ်မထင် တွေ့လိုက်တာပါ။ တစ်ယောက်က လျှို့ဝှက်နည်းနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ဆေးလို့ ပြောပြီး ဈေးကြီးကြီးနဲ့ ရောင်းပေးလိုက်တာ။ အနံ့က ကောင်းလို့ အရေးပေါ်သုံးဖို့ ဝယ်ထားလိုက်တာ၊ ဒီလောက်မြန်မြန် အသုံးဝင်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"
ကျိုးချင်းပိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အသေးစိတ်ကို ထပ်မမေးတော့ပေ။
နောက်တစ်ရက်မနက်တွင် လင်ချင်းဟဲ့က ဆေးကို ဒါဝါလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး ပို့ခိုင်းသည်။ ဒါဝါ ပြန်ရောက်လာသောအခါ "အမေ၊ တတိယအဒေါ်က ဆေးဖိုး ဘယ်လောက်ပေးရမလဲတဲ့" ဟု မေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့မှာ သခွားသီးကြော်နှင့် ကြက်ဥကြော်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ "မင်းတတိယအဒေါ်ကို ပြောလိုက်၊ ဆေးက ဝူနီအတွက်မို့ ပိုက်ဆံမလိုဘူးလို့။ သူတကယ် ကျေးဇူးဆပ်ချင်ရင် ဝူနီအားတဲ့အချိန် အိမ်အလုပ်လေးတွေ ကူလုပ်ပေးရင် ရပြီလို့ ပြောလိုက်"
၎င်းမှာ ယဉ်ကျေးမှုအရ ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး တကယ်တမ်း လုပ်စရာအလုပ်ကလည်း များများစားစား မရှိပေ။ တတိယအစ်မတော်က ထိုစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားသည်။ "စတုတ္ထအစ်မတော်ရဲ့ ကျေးဇူးကို မှတ်ထားပါ့မယ်"
အကြီးဆုံးအစ်မတော်မှာ လယ်ကွင်းသို့ မထွက်ရသေးပေ၊ အမျိုးသားများမှာမူ အရင်သွားနှင့်ကြပြီ။ အမျိုးသမီးများမှာမူ နည်းနည်းနောက်ကျမှ လိုက်လေ့ရှိကြသည်။ ဆေးကိုမြင်သောအခါ "ဒီဆေးက တကယ်ထိရောက်တာပဲ။ ဈေးတော့ နည်းမှာမဟုတ်ဘူး" ဟု မှတ်ချက်ပြုသည်။
ဒုတိယအစ်မတော်ကမူ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "သူ့မှာ ပိုက်ဆံပေါနေတာပဲ၊ ဘာကိစ္စ အလုပ်ရှုပ်ခံနေရတာလဲ။ သွားကြစို့၊ ဒီနေ့ လုပ်စရာတွေ အများကြီးပဲ"
"မင်း အိမ်မှာပဲနေပြီး ဝူနီကို ကြည့်ပေးထားလိုက်" ဟု တတိယအစ်မတော်က ပြောသည်။
ဝူနီမှာ အပူရှပ်ခြင်းမှ ပြန်လည်သက်သာလာချိန်ဖြစ်၍ တတိယအစ်မတော်မှာ ဟင်းချက်ရန်နှင့် ကလေးကို ပြုစုရန် အိမ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အကြီးဆုံးအစ်မတော်၊ အမေကျိုးနှင့် ဒုတိယအစ်မတော်တို့မှာ ဒါဝါနှင့် အာဝါတို့အပါအဝင် ကလေးများကို ခေါ်ဆောင်ကာ လယ်ကွင်းသို့ ထွက်သွားကြသည်။
"ဒါဝါက ဒီနှစ်အတွင်းမှာ တော်တော်လေး ကြီးလာလိုက်တာ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။
ဒုတိယအစ်မတော်က ဒါဝါကို စောင်းကြည့်လိုက်သည်။ "အကြီးဆုံးအစ်မတော်ရယ်၊ ဒီကလေးတွေ နေ့တိုင်း ဘာစားနေလဲဆိုတာ ကြည့်ဦး။ ဒီလိုအစာတွေစားရင်တော့ အရပ်ရှည်လာမှာပေါ့"
"မင်းက ဘာတွေ လာချဉ်နေတာလဲ" ဟု အမေကျိုးက ဒုတိယသမက်မတော်ကို ဆူလိုက်သည်။ "မင်းမှာ စွမ်းဆောင်နိုင်ရင် မင်းလည်း ဒီလိုမျိုး လုပ်နိုင်တာပဲ"
ဒုတိယအစ်မတော်က ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ "အမေ၊ သမီးတို့ကို အိမ်ခွဲခွင့်ပြုရင် သမီးတို့လည်း ဒီလောက်ကောင်းကောင်း နေနိုင်မှာပါ"
သူမဆိုလိုသည်မှာ အိမ်ခွဲလိုကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသာနေသည်။
"ကောင်းပြီလေ" ဟု အမေကျိုးက အေးစက်စက် ပြုံးလျက် ပြန်ပြောသည်။ "မင်းအဖေနဲ့ ငါ တိုင်ပင်ပြီးပြီ။ ဆောင်းဦးရာသီ ရိတ်သိမ်းပြီးရင် အိမ်ခွဲကြမယ်။ အားလုံး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရပ်တည်ကြ၊ မီးဖိုခန်းကတော့ မလုံလောက်သေးလို့ အတူတူပဲ သုံးကြမယ်"
"အမေ၊ သမီးတို့အိမ်ထောင်စုက အိမ်ခွဲဖို့ စိတ်ကူးမရှိပါဘူး" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော်က အမြန်ပြောသည်။
"ဟုတ်မှာပေါ့" ဟု ဒုတိယအစ်မတော်က ပြန်ပြောသည်။ "အစ်မတို့အိမ်မှာ သမီးသုံးယောက်နဲ့ သားနှစ်ယောက် ရှိတာကိုး၊ စားရမယ့်ပါးစပ်တွေ အများကြီးမို့ ခွဲထွက်ဖို့ဆိုတာ မိုက်မဲရာရောက်မှာပေါ့"
မိသားစုအခြေအနေမှာ ရှုပ်ထွေးသည်။ ပထမအိမ်ထောင်စု (အကြီးဆုံးအစ်မတော်) တွင် သမီးသုံးယောက် (တာနီ၊ အာနီ၊ စီနီ) နှင့် သားနှစ်ယောက်ရှိသည်။ ဒုတိယအိမ်ထောင်စုတွင် သမီးနှစ်ယောက်နှင့် သားတစ်ယောက်ရှိသည်။ တတိယအိမ်ထောင်စုတွင် သမီးတစ်ယောက် (ဝူနီ) နှင့် သားတစ်ယောက်ရှိသည်။ လင်ချင်းဟဲ့၏ စတုတ္ထအိမ်ထောင်စုတွင် သားသုံးယောက်ရှိပြီး သမီးမရှိပေ။
"မိသားစုဝင် များပေမဲ့ ငါ့ကလေးတွေက ငါတို့ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေဘူး" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော်က ဒုတိယအစ်မတော်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြန်ပြောသည်။ "ငါ့သမီးတွေက အိမ်ကအဝတ်အစားတွေကို လျှော်ပေးတယ်၊ ဝက်စာအတွက် အပင်ရှာပြီး နွားချေးကောက်ရင်း အလုပ်မှတ်တမ်းရမှတ်တွေ ရအောင်လုပ်ပေးနေတာ။ ငါနဲ့ ငါ့ယောက်ျားက ကြိုးစားကြတယ်၊ ဘယ်တော့မှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေရဘူး။ တစ်ချို့လူတွေလို အလုပ်မလုပ်ဘဲ ပျင်းရိနေတာနဲ့တော့ မတူဘူး!"
"တော်ကြတော့" ဟု အမေကျိုးက ဖြတ်ပြောသည်။ "ရန်မဖြစ်ကြနဲ့တော့။ ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းပြီး ဆောင်းဂျုံစိုက်ပြီးရင် အိမ်ခွဲကြမယ်။ တစ်အိမ်ထောင်ချင်းစီ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် စားကြ။ မင်းတို့အဖေနဲ့ ငါလည်း အိုပြီ၊ မင်းတို့ကိစ္စတွေကို ဆက်စီမံပေးနိုင်တော့ဘူး။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဆုံးဖြတ်ကြ၊ အဲဒီနောက်ပိုင်း ငါ ဘာမှဝင်မပြောတော့ဘူး"
အမေကျိုး တကယ်ပြောနေမှန်း အကြီးဆုံးအစ်မတော် သိလိုက်သည်။ ဒါဆို အိမ်ကိစ္စတွေကို စတုတ္ထသမက်မတော်လက်ထဲ ပေးအပ်ဖို့ စီစဉ်နေတာလားဟု သူမ တွေးမိသည်။ သူမ အသံတိတ်နေလိုက်ပြီး အိမ်ခွဲပြီးရင်လည်း သူမမိသားစု အဆင်ပြေသွားမှာပါဟု တွေးလိုက်သည်။
လူကြီးများ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောနေစဉ် ကလေးများမှာမူ စိတ်ပူစရာမရှိဘဲ စကားပြောနေကြသည်။ ဒါဝါနှင့် အာဝါတို့မှာ သူတို့အမေ နေ့လယ်စာအတွက် လုပ်ပေးမည်ဟု ကတိပေးထားသော မုန့်ကြော်အကြောင်း ပြောနေကြသည်။
"မုန့်ကြော်လား။ ဒါဝါအစ်ကို၊ ကျွန်တော့်ကို တစ်ပိုင်းလောက် ပေးလို့ရမလား" ဟု ဒုတိယအစ်မတော်၏သား ကျိုးရှက မေးသည်။
ထိုအရာကို တစ်ခါမျှ မစားဖူးသော အခြားကလေးများမှာလည်း စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေကြသည်။ သို့သော် ဒါဝါက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ငါ့အမေက အများကြီး မလုပ်ဘူး။ အားလုံးကို ဝေပေးဖို့ မလောက်ဘူး။ ပြီးတော့ ဒီနေ့ တတိယအဒေါ် အိမ်မှာ ချက်မှာလေ၊ သူတို့ သေချာပေါက် အရသာရှိတာ တစ်ခုခုလုပ်ပေးမှာပါ"
"ဟုတ်တယ်" ဟု အာဝါကလည်း သူတို့၏အစားအစာကို မပေးချင်သဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "တတိယအဒေါ်ကပဲ မင်းတို့ကို ကောင်းကောင်းချက်ကျွေးမှာပါ"