လင်ချင်းဟဲ့က ကျိုးဆန်းဝါကို ပွေ့ချီထားလိုက်သည်။ ကျိုးတာဝါနဲ့ ကျိုးအာဝါတို့ကတော့ အသားပြုတ်ရည်ကို သောက်ချင်ဇောဖြင့် အိမ်ကမထွက်ခွာနိုင်ဘဲ တုံ့ဆိုင်းနေကြသည်။ သို့သော် လင်ချင်းဟဲ့က သူတို့ကို အလုပ်တစ်ခုပေးလိုက်သည်။
"သွားပြီးတော့ မင်းတို့အဘွားကို ခေါ်ခဲ့လိုက်ဦး။"
"ကျွန်တော်တို့က အဘွားကို အသားပြုတ်ရည်သောက်ဖို့ ခေါ်မှာလား" ဟု ကျိုးအာဝါက မေးလိုက်သည်။
"မင်းတို့အဘွားက မင်းတို့ကို အမြဲတမ်း ကောင်းကောင်းဆက်ဆံပေးတာပဲ၊ ဒါကြောင့် သူ့ကို တစ်ပွဲလောက် ဖိတ်တာက အသင့်တော်ဆုံးပဲ။ မိဘဘိုးဘွားကို ရိုသေခြင်းက ကုသိုလ်တရားအားလုံးရဲ့ အခြေခံပဲ၊ နားလည်လား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ရှင်းပြသည်။
"အမေကတော့ အဘွားကို အမြဲတမ်း ရိုသေတာမဟုတ်ပါဘူး" ဟု ကျိုးအာဝါက မျက်တောင်ခတ်ရင်း ပြန်ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်ဘဲ ဒေါသထွက်ဟန်ဆောင်လိုက်ရသည်။ "မင်းတို့ သွားမှာလား မသွားဘူးလား။ အဘွားကို မခေါ်လာရင် ဘယ်သူမှ အစားမစားရဘူး!"
"ကျွန်တော် အခုပဲ အဘွားကို သွားခေါ်တော့မယ်!" ကျိုးတာဝါက အော်ပြောလိုက်သည်။ သူက တံခါးကိုဖွင့်ပြီး အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က နေရာမှာပဲ ရပ်နေသည့် ကျိုးအာဝါကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး သွားပြီလေ" ဟု သူက ဆိုသည်။ တစ်ယောက်သွားခေါ်တာနဲ့ လုံလောက်ပြီဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့က ထပ်ပြီး အတင်းမပြောတော့ပေ။ ကျိုးအာဝါက "အမေ၊ ကျွန်တော် အရင်စားလို့ရမလား၊ ဗိုက်ဆာတယ်" ဟု မေးသည်။
"မင်းအစ်ကိုကြီး ပြန်လာရင် မင်းကို ထိုးမှာကို မကြောက်ဘူးဆိုရင်တော့ မင်းအရင်စားလိုက်လေ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ အမေ သူ့ကို တားမှာမဟုတ်ဘူးနော်" လင်ချင်းဟဲ့က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
အစ်ကိုကြီး၏ လက်သီးချက်ကို သိထားသည့် ကျိုးအာဝါက စကားမပြောတော့ဘဲ နာခံစွာ စောင့်နေလိုက်သည်။
သူတို့သည် မိသားစုကြီးနှင့် ခွဲနေရသော်လည်း အိမ်က ကျိုးမိသားစုဟောင်း၏ နေအိမ်နှင့် ဝေးလှသည်မဟုတ်ပေ။ တာဝါအတွက်ဆို နှစ်မိနစ်လောက် ပြေးလိုက်ရုံပင်။ သို့သော်လည်း မူလပိုင်ရှင်မှာ မိသားစုခွဲပြီးကတည်းက တစ်ခါမှ မသွားဖူးပေ။ သူမကိုယ်သူမ ကျိုးမိသားစုဟောင်း၏ ချွေးမတစ်ယောက်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မသတ်မှတ်ခဲ့သည့်အတွက် ရွာထဲက လူတိုင်းလည်း ဒါကို သိကြသည်။
ထို့ကြောင့် ကျိုးတာဝါ ရောက်လာပြီး သူ့အမေက ခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်ဟု ပြောသောအခါ မယ်ကျိုး အံ့အားသင့်သွားသည်။ "စတုတ္ထချွေးမ" ၏ စရိုက်ကို သူမ ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူမက အမြဲတမ်း သူတို့ကို ရှောင်ဖယ်ဖယ်နေတတ်သူဖြစ်ရာ ဘာကြောင့်များ အခုမှ ကိုယ်တိုင်ဦးစီးပြီး ဖိတ်ခေါ်ရတာလဲ။
မယ်ကျိုးက လင်ချင်းဟဲ့ ကိုယ်တိုင်မလာဘဲ ကလေးကို စေလွှတ်လိုက်တာကို အရေးမစိုက်ပေ။ မိသားစုခွဲတုန်းက ကိုယ်ဝန်ရှိနေတဲ့ ကလေးနဲ့အတူ သေပစ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တဲ့ ဖြစ်ရပ်ဆိုးတွေတောင် ရှိခဲ့ဖူးသေးတာပဲ။
"အမေ၊ သွားကြည့်ပါဦး။ တကယ်ပဲ တစ်ခုခုများ ဖြစ်နေမလား" ဟု လက်ရှိ ကိုယ်ဝန်ရှိနေသည့် တတိယချွေးမက အကြံပေးသည်။
"တတိယအဒေါ်၊ ညီလေးက ဘယ်တော့လောက် ထွက်လာမှာလဲ" ကျိုးတာဝါက သူမဗိုက်ကို မြင်သည်နှင့် မေးလိုက်သည်။
ထိုစကားကြောင့် သမီးလေးတွေပဲ မွေးထားရသေးသည့် တတိယချွေးမက စိတ်ရင်းနဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ "နောက်နှစ်လဆိုရင် ရောက်လာတော့မှာ။ ညီလေးထွက်လာရင် တာဝါက ညီလေးနဲ့ ဆော့ပေးမှာလား"
ကလေးတွေရဲ့ မျက်လုံးက အမှန်ကို မြင်တတ်တယ်ဟု ဆိုကြသည်။ ကျိုးတာဝါက သူမဗိုက်ကို စမြင်ကတည်းက ညီလေးပဲ ဖြစ်ရမယ်လို့ အတင်းပြောနေခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့် စတုတ္ထချွေးမကို သိပ်မကြိုက်သည့် တတိယချွေးမကတောင် ကလေးကို သဘောကျသွားသည်။
"ဟုတ်ကဲ့၊ ညီလေးထွက်လာရင် ကျွန်တော် အပြင်ခေါ်သွားပြီး ဆော့ပေးမယ်" ဟု ကျိုးတာဝါက ပျော်ရွှင်စွာ ကတိပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက အဘွားကို အတင်းဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။
တကယ်တော့ မယ်ကျိုးက သိပ်ပြီး သဘောကောင်းသူမဟုတ်သော်လည်း သားအငယ်ဆုံးကို အလွန်ချစ်ပြီး ထိုသား၏ ကလေးတွေကိုပါ ချစ်ခင်သည်။ ကလေးတွေကလည်း အဘွားက သူတို့ကို အလိုလိုက်မှန်း သိနေလို့သာ အခုလို အတင်းဆွဲခေါ်ရဲခြင်းဖြစ်သည်။
"ဘာတွေ အဲ့လောက် အရေးတကြီး ဖြစ်နေတာလဲ" မယ်ကျိုးက ညည်းတွားလိုက်သည်။ သို့သော် စိတ်ထဲမှာတော့ စတုတ္ထချွေးမ ဘာလိုချင်နေတာလဲဟု တွက်ချက်နေမိသည်။ စားစရာပြတ်သွားလို့ ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းချိန်မှာ မိသားစုနဲ့ လဲလှယ်ချင်နေတာလား။
ဒါလည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ စတုတ္ထချွေးမက အမြဲတမ်း ကိုယ့်ဘာသာရပ်တည်သူဖြစ်ပြီး ကျိုးမိသားစုဟောင်းနဲ့ လဲလှယ်တာထက် ဈေးမှာပဲ ဝယ်ယူတတ်သည်။ ရွာမှာ ပိုက်ဆံနဲ့ အစားအစာ ဝယ်လို့ရသည့် ဈေးရှိသည်။ စတုတ္ထသားက လတိုင်း ပိုက်ဆံပို့ပေးနေတာကြောင့် သူမမှာ အစားအသောက် အလုံအလောက်ရှိသည်။ သူမယောက်ျားသာ မရှိရင် ဒီ "ပျင်းတဲ့မိန်းမ" ကို ရွာက လူတွေက ဝိုင်းဝေဖန်ပြီးသား ဖြစ်လိမ့်မည်။
မယ်ကျိုး ပြောတာက နောက်နေတာမဟုတ်ပေ။ ရွာရဲ့ အခြေအနေက တင်းကျပ်သော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင်က "ပင်လယ်ကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ နတ်ဆေးထိုးအပ်" လို ဖြစ်နေတာကြောင့် ကျိုးမိသားစုဟောင်းက အများရဲ့ လေးစားမှုကို ရထားသည်။
မူလပိုင်ရှင်က ကျိုးဆန်းဝါက ငယ်လွန်းတယ်၊ ကျိုးတာဝါက မိန်းကလေးလို သိမ်မွေ့မှုမရှိဘူးလို့ ထင်တဲ့အတွက် အလုပ်မခိုင်းခဲ့ပေ။ ဒါကြောင့် တစ်နှစ်တာကုန်ဆုံးချိန်မှာ အစားအစာဝေစု မရခဲ့ပေ။ နောက်ထပ် တစ်လလောက်ဆိုရင် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့က ဝက်သတ်ပြီး လူတိုင်းကို ဆုချီးမြှင့်မှာဖြစ်ပေမဲ့ မူလပိုင်ရှင်မှာ ဝက်သားရဖို့ အလုပ်မှတ်မရှိပေ။ အသားစားချင်ရင်တော့ တခြားသူတွေ ဝေစုယူပြီး ကျန်တဲ့အပိုင်းအစတွေကို သူမပိုက်ဆံနဲ့ ဝယ်ရလိမ့်မည်။
သို့သော်လည်း ဒီခေတ်မှာ ဆီပါတဲ့ ဘာမဆို ဇိမ်ခံပစ္စည်းလို ဖြစ်သည်။ မူလပိုင်ရှင်က အရင်ကလည်း ဒီလိုလုပ်ဖူးပြီး တခြားသူတွေက သူမကို စရိတ်ကြီးသူလို့ မြင်တာကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ ကျိုးချင်းပိုင်လို လူကောင်းတစ်ယောက်က ဒီလိုမိန်းမမျိုးနဲ့ အိမ်ထောင်ကျတာ ကံဆိုးတယ်လို့ လူအများက ပြောကြသည်။
ဒါကတော့ အမျိုးသမီးတွေရဲ့ အမြင်ပေါ့။ အမျိုးသားတွေကတော့ မူလပိုင်ရှင်ရဲ့ လှုပ်ရွနေတဲ့ ကျန်းမာတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြင်တိုင်း ခိုးကြည့်မိပြီး ကျိုးချင်းပိုင် ဘာလို့ ကံမကောင်းရတာလဲလို့ တွေးမိကြသည်။ ဒီလောက်လှတဲ့ မိန်းမကို ရထားပြီး တစ်နှစ်မှာ ရက်အနည်းငယ်လောက်ပဲ အတူနေရတာက နှမြောစရာကောင်းသည်ဟု သူတို့က ထင်ကြသည်။
လူပျိုလူလွတ်တွေက မတော်မလျော် တွေးမိတာမျိုး မရှိတာတော့ မဟုတ်ပေ။ ဒါပေမဲ့ လူမှုရေးပတ်ဝန်းကျင်က အကောင်းဆုံး လုံခြုံရေးတစ်ခုဖြစ်နေတော့ ဘယ်သူမှ မလုပ်ရဲကြပေ။ ပြီးတော့ သူမက ကျိုးချင်းပိုင်ရဲ့ မိန်းမ၊ ကျိုးမိသားစုဟောင်းရဲ့ အဖွဲ့ဝင်မှန်း လူတိုင်းသိသည်။ မိသားစုက သူမရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို မကျေနပ်ပေမဲ့ တကယ်လို့ တစ်ခုခုဖြစ်လာရင်တော့ ကျိုးမိသားစုဟောင်းက လူတစ်ဒါဇင်လောက်က အပြင်လူတွေကို ရန်ရှာဖို့ စုစည်းလာမှာ အသေအချာပင်။
ထိုအချိန်တုန်းက မူလပိုင်ရှင်က "အရာရှိကတော်" ဖြစ်ဖို့ အိပ်မက်မက်နေဆဲဖြစ်ပြီး ရွာထဲက လူတွေကိုရော၊ ကျေးလက်ကို ရောက်လာတဲ့ မြို့ပြကျောင်းသားတွေကိုပါ အထင်သေးနေခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအိပ်မက် ပျက်သုဉ်းသွားတဲ့အခါမှာတော့ သူမ စံနှုန်းတွေကို လျှော့ချလိုက်သည်။
လမ်းတစ်လျှောက်လုံး မယ်ကျိုးက သံသယဝင်နေဆဲဖြစ်သည်။ အိမ်ရောက်ပြီး စတုတ္ထချွေးမက ကြက်ဥနဲ့ အသားစိမ်းပြုတ်ရည် ပန်းကန်ကို ကိုင်ထားတာကို မြင်မှသာ သူမ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "အသားတွေက ဘယ်ကရတာလဲ။"
"မြို့ထဲက နေရာတစ်ခုကနေ ဝယ်လာတာလေ" လင်ချင်းဟဲ့က ဆန်းဝါကို ပွေ့ထားရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ပြောသည်။
"အဲ့ဒီနေရာ" ဆိုတာ မှောင်ခိုဈေးကို ဆိုလိုတာဖြစ်ပြီး ကလေးတွေရှေ့မှာ ပြောဖို့တော့ အဆင်မပြေပေ။ မယ်ကျိုး နားလည်လိုက်သည်။ စတုတ္ထချွေးမက ရဲတင်းမှန်း သူမသိပေမဲ့ ဒီလောက်ထိ ရဲတင်းလိမ့်မယ်လို့တော့ မထင်ထားခဲ့ပေ။
"အမေ၊ ကျွန်မကို ဆုံးမစရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်မသားတွေက ကြီးပြင်းနေကြပြီ။ တစ်နှစ်ပတ်လုံး အသားတစ်ဖဲ့မှ မစားရဘဲ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်မလဲ" လင်ချင်းဟဲ့က ပြောသည်။
မယ်ကျိုးက စိတ်ထဲကနေ တွေးလိုက်သည်။ *မင်း ကလေးတွေကို အရင်က တစ်ခါမှ ချစ်ခင်ပြတာ မမြင်ဖူးပါဘူး။ တစ်ခုခု လိုချင်ရင်ပဲ ပြောပါတော့။*
လင်ချင်းဟဲ့က ဆက်ပြောသည်။ "ဒီနေ့ အသားပြုတ်ရည် နည်းနည်းများသွားလို့ပါ။ ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းချိန်မှာ အလုပ်တွေ ရှုပ်နေတာမို့ အမေလည်း အားဖြစ်အောင် သောက်လိုက်ပါဦး။"
တခြားချွေးမတွေဆီကဆိုရင် ထူးဆန်းစရာ မဟုတ်ပေမဲ့ စတုတ္ထချွေးမဆီက ကြားရတော့ မယ်ကျိုး သတိထားမိသွားသည်။ "ပြောစရာရှိတာ ပြောစမ်းပါ။ မင်း တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာလား။"
"ကျွန်မ မှောင်ခိုဈေးကနေ ဝါဂွမ်းနဲ့ အထည်တွေ ဝယ်လာပြီး သားသုံးယောက်အတွက် အဝတ်အစားသစ်တွေ ချုပ်ပေးမလို့၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက လက်ရာမကောင်းဘူးလေ။ အမေ၊ ဒီအထည်တွေကို တတိယချွေးမဆီ ယူသွားပေးလို့ရမလား။ သူ့လက်ရာက ကောင်းတယ်၊ ချွေးမတွေထဲမှာ ကျွန်မ သူ့ကိုပဲ ယုံတယ်။ ကျန်တဲ့အထည်တွေကို သူ့လုပ်ခအနေနဲ့ ပေးလိုက်ပါ" လင်ချင်းဟဲ့က ပြောသည်။
ထိုစကားတွေကို မူလပိုင်ရှင်ရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း အနည်းငယ် စူးရှပြီး ခပ်ဆတ်ဆတ် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။