သူမသည် ညီအစ်ကိုသုံးယောက်ကို ခေါ်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများကို သုတ်ပေးကာ လက်များကို ဆေးကြောပေးပြီးနောက် ကစားရန် လွှတ်လိုက်သည်။
"အမေ၊ ထမင်းချက်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ" ဟု ကျိုးတာဝါ က သူမကို သတိပေးလိုက်သည်။
ကလေးများသည် အမြဲတမ်း ဗိုက်ဆာနေတတ်ကြပြီး ဤအချိန်တွင် ၎င်းတို့၏ အစာစားချင်စိတ်မှာ အထူးသဖြင့် ပြင်းပြနေတတ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ အထုပ်ကြီးထဲတွင် ဘာတွေပါလာသည်ကို ကလေးများက နားမလည်နိုင်လောက်အောင် ငယ်သေးကြောင်း သိထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ အထဲသို့ဝင်ကာ ပန်းသီးတစ်လုံးကို ယူလာခဲ့သည်။ အခွံခွာမနေတော့ဘဲ ရေဆေးကာ လေးစိတ်စိတ်လိုက်ပြီး ကျိုးတာဝါ နှင့် ကျိုးအာဝါ တို့ကို တစ်စိတ်စီ ပေးလိုက်သည်။
အငယ်ဆုံးဖြစ်သူ ဆန်ဝါ အတွက်မူ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဇွန်းဖြင့် ပန်းသီးကို ခြစ်ယူကာ အနှစ်များဖြင့် ကျွေးလိုက်သည်။
ကျိုးတာဝါ နှင့် ကျိုးအာဝါ တို့သည် ဤမျှ အရသာရှိသော အသီးကို စားရလိမ့်မည်ဟု လုံးဝမထင်ထားခဲ့ကြပေ။ အနည်းငယ်သာ ဖြစ်သော်လည်း ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးမှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်နေကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမကို အမိဖမ်းခံရမည်ကို စိုးရိမ်မနေပါ။ သူမတွင် ပန်းသီးနှင့် သစ်တော်သီးများ ရှိသော်လည်း စပျစ်သီးမရှိပေ။ သူမသည် စပျစ်သီးများကို တိတ်တဆိတ် စားရန် ရည်ရွယ်ထားပြီး အစ်ကိုကြီးနှစ်ယောက် မရှိသည့်အချိန်တွင် ကလေးငယ်ကို တစ်ခါတစ်ရံ ကျွေးရန် စိတ်ကူးထားသည်။ ကျိုးအာဝါ မှာမူ အလွန်ထက်မြက်လွန်းသူ ဖြစ်သောကြောင့် မလိုအပ်သော မေးခွန်းများ မမေးစေရန်အတွက် သူ့ကို စပျစ်သီးများ မမြင်စေခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။
ပန်းသီးတစ်ဝက်ကို ဆန်ဝါ အား ကျွေးပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျန်သည်ကို ကိုယ်တိုင် စားလိုက်သည်။ မိမိတို့၏ အပုံကို စားပြီး၍ သူမ၏ ဘက်လိုက်မှုကို ကန့်ကွက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည့် ကျိုးတာဝါ နှင့် ကျိုးအာဝါ တို့မှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
"ငါ ညစာအတွက် အသားဟင်းချက်တော့မှာမို့လို့ မင်းတို့ညီအစ်ကိုတွေကို ကြည့်ထားလိုက်ဦး" ဟု ပြောကာ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထရပ်လိုက်သည်။
နေ့လယ်က စားခဲ့ရသည့် ပေါင်မုန့်ဖြူနှင့် ယခုလေးတင် စားလိုက်ရသည့် ပန်းသီးတစ်ဝက်တို့ကြောင့် ကျိုးတာဝါ နှင့် ကျိုးအာဝါ တို့သည် သူမစကားကို မလွန်ဆန်ရဲကြတော့ပေ။ ၎င်းတို့မှာ ငယ်သေးပြီး အရာရာကို ကောင်းကောင်း မနားလည်ကြသော်လည်း မိုက်မဲသူများတော့ မဟုတ်ကြပါ။ မိခင်ဖြစ်သူက သူတို့ကို အရင်ကထက် ပို၍ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံနေကြောင်းကိုမူ မရေမရာ ခံစားမိကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
မီးဖိုချောင်တွင် မြေမီးဖို တစ်ခုသာ ရှိသော်လည်း အပေါ်က ဒယ်အိုးမှာ အရည်အသွေး ကောင်းမွန်သည်။ မီးဖိုချောင်သုံး ပစ္စည်းများမှာ အနည်းငယ်ဟောင်းနေသော်လည်း သုံးလို့ရသေးသည်။ ဤပစ္စည်းများမှာ အတော်လေး ခက်ခက်ခဲခဲ ရရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။ မိသားစုခွဲပြီးနောက် မူလပိုင်ရှင်သည် သူမ၏ မိဘအရပ်သားများနှင့် လဲလှယ်၍ အဖိုးအခကြီးကြီး ပေးကာ ရယူထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဤမီးဖိုချောင်သုံး ပစ္စည်းများ ရှိနေခြင်းကြောင့်သာ ကျိုးမိသားစုဟောင်း က မိသားစုခွဲရန် သဘောတူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက ဒယ်အိုးပိုင်ဆိုင်မှုသည် ကြီးမားသော ပြဿနာဖြစ်လာနိုင်ပြီး အထူးသဖြင့် စက်မှုလက်မှု ကူပွန်များမှာ ရရှိရန် ခက်ခဲကာ ကျိုးမိသားစုဟောင်း တွင်လည်း ပိုလျှံနေသည်မျိုး မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
မီးဖိုချောင်သည် ရိုးရှင်းသော်လည်း ရွာထဲက အခြားသူများ၏ မီးဖိုချောင်ထက် ပိုဆိုးသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ကျေးလက်တွင် အဖွားနှင့်အတူ နေထိုင်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်၍ ဤသို့သော ရှေးရိုးမီးဖိုမျိုးကို သုံးတတ်သည်။ ထို့အပြင် သူမတွင် မူလပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များလည်း ရှိနေသည်။ သူမသည် ဒယ်အိုးကို ပွတ်တိုက်ဆေးကြောကာ ရေနွေးတည်ပြီး ထမင်းအိုး တည်လိုက်သည်။
စည်ပိုင်းထဲတွင် ဆန်နှင့် မုန့်ညက် အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။ မူလပိုင်ရှင်သည် နောက်ဆုံးအကြိမ် ဈေးသွားစဉ်က အခြေခံစားသောက်ကုန်များ ဝယ်ရန် မေ့လျော့နေခဲ့ပြီး ငွေများကို အဝတ်အစားအတွက်သာ သုံးစွဲခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး စည်ပိုင်းထဲသို့ ထည့်ရန် သူမ၏ သိုလှောင်ခန်းထဲမှ ဆန်အိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်လိုက်ကာ မုန့်ညက်ကိုလည်း ထိုနည်းအတိုင်း ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကြက်ဥအိုးကိုလည်း ဖြည့်ထားလိုက်သည်။ ကလေးသုံးယောက်မှာ ထိုအရာများကို သတိမထားမိကြပါ။ သူတို့သိသည်မှာ အရင်ကထက် ဆန်ပိုရှိလာပြီး ကြက်ဥလည်း ပိုများလာသည်ဟုသာ သိကြပြီး မည်မျှရှိသည်ကိုမူ မသိကြပေ။ ဤအရာအားလုံးမှာ သူမ၏ စီမံမှုအပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်။
ပစ္စည်းများ ပြည့်စုံသွားသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ သိုလှောင်ခန်းထဲမှ အဆီမပါသော ဝက်သား ၁၅၀ မှ ၂၀၀ ဂရမ်ခန့်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူမသည် ကြက်ဥနှင့် ဝက်သားဆန်ပြုတ် ချက်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။
အိမ်ရှိ ဓားမှာ ထက်မြက်မှု မရှိသောကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ သိုလှောင်ခန်းထဲမှ အသစ်စက်စက် ရှေးရိုးဓားတစ်လက်ကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။ သူမသည် ထူးဆန်းလွန်းသည့် အရာတစ်ခုခု မလုပ်သရွေ့ မည်သူမျှ မေးခွန်းထုတ်လိမ့်မည် မဟုတ်ဟု တွေးလိုက်သည်။ အကယ်၍ မေးလာခဲ့လျှင်ပင် မူလပိုင်ရှင်ထက်တော့ ပိုဆိုးစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ထို့အပြင် သူမသည် ဤပစ္စည်းများကို စုဆောင်းထားသည်မှာ သူမ၏ ဘဝကို ပိုမိုသက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်စေရန်ဖြစ်ပြီး အမှုန့်များ တက်စေရန် မဟုတ်ပေ။
ဓားသစ်မှာ ထက်မြက်သဖြင့် အသားများကို မကြာခင်ပင် အတုံးသေးသေးလေးများ ဖြစ်သွားသည်။ အိုးထဲမှ ရေဆူလာသောအခါ သူမသည် ဆေးကြောထားသည့် ဆန်များကို ထည့်လိုက်ပြီး အိုးအောက်ခြေတွင် မကပ်စေရန် ဇွန်းကြီးဖြင့် မွှေပေးလိုက်သည်။
"အမေ၊ ဘာတွေ ချက်နေတာလဲ" ဟု ကျိုးအာဝါ သည် မီးဖိုချောင်တံခါးဝတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး မျက်တောင်ခတ်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ဒီညတော့ ကြက်ဥနဲ့ ဝက်သားဆန်ပြုတ် ချက်နေတာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။
"စားလို့ ကောင်းမလား" ကျိုးအာဝါ သည် ဤဟင်းမျိုးကို တစ်ခါမှ မစားဖူးသော်လည်း ကြက်ဥနှင့် အသားဟု ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ပါးစပ်ထဲတွင် တံတွေးများ စီးကျလာသည်။
"ကောင်းတာပေါ့။ စားလိုက်ရင် လျှာပင် မြိုချချင်စိတ် ပေါက်သွားလိမ့်မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က စနောက်လိုက်သည်။
ကျိုးအာဝါ သည် သူမ စနောက်နေမှန်း သိသော်လည်း အနားသို့ လျှောက်လာကာ သူမ၏ ခြေထောက်ကို သတိကြီးကြီးဖြင့် ဖက်တွယ်လိုက်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ့ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"အမေက တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့သူပဲ" ဟု သူမကို မော့ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ငါ ကောင်းမှန်း သိရင် ရပြီ။ ရွာထဲက တခြား မိထွေးရှိတဲ့ ကလေးတွေကို ကြည့်လိုက်ဦး။ သူတို့ဆိုရင် အရိုက်ခံရ၊ အဆူခံရနဲ့ သူတို့ဘဝက မင်းတို့ထက် ပိုဆိုးတယ်" ဟု သူမ ပြောလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ လိမ်ပြောခြင်း မဟုတ်ပေ။ ရွာထဲက ကလေးအများစု၏ ဘဝမှာ အမှန်တကယ်ပင် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသည်။
ကျိုးအာဝါ သည် ရယ်မောလိုက်သည်။ "အမေကလည်း ကျွန်တော့်ကို မခြောက်ပါနဲ့"
"ငါ ခြောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းညီလေးကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပေး။ နှစ်သစ်ကူးအတွက် မင်းတို့သုံးယောက်လုံးကို အဝတ်သစ်တွေ ချုပ်ပေးမယ်" ဟု သူမ ကတိပေးလိုက်သည်။
"အဝတ်သစ်လား" ဆန်ဝါ နှင့်အတူ ဝင်လာသော ကျိုးတာဝါ သည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားသည်။
"အမေ၊ ကျွန်တော်ရော အဝတ်သစ် ရမှာလား" ဟု ကျိုးအာဝါ က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် နောက်ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ အိုးအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ နားထောင်ပြီး အလုပ်မရှုပ်ဘူးဆိုရင် အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေနဲ့ အဝတ်သစ်တွေ ရမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဆိုးသွမ်းမယ်ဆိုရင်တော့ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ အဝတ်အစားတွေပဲ ပြန်ဝတ်ပြီး ပြောင်းဖူးမုန့်တွေပဲ ဝါးစားရလိမ့်မယ်"
"ကျွန်တော်တို့ နားထောင်ပါ့မယ်!" ဟု ညီအစ်ကိုများက တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ပြောကြသည်။
"ကောင်းတယ်!" ဟု ဆန်ဝါ ကပါ လိုက်ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ့ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ဆန်ဝါ စကား ပြောတတ်ပြီလား"
"အာ" ဆန်ဝါ သည် ချက်ချင်းပင် သူမ၏ ခြေထောက်ကို ဖက်တွယ်ကာ အလိုလိုက်ခံချင်သည့်ပုံစံ ပြလိုက်ပြီး သူ၏ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ စိုးရိမ်မနေပါ။ မူလဇာတ်လမ်းတွင် သူသည် အစ်ကိုများထက် နောက်ကျမှ စကားပြောတတ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် မည်သည့်မိန်းကလေးကိုမဆို စကားချိုချိုဖြင့် ဆွဲဆောင်နိုင်သူ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။
"ဆားဘယ်မှာရှိလဲ သိလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အစ်ကိုကြီးနှစ်ယောက်ကို မေးလိုက်သည်။ "သွားယူပြီး နှစ်ဇွန်းလောက် ယူခဲ့"
ကလေးများမှာ ဆားသွားယူရန် ပြေးသွားကြသည်။ လက်တစ်ဖက်စီတွင် ဆားကိုင်လျက်နှင့် ရုတ်တရက် အဘယ်ကြောင့် ဆားများစွာ ရှိနေရသနည်းဟု တွေးမနေကြတော့ပေ။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူတို့ကို မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်သွားစေပြီးနောက် သူမ၏ သိုလှောင်ခန်းထဲမှ အမှုန့်ကြိတ်ထားသော ဆားကောင်းများကို လျှို့ဝှက်စွာ ထည့်လိုက်သည်။ သူမတွင် ဆားများစွာ ရှိနေသောကြောင့် ဆိုးရွားသော ဆားကြမ်းများကို စားသုံးရန် အကြောင်းမရှိပေ။
ဆန်ပြုတ် ကျက်သွားသောအခါ သူမသည် အသားနုပ်နုပ်စင်းများနှင့် ကြက်ဥမွှေထားသည်ကို ထည့်ကာ အနံ့မွှေးလာသည်အထိ တည်ထားလိုက်သည်။ သူမ မချခင်ကပင် အနံ့ကြောင့် ညီအစ်ကိုသုံးယောက်မှာ မီးဖိုချောင်တံခါးဝတွင် ဝိုင်းအုံနေကြသည်။
"စောင့်ဦး၊ အရမ်းပူတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။ သူမသည် ကျိုးတာဝါ အတွက် တစ်ပွဲနှင့် ကျိုးအာဝါ အတွက် တစ်ပွဲကို ခပ်ထည့်ပေးလိုက်ပြီး အအေးခံထားလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်တို့ဟာကို ကျွန်တော်တို့ မှုတ်စားလို့ ရတယ်!" ဟု ကျိုးတာဝါ က ပြောလိုက်ပြီး ကျိုးအာဝါ ကလည်း လျင်မြန်စွာပင် ထောက်ခံလိုက်သည်။
စကားမပြောတတ်သေးသည့် ဆန်ဝါ လေးမှာ သူမ၏ ခြေထောက်ကို ဖက်တွယ်ထားပြီး အော်ငိုကာ မျက်လုံးများမှာ ဆန်ပြုတ်အိုးပေါ်တွင်သာ ကပ်နေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဆန်ဝါ ကို ချီပွေ့လိုက်ပြီး ဆန်ပြုတ်ကို အအေးခံရန် မီးဖိုချောင်တွင် ထားခဲ့ကာ အစ်ကိုကြီးနှစ်ယောက်ကို အပြင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်သည်။