အခန်း (၇) - အသားမုန့်အကြီးကြီးတစ်လုံးလား။
ကျိုးတာဝါ က သူ့အမေပြောသည့်စကားကို သိပ်အလေးမထားဘဲ မယုံကြည်သည့်ဟန်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းကိုသာ စူလိုက်သည်။
"ဒီမှာပဲ စောင့်နေကြ။" လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးဆန်းဝါ ကို မြေပြင်ပေါ်ချပေးလိုက်ပြီး လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှားခွင့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ပါဆယ်ထုပ်အကြီးကြီးကို သယ်ယူကာ သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ညည်းညူရင်း အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
သူမတွင် သီးသန့်အခန်းတစ်ခန်းရှိပြီး ကလေးများအခန်း၏ ဘေးချင်းကပ်လျက်တွင် တည်ရှိသည်။ မီးဖိုချောင်ကတော့ အခန်းအပြင်ဘက်တွင် ရှိသည်။
"အမေ တကယ်ပဲ အရသာရှိတာတစ်ခုခု ပါလာတာလား။" ကျိုးတာဝါ က ဘေးအခန်းရှိ ကျိုးအာဝါ ကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
ကျိုးအာဝါ က နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။ အမေပြန်ရောက်လာတုန်းက သူမျှော်လင့်ချက်ထားခဲ့မိသော်လည်း အစ်ကိုကြီး၏ သတိပေးစကားကြောင့် မျှော်လင့်ချက်များ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူက အသက်သုံးနှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း အတော်လေး ဉာဏ်ကောင်းသူဖြစ်သည်။
သူက ဒုတိယမြောက်သားဖြစ်သည်။ မူလဇာတ်လမ်းအရဆိုလျှင် အငယ်ဆုံးညီဖြစ်သူသာ ကြားထဲက မဝင်လာပါက ဇာတ်လိုက်ယောက်ျားလေးနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိသူဖြစ်သည်။ သူက အထင်သေးရမည့်သူမျိုး မဟုတ်ပေ။
"မင်း အဲလိုလုပ်နေရင် ငါရိုက်လိုက်မယ်နော်!" ကျိုးတာဝါ က သူ့ညီငယ်၏ အမူအရာကို အပြည့်အဝ နားမလည်သော်လည်း အထင်သေးခံနေရသည်ဟု ခံစားမိသဖြင့် မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။
"ဘယ်သူ့ကို ရိုက်ချင်နေတာလဲ။" လင်ချင်းဟဲ့ က တံခါးကိုဖွင့်ပြီး လေသံမာမာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
သူမလက်ထဲတွင် မုန့်တစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။ မုန့်က နွေးနွေးလေးရှိနေသေးပြီး ထွက်ပေါ်လာသည့် အနံ့ကြောင့် ကျိုးတာဝါ နှင့် ကျိုးအာဝါ တို့ နှစ်ယောက်လုံး တံတွေးမြိုချသံ ကြားလိုက်ရသည်။ "အသားမုန့် အကြီးကြီးတစ်လုံးလား။"
"စားချင်ကြလား။" လင်ချင်းဟဲ့ က ညီအစ်ကိုသုံးယောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
"စားချင်ပါတယ်" ဟု နှစ်ယောက်လုံး ရိုးသားစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။
သေးငယ်သည့် ကျိုးဆန်းဝါ ပင် သူမ၏ ခြေထောက်ကို လာဖက်ကာ စားချင်သည့်အရိပ်အယောင် ပြလာသည်။
"နောက်ဆိုရင် နားထောင်ကြမှာလား။" လင်ချင်းဟဲ့ က မေးလိုက်သည်။
"အမေ၊ သားက အမြဲတမ်း နားထောင်ပါတယ်၊ အစ်ကိုကြီးကသာ မနားထောင်တာ။" ကျိုးအာဝါ က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
"မင်းက ပြန်ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့လေ၊ ငါ တကယ်ရိုက်လိုက်မယ်!" ကျိုးတာဝါ က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ဘယ်သူ့ကို ရိုက်မှာလဲ။" လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်လိုက်သည်။
ကျိုးတာဝါ က သူ့ဒုတိယညီကို ရိုက်မည်ဟု ပြန်ပြောချင်သေးသော်လည်း မျက်စိရှေ့က အဖြူရောင်မုန့်လုံးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အခြားဘာမှ မပြောရဲတော့ပေ။
"မင်းတို့ ညီအစ်ကိုတွေအတွက် တစ်ဝက်။ ဗီရိုထဲမှာ နောက်ထပ် ကျန်သေးတယ်၊ အဲ့တော့ မင်းတို့လိမ္မာရင် နောက်တစ်ခါ ထမင်းစားချိန်ကျရင် ထပ်စားရမယ်။ ဒါပေမဲ့ မလိမ္မာရင်တော့ ပြောင်းဖူးမှုန့်မုန့်ပဲ စားရလိမ့်မယ်။" လင်ချင်းဟဲ့ က ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။
ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးသည့် နှစ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ပြောင်းဖူးမှုန့်မုန့်များသည် အစားအစာဟု သတ်မှတ်နိုင်သော်လည်း ထိုခေတ်ကာလတွင် ဖွဲနုများနှင့် အသီးအရွက်ကြမ်းများသာ စားခဲ့ရသည်မှာ မုသားမပါပေ။ ထို့ကြောင့် ကျိုးတာဝါ နှင့် ကျိုးအာဝါ တို့က ထိုမုန့်ကို မကြိုက်ကြပေ။
သူတို့သည် ဖခင်ဖြစ်သူ လစဉ်ပို့ပေးသည့် ထောက်ပံ့ကြေးများနှင့် ရိက္ခာကူပွန် ကို ရရှိကြသည်။ ထိုအရာအားလုံးကို ထုတ်ယူရန် မူလပိုင်ရှင်မှာ လက်ထပ်လက်မှတ်ကို ပြသရသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ လယ်ကွင်းထဲသွား၍ အလုပ်လုပ်ရန် အမှတ်မယူသော်လည်း သူတို့၏ လူနေမှုအဆင့်အတန်းမှာ မဆိုးလှပေ။ သို့သော် ပြောင်းဖူးမှုန့်မုန့် စားရသည်မှာတော့ အမြဲလိုလို ဖြစ်နေသည်။
"ကျွန်တော် နားထောင်ပါ့မယ်!"
လင်ချင်းဟဲ့ စကားဆုံးသည်နှင့် ကျိုးအာဝါ က ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ကျိုးတာဝါ က သူ့ကို အားမရှိသူဟု ဆူလိုက်သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ ၏ တည်ငြိမ်သည့် အကြည့်အောက်တွင် သူလည်း ချက်ချင်း လိုက်နာလိုက်ရသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သားသုံးယောက်ကို အသားမုန့် တစ်ဝက်ခွဲပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
မုန့်က အတော်လေး ကြီးသည်။ ခန္ဓာကိုယ်အသစ်သို့ ကူးပြောင်းလာသည်နှင့်အမျှ လင်ချင်းဟဲ့ သည် အစာအများကြီးကို မချေဖျက်နိုင်သေးသဖြင့် မုန့်တစ်ဝက်မှာ သူမအတွက် လုံလောက်သည်။ ကျန်တစ်ဝက်ကို သားသုံးယောက်အား ပေးလိုက်သော်လည်း ၎င်းတို့ ဗိုက်ဝမည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိသည်။ သူမ ကြက်ဥအိုးကို စစ်ဆေးလိုက်ရာ ကြက်ဥအနည်းငယ် တွေ့ရှိသဖြင့် သုံးလုံးကို ပန်းကန်ထဲတွင် ခေါက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရေနွေးပူပူ လောင်းထည့်လိုက်သဖြင့် ရိုးရှင်းသည့် ကြက်ဥပြုတ်ရည် ဖြစ်လာသည်။
"အမေ၊ သား ဗိုက်မဝသေးဘူး!" ကျိုးတာဝါ က သူ့အပုံကို မြန်မြန်စားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးအာဝါ လည်း ဗိုက်မဝသေးပေ။ အများဆုံး ဗိုက်တစ်ဝက်လောက်သာ ပြည့်သည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင် ကျိုးဆန်းဝါ က အစားနည်းသူဖြစ်သည်။ ကြက်ဥပြုတ်ရည် အနည်းငယ် သောက်လိုက်ရုံဖြင့် ဗိုက်ဝသွားသည်။ သူက အမြန်ဝသလို အမြန်လည်း ဗိုက်ဆာတတ်သူဖြစ်သည်။ ဒီအရွယ် ကလေးများမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် ဝဝကစ်ကစ်နှင့် ကျန်းမာတတ်သော်လည်း ကျိုးဆန်းဝါ က ပိန်လှီနေသည်။
ဒီခေတ်တွင် ကလေးအများစု အာဟာရချို့တဲ့နေကြသော်လည်း မူလပိုင်ရှင်သာ ပစ်ပယ်မထားပါက ဤအိမ်မှ ကလေးများမှာ ထိုအခြေအနေကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့မည်ဖြစ်သည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ကန် (kang) ပေါ်မှာ သွားအိပ်ကြ။" လင်ချင်းဟဲ့ က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် အပြင်သွားဆော့ဦးမယ်။" ကျိုးတာဝါ က ချက်ချင်း ပြန်ပြောသည်။
"အိပ်ပြီးမှ အပြင်သွား၊ ဒီနေ့ညနေကျရင် အမေ အသားချက်ကျွေးမယ်။" လင်ချင်းဟဲ့ က ကတိပေးလိုက်သည်။
"တကယ်လား။" ကျိုးတာဝါ က အမြန်မေးသည်။ ကျိုးအာဝါ ပင်လျှင် ယနေ့တွင် တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ပြောင်းလဲနေသည့် အမေကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာသည်။
"မစားချင်ရင်လည်း နေပေါ့။" လင်ချင်းဟဲ့ က ခပ်မာမာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးတာဝါ နှင့် ကျိုးအာဝါ တို့သည် ချက်ချင်းဆိုသလို ကန်ပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားကြသည်။ ကျိုးဆန်းဝါ က သူ့ဘာသာ မတက်နိုင်သဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် "အာ... အာ..." ဟု အသံပြုနေသည်။ ညီငယ်ကြောင့် အသားစားရမည့် အခွင့်အရေး ဆုံးရှုံးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကျိုးတာဝါ က အောက်သို့ဆင်းကာ သူ့ကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ကျိုးအာဝါ ၏ အကူအညီဖြင့် အိပ်ရာပေါ်သို့ ဆွဲတင်ပေးလိုက်သည်။
"ကောင်းကောင်းအိပ်ကြ။" လင်ချင်းဟဲ့ က သူတို့ကို အိပ်ရာခင်းပါးပါးဖြင့် ခြုံပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဒီနေ့ညနေ တကယ်ပဲ အသားချက်မှာလား။" ကျိုးတာဝါ က နောက်တစ်ကြိမ် အတည်ပြုမေးမြန်းသည်။
"ဟုတ်တယ်။" လင်ချင်းဟဲ့ က သေချာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
စိတ်အေးသွားသည့် ညီအစ်ကိုများသည် အိပ်ရာဝင်သွားကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူတို့၏ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောသံများကို လျစ်လျူရှုကာ သူမ၏ အခန်းထဲသို့ ပြန်သွားသည်။ ၎င်းမှာ ကန်၊ ဗီရို၊ လက်ဆေးဇလုံနှင့် တဘက်တစ်ထည်သာ ပါဝင်သည့် အခန်းကျဉ်းလေးဖြစ်သည်။ အထဲတွင် ဆန်အိုး၊ ပြောင်းဖူးအိုး၊ ကြက်ဥအိုး၊ ဆီတစ်ဝက်ပါသည့် ပုလင်းနှင့် ဆားကုန်ခါနီးဘူးတို့ ရှိသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် အလွန်ပင်ပန်းနေသည်။ မူလပိုင်ရှင်သည် တစ်မနက်လုံး လမ်းလျှောက်ထားခဲ့ပြီး သူမသည်လည်း ဤခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အခုလေးတင် ကူးပြောင်းလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ကျန်ရှိသည့်အရာအားလုံးကို သူမ နိုးလာမှ လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
မိခင်နှင့် သားများ နေ့လည်စာ စားပြီးနောက် အတူတူ အိပ်ပျော်သွားကြသည်။
***
တစ်ဖက်တွင်မူ ရှေ့တန်းစစ်စခန်းတစ်ခုတွင် ကျိုးချင်းပိုင် ကို အရေးပေါ် ခွဲစိတ်ကုသရန် ခရိုင်ဆေးရုံ သို့ အလျင်အမြန် ပို့ဆောင်နေရသည်။
သူ ကယ်တင်ခဲ့သည့် ရဲဘော်များသည် "အိုင့်ကျိုး" ကို ကယ်တင်ပေးပါရန် ဆရာဝန်များရှေ့တွင် ဒူးထောက်လုနီးပါး တောင်းပန်နေကြသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိထားကြောင်း ကြားသိရသည့်အခါ အဆင့်မြင့်အရာရှိများက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။ သူတို့သည် သူ့အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်ထားခဲ့ကြသော်လည်း သူ အသက်ရှင်ရန်ပင် ခက်ခဲနိုင်ပြီး ယခင်ရာထူးသို့ ပြန်ရောက်ရန်မှာ ပို၍ပင် ခက်ခဲမည်ကို သိရှိကြသည်။
"ငယ်ရွယ်တဲ့ ကျိုးအတွက် ရုံးလုပ်ငန်းပိုင်းဆိုင်ရာ ရာထူးလေးတစ်ခု ပြင်ဆင်ပေးလိုက်ပါ။" အရာရှိတစ်ဦးက နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။
"သူ့စိတ်သဘောထားအတိုင်းဆိုရင် သူ အဲဒီမှာ နေမှာမဟုတ်ဘူး။" နောက်အရာရှိတစ်ဦးက သနားသည့်အကြည့်ဖြင့် ခေါင်းခါရင်း ပြောသည်။
အကယ်၍သာ ဤသို့ မဖြစ်ခဲ့ပါက ငယ်ရွယ်သည့် ကျိုးသည် ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရဦးမည်ဖြစ်သည်။ တောင်သူလယ်သမား၏ သားတစ်ယောက်အနေဖြင့် ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းဖြင့် ဤမျှမြင့်မားသည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိရန်မှာ လွယ်ကူသည့်ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။
အရာရှိများသည် ကျိုးချင်းပိုင် ၏ စရိုက်ကို သိရှိကြသည့်အတွက် တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ အကယ်၍ သူသာ ရှေ့တန်းသို့ ပြန်မသွားနိုင်ပါက စစ်တပ်တွင် ဆက်နေမည်မဟုတ်ပေ။
"ဒါဆိုရင် ဒီတစ်ခါ သူရရှိထားတဲ့ အမှတ်တွေကို သုံးပြီး အိမ်ကို ထောက်ပံ့ကြေး ပို့ပေးဖို့ လျှောက်ထားပေးလိုက်ပါ။ သူ့မှာ သားသုံးယောက် ကျန်သေးတယ်လို့ ကြားတယ်။" ပထမအရာရှိက နိဂုံးချုပ်လိုက်သည်။
အခြားသူကလည်း သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်သည်။
နေအိမ်တွင်တော့ မိခင်နှင့် သားများမှာ အခြားတစ်နေရာတွင် ဖြစ်ပျက်နေသည့် အကြောင်းအရာများကို လုံးဝ မသိရှိဘဲ အေးဆေးစွာ အိပ်ပျော်နေကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ညနေ လေးနာရီအထိ အိပ်ပျော်သွားသည်။ သူမ နိုးလာသည့်အခါ သားသုံးယောက်မှာ နိုးနေနှင့်ကြပြီ။ သူမ ကတိပေးထားသည့် အသားကို စောင့်မျှော်နေကြ၍ ဖြစ်မည်၊ ကျိုးတာဝါ လည်း အပြင်ထွက်၍ မဆော့တော့ပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ ထလိုက်ပြီး မျက်နှာသစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏ နေရာ (space) ထဲမှ တဘက်အသစ်နှစ်ထည်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အရောင်မှာ ရိုးရှင်းသည်။ တစ်ထည်မှာ သူမအတွက်ဖြစ်ပြီး တစ်ထည်မှာ ကလေးများအတွက်ဖြစ်သည်။ မူလပိုင်ရှင်၏ တန်ဖိုးထားသည့် တဘက်ကိုတော့ ကျိုးညီအစ်ကိုသုံးယောက်၏ ခြေထောက်သုတ်ရန်အတွက်သာ အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။