အခန်း ၈၈ - ကျိုးချင်းပိုင် ၏ အပြစ်ပေးမှု
ကျိုးချင်းပိုင် က ဒါဝါနှင့် အာဝါ တို့ကို ခေါ်ပြီး ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ညနေ ခြောက်နာရီခွဲပင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
အချိန်တော်တော်လေး နောက်ကျနေပြီဖြစ်သော်လည်း ဖခင်နှင့် သားနှစ်ယောက် အိမ်ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ အရသာရှိသော အစားအစာများက သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေသည်။ မီနူးမှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း စိတ်ကျေနပ်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ခရမ်းချဉ်သီး ကြက်ဥမွှေကြော်၊ ဝက်သားตุ๋န်နှင့် လန်းဆန်းစေသည့် သခွားသီး၊ မုန်လာဥနီ အရိုးပြုတ်ရည်တို့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ရေနွေးငွေ့ဖြင့် ပေါင်းထားသည့် ပေါင်မုန့်ဖြူများ ဖြစ်သည်။
မိသားစု ထမင်းစားပြီးသည့်အခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ပုံမှန်အတိုင်း ပန်းကန်ဆေးခိုင်းရန် ကလေးများကို မခိုင်းတော့ပေ။ ထိုနေ့သည် ဒါဝါ၏ အလှည့်ဖြစ်သဖြင့် ပန်းကန်ဆေးခြင်းကို သူ၏တာဝန်အဖြစ် ထားခဲ့လိုက်သည်။
သူမ၏ အလုပ်များ ပြီးစီးသွားသည့်အခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ စာပေလေ့လာမှုဘက်သို့ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲမဖြေဆိုရမီ ခုနစ်နှစ်ခန့် လိုသေးသော်လည်း သူမမှာ အလွန်တက်ကြွနေဆဲဖြစ်သည်။ အားလပ်ချိန်ရှိနေသဖြင့် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခြင်းမှာ အကောင်းဆုံးဟု သူမ ယူဆသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က အနားသို့ လျှောက်လာပြီး "ကျွန်တော် ပြန်သွားပြီး ဝက်ခြံ သန့်ရှင်းရေး လုပ်လိုက်ဦးမယ်" ဟု ပြောသည်။
"ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းချိန် ဖြစ်နေတာပဲ၊ အဲ့ဒါပြီးမှပဲ လုပ်ပါ၊ အခုချက်ချင်းကြီး အတင်းလုပ်စရာ မလိုပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က စာအုပ်ထဲမှ မျက်လုံးမခွာဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူမကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ ရေချိုးရန် ထွက်သွားသည်။
ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းချိန်သည် အလွန်ပင်ပန်းသော်လည်း အာဟာရပြည့်ဝသော အစားအစာများနှင့် လုံလောက်သော အနားယူမှုကြောင့် သူ၏ ခွန်အားကို ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။ သူ ပြန်ရောက်လာပြီး ဆပ်ပြာနံ့၊ ရေနံ့များ ထွက်နေချိန်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "တစ်နေ့လုံး ပင်ပန်းလာတာပဲ။ မောနေလား။ အရင် နားဦးမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"မလိုပါဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ၏ အကြည့်ကို လျစ်လျူရှုကာ စာဖတ်ခြင်းကိုသာ ပြန်လုပ်သည်။ "တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲက ပြန်စမစဆိုတာ မသေချာပေမဲ့ တကယ်လို့ ပြန်စခဲ့ရင် ကျွန်မ ဖြေမှာပဲ။ ကျွန်မကို တားဖို့ မကြိုးစားပါနဲ့"
ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူမ၏ ရုတ်တရက် ပြောဆိုမှုကြောင့် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။ "အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် မင်း အသက်ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေတော့မလဲ"
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်မက အသက် ၁၈ နှစ်ပဲ ရှိဦးမှာ၊ နားလည်လား"
ကျိုးချင်းပိုင် သည် လိမ္မာပါးနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော့် မျက်လုံးထဲမှာတော့ ကျွန်တော့်ဇနီးက အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ် လှပသူလေးအဖြစ်ပဲ အမြဲ ရှိနေမှာပါ"
စိတ်ကျေနပ်သွားသည့် လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးလိုက်သည်။ "အနည်းဆုံးတော့ ရှင်က နားလည်မှုရှိသားပဲ၊ မဟုတ်ရင် ညဘက် ခြင်တွေနဲ့ အပြင်မှာ အိပ်ရလိမ့်မယ်"
ပန်းကန်ဆေးပြီးစ ဒါဝါက သူမ၏ အသံကို အတုခိုးကာ "အနည်းဆုံးတော့ ရှင်က နားလည်မှုရှိသားပဲ၊ မဟုတ်ရင် ညဘက် ခြင်တွေနဲ့ အပြင်မှာ အိပ်ရလိမ့်မယ်" ဟု လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမပြောစဉ်က ထူးဆန်းသည်ဟု မထင်ခဲ့သော်လည်း ဒါဝါက ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောလိုက်သည့်အခါ ကြက်သီးပင် ထသွားသည်။ သူမသည် စာအုပ်ကို ချလိုက်ပြီး "ကျိုးတာဝါ၊ အမေနဲ့ အရိုက်ခံချင်တာလား" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။
"အမေက ပြောလို့ရပြီး ကျွန်တော်က ပြောလို့မရဘူးလား။ ဟိုတစ်နေ့ကပဲ အရာရှိတွေက မီးရှို့ခွင့်ရှိပြီး သာမန်လူတွေက မီးအိမ်တောင် ထွန်းခွင့်မရှိဘူးလို့ အမေပဲ ပြောတာမဟုတ်လား" ဒါဝါက ရယ်မောကာ အိမ်အပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး စာအုပ်ကို ပြန်ဖတ်ရင်း "ဒီကလေးတွေက ချွဲနွဲ့တတ်တာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ဒေါသထွက်အောင်ပဲ လုပ်တတ်ကြတယ်။ သားယောက်ျားလေးတွေဆိုတာ အကြွေးဆပ်ဖို့ပဲ မွေးလာတာ၊ သမီးလေးတွေပဲ တကယ် စာနာတတ်တာ" ဟု တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော်လည်း အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ ထင်တယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ကာ ထောက်ခံသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင်ကများ အဲ့ဒီလို ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့။ ဒီမျိုးစေ့တွေကို ဘယ်သူက စိုက်ခဲ့တာလဲ"
ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူမကို နူးညံ့သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း ဒီလောက်တောင် စွမ်းဆောင်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး"
သူမသည် တကယ်ပင် စွမ်းဆောင်နိုင်သည် - တစ်ခါတည်းနှင့် သားသုံးယောက် မွေးထားနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူက နောင်တွင် သမီးလေးတစ်ယောက် ရအောင် ယူသင့်သည်ဟု တွေးမိသည်။ သူတို့ လင်မယားသည် မကြာသေးမီက အတူနေလေ့ရှိသော်လည်း ကိုယ်ဝန်ရသည့် လက္ခဏာ မရှိသေးပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် မျက်လုံးလှန်လိုက်ပြီး *ယောက်ျားလေးမွေးမလား၊ မိန်းကလေးမွေးမလားဆိုတာ မိန်းမပေါ်မှာ မူတည်တာမဟုတ်ဘူး။ ရှင်တို့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တာ* ဟု တွေးလိုက်သည်။ သို့သော် သူမသည် ထိုအတွေးကို ရင်ထဲမှာသာ သိမ်းထားပြီး စာဆက်ဖတ်သည်။
"ကျွန်တော့်အမေက ဒီလိုပါပဲ - ကျွန်တော်တို့ မိသားစု အဆင်မပြေမှာကိုပဲ အမြဲ စိုးရိမ်နေတာ၊ ဒါကြောင့် စကားတွေ အများကြီး ပြောမိတာပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က စကားလုံးများကို ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ကာ ပြောသည်။
"ဒါဆို အဲ့ဒါ ကျွန်မအမှားပေါ့? ကျွန်မက သူ့ရဲ့ 'စေတနာကောင်း' တွေကိုပဲ နားလည်ပေးပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ နေခဲ့ရမှာပေါ့၊ ဟုတ်လား" လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးစိစိဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မိန်းမရေ၊ ကိုယ် အဲ့ဒီသဘောနဲ့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး"
"ရှင်က ကျွန်မကို မလိမ္မာဘူး၊ ဒါမှမဟုတ် ရှင်တို့မိဘတွေအပေါ် မရိုသေဘူးလို့ ထင်ရင် ရှင်းရှင်းသာ ပြောပါ။ ဒီမှာတင်ပဲ အဆုံးသတ်လိုက်ကြတာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က မဲ့ပြုံးပြုံးကာ "ကျွန်မ အခုပဲ ပြောလိုက်မယ်၊ ကျိုးချင်းပိုင်၊ ရှင်အမေ စေတနာရှိရှိ မရှိရှိ ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ကျွန်မက သားသမီးကောင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ နေနေတာပါ။ သူ အိမ်လာစားလို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မိသားစုကိစ္စ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မရဲ့ သားသုံးယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်တဲ့ကိစ္စမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဝင်ပါခွင့် မပေးဘူး။ ရှင် မကျေနပ်ရင် တိုက်ရိုက်သာ ပြောပါ။ ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေက ဝင်ပါဖို့ ကြိုးစားရင်တော့ ကျွန်မ ရိုင်းပြမိလိမ့်မယ်" ဟု ပြောသည်။
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် စာအုပ်ကို ယူကာ ကလေးအခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် မှာမူ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
သူမသည် ထိုညတွင် သီးခြားကုတင်ပေါ်၌ အိပ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင် က ခွင့်မပြုပေ။ သူသည် သူမကို သားသုံးယောက်ရှေ့တွင် ပွေ့ချီကာ အခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားသဖြင့် ဒါဝါ၊ အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့၏ ကန့်ကွက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ မှာ ရှက်နေပြီး ဒါဝါကမူ "ဖေဖေ၊ ဘာလုပ်တာလဲ" ဟု ထပ်မေးလိုက်သည်။
"မင်းအမေကို အခန်းထဲ ခေါ်သွားပြီး အိပ်ခိုင်းမလို့" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က တည်ကြည်စွာ ပြောသည်။ "မင်းတို့ သုံးယောက် ကောင်းကောင်းအိပ်ကြ။ မနက်ဖြန် စောစောထရမှာ"
ကလေးများက ရယ်မောကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လင်ချင်းဟဲ့ မှာလည်း အခန်းထဲသို့ ရောက်သွားသည်။
"ကလေးတွေရှေ့မှာ ဒီလို မလုပ်လို့ မရဘူးလား" ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သော်လည်း သူမ၏ အသံမှာ ဒေါသထက် ချွဲနွဲ့သံက ပိုများနေသည်။
"အိပ်ချိန်တန်ပြီ။ မနက်ဖြန် လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ဖြေသည်။
မီးပိတ်လိုက်ပြီးနောက်တွင်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ မှာ စိတ်တိုနေဆဲဖြစ်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို ချော့မော့ရန် ကြိုးစားပြီး နူးညံ့စွာ ကိုင်တွယ်သည်။ ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် သူမ၏ ဒေါသများ ပြေပျောက်သွားကာ ကျိုးချင်းပိုင် က အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်သည်။
"ရှင် ဘာလုပ်တာလဲ? တစ်နေ့လုံး ပင်ပန်းမနေဘူးလား" ဟု သူမက မေးသည်။
"မပင်ပန်းပါဘူး" ဟု သူက ပြန်ဖြေကာ "အသားစား" သည့် အလုပ်ကို စတင်လိုက်သည်။
တစ်ဝက်လောက် ရောက်သည့်အခါ သူက "မင်းက တကယ်ပဲ ငါ့နဲ့ အဆုံးသတ်ချင်သေးတယ်လို့ ပြောရဲသေးလား" ဟု တိုးတိုးလေး မေးသည်။
သူမ၏ စကားများက သူ့ကို တကယ်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူတို့မှာ ကလေးသုံးယောက်တောင် ရှိနေပြီ - သူမ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲ့ဒီလို ပြောရက်ရတာလဲ။
ထိုအချိန်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ ဘာလုပ်နိုင်ပါ့မလဲ။ သူမသည် အရှုံးပေးကာ သူမ၏ အမှားကို ဝန်ခံရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။ ထိုအခါမှသာ ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို ချစ်ခင်ခြင်းကို ဆက်လက် ပြုလုပ်သည်။
ကိုးနာရီမှ ဆယ်နာရီအထိ အလုပ်ရှုပ်နေပြီးနောက် လင်မယားနှစ်ယောက် နောက်ဆုံးတွင် အိပ်ပျော်သွားကြသည်။ အစောပိုင်းက အငြင်းပွားမှုသည် လင်မယားစုံတွဲများ ပုံမှန်ဖြေရှင်းလေ့ရှိသည့်အတိုင်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် လန်းဆန်းနေသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က ခြောက်နာရီအထိ အိပ်နေသည်။ သူမ နိုးလာချိန်တွင် ကျိုးချင်းပိုင် ထွက်သွားနှင့်ပြီဖြစ်သည်။
ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းချိန်သည် အချိန်နှင့် ပြိုင်ဆိုင်ရသည်။ အဖွဲ့သည် မိုးမလင်းမီ နံနက် ၄ နာရီခွဲကတည်းက ထွက်သွားကြသည်။ နေထွက်ချိန်တွင် သူတို့သည် အလုပ်တော်တော်များများကို ပြီးစီးနေပြီဖြစ်သည်။
ညက မအိပ်မီက သူမသည် ရွှေဖရုံသီး ပေါင်မုန့်များကို ရေနွေးငွေ့ဖြင့် ပေါင်းထားခဲ့သည်။ ဟင်းချက်ရန် အချိန်မရသဖြင့် ပုစွန်ခြောက်ဟင်းချိုကိုသာ ပေါင်မုန့်နှင့် တွဲစားရန် လုပ်ထားခဲ့သည်။
ဒါဝါနှင့် အာဝါ တို့သည် အလုပ်တွင် ကူညီလိုသဖြင့် အဘွားဖြစ်သူနောက်သို့ လိုက်ရန် ထွက်သွားကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် အမေကျိုး တို့မှာ အမြင်မတူမှုများ ရှိသော်လည်း သူမသည် မတရားသူမဟုတ်သဖြင့် ကလေးများကို အဘွားဖြစ်သူနှင့် ဆက်ဆံခွင့်ကို မတားဆီးပေ။