လင်ချင်းဟဲ့ သည် တင်ပါးကို ယိမ်းနွဲ့ကာ လမ်းလျှောက်ထွက်သွားပြီးနောက် အနီရောင်စွန်ပလွံသီးခြောက်များကို ပြင်ဆင်ရန် အလုပ်တွင် စိတ်နှစ်ထားလိုက်သည်။ သူမသည် ကတ်ကြေးကိုကိုင်ကာ စွန်ပလွံသီးများကို အစေ့ထုတ်ပြီး အပိုင်းအစလေးများဖြစ်အောင် သေသေချာချာ ညှပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ထိုအသီးဖတ်များကို အသုံးပြု၍ စွန်ပလွံသီးမုန့်လုံးများ ပြုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်လေသည်။
အမေကျိုး နှင့် ပတ်သက်၍ဆိုရလျှင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ အမြင်ကို နားလည်သော်လည်း သူမ၏ လုပ်ရပ်ကိုမူ သဘောမတူပေ။ မိသားစုများ ခွဲထွက်နေထိုင်ပြီးဖြစ်ရာ အမေကျိုး အနေဖြင့် သူတို့ကို ဂရုစိုက်သည်ပင်ဖြစ်စေကာမူ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိသာ ရှိသင့်သည်။ အမြဲမပြတ် ရေရွတ်နေခြင်းမှာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာသာ ဖြစ်သည်။ ပို၍ နာခံတတ်သည့် ချွေးမမျိုးဆိုလျှင် အမြင်တစ်မျိုးရှိနိုင်ပြီး ဂရုစိုက်မှုကို ကျေးဇူးတင်ကောင်းတင်နိုင်သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ မှာမူ ထိုသို့သော ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုများကို သည်းခံနိုင်သူမဟုတ်ပေ။
သူမသည် မိမိအိမ်ထောင်စု၏ အရှင်သခင်ဖြစ်ပြီး သူမစိတ်ကြိုက် သူမလုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိသည်။ အကယ်၍ သူမ အမှားတစ်ခုခု ကျူးလွန်မိပါက ကျိုးချင်းပိုင် ကသာ သူမကို ပြင်ဆင်ပေးနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး၊ အပြင်လူများ—မိသားစုဝင်ဖြစ်ပါကလည်း—စည်းကျော်ရန် ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။ ဤသည်မှာ အိမ်ရှင်မတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမ၏ နောက်ဆုံးစည်းမျဉ်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နောက်ရက်များတွင် သူမ၏ မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာသည့် အရသာရှိသော မုန့်များကို ရှေးဟောင်းကျိုးမိသားစုနေအိမ်သို့ ပို့ဆောင်ပေးခြင်း မရှိတော့ပေ။
"ဒီနေ့ အဲဒီဘက်ကို ဖြတ်သွားတော့ ဒါဝါနဲ့ သူ့ညီတွေကို မုန့်ထုပ်စားနေတာ တွေ့ခဲ့တယ်" ဟု ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူက ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ပြောတာတော့ စွန်ပလွံသီးမုန့်ထုပ်တဲ့၊ အရသာရှိတယ်လို့ ပြောနေကြတယ်"
သူသည် ပြဿနာရှာရန် ပြောခြင်းမဟုတ်၊ သာမန်မျှသာ မှတ်ချက်ပေးခြင်းဖြစ်သည်။ အဖေကျိုး က ထိုစကားကို အလေးမထားသော်လည်း အမေကျိုး ကမူ တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။
"အများကြီးတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး၊ ကလေးတွေအတွက် မုန့်အသစ်လေး တစ်ခုခု လုပ်ကျွေးတာနေမှာပါ" ဟု တတိယအစ်မတော်က မှတ်ချက်ပေးသည်။
"ဘာလို့ အမေနဲ့ အဖေအတွက် မပို့ပေးရတာလဲ" ဟု ဒုတိယအစ်မတော် က မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"သူတို့က ခွဲနေကြတာလေ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က အပြုံးဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ "သူတို့မှာလည်း သူတို့ဘဝနဲ့သူတို့ ရှိတာပေါ့"
ညစာစားပြီးနောက် သူတို့အခန်းကိုယ်စီ ပြန်သွားကြသည်။ တတိယအစ်ကိုဖြစ်သူက နားမလည်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်၊ "ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"
တတိယအစ်မတော်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ဒုတိယအစ်မတော် ကြောင့်လေ။ သူက စတုတ္ထအိမ်က ချွေးမ သူ့မိဘအိမ်ကို အစားအစာတွေ ပေးလိုက်တာကို အမေ့ဆီမှာ သွားတိုင်လိုက်တာ။ အမေက မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး အဲဒီဘက်ကို သွားပြီး 'သတိပေး' ပုံရတယ်၊ သူတို့ကို မုန့်မကျွေးလို့လေ"
"ဒါပေမဲ့ သူတို့က အိမ်ခွဲနေကြတာကြာပြီလေ" ဟု တတိယအစ်ကိုက ပြန်ပြောသည်။ "ကျိုးချင်းပိုင် ရဲ့ မိန်းမ ဘာလုပ်လုပ် ကျွန်တော်တို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ဘာလို့ အမေက အဲဒီဘက်ကို သွားပြီး ဝေဖန်နေတာလဲ"
"အမေက စတုတ္ထသားကို အမြဲတမ်း ပိုချစ်တာလေ၊ အခုတော့ မိသားစုတစ်ခုလုံးရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးက သူ့ပခုံးပေါ် ရောက်နေပြီဆိုတော့ သူ့မိန်းမက သူတို့ပစ္စည်းတွေကို သူ့မိဘအိမ်အတွက် သုံးတာကို အမေက မကြိုက်တာပေါ့" ဟု တတိယအစ်မတော်က ထောက်ပြသည်။
အကြီးဆုံးအစ်ကိုနှင့် ဇနီးဖြစ်သူတို့ အခန်းပြန်ရောက်သောအခါ ထိုကိစ္စကို ဆွေးနွေးကြပြန်သည်။
"ဒုတိယအစ်မတော် ကတော့ ပြဿနာရှာနေတာပဲ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်ကိုက ပြောသည်။ "ဘာလို့ အဲဒီကိစ္စကို အမေ့ဆီ သွားပြောနေရတာလဲ"
"အမေကလည်း အလုပ်ရှုပ်လွန်းပါတယ်" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ဂရုစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ "မိသားစုက ခွဲနေကြတာပဲ။ ဟိုမှာ ဘာဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့နဲ့ မဆိုင်ဘူး၊ ဘာလို့ သူတို့ဆီ ခဏခဏသွားပြီး အနှောင့်အယှက်ပေးနေတာလဲ"
တစ်ဖက်တွင် ဒုတိယအခန်း၌ ဒုတိယအစ်မတော် သည် ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူကို ဖက်ပြီး နမ်းကာ ချော့မော့ရန် ကြိုးစားသည်။ ဒုတိယအစ်ကိုက ရွံရှာဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာလုပ်နေတာလဲ"
"ဘာလဲ၊ ရှင် ကျွန်မကို စိတ်ကုန်နေတာလား" ဟု သူမက မျက်စောင်းထိုးသည်။
ဒုတိယအစ်ကိုက ပါးစပ်ကိုတွန့်ကာ တွေးလိုက်သည်၊ *နင်သာ စတုတ္ထအိမ်က ချွေးမလိုမျိုးဆိုရင် ငါ ဝမ်းသာမှာပေါ့။ နင့်မျက်နှာကိုကြည့်ဦး—ဘယ်လိုလုပ် သူနဲ့ ယှဉ်နိုင်မလဲ*
ယောက်ျားသားများ သီးသန့်စကားပြောကြသည့်အခါ စတုတ္ထအိမ်က ချွေးမအကြောင်း မကြာခဏ ပြောဖြစ်ကြသည်။ ဟုတ်ပေသည်၊ သူသည် နားထောင်ရုံသာ လုပ်သည်၊ ဘာမှဝင်ပြောဖို့ မရဲပေ။ သူတို့အားလုံးက စတုတ္ထညီဖြစ်သူမှာ ကံကောင်းသည်ဟု သဘောတူကြသည်။ ဒုတိယအစ်ကိုလည်း ထိုအတိုင်းပင် ခံစားရသည်။ ညီဖြစ်သူ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် ဘယ်လောက်တိုးတက်လာသလဲဆိုသည်မှာ သူ့ဇနီး ပြင်ဆင်ပေးသည့် အမျိုးမျိုးသော အစားအစာများကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း သူကြားသိရသည်။
နွေရာသီ စပါးရိတ်သိမ်းချိန်တွင် သူကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့ရသည်။ နေ့လယ်စာတွင် အသားမုန့်ဖြူများ၊ စပရိန်ပန်ကိတ်များ သို့မဟုတ် ကြော်ထားသော ဒမ်ပလင်များ ရှိတတ်သည်။ အလွယ်ဆုံးဟင်းလျာကပင် ပြောင်းဖူးမှုန့်မုန့်လုံးဖြစ်ပြီး စတုတ္ထညီအတွက်မူ အသားဟင်းများ ပြည့်နှက်နေသည့် နေ့လယ်စာဘူးကို အမြဲထည့်ပေးလေ့ရှိသည်။ ပင်ပန်းလှသော ရိတ်သိမ်းချိန်အပြီးတွင် ကျန်သူများမှာ ပိန်သွားကြသော်လည်း စတုတ္ထညီမှာမူ အသားပြည့်ကာ ကျန်းမာနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ၎င်းက သူ့ကို အားကျစေသည်။
"ကျွန်မ ပြောနေတာကို ရှင် ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ" ဟု ဒုတိယအစ်မတော် က ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာတွေးစရာရှိမှာလဲ" ဟု ဒုတိယအစ်ကိုက သက်ပြင်းချသည်။ "ငါတို့အိမ်မှာ ဘယ်တော့မှ အရသာရှိတာတွေ စားရမလဲ မသိဘူး"
သူသည် စတုတ္ထအိမ်သို့ သွားပြီး အစားအစာတစ်ခုခု တောင်းစားချင်သော်လည်း မွှေးပျံ့နေသော စွန်ပလွံသီးမုန့်လုံးကို ဝိုင်းအုံနေသည့် ကလေးများကို မြင်သောအခါ ဝင်သွားရန် ရှက်ရွံ့သွားသည်။
"ကျွန်မတို့အမေက ချွေတာတတ်တယ်လေ" ဟု ဒုတိယအစ်မတော် က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောသည်။ "ထူးထူးခြားခြားနေ့လည်း မဟုတ်တာ၊ အိပ်မက်မမက်ပါနဲ့"
ထိုအချိန်တွင် သူတို့၏သား ဖြစ်သူ ဝင်လာပြီး ဒါဝါနှင့် သူ့ညီအစ်ကိုတွေ အရသာရှိတဲ့ မုန့်တွေ စားနေကြကြောင်း၊ သူလည်း စားချင်ကြောင်း ပြောဆိုနေသည်။ သူတို့၏သား ကျိုးရှ သည် အာဝါ နှင့် အရွယ်တူလောက် ဖြစ်သည်။
"ဘာစားချင်တာလဲ။ ဘာလို့ သူတို့ဆီမှာ သွားမွေးဖွားလိုက်တာလဲ" ဟု ဒုတိယအစ်မတော် က ဆူပူလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် လုပ်လို့ရမလား" ကျိုးရှ ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။
ဒုတိယအစ်ကိုက ရယ်မောလိုက်သည်။ "သားရေ၊ သားမှာ အဲဒီလို ကံမပါဘူး။ ငါတို့ ပြောင်းဖူးမှုန့် ပန်ကိတ်ပဲ စားရအောင်"
သူ့သား၏ မျက်နှာမှာ ညှိုးငယ်သွားသည်။ သူသည် စတုတ္ထဦးလေးနှင့် ဒေါ်လေး၏သား ဖြစ်ချင်မိသည်။ ဒါဝါသည် နေ့တိုင်း အရသာရှိသော အစားအစာများ—အသား၊ ခေါက်ဆွဲ၊ မုန့်ဖြူ၊ ယုန်ရုပ်သကြားလုံး၊ မောလ်နို့မှုန့်၊ ဖရဲသီးအကြီးကြီးများပင် စားရသည်! သူတို့ဘဝမှာ အလွန်ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသည်။
ဒါဝါနှင့် သူ့ညီအစ်ကိုတွေကို အားကျနေသည်မှာ သူတို့ချည်းသာ မဟုတ်ပေ။ အကြီးဆုံးအစ်မတော် ၏သား ကျိုးယန် နှင့် တတိယအစ်မတော်၏သမီး ကျိုးဝူနီ တို့လည်း အလားတူပင် မနာလိုဖြစ်နေကြသည်။ သတင်းပျံ့သွားသည်နှင့် ရွာရှိ ကလေးအားလုံး ထိုအတိုင်းပင် ခံစားနေကြရသည်။ လူကြီးများက ဒါဝါ၏အမေမှာ အိမ်ထောင်ရှင်ကောင်း မဟုတ်ဟု ပြောနေကြသော်လည်း ကလေးများကမူ ကမ္ဘာပေါ်တွင် သူမထက် ပိုကောင်းသည့်အမေ မရှိဟု ခံစားနေကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမသည် ရွာရှိ ကလေးများ၏ စံပြအမေ ဖြစ်လာမှန်း မသိချေ။ သူမသည် စွန်ပလွံသီးမုန့်လုံးများကို စမ်းသပ်လုပ်ကြည့်နေခြင်းသာဖြစ်ပြီး ရလဒ်အတွက် ကျေနပ်နေသည်။ စွန်ပလွံသီးခြောက်များသည် ဈေးမပေါသော်လည်း ရိတ်သိမ်းချိန်အသစ် ရောက်လာပါက ပို၍ ဈေးသက်သာမည်ဖြစ်ရာ သူမ ပိုဝယ်ရန် စီစဉ်ထားသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် အလုပ်မှ ပြန်ရောက်လာသောအခါ လယ်ကွင်းထဲမှ လူးငါး၊ ငါး၊ ပုစွန်များ ဖမ်းရန် သွားသည်။ ခရုများပင် ပါလာသေးသည်။ သူ့ဇနီး၏ အချက်အပြုတ်ကောင်းမွန်မှုကြောင့် ထိုရိုးရှင်းသော ပါဝင်ပစ္စည်းများမှာ အရသာရှိသော ဟင်းလျာများ ဖြစ်လာကြသည်။
"နောက်တစ်ခါ မြို့ထဲသွားရင် ရှင်သောက်ဖို့ မောက်တိုင်အရက် တစ်ပုလင်း ဝယ်ပေးမယ်" ဟု ခရုကြော်နေရင်း လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။ "အဲဒါနဲ့ ဒီဟင်းနဲ့ဆို ရှင် အရမ်းပျော်မှာပဲ"
ကျိုးချင်းပိုင် က ပြုံးရွှင်သွားသည်။ "နောက်တစ်ခါ ဝယ်လာရင် အတူတူ သောက်ကြမလား"
"ကောင်းပြီလေ" ဟု သူမက မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြန်ပြောသည်။
လူးငါးများမှာ အထူးသဖြင့် အဆီတက်ပြီး အာဟာရပြည့်ဝသည်။ အကယ်၍ ကျိုးချင်းပိုင် သာ လယ်ယာအလုပ်ဖြင့် ပင်ပန်းနေခြင်း မဟုတ်ပါက သူမ သူ့ကို နေ့တိုင်း ငါးဖမ်းခိုင်းမိပေလိမ့်မည်။
"လူးငါးတွေကို မနက်ဖြန်အတွက် ချန်ထားလိုက်ရအောင်" ဟု သူမက ပြောသည်။ "ပဲဖတ်တွေ သွားလဲပြီး တို့ဟူးနည်းနည်းလောက် ယူခဲ့ပါ။ ကျွန်မ တို့ဟူးကြော် ကြော်ပေးမယ်"
"ဟုတ်ပြီ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်သည်။
အိမ်တွင်းဘဝမှာ ငြိမ်းချမ်းပြီး ကျေနပ်စရာကောင်းလှသည်။ ခုနစ်ရက်၊ ရှစ်ရက်ခန့်အကြာတွင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ ကို ခေါ်ကာ မြို့သို့ ပြန်သွားကြသည်။ ကလေးများမှာ မိခင်နှင့်အတူ ခရီးသွားလာရင်း တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပို၍ ထက်မြက်လာပြီး ပို၍ သတိထားတတ်လာသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။