အကြီးကောင်က အိမ်ကို အရင်ဆုံး ပြန်ရောက်လာသည်။ အိမ်ထဲဝင်ဝင်ချင်းပင် ခြင်းတောင်းတစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်ကာ ရွာက ကလေးတွေနဲ့အတူ ဝက်စာပင်သွားရှာဖို့ အပြင်ကို ပြန်ထွက်သွားသည်။ တောစာရှာခြင်းကို အလုပ်တစ်ခုအနေနဲ့ သတ်မှတ်ထားပြီး အိမ်ရဲ့ "ဒုတိယအမျိုးသား" အဖြစ် သူ့တာဝန်ကို သိရှိနားလည်ထားတဲ့ အကြီးကောင်က ကျောင်းဆင်းတိုင်း ခြင်းတောင်းအပြည့် ပါအောင် သယ်လာမြဲဖြစ်သည်။
သူက ကျောင်းအိတ်ကို အာဝါ ဆီ ပေးထားခဲ့ပြီး အိမ်ထဲဝင်ခိုင်းဖို့တောင် အချိန်မရလိုက်တာကြောင့် သူတို့အမေ ဖရဲသီးအကြီးကြီးတစ်လုံး ဝယ်ထားတယ်ဆိုတာကို အာဝါ ပြောတာကို မကြားလိုက်ရပေ။ အကြီးကောင်က အလွန်တာဝန်သိတဲ့ ကလေးဖြစ်တာကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့နောက်ကို ကပ်လိုက်မနေဘဲ ကိုယ့်ဖာသာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်အောင်၊ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်တတ်အောင် လေ့ကျင့်ပေးထားသည်။
ညစာအတွက်တော့ ဝက်နံရိုးအာလူးဟင်း၊ ဟင်းရည်တစ်ခွက်နဲ့ ပြောင်းဖူးမှုန့် မန်တို (ပေါင်းမုန့်) တို့ပါဝင်တဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ အစားအစာကို စားကြသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် အလုပ်ကနေ ပြန်ရောက်တဲ့အချိန်မှာ အကြီးကောင်ကလည်း ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်လို့ အားလုံးအတူတူ ထမင်းစားကြသည်။ ဖရဲသီးကိုတော့ ထမင်းစားပြီးမှ အချိုတည်းဖို့ ချန်ထားသည်။
"အမေ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်အကြီးကြီး ဝယ်လာတာလဲ" အကြီးကောင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက တောက်ပသွားသည်။
"မဝယ်ရင်ရော တစ်အိမ်လုံး ဝိုင်းစားဖို့ လုံလောက်ပါ့မလား" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ဖရဲသီးဆိုတာ သူမအကြိုက်ဆုံးအသီးဖြစ်ပြီး ကျိုးချင်းပိုင် လည်း ကြိုက်မှန်း သူမ သိထားပြီးသားဖြစ်သည်။ ခြောက်ဂျင်း (၃ ကီလို) ရှိတဲ့ ဖရဲသီးကတော့ အခုလောလောဆယ်အတွက် အတော်လေး လုံလောက်သည်။ ကလေးတွေ ကြီးလာတာနဲ့အမျှ အားလုံး စားလို့ဝဖို့ နောက်ဆိုရင် ပိုလိုလာလိမ့်မယ်ဆိုတာ သူမ သိသည်။
ညစာစားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ညီအစ်ကိုတွေက ဖရဲသီးကို လှိမ့်ထုတ်လာခဲ့ကြသည်။ ည ၆ နာရီမှာ ထမင်းစားပြီး ၇ နာရီလောက်မှာတော့ လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးချင်းပိုင် ကို အသီးလှီးခိုင်းပြီး အားလုံး ဝေမျှစားကြသည်။
တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ အမေကျိုး ရောက်လာပြီး ဖရဲသီးစားနေတာကို တွေ့သွားသည်။ စတုတ္ထမြောက်အိမ်ထောင်စုရဲ့ နေထိုင်မှုပုံစံက အတော်လေး မြောက်မြားစွာ သုံးစွဲနေတာကို မြင်တော့ သူမ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဒီလိုနေထိုင်မှုမျိုးက ငွေအတော်လေး ကုန်မှာ အသေအချာပင်။
"ဆန်ဝါ၊ အဖွားကို အပိုင်းအစလေး တစ်ခုလောက် ပေးလိုက်ဦး" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
ဆန်ဝါ က ဖရဲသီးတစ်စိတ်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး သူမဆီ ပေးလိုက်သည်။ ကလေးငယ်လေးက တဖြည်းဖြည်း ကြီးလာပြီး စကားတွေကိုလည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောတတ်နေပြီဖြစ်သည်။ အမေကျိုး က အသီးကို လက်ခံယူလိုက်ပြီး "မင်းတို့ဘက်က အစ်မကြီးရဲ့ တတိယမြောက်ချွေးမ မီးဖွားသွားပြီလို့ ကြားတယ်" ဟု ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးမှ စဉ်းစားမိလိုက်သည်။ တတိယမြောက် အစ်ကိုလင်ရဲ့ ဇနီးပါလား။ နှစ်သစ်ကူးမတိုင်ခင်က သူမ သွားလည်တုန်းကတောင် ထိုအမျိုးသမီး ကိုယ်ဝန်ရှိနေမှန်း သူမ မသိခဲ့ပေ။ သူမက တတိယမြောက်ချွေးမလင်ကို သိပ်သဘောမကျပေမဲ့ သူမရဲ့ တတိယမြောက် အစ်ကိုကိုတော့ အတော်လေး ချစ်ခင်သည်။ သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ကျွန်မ အစ်ကို သတင်းလာပို့ရင် ဘာဖြစ်တယ်ဆိုတာ ကြည့်လိုက်ပါဦးမယ်" ဟု ပြောသည်။
ဖရဲသီးက အရသာရှိလှသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ရဲ့ အမြင်အရတော့ သာမန်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကလေးတွေကတော့ အတော်လေး ကျေနပ်နေပုံရပြီး ကျိုးချင်းပိုင် တောင်မှ နှစ်သက်နေသည်။
"နောက်တစ်ခါ မြို့ထဲသွားရင် နောက်တစ်ခု ထပ်ဝယ်ခဲ့ပေးမယ်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ကတိပေးလိုက်သည်။
ညီအစ်ကိုတွေက ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်ကြသည်။ ည ၇ နာရီကျော်နေပြီဖြစ်ပေမဲ့ မိုးက အခုထိ လင်းနေသေးတာကြောင့် ကလေးတွေက ဖေးယင်း ကို ခေါ်ပြီး အပြင်ထွက် လမ်းလျှောက်ကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သူတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲဆိုတာ သိပေမဲ့ သူမ ဝင်မပြောခဲ့ပေ။ ကလေးတွေအတွက် ဝါသနာတစ်ခုခု ရှိနေတာက ကောင်းပါတယ်။
"ပင်ပန်းနေလား" လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးချင်းပိုင် ဘက်ကို လှည့်မေးသည်။ "နှိပ်ပေးရမလား"
ကျိုးချင်းပိုင် အထူးတလည် ပင်ပန်းနေတာမျိုး မဟုတ်ပေမဲ့ သူ့ဇနီးရဲ့ ဂရုစိုက်မှုကို ငြင်းပယ်ဖို့ စိတ်မကူးမိပါ။ ကလေးသုံးယောက်လည်း အပြင်ထွက်သွားပြီ ဖြစ်တာကြောင့် သူ ဝမ်းသာအားရ လက်ခံလိုက်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သူ့ရဲ့ ကြွက်သားတွေက သန်မာမှန်း သိပေမဲ့ သူ့ကို ဖိနှိပ်ကြည့်တဲ့အခါမှ သူ့ကြွက်သားတွေက ဘယ်လောက်တောင် မာကျောသလဲဆိုတာကို သူမ သိလိုက်ရသည်။
"တော်ပြီ" လို့ အကြိမ်အနည်းငယ် နှိပ်ကြည့်ပြီးနောက် သူမ လက်လျှော့လိုက်သည်။ သူ့ကို နှိပ်ပေးဖို့က အတော်လေး ခက်ခဲလွန်းသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ ဒီလို ပူပြင်းတဲ့နေ့မျိုးမှာ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ပေါင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေရတာကို အပူအပင်မရှိပေ။ ရေချိုးပြီးနောက် သူသုံးတဲ့ ဆပ်ပြာရဲ့ လန်းဆန်းတဲ့ အနံ့လေးကို ရှူရှိုက်ရင်း "ဒီဆပ်ပြာနံ့လေးက မွှေးတယ်နော်" ဟု သူမ မှတ်ချက်ချသည်။ ဒါက သူမ စုဆောင်းထားတဲ့ ဆပ်ပြာမျိုးဖြစ်ပြီး တစ်နေ့တာလုံး ကပ်ညိနေတဲ့ အညစ်အကြေးတွေကို ဖယ်ရှားပေးရာမှာ အတော်လေး ထိရောက်သည်။
"ကျွန်မ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး သုံးနေတယ်လို့ ထင်နေလား။ ကျွန်မက ဖြုန်းတီးတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်လို့ ထင်နေလား" လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့လည်ပင်းကို ဖက်တွယ်ရင်း မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး"
သူ့ဇနီးက ဖြုန်းတီးချင်လို့မဟုတ်ဘဲ မိသားစုအတွက် ရည်ရွယ်ပြီး လုပ်နေတာဆိုတာ သူ သိသည်။
"ကျွန်မ စဉ်းစားနေတာ၊ ဘယ်တော့မှ မြို့တော်ကို သွားပြီး လည်ပတ်ဖို့ အချိန်ရမလဲလို့" သူမက မေးသည်။
"ဘာလို့ မြို့တော်ကို သွားချင်တာလဲ" ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို ကြည့်ရင်း မေးသည်။
"သိချင်ရုံသက်သက်ပါ။ တရုတ်ပြည်ရဲ့ တံတိုင်းကြီး၊ နန်းတော်၊ ဒဏ္ဍာရီဆန်တဲ့ နေရာတွေကိုလေ" သူမက ရယ်မောရင်း ပြောသည်။ တကယ်တော့ သူမ အဲဒီနေရာတွေကို အကြိမ်ကြိမ် ရောက်ဖူးပြီးသားဖြစ်ပေမဲ့ ဒီခေတ်လူတွေအတွက်တော့ မြို့တော်ကို ခရီးသွားတယ်ဆိုတာ အလွန်အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။
"အခုလောလောဆယ်တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အပြင်မှာ အခြေအနေတွေက တည်ငြိမ်သေးတာမဟုတ်ဘူး။ ခဏ စောင့်ကြည့်ရအောင်" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က အကြံပေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။ "ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ ကျောက်စိမ်းတွေ ရှာလို့ရမလား"
"အဲဒါတွေက ခေတ်ဟောင်း အမွေအနှစ်တွေလို့ သတ်မှတ်ခံထားရတာလေ" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ ကြီးပြင်းလာတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သူမ နားလည်တာကြောင့် "ဒါဆိုလည်း ထားလိုက်ပါတော့" ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့ဇနီး လိုချင်နေမှန်း သိလိုက်တာကြောင့် သူငယ်ချင်းဟောင်းတစ်ယောက်နဲ့ တိုင်ပင်ဖို့ အချိန်ရှာရမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အရည်အသွေးကောင်းတဲ့အရာ တစ်ခုခု ရှာတွေ့ရင် သူမအတွက် ယူလာပေးရမှာဖြစ်သည်။
"ဒီည ဖြစ်မလား" သူက သူမရဲ့ ခါးကို ပွတ်သပ်ရင်း မေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ခဏတာ ကြောင်သွားသည်။ *ဒီလူ့ဦးခေါင်းထဲမှာ ဘာတွေရှိနေတာလဲ* ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူ တကယ်ကို စိတ်ရင်းနဲ့ မေးနေမှန်း သိလိုက်ရသည်။ "ရှင် တစ်နေ့လုံး အလုပ်လုပ်လာတာလေ၊ မပင်ပန်းဘူးလား"
"မပင်ပန်းပါဘူး" သူက ပါးကို နမ်းလိုက်ရင်း ပြုံးရွှင်စွာ ပြောသည်။
အကြီးကောင်နဲ့ သူ့ညီအစ်ကိုတွေက ဆယ်မိနစ်လောက်နေတော့ ပြန်ရောက်လာပြီး အိမ်စာတွေ လုပ်ကာ အိပ်ရာဝင်ကြသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က အားအင်အပြည့် ရှိနေပြီး ညနက်လာတဲ့အခါ လင်ချင်းဟဲ့ အတော်လေး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီဖြစ်သည်။
"ရှင်က လယ်ထဲမှာ တစ်နေ့လုံး အလုပ်လုပ်လာပြီး အိမ်ရောက်တာနဲ့ ဒါပဲ လုပ်နေတော့တာပဲ" သူမ အားအင်မရှိစွာနဲ့ နောက်ပြောင်လိုက်သည်။ "ရှင်ကတော့ အားအင်တွေက အများကြီးပဲနော်"
ကျိုးချင်းပိုင် က အသံသြသြဖြင့် "မင်း အဆင်ပြေရင်တော့ ငါ ဆက်လုပ်နိုင်တယ်" ဟု ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သူ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ကျိုးချင်းပိုင် က ရယ်မောကာ သူမကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး အိပ်ပျော်သွားတဲ့အထိ သူက ယပ်တောင်နဲ့ ခပ်ပေးနေသည်။
ရာသီဥတုက အိုက်စပ်စပ် ဖြစ်နေတာကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ က ပဲစိမ်းရည်ကို မကြာခဏ ချက်ပေးသည်။ ညတိုင်းလိုလို မိသားစုက အေးမြပြီး ချိုမြိန်တဲ့ ပဲစိမ်းရည်တစ်ခွက်ကို အရသာရှိရှိ သောက်ကြသည်။
တစ်လခွဲလောက် ကြာတဲ့အခါ တတိယမြောက် အစ်ကိုလင်က သတင်းကောင်းနဲ့အတူ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာသည်။
"မီးဖွားတာ ကြာပြီလေ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ဆူလိုက်သည်။ "ဘာလို့ အခုမှ လာတာလဲ"
"အလုပ်တွေ ရှုပ်နေလို့ပါ၊ အိမ်မှာလည်း ကူလုပ်ပေးရသေးတယ်လေ" တတိယမြောက် အစ်ကိုလင်က အားနာတဲ့ အပြုံးနဲ့ ပြောသည်။
"မြန်မြန် ပဲစိမ်းရည် သောက်လိုက်ဦး။ ကြည့်စမ်း၊ ပင်ပန်းလွန်းလို့ အရိုးစုကြီးလို ဖြစ်နေပြီ" သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
တတိယမြောက် အစ်ကိုလင်က တကယ်ပင် ပိန်လွန်းနေသည်။ ၁ မီတာ ၇၅ စင်တီမီတာရှိတဲ့ သူ့အရပ်က ဒီခေတ်အတွက်ဆို မပုပေမဲ့ ကိုယ်အလေးချိန်က ပေါင် ၁၁၀ လောက်ပဲ ရှိပုံရသည်။ သူက အလွန်ပိန်လှီနေသည်။
"ဒီလောက်လည်း မဆိုးပါဘူး အစ်မရယ်" သူက ပြုံးလိုက်ပြီး ပဲစိမ်းရည်ကိုတော့ ကျေးဇူးတင်စွာနဲ့ သောက်လိုက်သည်။
သူ သောက်ပြီးတဲ့အခါ မျက်နှာမှာ တကယ် ကျေနပ်သွားတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သူ့ကို နောက်တစ်ခွက် ထပ်ခပ်ပေးပြီး သူ ငြင်းဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါမှာတော့ "ဘာလို့ လုံလောက်ပြီလဲ၊ မင်းလို လူတစ်ယောက်အတွက် တစ်ခွက်တည်းက ဘာဖြစ်မှာလဲ။ အိုးထဲမှာ အများကြီး ကျန်သေးတယ်" လို့ သူမက အတင်းခပ်ပေးလိုက်သည်။
သူ ပဲစိမ်းရည် သောက်နေတုန်းမှာပဲ သူမ မီးဖိုချောင်ထဲ ခိုးဝင်သွားပြီး ဝက်သား - ဝက်ဝမ်းဗိုက်သား တစ်ဂျင်းနဲ့ နံရိုးနှစ်ချောင်း - ကို ယူထုတ်လာခဲ့သည်။ ဒါတွေက သူမရဲ့ သိုလှောင်ခန်းထဲကနေ လျှို့ဝှက်စွာ ထုတ်ယူလာတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ဖြစ်သည်။