"ဒါတွေကို ရှင်ကိုယ်တိုင် ရေးထားတာလား" တတိယအစ်မတော်က စာရွက်အချို့ကို လှန်လှောကြည့်ရင်း အံ့ဩတကြီးဖြင့် သူမ၏ ခယ်မဖြစ်သူကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
စာရေးသားပုံမှာ လှပလွန်းသည်။ တကယ်ကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ ရေးသားထားခြင်းဖြစ်သည်။
"နည်းနည်းပါးပါး ရေးထားတာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံး၍ ပြန်ဖြေသည်။ ၎င်းတို့မှာ သူမ၏ လေ့လာမှုမှတ်စုများဖြစ်ပြီး ပြင်ဆင်မွမ်းမံပြီးသားဖြစ်သည်။ အချို့မှာမူ သူမသင်ယူခဲ့သည်များကို ပြန်လည်မှတ်မိသမျှ ချရေးထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
"ရှင် ဒီလောက်တောင် စာရေးတတ်မှန်း မသိခဲ့ဘူး။ တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်" တတိယအစ်မတော်က သူမကို ချီးကျူးစကား မဆိုဘဲ မနေနိုင်ပေ။
တတိယအစ်မတော်သည် စာတတ်မြောက်ရေးသင်တန်းကို ခဏတက်ဖူးသော်လည်း သူမ၏ ဝေါဟာရအသုံးအနှုန်းမှာ အလွန်နည်းပါးပြီး ဤကဲ့သို့ ရေးတတ်ရန်မှာ ဝေးစွပင်။
"အရင်တုန်းကတော့ ကျွန်မ စာတော်ပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရှင်းပြသည်။ "ဒါပေမဲ့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူးလေ။ ကျွန်မမိသားစုက ကျွန်မကို စာသင်ခွင့်မပေးဘူး၊ သူတို့က ကျွန်မရဲ့ 'ကျေးဇူးကန်းတဲ့' ဒုတိယအစ်ကိုကိုပဲ စာသင်ဖို့ စေလွှတ်ခဲ့တာလေ။"
သမီးမိန်းကလေးထက် သားယောက်ျားလေးကို ဦးစားပေးခြင်းမှာ ကျေးလက်ဒေသများတွင် အဖြစ်များသော အစဉ်အလာတစ်ခုဖြစ်သည်။
"အခုတော့ စာသင်တာကလည်း အသုံးမဝင်တော့ပါဘူးလေ" ဟု တတိယအစ်မတော်က သက်ပြင်းချကာ မှတ်ချက်ပြုသည်။
"အသုံးမဝင်ဘူးလို့ ထင်ရပေမဲ့ စာဖတ်ခြင်းမှာ တန်ဖိုးရှိပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောသည်။ "စာဖတ်များတဲ့သူတွေက ပိုပြီး ထက်မြက်လာကြမှာပဲ။"
တတိယအစ်မတော်သည် သူမ၏ ခယ်မဖြစ်သူ အကြောင်းမဲ့ ထက်မြက်နေခြင်းမဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ကြည့်လေ၊ သူမ မည်မျှ စာကို ကြိုးစားလေ့လာသနည်း။ ကလေးသုံးယောက်မိခင် ဖြစ်နေသော်လည်း လေ့လာခြင်းကို ဘယ်တော့မှ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။
"တတိယအစ်မတော်၊ ဒီအကြောင်းကို အပြင်မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါနဲ့နော်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တိုက်တွန်းသည်။ "ကျွန်မဘာသာ လေ့လာနေတာနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ။ ကျွန်မ အိမ်မှာ ကိုယ့်ဘာသာ စာသင်နေတယ်ဆိုတာ လူတွေကြားသွားရင် သူတို့က ရယ်စရာလုပ်ကြလိမ့်မယ်။"
"ကျွန်မ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါဘူး" ဟု တတိယအစ်မတော်က ကတိပေးသည်။ "ဒါပေမဲ့ စာသင်ရတာကို ဝါသနာပါတာက ဂုဏ်ယူစရာကောင်းတဲ့ အလုပ်ပဲ။ ဘယ်သူကများ အဲဒါကို ရယ်မောကြမှာလဲ။"
"စိတ်သဘောထားသေးသိမ်တဲ့သူတွေပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံး၍ ပြောသည်။
တတိယအစ်မတော်သည် ဒုတိယအစ်မတော် ၏ ပါးစပ်ပေါက်ဆိုးပုံကို သတိရသွားကာ စကားမပြောဘဲ ငြိမ်သွားသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျိုးတုန်း ဒုန်းဆီသို့ အာရုံပြောင်းလိုက်ပြီး ပြုံးပြသည်။ "ကလေးလေး ဒုန်းဒုန်းကတော့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကြီးလာပြီ။ မနှစ်ကဆို တကယ့်ကို သေးသေးလေး၊ ဒီနှစ်မှာတော့ ထိုင်တောင်တတ်နေပြီ။"
"ကလေးတွေက ဒီလိုပါပဲ။ ဒါဝါတုန်းကလည်း ဒီလိုပဲမဟုတ်လား။ ဒီနှစ်ဆို သူ အတော်လေး ကြီးလာပြီ၊ ရွာထဲမှာ သူ့အရွယ်တွေထဲဆို သူက အမြင့်ဆုံးပဲ" ဟု တတိယအစ်မတော်က မှတ်ချက်ပေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။ "သူကတော့ ဆိုးသွမ်းလွန်းပါတယ်။ သူ စာလုပ်နေရင်းနဲ့ သူ့ဖခင် ငါးရှဉ့်ဖမ်းဖို့ ထွက်သွားတာကို မြင်လိုက်တာနဲ့ သူ့ညီနှစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြီး လိုက်သွားတော့တာပဲ။"
ကလေးတွေအကြောင်း ပြောပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး ခဏကြာအောင် ဆက်ပြောနေကြပြီးမှ တတိယအစ်မတော်သည် သူမ၏သားကိုခေါ်ကာ အိမ်ပြန်သွားသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဧည့်သည်များကို သကြားဖြူးထားသော ခရမ်းချဉ်သီးလှီးထားများဖြင့် ဧည့်ခံကာ အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဧည့်ခံခဲ့သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် ညနေစောင်းမှသာ ကလေးသုံးယောက်ကို ခေါ်၍ ပြန်လာသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ရွှံ့ဗွက်တွေပေကျံနေသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ ဂရုမစိုက်ပါ။ အဝတ်လျှော်ရသည်မှာ ကျိုးချင်းပိုင် ၏ တာဝန်ဖြစ်သည်။ ဤရာသီဥတုတွင် အဝတ်ခြောက်ရန် မလွယ်ကူသော်လည်း သူတို့တွင် အပိုအဝတ်များ ရှိထားသဖြင့် သူမ စိတ်မဆိုးပါ။ အကယ်၍သာ သူမကိုယ်တိုင် လျှော်ရမည်ဆိုလျှင် ကလေးတွေ အဆူခံရဖို့ သေချာနေပြီဖြစ်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် လယ်ကွင်းထဲမှ ငါးရှဉ့်ကြီးသုံးကောင်နှင့် ငါးခူအတော်များများကို ဖမ်းလာခဲ့သည်။ ဤရာသီတွင် ၎င်းတို့မှာ အဆီတက်ပြီး အရသာအလွန်ကောင်းမွန်သည်။ ငါးရှဉ့်များကို ရေစိမ်ပြီး အညှော်ထုတ်စရာမလိုသဖြင့် ညစာအတွက် ချက်ချင်း ချက်ပြုတ်လိုက်သည်။
ငါးရှဉ့်ဟင်းသည် ကျိုးချင်းပိုင် အပေါ် လှုံ့ဆော်မှုဖြစ်စေပြီး လင်မယားနှစ်ယောက်အတွက် အလွန်ပင် တက်ကြွလှုပ်ရှားရသော ညတစ်ည ဖြစ်ခဲ့သည်။ အချိန်အတော်ကြာ ခွဲခွာနေခဲ့ရခြင်းနှင့် နွေရာသီအပူရှိန်တို့ကြောင့် အလွန်ပင် ပင်ပန်းသွားကာ လင်ချင်းဟဲ့ မှာ ချွေးပြန်ကာ ရွှဲစိုနေတော့သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် သူမက ငြီးတွားပြောဆိုသောအခါ ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူမကို အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာဖြင့်သာ ကြည့်နေသည်။ သူကလည်း သူ့ခွန်အားတွေ ဒီလောက်များနေတာကို ဘာတတ်နိုင်ပါ့မလဲ။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ရယ်မောကာ သူ့ပါးပြင်ကို ဆွဲညှစ်လိုက်သည်။ ဤလူသည် အပြင်ပန်းတွင် မထင်ရသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် ကစားတတ်သော အချက်အလက်များ ရှိနေမှန်း သူမ ပို၍ သိလာရသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူ၏ဇနီးကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း တကယ်ကို ကျေနပ်နေမိသည်။ အစောပိုင်းက စောစီးစွာ အငြိမ်းစားယူလိုက်ရသည့်အတွက် သူ စိတ်ဓာတ်ကျကာ လမ်းပျောက်နေခဲ့ဖူးသည်။ သူ၏ တပ်မတော်ဘဝကို သူ အလွန်ချစ်မြတ်နိုးခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ သူ၏ အိပ်မက်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာခဲ့ရခြင်းက သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။
သို့သော် ယခုမူ သူ အိမ်ပြန်ရောက်လာခြင်းကို လုံးဝ နောင်တမရတော့ပါ။ သူ၏ဇနီးကို ပွေ့ဖက်ထားရသည်မှာ သူ့ဘဝအတွက် အပြည့်အဝ ကျေနပ်နေမိသည်။ အတိတ်က သူမကို လျစ်လျူရှုခဲ့မိသည့်အတွက်ပင် သူ အားနာမိသေးသည်။ သူမသည် အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းသူဖြစ်သည်။ အရင်က သူမကို မချစ်ခင်ခဲ့မိသဖြင့် နောင်တွင် သူမကို ပို၍ တန်ဖိုးထားမည်ဟု သူ ကတိပြုလိုက်သည်။
"ဇနီးလေး၊ နောက်တစ်ခါလောက် လုပ်ကြရအောင်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို ပို၍ ဂရုစိုက်ချင်သောကြောင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ငြင်းဆန်ချိန်မရမီမှာပင် သူက သူမကို အချစ်မုန်တိုင်းထဲသို့ ထပ်မံဆွဲခေါ်သွားခဲ့ရာ နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် သူမ အတော်လေး နောက်ကျမှ နိုးလာတော့သည်။
နွေရာသီအပူရှိန် အမြင့်ဆုံးဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှာ လတ်ဆတ်သော သစ်သီးများ ပေါများသည့် ရာသီလည်းဖြစ်သည်။ မိုးရပ်သွားသည်နှင့် အလုပ်များ ပြန်စကြရသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့ကို ခေါ်၍ သူမ သိမ်းဆည်းထားသော ဝက်သားများကို ရောင်းရန် မြို့သို့ သွားသည်။ သူမသည် ကုန်တိုက်ရှေ့တွင် သူတို့ကို ရေခဲချောင်းများ ဝယ်ကျွေးပြီး အာဝါ ကို သူ့ညီလေးကို ဂရုစိုက်ရန် မှာလိုက်သည်။
အာဝါ သည် သူ့ညီလေးကို မျက်စိအောက်က အပျောက်မခံပါဟု ကတိပေးသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူတော်ကြောင်း သိသော်လည်း သူက လေးနှစ်သာ ရှိသေးသဖြင့် သူမက ကလေးနှစ်ယောက်ကို ခါးတွင် ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ပေးလိုက်သည်။ သူမ ဝက်သားသွားရောင်းမည့်အချိန်တွင် စက်ဘီးကို စောင့်ကြည့်ရန်နှင့် ညီလေးကို ဂရုစိုက်ရန် မှာကြားခဲ့သည်။
ကလေးများကို စိတ်ပူသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ သည် မိနစ်သုံးဆယ်အကြာတွင် ချွေးတလုံးလုံးဖြင့် ပြန်ရောက်လာသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်မှာ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ စိတ်အေးသွားပြီး ချစ်ခင်မှုများ တိုးပွားလာသည်။
"လာကြ၊ အမေနဲ့အတူ ကုန်စုံဆိုင်ကို လိုက်ခဲ့။ မုန့်မှုန့်ခြောက်တွေ ဝယ်ကျွေးမယ်" ဟု သူမက ခေါ်လိုက်သည်။
ကလေးတွေ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းပသွားပြီး သူမနောက်သို့ လိုက်သွားကြသည်။ သူတို့မှာ ချောမောသော ကလေးများဖြစ်ပြီး လင်ချင်းဟဲ့ ၏ တောက်ပသော အလှတရားကလည်း လူများစွာ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားထားသည်။ သူမသည် ကုန်ပစ္စည်းမျိုးစုံကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။ မုန့်မှုန့်ခြောက်၊ White Rabbit သကြားလုံးများ၊ စွန်ပလွံသီးများ၊ Longan အခြောက်များနှင့် ခြောက်ပေါင်ရှိသော ဖရဲသီးကြီးတစ်လုံးတို့ပင်။
အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့မှာ ၎င်းကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် တံတွေးများပင် မြိုချနေကြသည်။ သူတို့မှာ အခြားမုန့်များကို စားဖူးသော်လည်း ဤမျှကြီးမားသော ဖရဲသီးကို တစ်ခါမှ မစားဖူးကြပေ။
ဈေးဝယ်ပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ သည် တန်းပြီး အိမ်မပြန်သေးဘဲ ကလေးများအတွက် ကျောင်းသုံးပစ္စည်းများ ဝယ်ရန် ကုန်တိုက်သို့ ခေါ်သွားသည်။ အားလုံး ဝယ်ပြီးစီးသောအခါ ကလေးများကို ပစ္စည်းများနှင့်အတူ စက်ဘီးပေါ် တင်ကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
"အမေ၊ နောက်တစ်ခါကျရင်လည်း ကျွန်တော်တို့ကို ခေါ်သွားဦးနော်" ဟု ကလေးနှစ်ယောက်က ထိုင်ခုံမှနေ၍ တောင်းဆိုကြသည်။ သူတို့မှာ လင်ချင်းဟဲ့ ကိုယ်တိုင် ပုံစံထုတ်၍ ပန်းရန်ဆရာကို ခိုင်းကာ ပြုလုပ်ထားသော ကလေးထိုင်ခုံများတွင် ထိုင်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ ငယ်သေးသဖြင့် စက်ဘီးနောက်တွင် တင်စီးရသည်မှာ သူမအတွက် စိတ်မချရသဖြင့် ဖြစ်သည်။
"မင်းတို့ ဘယ်လောက် လိမ္မာသလဲဆိုတာ ကြည့်ဦးမယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြန်ပြောသည်။
"ကျွန်တော်တို့ အလွန်လိမ္မာပါမယ်!" ဟု ကျိုးအာဝါ က ချက်ချင်း ကတိပေးသည်။
"လိမ္မာနေရင် ဖရဲသီးစားရမယ်" ဟု ကျိုးဆန်းဝါ က ဖရဲသီးကိုသာ စိတ်စွဲလမ်းနေလျက် ထပ်ပြောသည်။
သူတို့ အိမ်သို့ အမြန်ရောက်လာကြသော်လည်း ချက်ချင်း မစားကြသေးပေ။ ကျိုးချင်းပိုင် အလုပ်မှ ပြန်လာသည်အထိနှင့် ဒါဝါ ကျောင်းဆင်းလာသည်အထိ စောင့်ရဦးမည်ဖြစ်သည်။
ဖရဲသီးမှာ ရေတွင်းရေအေးတွင် စိမ်ထားလျှင် ပိုအေးသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က ကလေးများ ငယ်သေးသဖြင့် ဖျားနာမည်စိုး၍ မစိမ်ထားခဲ့ပေ။
"အမေ၊ တကယ်ပဲ အဖေနဲ့ အစ်ကိုကြီး ပြန်လာတာကို စောင့်ပြီးမှ စားရမှာလား" အာဝါ သည် ဖရဲသီးကို တောင့်တစွာ ကြည့်နေသည်။
"တစ်နေ့ကျရင် မင်းတို့ အိမ်မှာ မရှိဘဲနဲ့ အရသာရှိတာတစ်ခုခု ပေါ်လာရင် အမေတို့က မင်းတို့ကို မစောင့်ဘဲ အရင်စားလိုက်ရင် မင်းတို့ စိတ်မဆိုးဘူးလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်မေးသည်။
အာဝါ ခေါင်းခါပြပြီး စောင့်မည်ဟု သဘောတူလိုက်သည်။
ဆန်ဝါ သည် အေးမြသော ဖျာပေါ်တွင်ထိုင်ကာ ဖရဲသီးအနီးတွင် ကစားနေသည်။ သူတို့၏ စိတ်ရှည်မှုကို မြင်သောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် အခြားသူများ ပြန်လာသည်အထိ စားနေစေရန်အတွက် သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီကို ခရမ်းချဉ်သီးများ ပေးလိုက်သည်။