**အခန်း (၈၂) အာဟာရစီမံခန့်ခွဲမှု**
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ လက်ရှိလုပ်ကိုင်နေသည့် ဘေးထွက်လုပ်ငန်းလေးအတွက် ကျေးဇူးတင်မိသည်။ သုံးရက်လျှင် တစ်ကြိမ်သာ ဖြစ်သော်လည်း တစ်ကြိမ်လျှင် ငွေခုနစ်မတ် ရရှိသည်။ တစ်လတာကာလအတွင်း စုစုပေါင်း ခုနစ်ယွမ်အထိ ရရှိသဖြင့် ၎င်းသည် မိသားစုအတွက် မသေးငယ်သော ပမာဏဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဤအရောင်းအဝယ်များမှတစ်ဆင့် အသားဆယ်ပိဿာနီးပါးကို သူမ ရရှိနိုင်သည့် အခါမျိုးလည်း ရှိသေးသည်။
ငွေကြေးအပြင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် မြို့နယ်အတွင်းရှိ သက်ကြီးရွယ်အိုများထံမှ လဲလှယ်ရရှိထားသော စားနပ်ရိက္ခာလက်မှတ်များကိုလည်း အစ်မတော်မေ (Sister Mei) ထံမှ မကြာခဏ ရရှိတတ်သည်။ ဝင်ငွေနှင့် ရိက္ခာများကို ပေါင်းတွက်ကြည့်လျှင် တရားဝင်လစာနှင့်ပင် ညီမျှလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ အစ်မတော်မေနှင့် အဆက်အသွယ်ရှိခြင်းကြောင့် စားသုံးကုန်ပစ္စည်းဆိုင်များတွင် ပစ္စည်းပြတ်လပ်နေသည့်တိုင် လင်ချင်းဟဲ့ အနေဖြင့် လိုချင်သည့်ပစ္စည်းများကို အလွယ်တကူ ဝယ်ယူနိုင်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
ဥပမာအားဖြင့် သူမတွင် ပျားရည်ပုလင်း သုံးလုံး အိမ်၌ သိုလှောင်ထားပြီး အားလုံးမှာ အစ်မတော်မေမှတစ်ဆင့် ရရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤခေတ်ကာလ၏ ပျားရည်မှာ အလွန်စစ်မှန်၍ တောရိုင်းပျားရည်အစစ်များ ဖြစ်သည်။ သူမ မနှစ်က ဝယ်ထားသည့် ဆောင်းပျားရည်ပုလင်းမှာ ဝက်ဆီကဲ့သို့ ပျစ်ခဲသွားခဲ့သည်။ ဆောင်းရာသီတစ်လျှောက်လုံး သူမ ညစဉ်အိပ်ရာမဝင်ခင် ပျားရည်ရေတစ်ခွက် သောက်သုံးရင်း ကုန်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က သူမသည် ကလေးများအတွက် အထူးလိုအပ်သည်ဟု မယူဆသလို ကျိုးချင်းပိုင် ကိုလည်း သူမ၏ စိတ်တွင် ဦးစားပေးအဖြစ် မထားခဲ့သေးပေ။
သို့သော် သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေး ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည့်နောက်ပိုင်းတွင် သူမ၏ ညစဉ်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်ထဲသို့ သူ့ကိုပါ ထည့်သွင်းပေးလိုက်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က အစပိုင်းတွင် သူ မလိုကြောင်း၊ အလွန်ချိုသည့်အရာများကို မကြိုက်ကြောင်း ငြင်းဆိုသော်လည်း ဇနီးဖြစ်သူက တောင်းဆိုသည့်အခါတွင်တော့ လက်ခံပေးရရှာသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ပျားရည်ရေသောက်ခြင်း၏ ကျန်းမာရေးအကျိုးကျေးဇူးကို သိရှိထားပြီး ၎င်းသည် ကျိုးချင်းပိုင် အတွက် အလွန်လိုအပ်သည်ဟု ခံစားရသည်။ သူသည် နေ့စဉ် လယ်ယာလုပ်ငန်းခွင်တွင် အလွန်ပင်ပန်းစွာ အလုပ်လုပ်ရသူဖြစ်ပြီး သူမအနေဖြင့် အာဟာရပြည့်ဝသော အစားအစာ သုံးနပ် ကျွေးမွေးနေသော်လည်း အပိုဆောင်းအာဟာရများ ထပ်မံလိုအပ်နေသေးသည်ဟု ယူဆသည်။ သူ၏ ကျန်းမာရေးကို သေချာစွာ စီမံခန့်ခွဲပေးရန် သူမ အခိုင်အမာ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။
နွေစပါးရိတ်သိမ်းချိန် ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့တွင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကြက်တစ်ကောင်ကို သတ်လိုက်သည်။ နွေဦးပေါက်ကတည်းက မွေးမြူထားသဖြင့် ကြက်များမှာ တစ်ကောင်လျှင် တစ်ပိဿာခန့် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ တစ်ကောင်မှာ ဖျားနာသွားသဖြင့် ငါးကောင် ကျန်ရှိရာမှ ယခုတစ်ကောင် သတ်လိုက်သည့်အတွက် လေးကောင် ကျန်ရှိတော့သည်။ ၎င်းမှာ ခွင့်ပြုထားသည့် အရေအတွက်ထက် အနည်းငယ်သာ ပိုနေသေးသည်။
သူမသည် ကြက်သားကို တစ်မျိုးတည်း မချက်ပြုတ်ပေ။ အစ်မတော်မေ၏ ဝက်ခြံမှ ဝက်အူချောင်း (ဝက်အစာအိမ်) တစ်ခုကို ကြိုတင်မှာယူထားသည်။ သန့်စင်ပြီး ပြုတ်ကာ အကွင်းလိုက် လှီးဖြတ်ပြီးနောက် ကြက်သားနှင့်အတူ နှမ်းစေ့အနည်းငယ် အုပ်၍ ချက်ပြုတ်လိုက်သည်။ ထွက်ပေါ်လာသည့် အနံ့မှာ အလွန်ပင် မွှေးကြိုင်လှသည်။ ထိုညတွင် ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် သားများမှာ နှမ်းစေ့ဖြင့် ချက်ထားသော ဝက်အူချောင်းနှင့် ကြက်သားဟင်းကို အကြမ်းမှုန့်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မုန့်ဟင်းခါး (mantou) တို့ဖြင့် စားသောက်ကြသည်။ ကလေးများမှာ အကြမ်းမှုန့်ကို အမြဲတမ်း မနှစ်သက်ကြသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က စားကိုစားရမည်ဟု တင်းကြပ်ထားသည်။ အမြဲတမ်း အကောင်းစားများ စားနေ၍ မရနိုင်ပေ။
ကြက်ပေါင်နှစ်ချောင်းကို Da Wa နှင့် အာဝါ တို့အား ခွဲဝေပေးလိုက်ပြီး လင်ချင်းဟဲ့ က အလှည့်ကျ စားရမည်ဟု ရှင်းပြထားသည်။ ဤတစ်ခါတွင် အကြီးနှစ်ယောက်က ရရှိပြီး နောက်တစ်ခါတွင် သူမနှင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ အလှည့် ဖြစ်လာမည်။ ဆန်ဝါ နားလည်တတ်လာသည့် အရွယ်ရောက်လျှင် သူပါ အလှည့်ကျ စားရမည်ဖြစ်သည်။ Da Wa နှင့် အာဝါ တို့က ဝမ်းသာအားရ သဘောတူကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကြက်တောင်ပံတစ်ဖက်ကို ဆန်ဝါ ကို ဝါးစားနိုင်ရန် ပေးလိုက်ပြီး ကျန်အပိုင်းများကို ကျိုးချင်းပိုင် ထံ ပေးလိုက်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က သူမအနေဖြင့် ဟင်းရည်သာသောက်ပြီး အသားကို ရှောင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကြက်တောင်ပံတစ်ဖက်ကို သူမ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ အတင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။
နွေစပါးရိတ်သိမ်းချိန်မှာ တစ်ဝက်လောက် ကြာမြင့်သည်။ ဆောင်းစပါးရိတ်သိမ်းချိန်လောက် မပင်ပန်းသော်လည်း အလုပ်မှာ ပင်ပန်းဆဲပင်ဖြစ်သည်။ အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုလတ်နှင့် အစ်ကိုငယ်တို့မှာ သိသိသာသာ ပိန်သွားကြပြီး ဖခင်နှင့် အမေကျိုး မှာလည်း အလုပ်များလွန်း၍ အတော်ပင် ပင်ပန်းနေကြသည်။ သူတို့သည် လင်ချင်းဟဲ့ ၏ ပဲစိမ်းရည်ချက်နည်းကို အတုယူ၍ လုပ်သောက်ကြသဖြင့် အပူရှပ်ခြင်းမှ ကင်းဝေးကြသော်လည်း အကြီးဆုံးအစ်မတော် က သကြားမထည့်သဖြင့် သူမ၏ လက်ရာလောက် မချိုမြိန်ပေ။ ထို့ပြင် ကျိုးမိသားစု၏ အခြားအစားအစာများမှာ လင်ချင်းဟဲ့ ၏ အိမ်တွင် စားသောက်သည့် အစားအစာများလောက် အရည်အသွေး မကောင်းပေ။
ရိတ်သိမ်းချိန်ကုန်ဆုံးချိန်တွင် ကျိုးချင်းပိုင် မှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း ကိုယ်အလေးချိန် လျော့ကျသွားခြင်း သို့မဟုတ် ကျန်းမာရေး ထိခိုက်ခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ပေ။ Da Wa နှင့် အာဝါ တို့မှာလည်း ထိုနည်းတူပင် ကျန်းမာရေး အလွန်ကောင်းမွန်နေသည်။
ရိတ်သိမ်းချိန် ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ လယ်ယာလုပ်ငန်းများ ရှိနေသေးသော်လည်း နေ့လယ်ပိုင်းတွင် အိမ်သို့ပြန်၍ ကောင်းစွာ အနားယူနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အစာစားရန် မိနစ်သုံးဆယ်သာ အချိန်ရပြီး အိပ်စက်ရန် ဆယ်မိနစ်လောက်သာ အချိန်ရ၍ လယ်ကွင်းသို့ ချက်ချင်းပြန်ရသည့် ရိတ်သိမ်းချိန်နှင့် ယှဉ်လျှင် အလွန်ကောင်းမွန်သော အပြောင်းအလဲတစ်ခုဖြစ်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် လင်ချင်းဟဲ့ တောင်းဆိုထားသည့် စာသင်ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူပေးသည်။ သူမသည် စာမသင်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ပြန်လည်လေ့လာရန်မှာ မခက်ခဲပေ။ ကျိုးချင်းပိုင် သည် အဖွဲ့အစည်းအတွင်းတွင် ကိုယ်ပိုင် ပညာရေးကို ရရှိထားသူဖြစ်ပြီး လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကိုယ့်ဘာသာ လေ့လာနေရင်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် အချို့အချက်များကို သူ့ကို မေးမြန်းသည့်ဟန် ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။ သူမ၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူမ၏ တိုးတက်မှုကို ပြသရန်ဖြစ်ပြီး သူမ ရုတ်တရက် စာပေကို စိတ်ဝင်စားလာခြင်းအပေါ် သူ သံသယမဝင်စေရန် ဖြစ်သည်။
အပြင်ပန်းတွင် ကျိုးချင်းပိုင် သည် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် အံ့အားသင့်နေသည်။ သူ့ဇနီးသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ သင်ယူနေသည်ကို သူ သတိထားမိသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမ အိပ်ပျော်နေစဉ် သင်ခန်းစာများကို ရေရွတ်နေသည်ကိုပင် သူ ကြားရတတ်သည်။
နွေစပါးရိတ်သိမ်းပြီးနောက် ရိက္ခာခွဲဝေရာတွင် လင်ချင်းဟဲ့ ၏ မိသားစုမှာ များပြားသော ရိက္ခာခွဲတမ်းကို ရရှိသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် ၏ အလုပ်မှတ်ဆယ်မှတ်ကြောင့် ရိက္ခာများများ ရရှိခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူတို့မွေးထားသည့် ဝက်နှစ်ကောင်မှာလည်း အလွန်သန်မာနေသည်။ မေလကတည်းက Da Wa သည် ဝက်အစာဖြစ်သည့် မြက်များကို နေ့စဉ်ခြင်းတောင်းနှင့် ထမ်း၍ အလုပ်မှတ် ရယူခဲ့ပြီး လင်ချင်းဟဲ့ ကလည်း မွေးမြူရေးအတွက် အစာများကို လုံလောက်စွာ စုဆောင်းထားနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့အနေဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အပိုဆောင်း စပါးဝယ်စရာ မလိုတော့ဘဲ သူမ၏ "နေရာလွတ်" (space) မှ ပစ္စည်းများနှင့် ဖြည့်စွက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
အမေကျိုး သည် ဝက်များကို အရင်က စစ်ဆေးကြည့်ရှုစဉ်က အံ့အားသင့်ခဲ့ရသော်လည်း ထိုအကြောင်းကို ဘာမှမပြောဘဲ နေခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူမကို ပိုလျှံနေသည့် မွေးမြူရေးများနှင့် နောက်ဖေးတွင် မွေးထားသည့် ကြက်များအကြောင်းကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောရန် သတိပေးထားသည်။ ကျန်ရှိနေသည့် ကြက်များကို သတ်ပြီးမှသာ လူသိရှင်ကြား ပြောပြရန် သူမ စီစဉ်ထားသည်။
စပါးရိတ်သိမ်းပြီးသည့်နောက် တစ်လနီးပါးတွင် ရာသီဥတု မသာယာမီ အစေ့အသစ်များကို စိုက်ပျိုးလိုက်သည်။ ထို့နောက် မိုးရွာတော့သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် သည် အလွန်ပင် သက်သာရာရသွားသည်။ မိုးရွာပေးခြင်းကြောင့် ရေသွင်းရသည့် ပင်ပန်းမှုမှ ကင်းဝေးသွားပြီး ကောင်းကင်ဘုံက သူတို့ကို စောင့်ရှောက်ပေးသကဲ့သို့ပင်။
လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကလေးများမှာ အိမ်တွင် စာကျက်နေကြသည်။ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲမှာ ခုနစ်နှစ်လောက် လိုသေးသော်လည်း သူမ ပျင်းနေသဖြင့် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အဝတ်အစားသစ်များ ချုပ်လုပ်ရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း မိသားစုအတွက် ဤရာသီအတွက် လုံလောက်သော အဝတ်အစားများ ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
မိုးတိတ်သွားသည့်အခါ အစ်ကိုလတ်နှင့် အစ်ကိုငယ်တို့က ကျိုးချင်းပိုင် ကို လယ်ကွင်းထဲတွင် ငါးရှဉ့်နှင့် ငါးခူဖမ်းရန် လာခေါ်ကြသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် သည် ပုံးတစ်ပုံးကို ယူကာ ထွက်သွားပြီး Da Wa နှင့် အာဝါ တို့ကလည်း ချက်ချင်းပင် လိုက်ပါရန် စေတနာအလျောက် တောင်းဆိုကြသည်။ ဆန်ဝါ ကလည်း လိုက်မည်ဟု အတင်းတောင်းဆိုသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ က ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်ရာ သူက "အားလုံးပဲ သွားကြတာပေါ့" ဟုသာ ပြောသည်။
အစ်ကိုသုံးယောက်မှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ဖခင်ဖြစ်သူနှင့်အတူ ထွက်သွားကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ မှာ စာကျက်ရန် အိမ်၌ ကျန်ရစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အစ်မတော်သုံးယောက်မြောက် (Third Sister-in-law) က သူမ၏သား Dong Dong ကို ခေါ်၍ လာရောက်လည်ပတ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ စာဖတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် "မင်း တစ်ယောက်တည်း စာကျက်နေတာလား" ဟု မေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က "အခု ကျွန်မတို့ အတော်လေး အားနေတာနဲ့ အိမ်မှာပဲ နေနေတာထက်စာရင် စာအုပ်တွေယူလာပေးဖို့ Qing Bai ကို ပြောထားတာပါ" ဟု ရိုးရှင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။