နွေရာသီ စပါးရိတ်သိမ်းချိန် ဖြစ်သည့်အတွက် သူတို့ စားသုံးသော အစားအစာများမှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း အာဟာရဓာတ် ပြည့်ဝလှသည်။
သူတို့ စားသောက်ကြသည်မှာ နွေဦးမုန့် (Spring pancakes) များ ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က အိမ်မှ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည့် အစားအစာများကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ မုန့်များအတွင်းတွင် အသားတုံးငယ်များ၊ မှိုခြောက်အတုံးလေးများ၊ ကြက်သွန်မြိတ်နှင့် ကြော်ထားသော ကြက်ဥများ၊ သူမကိုယ်တိုင် အထူးပြုလုပ်ထားသည့် ခရမ်းချဉ်သီးဆော့စ်နှင့် ရာသီပေါ် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ပါဝင်သည်။ အရသာမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။ ထိုအစားအစာနှင့် တွဲဖက်ရန်အတွက် သူမသည် လူတိုင်းအတွက် ဟင်းချိုပန်းကန်များကိုပါ ယူလာခဲ့သည်။ စားသောက်ပြီးနောက် ခဏနားကြပြီးမှ လတ်ဆတ်သော ခရမ်းချဉ်သီးများဖြင့် အစာစားခြင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းမှာ ပြီးပြည့်စုံသော အစာတစ်နပ်ပင် ဖြစ်သည်။
သူတို့ဘက်မှ အစားအစာမှာ ရွာထဲတွင် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်မှာ အငြင်းပွားဖွယ်မရှိပေ။ ကျိုးမိသားစု အိမ်တော်ကြီးမှပင် ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။
ဒုတိယအစ်မတော် က မိသားစုငါးယောက် စားသောက်နေသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။ အထူးသဖြင့် အစာသွပ်များ အပြည့်ပါဝင်နေသည့် မုန့်များကို ကြည့်ရင်း မွှေးရနံ့များမှာ သူမထိုင်နေသည့်နေရာအထိ သင်းပျံ့လာသည်။
"သူတို့ကတော့ ကောင်းကောင်းစားနိုင်ကြတာပဲ။ ဘာလို့ အမေနဲ့ အဖေဆီကို နည်းနည်းပါးပါး မပို့ပေးရတာလဲ" ဟု ဒုတိယအစ်မတော် က သူမ၏ ရိုးရိုးမုန့်ကို ဝါးရင်း ညည်းတွားလိုက်သည်။
"သူတို့က မိသားစုနဲ့ ခွဲထွက်ပြီးသားလေ။ ကိုယ့်ဟာကိုယ်ပဲ စားစမ်းပါ" ဟု အမေကျိုး က ပြဿနာရှာရန် ကြံစည်နေသော ဒုတိယမြောက် ချွေးမကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားကြောင့် ဒုတိယအစ်မတော် မှာ ငြိမ်ကျသွားသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ မကျေမနပ်ဖြစ်နေဆဲပင်။
လင်ချင်းဟဲ့ မှာ ကြာကြာမနေခဲ့ပေ။ သူမသည် ကျိုးချင်းပိုင်၊ ဒါဝါ နှင့် အာဝါ တို့၏ မျက်နှာပေါ်သို့ နေလောင်ကာကွယ်သည့် လိမ်းဆေးတစ်မျိုးကို လိမ်းပေးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူမ ပစ္စည်းများ စုဆောင်းစဉ်က ရထားသည့်အရာဖြစ်ပြီး ဗူးကြီး နှစ်ဗူးရှိရာ ယခုလိုအချိန်တွင် အသုံးဝင်လှသည်။ ဒါဝါ နှင့် အာဝါ တို့မှာ ပျော်ရွှင်စွာ လိမ်းပေးကြပြီး လင်ချင်းဟဲ့ ကလည်း သူတို့ ဦးထုပ်ဆောင်းထားသရွေ့တော့ ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။
ကျိုးချင်းပိုင် မှာ လယ်ကွင်းထဲတွင် အဓိက အားဖြည့်ပေးနေသူဖြစ်ပြီး သူ၏ အရေပြားမှာ နေလောင်၍ နီရဲနေပြီဖြစ်သည်။ ထိုအခြေအနေကို မြင်ရသော လင်ချင်းဟဲ့ ၏ ရင်ထဲတွင် မကောင်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
"မင်း ငါ့ကို ဒါတွေ လိမ်းပေးစရာ မလိုပါဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြောသည်။
"ကျန်တာ သိပ်မရှိတော့ပါဘူး။ နောက်ထပ် နှစ်ခါ၊ သုံးခါလောက်ပဲ လိမ်းလို့ရတော့မှာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောသည်။
သူမ၏ စကားကြောင့် ကျိုးချင်းပိုင် ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားမှုမှာ ပြေလျော့သွားသည်။
"ခဏလောက် နားလိုက်ပါဦး" ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်ပြီး ဒါဝါ နှင့် အာဝါ ကို ခေါ်ကာ အိပ်စက်ရန် သွားလိုက်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူမ၏ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပြီး ဆန်ဝါ ကို ခေါ်ကာ အိမ်သို့ ပြန်သွားသည်။ ယနေ့ အပူချိန်မှာ ဖိုတစ်ခုကဲ့သို့ ပူပြင်းလှသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ထိုသို့ အရေးကြီးသောနေ့တွင် အလုပ်မှ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ပေ။ သူတို့ လယ်ကွင်းထဲသို့ ရိတ်သိမ်းရန် သွားရမည်ဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ မှာ ပျင်းရိတတ်သူအဖြစ် နာမည်ကြီးပြီး လယ်ကွင်းသို့ ဘယ်တော့မှ မသွားတတ်သဖြင့် လူတိုင်းမှာ ယင်းကို အကျင့်ပါနေကြပြီး သူမကို ဝေဖန်ရန် အကြောင်းမရှိဟုပင် ထင်နေကြသည်။
တံပိုးမှုတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် အခြားသူများ လယ်ကွင်းသို့ ပြန်သွားကြသည်။
ဒါဝါ၊ အာဝါ နှင့် အခြားကလေးများမှာမူ တောင်းဆိုမှု နည်းပါးသဖြင့် ပိုမိုလွယ်ကူသည်။ သူတို့မှာ လယ်ကွင်းထဲတွင် ကျန်နေသည့် စပါးနှံများကို ကောက်ပေးရပြီး ၎င်း၏ အလေးချိန်အလိုက် လုပ်အားခမှတ်များ ရရှိသည်။ ကလေးများမှာ အတော်ပင် ကြိုးစားကြသည်။ သို့သော် မည်မျှပင် တက်ကြွနေပါစေ၊ နေ့ကုန်သော် အားအင်ကုန်ခမ်းနေကြပြီဖြစ်သည်။
အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အာဝါ မှာ လမ်းမလျှောက်နိုင်တော့ဘဲ ဖခင်၏ ကျောပေါ်တွင် စီးလာသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ မှာ ကလေးကို နေပူရှပ်မိမှာ စိုးရိမ်သဖြင့် "မနက်ဖြန်ကျရင် အာဝါ မင်း မသွားနဲ့တော့" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"မဖြစ်ဘူး၊ ကျွန်တော် သွားမှာပဲ!" ဟု အာဝါ က ချက်ချင်း ပြန်ပြောသည်။
"မင်း မပင်ပန်းဘူးလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးသည်။
"မပင်ပန်းပါဘူး!" ဟု အာဝါ က ခေါင်းညိတ်ရင်း အခိုင်အမာ ပြောသည်။
သူ့ကို မြင်ရသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ လည်း ဘာမှမပြောတော့ဘဲ "ပင်ပန်းတယ်လို့ ခံစားရရင် ချက်ချင်း နားလိုက်နော်၊ ကြားလား" ဟုသာ မှာလိုက်သည်။
"သိပါတယ်ဗျာ။ ကျွန်တော် အတင်းမလုပ်ပါဘူး။ နေပူရှပ်မိရင် နာကျင်ရမှာလေ" ဟု အာဝါ က ပြောသည်။ သူသည် အခြားကလေးများ နေပူရှပ်မိ၍ အန်ခြင်း၊ ဝမ်းလျှောခြင်း ဖြစ်သည်ကို မြင်ဖူးသဖြင့် ထိုသို့ မဖြစ်ချင်ပေ။
ရိုးရှင်းပြီး အာဟာရပြည့်ဝသော ညစာ စားပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ က ရေတွင်းရေအေးတွင် စိမ်ထားသော ပဲစိမ်းဟင်းချိုကို ထုတ်ယူလာသည်။ ၎င်းကို သကြားခဲဖြင့် ချိုအောင် ပြုလုပ်ထားသဖြင့် လန်းဆန်းစေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူမ၏ ခင်ပွန်းနှင့် သားများကို ထိုဟင်းချိုကို အကြိမ်ကြိမ် တိုက်ကျွေးရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ သူမသည် ပန်းကန်နှစ်လုံးကို ခပ်ယူပြီး ဒါဝါကို အဘိုးအဘွားများထံ ပို့ခိုင်းလိုက်သည်။
သူမက ကျိုးချင်းပိုင် ကို "မနက်ဖြန်ကျရင် ကျွန်မ ပဲစိမ်းဟင်းချို ပိုပြင်ပေးထားမယ်။ အအေးဓာတ်အတွက် အကောင်းဆုံးပဲ" ဟု ပြောသည်။
"ကောင်းပြီလေ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သဘောတူသည်။
စိတ်ကျေနပ်သွားသော လင်ချင်းဟဲ့ က "ရှင်လည်း ဒီနေ့ ပင်ပန်းနေပြီ။ သွားနားလိုက်ပါဦး" ဟု ထပ်ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းခါပြသည်။ သူ သိပ်မပင်ပန်းသေးပေ။ သူသည် ဝက်ခြံကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် သွားလိုက်ရာ အချိန်မီ သန့်ရှင်းပြီးသား ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ လင်ချင်းဟဲ့ လုပ်ပေးထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ဤယောက်ျားအတွက် သူမမှာ အနစ်အနာခံရန် အသင့်ရှိနေသည်။
"ကျွန်မ ပြောထားမယ်နော်၊ ဒီနွေရာသီ ရိတ်သိမ်းချိန်မှာတော့ ကျွန်မ လုပ်ပေးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ တခြားအချိန်တွေမှာတော့ ရှင်ပဲ လုပ်ရမယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
"မင်း လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ ငါ ပြန်လာတဲ့အထိ စောင့်နေလိုက်ပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
"ရှင်လည်း ပင်ပန်းနေပြီလေ၊ အလုပ်တွေကို ရှင့်ဆီပဲ ပုံချထားလို့ မဖြစ်ဘူးမလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က နှုတ်ခမ်းဆူရင်း ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပျော့ပြောင်းသွားပြီး ထိုကြမ်းတမ်းသော ယောက်ျား၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရှားရှားပါးပါး နွေးထွေးမှုမျိုးကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။
"သွားနားတော့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က လက်ခါပြလိုက်သည်။
မကြာမီ ဒါဝါ ပြန်ရောက်လာသည်။ ကလေးမှာ အားကုန်ခမ်းနေသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ က ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို ရေချိုးပေးပြီး ကန် (kang) ပေါ်တွင် ကစားရန် လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ညနေ ၆ နာရီခွဲတွင် သူမ သူတို့ကို အေးထားသော ပဲစိမ်းဟင်းချို ထပ်တိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့မှစ၍ လင်ချင်းဟဲ့ သည် နံနက် ၁၀ နာရီခန့်တွင် လယ်ကွင်းသို့ ပဲစိမ်းဟင်းချို ပို့ပေးသည်။ သဘာဝအတိုင်းပင် သူမသည် အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး အတွက်လည်း ဝေစုတစ်ခု ပြင်ဆင်ထားသည်။ ကျန်သူများအတွက်တော့ သူမ ဂရုစိုက်နေရန် စိတ်မပါတော့ပေ။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဒုတိယအစ်မတော် က ချဉ်သော စကားလုံးများဖြင့် ဝေဖန်တော့သည်။ လူကြီးတွေ မသောက်ရရင်နေ၊ ကလေးတွေကို ဘာလို့ မပေးရတာလဲဟု သူမက မေးသည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် က အိမ်တွင် ဟင်းချက်ရင်း ကလေးများကို ကြည့်ရှုပေးပြီး တတိယမြောက် အစ်မတော်မှာ လယ်ကွင်းတွင် အလုပ်လုပ်သည်။ အကြီးဆုံးအစ်မတော် မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်လ၊ သုံးလကမှ ကလေးမွေးထားသဖြင့် ရိတ်သိမ်းခြင်းတွင် ပါဝင်စရာ မလိုပေ။ သူမမှာ အိမ်တွင် မိသားစုအတွက် အစားအစာ ပြင်ဆင်ခြင်းနှင့် ကလေးများကို ထိန်းကျောင်းခြင်းကို တာဝန်ယူရသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ မှာ အကြီးဆုံးအစ်မတော် ကလေးမွေးစဉ်က နှမြောတွန့်တိုခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူမသည် နို့ထွက်ကောင်းစေရန် မြေပဲနှင့် ချက်ထားသည့် ဝက်ခြေထောက်ဟင်းကို ပေးပို့ခဲ့သည်။
တတိယမြောက် အစ်မတော်မှာ အမောဆို့နေသော်လည်း ဒုတိယအစ်မတော် ၏ တိုင်တန်းမှုများကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ သူတို့မှာ မိသားစုကြီးမှ ခွဲထွက်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ စတုတ္ထမြောက် အစ်မတော်က အကြီးအကဲများအတွက် ဝေစု ပေးထားသည်မှာပင် လုံလောက်လှပြီ၊ ကျန်သူများမှာ သူမမိသားစု၏ အစားအစာကို စားချင်သည်မှာ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စဖြစ်သည်။
အမေကျိုး က အကြီးဆုံးအစ်မတော် ကို သူတို့ဘက်တွင် ပဲစိမ်းဟင်းချို ချက်ခိုင်းပြီး စတုတ္ထမြောက် ချွေးမ ပို့ပေးသည့်အခါမှ အတူတွဲပို့ရန် ညွှန်ကြားထားသည်။
ဒုတိယအစ်မတော် က "မင်းတို့ သက်ကြီးရွယ်အို နှစ်ယောက်က စတုတ္ထမြောက်အိမ်ရဲ့ အစားအစာတွေကို စားပြီး သူတို့ကို ဆင်းရဲသွားအောင် လုပ်နေတာလား" ဟု တစ်ဖန် ပြန်လည် ညည်းတွားပြန်သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ တတိယမြောက် အစ်မတော်က သည်းမခံတော့ဘဲ အကြီးဆုံးအစ်မတော် ထံတွင် တိုင်တန်းလိုက်သည်။
"ချင်းဟဲ့က အဖေနဲ့ အမေကို သောက်ဖို့ ပေးလိုက်တာကို သူက ကလေးတွေအတွက် မပြင်ပေးလို့ မကျေမနပ် ဖြစ်နေတယ်။ အခု အမေက အားလုံးအတွက် ချက်ခိုင်းတော့လည်း သူက မကျေနပ်သေးဘူး။ တစ်နေ့လုံး သူများနောက်ကွယ်မှာ တိုင်တန်းနေတာပဲ" ဟု တတိယမြောက် အစ်မတော်က ရင်ဖွင့်သည်။
"ဘယ်သူက ငြင်းမှာလဲ။ ထောင်းဇီ ရဲ့ အမေ ပြောတာ ကြားလိုက်ရတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က ဝမ်လင် က ချင်းဟဲ့ကို လှောင်ပြောင်ချင်တာနဲ့ ချင်းဟဲ့က သူမကို အိမ်ပြန်သွားအောင် လုပ်လိုက်တာလေ။ ဝမ်လင် ကတော့ သူမနဲ့ အဆင်ပြေပါတယ်" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောသည်။
"အဲဒီမိန်းမက လျှာရှည်လိုက်တာ။ ဘယ်သွားသွား သူပြောတာတွေပဲ ကြားနေရတယ်" ဟု တတိယမြောက် အစ်မတော်က ရွံရှာစွာ ပြောသည်။
"သူ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့။ သူက နောက်ကွယ်မှာပဲ ပြောရဲတာပါ။ ချင်းဟဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာသာ ပြောရဲရင် ချင်းဟဲ့က သူ့ကို ဘယ်လိုဆက်ဆံမလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က နိဂုံးချုပ်လိုက်သည်။
တတိယမြောက် အစ်မတော်မှာ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ နွေရာသီ ရိတ်သိမ်းချိန်မှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းလှသည်။
အလုပ်များသည့် အချိန်ဇယားကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ မှာ ဝက်သားရောင်းရန် မြို့သို့ မသွားခဲ့ပေ။ ယင်းအစား ဝက်သားများကို နေ့စဉ် စုဆောင်းပြီး သူမ၏ အာကာသထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသည်။ ရိတ်သိမ်းချိန် ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါမှ မြို့သို့သွားပြီး အားလုံးကို ရောင်းချမည်ဖြစ်သည်။
မေကျဲ့ မှာ ယခုအခါ အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်နေသည်။ ထိုအခါမှသာ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမမှာ ယာယီအလုပ်သမားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်မှန်း သဘောပေါက်သွားသည်။ မူလပိုင်ရှင်က သူမကို အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။