"ဘာလို့ လာမေးနေရတာလဲ၊ လေးယောက်မြောက် ချွေးမရယ်။" ကျိုးရှ ရဲ့ ပါးပြင်တွေ ရဲတက်သွားတယ်။
"နောက်နေ့ နားရက်ရှိတယ်ဆိုတာကို သူသိအောင် ဘာလို့ ငါပြောလိုက်တယ် ထင်လဲ။ မနက်ဖြန် သူသာ လာခေါ်ရင် မင်း သေချာစဉ်းစားသင့်တယ်။ တကယ်လို့ မလာဘူးဆိုရင်တော့ သူက နည်းနည်း ထုံအနေလို့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ဦးလေးနဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဒီလောက်အထိ ရင်းနှီးမှုမရှိလို့ပဲဖြစ်ဖြစ် ဖြစ်မှာပေါ့။" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က စကားအဆုံးသတ်ပြီး အိမ်ထဲကို ပြန်ဝင်သွားခဲ့တယ်။
ညဘက်မှာတော့ သူတို့နှစ်ယောက် အိပ်ရာထဲ လှဲနေရင်း ဆူဒါလင် အကြောင်းကို ကျိုးချင်းပိုင် ကို ပြောပြဖြစ်တယ်။
"သူက လူကောင်းလေးတစ်ယောက်လို့ ထင်ရတယ်။ အရပ်က တစ်ရာ့ရှစ်ဆယ်စင်တီမီတာလောက် ရှိတယ်။" လို့ သူမက မှတ်ချက်ပေးတယ်။ ကျိုးချင်းပိုင် ကိုယ်တိုင်က တစ်ရာ့ရှစ်ဆယ့်ငါးစင်တီမီတာလောက် ရှိတာမို့ အာဟာရချို့တဲ့မှုတွေ အဖြစ်များတဲ့ ဒီခေတ်ကာလမှာ အလွန်တရာ အရပ်ရှည်တဲ့သူလို့ ဆိုရမှာပဲ။
"သူ့မျက်နှာအသွင်အပြင်ကလည်း တော်တော်လေး ချောမောတယ်။ နှာတံစင်းစင်းနဲ့မို့ ကြည့်ရတာ နည်းနည်း ရိုးအတဲ့ပုံပေါက်ပြီး မျက်လုံးတွေကလည်း ကြည်လင်နေတာပဲ၊ ဘာအကောက်အကွေ့မှ မရှိဘူး။" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ထပ်ဖြည့်ပြောတယ်။
တခြားလူငယ်တွေက သူမကို ကြည့်မိအောင် မနည်းထိန်းနေရတဲ့အချိန်မှာ ဆူဒါလင် ရဲ့ အကြည့်တွေကတော့ ဘေးကို လှည့်မကြည့်ဘဲ ကျိုးရှ အပေါ်မှာပဲ ရှိနေတာကို သူမ သတိထားမိတယ်။
"သူက စကားနည်းနည်း ထစ်ပေမဲ့ အတူတူဘဝကို တည်ဆောက်သွားဖို့အတွက်တော့ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ပြီးတော့ သူတို့နှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်ကြရင်တောင် သူက ကျိုးရှ ကို ယှဉ်နိုင်မှာမဟုတ်ပါဘူး။ သူ့နေစရာအခန်းကလည်း တော်တော်လေး အဆင်ပြေတယ်လို့ သူမဆီက ကြားထားတယ်၊ ဆယ်စတုရန်းမီတာကျော်လောက် ရှိတယ်တဲ့။"
ဒီခေတ်ကာလရဲ့ နေအိမ်အခြေအနေကို အနာဂတ်စံနှုန်းနဲ့ တိုင်းတာလို့ မရပါဘူး။ ဒီအချိန်တုန်းက မိသားစုတစ်စုလုံးက လေးငါးစတုရန်းမီတာလောက်ရှိတဲ့ နေရာကျဉ်းကျဉ်းလေးမှာပဲ ကြပ်ညပ်နေထိုင်နေကြရတာမို့ ဆယ်စတုရန်းမီတာဆိုတာ ဆူဒါလင် လို လူပျိုတစ်ယောက်အတွက်တော့ တော်တော်လေး ဇိမ်ကျတဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေတာပေါ့။
"သူက တစ်လကို ၃၄ ယွမ် ရတယ်။" လို့ သူမက ဆက်ပြောတယ်။ အဲဒီလစာက ကျိုးရှ ရနေတဲ့ လစာရဲ့ နှစ်ဆလောက် ဖြစ်နေတယ်။ ကျိုးရှ က ဝန်ထမ်းသစ်ဖြစ်တာကြောင့် သူမရဲ့လစာက ဒီနှစ်မှ ၁၇ ယွမ်အထိပဲ တိုးလာတာဖြစ်ပြီး ဆူဒါလင် ရဲ့ လစာကတော့ သူ့ရဲ့ လုပ်သက်နဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရာထူးကြောင့် ပိုများနေတာပါ။
သူတို့လို ငါးယောက်မိသားစုမျိုးဆိုရင် နေထိုင်မှုအဆင့်အတန်းအပေါ် မူတည်ပြီး တစ်လကို ၁၀ ယွမ်လောက်နဲ့တင် အေးအေးဆေးဆေး နေလို့ရပါတယ်။ လင်ချင်းဟဲ့ ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်တွက်ချက်မှုအရဆိုရင်တော့ ၂၀ ယွမ်လောက်ရှိရင် သူမရဲ့ မိသားစုက အတော်လေး ပြည့်စုံအောင် နေနိုင်ပါပြီ။
အရင်တုန်းကတော့ ပိုက်ဆံတွေက မြန်မြန်ကုန်သွားသလို ခံစားရပေမဲ့ အခုတော့ သူမမှာ အပိုဝင်ငွေရမယ့် နည်းလမ်းတွေ ရှိနေပြီ။ မေကျဲ့ နဲ့ သူ့ဇနီးဆီကနေ ဝက်သားတွေ ဝယ်ယူပြီး တစ်ခါရောင်းတိုင်း အမြတ် ၄ ယွမ်လောက် ရနေတယ်။ မှောင်ခိုဈေးကွက်မှာ အသားကူပွန် မလိုတာကြောင့် သူမက ပိုဈေးကောင်းကောင်းနဲ့ ရောင်းနိုင်ပေမဲ့ အသားအတွက်တော့ ပုံမှန်ထက် ပိုပေးရတာမျိုး ရှိပါတယ်။
သူမက သုံးရက်တစ်ကြိမ် အသားတွေ ရောက်လာလေ့ရှိပြီး များသောအားဖြင့် ၅ ပိဿာလောက်၊ တစ်ခါတလေကျရင်တော့ ပိုများပါတယ်။ မေကျဲ့ ကို အမြတ်အနည်းငယ် ပေးပြီးနောက် သူမအတွက် တစ်ပိဿာကို ၁ ယွမ်ကျတာမို့ တစ်ပိဿာကို ငါးမတ်လောက် အမြတ်ကျန်ပါတယ်။ သုံးရက်တစ်ကြိမ် ၄ ယွမ် အမြတ်ရတယ်ဆိုတော့ တစ်လကို ၄၀ ယွမ်လောက် အသားတင် ရနေတာပေါ့။
လင်ချင်းဟဲ့ က အမြဲတမ်း သတိထားတတ်ပြီး မိသားစုကြီးတဲ့ အသက်ကြီးသူတွေနဲ့ပဲ အလုပ်လုပ်လေ့ရှိတယ်၊ သူတို့က အရောင်းအဝယ်လုပ်တဲ့အခါ သူမထက်ကို ပိုပြီး လျှို့ဝှက်နိုင်ကြပါတယ်။ မိသားစုရဲ့ စားသုံးမှု မြင့်မားနေပေမဲ့လည်း သူမက ပိုက်ဆံအများကြီး စုဆောင်းနိုင်နေတယ်။ စီးပွားရေးပိတ်ပင်မှုတွေ နောက်ဆုံးမှာ ပယ်ဖျက်လိုက်တဲ့အခါ သူမမှာ အဆင်ပြေပြေ ရှင်သန်နိုင်လောက်တဲ့ အရင်းအနှီး ရှိနေလိမ့်မယ်ဆိုတာကို သိထားတဲ့အတွက် သူမ ကျေနပ်နေမိတယ်။
"သူက လူကောင်းလို့ မင်းထင်ရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။" လို့ သူမရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို နားထောင်ရင်း ကျိုးချင်းပိုင် က ပြောတယ်။
"ရှင်က ကျွန်မရဲ့ အကဲဖြတ်မှုကို ဒီလောက်အထိ ယုံကြည်တာလား။" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားပြီး သူမကို ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေတယ်။ လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် သူ့ရဲ့ အပြုံးက တကယ်ကို ချောမောမှန်း သတိထားမိလိုက်တယ်၊ ကြာမှ တစ်ခါ တွေ့ရတတ်တဲ့ အပြုံးမျိုးပေါ့။
"ကျွန်မ မှားမတွက်ဘူးဆိုရင် ကျိုးရှ က ဒီနှစ်ထဲမှာပဲ အိမ်ထောင်ကျလိမ့်မယ်။ ကျွန်မတို့ဆီမှာ ပစ္စည်းတွေ သိပ်မရှိပေမဲ့ သူမရဲ့ အိမ်ထောင်ချ လက်ဆောင်အဖြစ် စောင်အသစ်တစ်ထည်တော့ ထည့်ပေးသင့်တယ်။" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က တွေးတောရင်း ပြောတယ်။
ဒီခေတ်ကာလမှာ စောင်အသစ်တစ်ထည်ဆိုတာ တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုပါ။ ပိုအရေးကြီးတာကတော့ အဲဒါက ချွေးမနှစ်ယောက်ကြားက ဆက်ဆံရေးကို ဖော်ပြနေတာပဲ။
"မင်းသဘောအတိုင်းပဲလေ။" လို့ အိမ်တွင်းရေးကိစ္စတွေကို ဝင်မစွက်ဖက်တတ်တဲ့ ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ဖြေတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ခါးကို ဖက်ထားလိုက်တယ်။ "ရှင် နောက်ပိုင်းမှာ အတော်လေး ပိန်သွားတယ်နော်။" ဆောင်းတွင်းတုန်းက သူမက သူ့ကို ကောင်းကောင်း ကျွေးမွေးထားလို့ တောင့်တောင့်ဖြောင့်ဖြောင့် ရှိနေပေမဲ့ နွေရာသီ ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ သူ သိသိသာသာ ပိန်သွားတာကို သူမ တွေ့လိုက်ရတယ်။
"မပိန်ပါဘူး။" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းခါရင်း ပြောတယ်။ "ကိုယ်က ပိုတောင် သန်မာလာပါသေးတယ်။"
"ဇနီးလေး... အဆင်ပြေပြီလား။" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် ရဲ့ အသံက တိုးဝင်လာတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ က အသံကို တမင်တကာ ချောင်းဆိုးလိုက်တယ်။ "အဲဒီရက်တွေက မကုန်သေးဘူးလေ။"
ကျိုးချင်းပိုင် က သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်တယ်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ရယ်မောရင်း သူ့ပါးတွေကို ဆွဲလိုက်တယ်။ "ရှင် ဘာလို့ နောက်ပိုင်း ဒီလောက်တောင် လူဆိုးကြီး ဖြစ်လာတာလဲ။"
*ကိုယ်က ဘယ်တုန်းကရော မင်းအပေါ် လူကောင်းလုပ်ဖူးလို့လဲ။*
ကျိုးချင်းပိုင် က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက အဲဒီအတွေးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြနေတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားပြီး ပြုံးစစနဲ့ ပြောလိုက်တယ်၊ "ရှင် ပထမဆုံး ပြန်ရောက်တုန်းကဆို အတော်လေး ယဉ်ကျေးနေတာ။ ကျွန်မက တခြားအခန်းမှာ သွားအိပ်ပါလို့ ပြောတော့လည်း အလွယ်တကူပဲ လက်ခံသွားတာလေ။ ကျွန်မက ရှင် ကျွန်မအပေါ် ဘာစိတ်ဝင်စားမှုမှ မရှိဘူးလို့တောင် ထင်ခဲ့တာ။"
ကျိုးချင်းပိုင် က ဘာမှမတတ်နိုင်တဲ့ပုံနဲ့ ကြည့်နေတယ်။ သူ ပြန်ရောက်လာတုန်းက သူ့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး ဆန္ဒက သူမ အေးအေးဆေးဆေး နေနိုင်ဖို့ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ လူ့စိတ်ဆိုတာ ကြီးထွားလာတတ်တာပဲလေ။ သူမက စိတ်တိုတတ်ပေမဲ့ သူ့အပေါ် ဂရုစိုက်တာကတော့ ငြင်းလို့မရတဲ့ အမှန်တရားပါပဲ။ သူမက အရင်ကနဲ့ မတူတော့မှန်း သူ ခံစားမိပြီး သူက ဘယ်အချိန်ကတည်းက သူမနဲ့ နီးကပ်ချင်နေမှန်းတောင် သူကိုယ်တိုင် မသိလိုက်ဘူး။
"မြန်မြန် အိပ်တော့။ နောက်လဆိုရင် နွေရာသီ စပါးရိတ်သိမ်းချိန် ရောက်တော့မယ်။ အိပ်ရာထဲမှာ လူးလိမ့်မနေဘဲ ခွန်အားတွေကို စုဆောင်းထားသင့်တယ်။" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က တိုက်တွန်းလိုက်တယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားရင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့တယ်။
အခုဆိုရင် မေလ ရောက်ပြီ။ ရာသီဥတုက ပိုပူလာတာနဲ့အမျှ လယ်ကွင်းတွေထဲမှာ ငါးရှဉ့်တွေနဲ့ ငါးခူတွေ ထွက်လာကြတယ်။ ကျိုးချင်းပိုင် အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့အချိန်မျိုးမှာဆို သူက အဲဒါတွေကို အမြဲ ဖမ်းလာတတ်တယ်။ သူတင်မကဘူး၊ ဒါဝါ ကလည်း အဲဒါတွေကို ဖမ်းရတာ အရမ်း သဘောကျတယ်။
သူက ပုံးတစ်လုံးကိုင်ပြီး အပြင်ထွက်သွားရင် အာဝါ နဲ့ ဆန်ဝါ က အမြဲ လိုက်သွားတတ်ကြတယ်။ ရေက တိမ်ပြီး ရွှံ့မြောင်းတွေထဲမှာပဲ ရှိတာကြောင့် ဒါဝါ က သူ့ညီလေးတွေကို သေချာကြည့်ပေးဖို့ ဂတိပေးပြီးနောက်မှာတော့ လင်ချင်းဟဲ့ က သူတို့ကို ခွင့်ပြုပေးလိုက်တယ်။
ငါးရှဉ့်တွေကို တစ်ညလုံး ရေကြည်ထဲ ထည့်ထားပြီး နောက်နေ့မှာ ချက်စားကြတယ်။ ပဲပြားနဲ့ ချက်ချက်၊ ဒယ်အိုးမှာ ကင်ကင်၊ ဒါမှမဟုတ် ဟင်းရည်ချက်ချက်၊ ဘယ်လိုပဲ ချက်ချက် ငါးညှီနံ့ကို မကြိုက်တဲ့ ကျိုးချင်းပိုင် တောင် အဲဒီဟင်းလျာတွေကို အရသာရှိရှိ စားတတ်လာတယ်။
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပဲ ဇွန်လအစောပိုင်း ရောက်လာခဲ့တယ်။ ဇွန်လကုန်ရင်တော့ နွေရာသီ စပါးရိတ်သိမ်းချိန် စတင်တော့မှာပါ။
ဒါပေမဲ့ ရာသီဥတုက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတယ်။ ခုနစ်ရက်၊ ရှစ်ရက်လောက်အထိ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းခဲ့တယ်။
"ဒီမိုးတွေက ရိတ်သိမ်းချိန်ကို ထိခိုက်မလား။" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က မေးတယ်။
"မထိခိုက်ပါဘူး။" လို့ မိုးသည်းနေတဲ့အချိန်မှာ အိမ်မှာပဲ နေနေတဲ့ ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ဖြေတယ်။
"ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့။ မဟုတ်ရင် ကျွန်မတို့ စားစရာ မရှိတော့မှာ။ ဒီသီးနှံပေါ်ပဲ အားကိုးနေရတာလေ။" လို့ သူမက မှတ်ချက်ပေးတယ်။
ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ဇွန်လလယ်လောက်မှာ မိုးတွေ ရပ်သွားပြီး နေပူပြင်းတဲ့ ရက်တွေ ပြန်ရောက်လာတယ်။
ဇွန်လကုန်မှာတော့ နွေရာသီ စပါးရိတ်သိမ်းချိန် ရောက်လာပြီး ရွာသူရွာသားတွေအားလုံး ပါဝင်လုပ်ကိုင်ကြတယ်၊ လင်ချင်းဟဲ့ ကလွဲရင်ပေါ့။ ဒါဝါ နဲ့ အာဝါ ကတော့ ဂျုံရိတ်ချိန်မှာ လုပ်အားခရမှတ်တွေ ရနိုင်တာကြောင့် ပါဝင်လုပ်ကိုင်ကြတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ က အိမ်မှာရှိတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကို ထိန်းကျောင်းရင်း ထမင်းဟင်းချက်ကာ အဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့အခါ ဆန်ဝါ နဲ့အတူ လယ်ကွင်းထဲကို ပို့ပေးတယ်။ မိသားစုတစ်စုလုံး သစ်ပင်ရိပ်အောက်မှာ ပျော်ပျော်ပါးပါး ထမင်းစားခဲ့ကြတယ်။