**အခန်း ၇၉ - စကားထစ်ခြင်းအနည်းငယ်**
အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ကျိုးရှo Mei သည် မကြာသေးမီက စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော အိမ်ထောင်ဖက်လောင်းတစ်ခုနှင့် တွေ့ဆုံထားသည်။
"သူက အသက်နည်းနည်းကြီးတယ်၊ ဒီနှစ်ဆို ၂၉ နှစ်ရှိပြီ။ မိဘမဲ့တစ်ယောက်တည်းသား၊ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ ကိုယ်ပိုင်အိမ်ရှိတယ်။ သူက အတော်လေး ရိုးသားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စကား နည်းနည်းထစ်တယ်"
"စကားထစ်တာလား" လင်ချင်းဟဲ့ က သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ နည်းနည်းလေးပဲ ထစ်တာပါ။ သိပ်မဆိုးပါဘူး။ သူ့ဦးလေးက ဒေသတွင်း အထည်ချုပ်စက်ရုံရဲ့ ဒါရိုက်တာ၊ သူက အဲဒီစက်ရုံမှာပဲ အုပ်စုခေါင်းဆောင်လုပ်တယ်" ဟု ကျိုးရှo Mei က ရှင်းပြသည်။
"၂၉ နှစ်ဆိုတာ အသက်ကြီးလွန်းတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူ့အခြေအနေကလည်း မဆိုးဘူးပဲ။ ဘာလို့ အခုထိ အိမ်ထောင်မကျသေးတာလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးသည်။
"သူက ကျန်းမာရေးကောင်းတယ်၊ ဘာရောဂါမှမရှိဘူး။ စကားထစ်တာရယ်၊ ပြီးတော့ ဒီနယ်ကလူတွေက အယူသည်းကြတာဆိုတော့ သူ့မိဘနှစ်ပါးစလုံးဆုံးပါးသွားတာကို အကြောင်းပြပြီး သူ့ဘဝက ကျိန်စာသင့်နေတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ ဒါ့အပြင် သူ့မှာ အားကိုးစရာ မောင်နှမလည်းမရှိဘူး၊ ဦးလေးပဲရှိတာ"
ခေတ်ကာလများ ပြောင်းလဲလာသော်လည်း လူအများစုမှာ ထိုရှေးရိုးစွဲအယူအဆများကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။ စကားထစ်ခြင်း၊ မိဘမဲ့ဖြစ်ခြင်း၊ တစ်ယောက်တည်းသားဖြစ်ခြင်းတို့ကြောင့် မြို့နေမိန်းကလေးအများစုက သူ့ကို အထင်သေးကြသည်။ နယ်စပ်မှ မိန်းကလေးများဘက်တွင်လည်း သူက မည်သူ့ကိုမျှ သဘောမကျသဖြင့် ယခုထိ လူပျိုကြီးဖြစ်နေခြင်းဖြစ်သည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘယ်လိုတွေ့ကြတာလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးသည်။ အစားအသောက်စက်ရုံနှင့် အထည်ချုပ်စက်ရုံမှာ အတော်လေး ဝေးကွာသည်။
"ကျွန်မ အားလပ်ရက်ရတဲ့နေ့လေ မှတ်မိလား။ ပျင်းလို့ ဈေးဝယ်ထွက်ရင်းနဲ့ ပန်းခြံမှာ လူဆိုးနှစ်ယောက်နဲ့ တိုးမိတာ၊ သူက ကြားဝင်ပြီး သူတို့ကို ခြောက်လှန့်မောင်းထုတ်ပေးခဲ့တာ" ဟု ကျိုးရှo Mei က အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာ ဝန်ခံသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်သည်။ "မင်းတို့ သိကျွမ်းတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ"
"တစ်ဝက်လောက် ရှိပြီ။ မနေ့က သူနဲ့ ရုပ်ရှင်သွားကြည့်တယ်။ အိပ်ဆောင်ပြန်တဲ့လမ်းမှာ သူက ကျွန်မနဲ့ ဆက်ဆံရေး တိုးမြှင့်ချင်တယ်၊ သဘောတူပေးဖို့ မျှော်လင့်တယ်လို့ ပြောတယ်" ကျိုးရှo Mei ၏ ပါးပြင်များ အနည်းငယ် ရဲတက်လာသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူမ၏ နယ်စပ်ဇာစ်မြစ်အကြောင်း သူသိသလားဟု မေးသည်။ ကျိုးရှo Mei က သူမ ပြောပြထားပြီးဖြစ်ကြောင်း၊ သူကလည်း ဂရုမစိုက်ကြောင်း၊ သူမ၏ စရိုက်ကိုပဲ သဘောကျကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်ဟု အတည်ပြုသည်။
"သူ အလုပ်ဆင်းလောက်ရောပေါ့။ သွားကြရအောင်။ ငါ့ကို သူ့ဆီ ခေါ်သွားပေး၊ ငါ တစ်ချက်လောက် ကြည့်ရအောင်"
ရှက်ရွံ့နေသော်လည်း ကျိုးရှo Mei သဘောတူလိုက်သည်။ သူမ၏ စတုတ္ထအစ်မဝမ်းကွဲကို ယုံကြည်သဖြင့် သူတို့နှစ်ယောက် ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
ခရီးမှာ မိနစ် ၃၀ ခန့် ကြာမြင့်သည်။ သူတို့ရောက်သွားချိန်တွင် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ဆူဒါလင် နှင့် စက်ဘီးစီးရင်း တိုးမိကြသည်။ သူသည် အလုပ်ဆင်းပြီး အိမ်ပြန်လာခြင်းဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ၏ ထူးခြားသော အလှတရားက လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို သဘာဝအတိုင်း ဆွဲဆောင်နေသည်။ လူအများအပြားက သူမကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ကြသော်လည်း သူမကတော့ မျက်တောင်တစ်ချက်ပင် မခတ်။
"နောက်တစ်ခါ ကျွန်မပြန်လာရင် ကျွန်မရဲ့ စတုတ္ထအစ်ကိုကို ပြောပြရမယ်၊ အစ်မကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ပေးဖို့ လိုတယ်လို့" ဟု ကျိုးရှo Mei က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ သူမ၏ စတုတ္ထအစ်မဝမ်းကွဲ၏ အလှအပကြောင့် မြို့နေအမျိုးသားများစွာက သူမကို လက်ထပ်လိုကြလိမ့်မည်ဟု သူမ၏ ယောက္ခမကို ပြောပြဖူးသော်လည်း ယောက္ခမဖြစ်သူက မယုံကြည်ခဲ့ပေ။
"ကြည့်စမ်း၊ အဲဒီလူက မင်းကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။ အဲဒီလူလား။ မင်းပြောတဲ့ ဆူဒါလင် ဆိုတာ" လင်ချင်းဟဲ့ က ထိုစကားကို လျစ်လျူရှုကာ သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
ကျိုးရှo Mei သည် သူမကြည့်သည့်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဆူဒါလင် ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ရှက်ရွံ့မှုတို့ ရောထွေးလျက် သူ့ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်သည်။
ဆူဒါလင် က စက်ဘီးကို နင်း၍ ရောက်လာသည်။
"ဆူဒါလင်၊ ဒါက ကျွန်မရဲ့ စတုတ္ထအစ်မဝမ်းကွဲပါ" ဟု ကျိုးရှo Mei က မိတ်ဆက်ပေးပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ ဘက်သို့ လှည့်ကာ "စတုတ္ထအစ်မဝမ်းကွဲ၊ ဒါကတော့ ဆူဒါလင် ပါ" ဟု ပြောသည်။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆူဒါလင် သည် အခြေအနေကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ အသက် ၂၉ နှစ်ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း သူ အတော်လေး လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူက လင်ချင်းဟဲ့ ဘက်သို့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "စတုတ္ထ... စတုတ္ထအစ်မဝမ်းကွဲ"
"ဟဲ့၊ ဘယ်သူ့ကို ခေါ်နေတာလဲ" ကျိုးရှo Mei ၏ မျက်နှာမှာ ခရမ်းချဉ်သီးလို ရဲတက်သွားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ လည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။
ဆူဒါလင် သည် မိမိမှားသွားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူ ရှက်ရွံ့စွာ မျက်နှာရဲလာပြီး "ကျွန်... ကျွန်တော်... ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်တာမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်... ကျွန်တော်..." ဟု စကားထစ်ကာ ပြောသည်။
သူ စိတ်လှုပ်ရှားလာသည့်အခါ စကားထစ်ခြင်းက ပိုဆိုးလာသည်။ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ သူ စကားလုံးများကို ထုတ်မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။
"ရပါတယ်" လင်ချင်းဟဲ့ က ကြင်နာစွာ ပြောသည်။ "ကျွန်မရဲ့ မောင်နှမဝမ်းကွဲဆီကနေ အစ်ကို့အကြောင်း ကြားထားပါတယ်။ အရင်တစ်ခေါက်က ကူညီပေးခဲ့တာကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောဖို့ သီးသန့်လာခဲ့တာပါ။ တစ်ယောက်တည်း အပြင်မထွက်ဖို့ သူ့ကို သတိပေးထားပြီးပါပြီ"
ဆူဒါလင် က ခေါင်းညိတ်သည်။
"ဘာမှ မရှိတော့ပါဘူး။ ကျွန်မ သူ့ကို အိမ်ပြန်ပို့လိုက်တော့မယ်။ မနက်ဖြန် သူ အားလပ်ရက်ရတယ်" ဟု ပြောပြီး လင်ချင်းဟဲ့ သည် ရှက်ရွံ့နေသည့် ကျိုးရှo Mei ကို ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
ဆူဒါလင် သည် သူတို့ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။ သူ၏ လုပ်ဆောင်ပုံမှာ အတော်လေး ဆိုးရွားလွန်းသည်။ Xiao Mei ၏ စတုတ္ထအစ်မဝမ်းကွဲသည် သူ့ကို စိတ်ပျက်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ စက်ဘီးကို လှည့်ကာ ဦးလေးဖြစ်သူ၏ အိမ်သို့ တန်းမတ်မတ် နင်းသွားသည်။
"Da Lin၊ မင်းရောက်လာပြီလား။ မနက်ဖြန် မင်း အားလပ်ရက်ရတယ်မလား။ ဒီည မင်းရဲ့ မိတ်ဖက်ကို ရုပ်ရှင်မခေါ်သွားဘူးလား။ မင်းအဒေါ် ပြောပြမယ်၊ သူက သဘောကောင်းတဲ့ ကလေးပါ။ သူ့မိသားစုကလည်း ထောက်ပံ့နိုင်တော့ မင်းနဲ့ အတော်လေး လိုက်ဖက်တယ်" ဟု အဒေါ်ဖြစ်သူက ပြုံးရွှင်စွာ ပြောသည်။ ဦးလေးဖြစ်သူလည်း ခေါင်းညိတ်သည်။ သူက ကျိုးရှo Mei ကို အတော်လေး သဘောကျသည်။
"အဒေါ်၊ ကျွန်တော်... ကျွန်တော် အကုန်လုံး ဖျက်ဆီးမိလိုက်ပြီထင်တယ်" ဆူဒါလင် က စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောသည်။
ဦးလေးရော အဒေါ်ပါ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ"
ဆူဒါလင် သက်ပြင်းချကာ စကားထစ်လျက် အစ်မဝမ်းကွဲနှင့် တွေ့ဆုံပုံ၊ အဆင်မပြေစွာ စကားပြောမိပြီးနောက် သူမတို့ ထွက်ခွာသွားပုံကို ရှင်းပြသည်။
ဦးလေးနှင့် အဒေါ်တို့ အချင်းချင်း စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ "သူမ ဘာမှ ထပ်မပြောဘူးလား"
"မပြောပါဘူး..." သူ ခေါင်းခါသည်။ သို့သော် အဒေါ်ဖြစ်သူက စိတ်မကောင်းကြောင်း ပြောရန် ပြင်ဆင်စဉ် သူ တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည်။ "သူမ... သူမ ပြောသွားတယ်... Xiao Mei မနက်ဖြန်... အားလပ်ရက်ရတယ်တဲ့"
"ဒါပြောသွားတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ" ဟု ဦးလေးဖြစ်သူက ညည်းတွားသည်။
သို့သော် အဒေါ်ဖြစ်သူမှာတော့ ဝမ်းသာသွားသည်။ "Da Lin၊ မင်းမှာ အခွင့်အရေး ရှိသေးတယ်! အစ်မဝမ်းကွဲက မင်းကို သဘောကျပုံရတယ်"
"ဘာ... ဘာကို ပြောတာလဲ" ဆူဒါလင် ကြောင်သွားသည်။
"ဟုတ်တယ်လေ၊ အဲဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ" ဟု ဦးလေးက မေးသည်။
"သူမ မသဘောကျရင် အစ်မဝမ်းကွဲက မနက်ဖြန် သူအလုပ်မသွားရဘူးလို့ ဘာလို့ ပြောသွားမှာလဲ။ အဲဒါ မင်း အချိန်ရရင် သူမဆီ သွားဖို့ အရိပ်အမြွက် ပြောသွားတာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု အဒေါ်က ရှင်းပြသည်။
"တကယ်... တကယ်လား" ဆူဒါလင် က မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် မေးသည်။
"မိန်းကလေးတွေရဲ့ စိတ်ကို ယောကျာ်းလေးတွေက ဘယ်လိုလုပ် နားလည်မှာလဲ။ ငါ့စကားကို နားထောင်၊ မမှားဘူး။ မနက်ဖြန် ခွင့်ယူပြီး Xiao Mei ကို အပြင်ခေါ်သွားလိုက်။ ပြီးတော့ မင်္ဂလာလက်ဆောင်တွေ လျော့မသွားစေရဘူးလို့ ကတိပေးလိုက်၊ အကြီးအကျယ် ခမ်းနားတဲ့ မင်္ဂလာဆောင်တစ်ခု ဖြစ်စေရမယ်လို့ ပြောလိုက်" ဟု အဒေါ်က မှာကြားသည်။
"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့" ဆူဒါလင် သည် အရွယ်ရောက်ပြီးသူဖြစ်သော်လည်း မင်္ဂလာဆောင်အကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် ရှက်ရွံ့သွားသည်။
တစ်ဖက်တွင်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျိုးရှo Mei နှင့် ထိုတွေ့ဆုံမှုအကြောင်း ဆွေးနွေးနေသည်။
"စတုတ္ထအစ်မဝမ်းကွဲ၊ အစ်မ သူ့ကို မကျေနပ်ဘူးလား။ သူက ပုံမှန်ဆိုရင် အဲလောက်မဆိုးပါဘူး။ အစ်မကို မြင်တော့ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး စကားမပြောနိုင်တာ ဖြစ်မှာပါ" ကျိုးရှo Mei က စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည်။
"မင်း စိတ်ပူနေတာ ကြည့်စမ်းပါဦး" လင်ချင်းဟဲ့ က ရယ်မောသည်။
"ဒါဆို အစ်မ သူ့ကို အထင်မသေးဘူးပေါ့နော်"
"ငါ ပြောပြီးပြီမဟုတ်လား။ အိမ်ထောင်ဖက်အတွက် ပထမဆုံး စံသတ်မှတ်ချက်က ကိုယ်ပိုင်အိမ်ရှိတဲ့ ယုံကြည်ရတဲ့သူပဲ။ သူက စကားပြောကောင်းတဲ့သူ မဟုတ်ပေမဲ့ ငါ မင်းအတွက် စစ်ဆေးပြီးပြီ။ သူက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ အရေးကြီးတာက မင်းပဲ—မင်း ကဲ့ရဲ့သံတွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား။ စကားပြောကြမ်းတဲ့ မိန်းမတွေက မင်းကို စကားထစ်တဲ့သူနဲ့ လက်ထပ်တယ်ဆိုပြီး ပြောကြလိမ့်မယ်"
"Da Lin ကို ဝေဖန်ရဲတဲ့သူ ဘယ်သူမဆို ကျွန်မ သူတို့ ပါးစပ်ကို ဆွဲဖြဲပစ်မယ်!" ကျိုးရှo Mei က ချက်ချင်း ပြန်ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ပြုံးသည်။ "မင်း ဒီအချက်တွေကို သေချာ စဉ်းစားရမယ်။ မနက်ဖြန် လှလှလေး ဝတ်သွားပါ။ သူ မင်းကို အပြင်ခေါ်သွားဖို့ ခွင့်တောင်းလိမ့်မယ်"