ကျိုးရှီး၏ ခွန်အားများမှာ ထိုမျှနှင့် ကုန်ခန်းသွားသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ လယ်ယာလုပ်ငန်းခွင်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စရာကောင်းသော်လည်း သူကမူ ၎င်းကို ကောင်းစွာ ထိန်းကျောင်းနိုင်သေးပြီး အိမ်ပြန်ရောက်၍ ထမင်းစားပြီးသည်နှင့် ပြန်လည် အားအင်ပြည့်ဝလာတတ်သည်။
ပုံမှန်အတိုင်းပင် လင်ချင်းဟယ် ဝက်စာချက်ပြုတ်နေချိန်တွင် ကျိုးရှီးက ဝက်စာပုံးကို သယ်ယူကာ ဝက်များကို ကျွေးမွေးပြီး ဝက်ခြံနှင့် ကြက်ခြံတို့ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ နေ့စဉ်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ညည်းတွားမှုမရှိသော သဘောထားကို မြင်ရသည့်အခါ လင်ချင်းဟယ်မှာ တစ်နေ့သုံးနပ်စာ ချက်ပြုတ်ရုံမှလွဲ၍ ကျန်သည့် လူပင်ပန်းသည့် အလုပ်အားလုံးကို သူ၏ပခုံးပေါ် ပုံချထားမိသည့်အတွက် မိမိကိုယ်ကို "တာဝန်မဲ့" သကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။
သို့သော် သူမအနေဖြင့် ဘာများ တတ်နိုင်ပါ့မလဲ။ သူမသည် ကံကောင်းသည့်ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်သည်။ တာဝန်မဲ့သော အမျိုးသမီးများသည် ယေဘုယျအားဖြင့် ဘဝကို သက်သောင့်သက်သာ ဖြတ်သန်းရလေ့ရှိပြီး သူမမှာလည်း ထိုအမျိုးသမီးများထဲမှ တစ်ဦး အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။ ဟုတ်ပေသည်၊ ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ကိုင်တတ်သော အမျိုးသမီးများမှာလည်း မရှိမဖြစ် လိုအပ်သူများပင် ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ဘဝမှာမူ ပို၍ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသည်။ လူတိုင်းမှာ မတူညီကြဘဲ လူတစ်ဦးစီတိုင်း၏ တည်ရှိမှုမှာ ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုစီ ရှိကြသည်။ သူမကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး တည်ရှိနေခြင်းမှာလည်း အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်၊ ထိုမျှသာပင်။
ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ ညခုနစ်နာရီအထိ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ နေ့တာရှည်လာသည့်အတွက် ယခုမှသာ အမှောင်ရိပ် စတင်သန်းလာသည်။ မီးချောင်းများ ထွန်းညှိလိုက်ချိန်တွင် ကျိုးရှီးမှာ ရပ်ကွက်အတွင်းရေးမှူးနှင့် တစ်စုံတစ်ခု ဆွေးနွေးရန် အပြင်သို့ ထွက်သွားနှင့်ပြီဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟယ်က သူ့ကို နားနေရန် အချက်ပြလိုက်သော်လည်း ကျိုးရှီးကမူ သူမကို စောင့်မျှော်နေသည့်အလား ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေ၏။
ဒါဝါနှင့် အာဝါ တို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မျက်ခုံးပင့်ကာ အရိပ်အကဲပြကြသည်။ လင်ချင်းဟယ်က သူတို့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး "မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာတွေ မျက်လုံးချင်း စစ်တိုက်နေတာလဲ။ အိမ်စာကို မြန်မြန်လုပ်စမ်း။ ပြီးတာနဲ့ မီးပိတ်ပြီး အိပ်ကြတော့။ ရေနံဆီ ဘယ်လောက် ဈေးကြီးလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိရဲ့လား" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"မနက်ဖြန်ကစပြီး ကျောင်းကပြန်လာတာနဲ့ အိမ်စာတွေကို ပြီးအောင်လုပ်။ မပြီးမချင်း ထမင်းမစားနဲ့" ဟု ကျိုးရှီးက သူ၏ အကြီးဆုံးသားမှာ မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အချိန်ကို နှောင့်ယှက်နေသည်ဟု ယူဆကာ လေးလေးနက်နက် ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။
ဒါဝါ၏ မျက်နှာမှာ ညှိုးကျသွားသည်။ သူ ဆန့်ကျင်ချင်သော်လည်း မိဘနှစ်ပါးကို မနိုင်မှန်း သိသည့်အတွက် နောက်နေ့တွင် ပို၍ မြန်မြန်ပြီးအောင် လုပ်မည်ဟုသာ သဘောတူလိုက်ရသည်။ သူ၏ အိမ်စာများ ပြီးစီးပြီး ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို အလွတ်ကျက်မှတ်ပြီးနောက် လင်ချင်းဟယ်က သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူမက သူနှင့် အာဝါ တို့ကို အိပ်ရာဝင်ရန် စေလွှတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် လင်ချင်းဟယ်သည် ဆန်ဝါ ကို အိပ်ရာထဲ ထည့်ပေးရန် သွားလိုက်သည်။ သူမသည် ထိုကလေးငယ်နှင့် ခဏတာ စကားစမြည် ပြောဆိုလိုက်သည်။ သူက မွေးရာပါ စကားပြောကောင်းသူဖြစ်ပြီး ယခုဆိုလျှင် အတော်လေးပင် စကားပွင့်လန်းနေပြီဖြစ်သည်။ ကျိုးရှီးက သူ၏ အငယ်ဆုံးသားရှိနေခြင်းကို အနှောင့်အယှက်ဟု မယူဆသော်လည်း မိနစ်ဝက်ခန့် ကစားပြီးနောက် ဆန်ဝါ မှာ ဟိုက်ခနဲ သမ်းဝေလာပြီး အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
လင်ချင်းဟယ်မှာ ချက်ချင်းပင် ကျိုးရှီး၏ ဆွဲခေါ်ခြင်းခံလိုက်ရပြီး အိပ်ရာဆီ ရောက်သွားသည်။
"မနောက်နဲ့လေ၊ တစ်နေ့လုံး ပင်ပန်းထားတာကို။ စောစောအိပ်တော့" ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"ကိုယ် မပင်ပန်းပါဘူး" ဟု ကျိုးရှီးက ပြန်ပြောကာ သူမကို မိမိဆီသို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟယ်က အခြား အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှာပြန်သည်။ "ကျွန်မက အခုထိ သိပ်မသက်သာသေးဘူး"
"ဒီတစ်ခါပဲ၊ ကိုယ် ညင်ညင်သာသာပဲ လုပ်ပါ့မယ်" ဟု သူက တောင်းဆိုသည်။
နောက်ဆုံးတွင် အမျိုးသားတစ်ယောက်က ထိုကဲ့သို့ ကတိပေးသောအခါ ၎င်းမှာ "ပွတ်ရုံပဲ ပွတ်မယ်၊ မသွင်းဘူး" ဟု ပြောခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ကြောင်း ပေါ်လွင်သွားတော့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် လင်ချင်းဟယ်မှာ အလွန်အမင်း မောပန်းနွမ်းနယ်ခြင်းကြောင့် အိပ်ပျော်သွားသည်။ ကျေနပ်နေသော ကျိုးရှီးက သူမကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ညဆယ်နာရီ နီးကပ်နေပြီဖြစ်ရာ သူတို့မှာ ညရှစ်နာရီကတည်းက ကုတင်ပေါ်တွင် ရှိနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျိုးရှီးသည် ညအတွက် နောက်ဆုံး ဝက်စာအိုးကို ပြင်ဆင်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားလိုက်သည်။ သူသည် နောက်တစ်နေ့ နံနက်ငါးနာရီတွင် မိသားစုအတွက် ထမင်းချက်ရန် နိုးထရဦးမည်ဖြစ်ရာ အချိန်မှာ နှစ်နာရီကျော်သာ ရှိတော့သော်လည်း သူ အနားယူနေ၍ မဖြစ်ပေ။
လင်ချင်းဟယ်မှာ အလွန်အမင်း မောပန်းသဖြင့် အိပ်ပျော်သွားသော်လည်း မေအစ်မနှင့် ချိန်းဆိုထားသည်ကို သူမ မမေ့ခဲ့ပေ။ နာရီလက်တံ သုံးနာရီနီးကပ်လာချိန်တွင် သူမ နိုးထလာခဲ့သည်။
"အချိန်က စောသေးတယ်" ဟု ကျိုးရှီးက ချက်ချင်းနိုးလာပြီး သူမကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
"ကျွန်မ ဝက်သားသွားယူရဦးမယ်" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ရှင်းပြသည်။
"အခုလား" ကျိုးရှီးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"မဟုတ်ရင် ဘယ်အချိန်သွားရမလဲ။ အခုသွားတာ ပိုကောင်းတယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။
အချိန်မှာ စောနေသော်လည်း သန်းခေါင်ယံအချိန်မှာ အသားသတ်ရုံသို့ သွားရောက်ရန် အသင့်တော်ဆုံး အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။
"ကိုယ် လိုက်ပို့မယ်" ဟု ကျိုးရှီးက ပြောသည်။
"မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း သွားနိုင်ပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ငြင်းလိုက်သည်။ "ပြန်အိပ်ပါ၊ မနက်ကျရင် အလုပ်သွားရဦးမှာကို"
သို့သော် ကျိုးရှီးက ဝတ်ဆင်ရန် ထိုင်ထပြီးနှင့်ပြီ။ သူမ ဘာပြောပြော အလကားဖြစ်နေသည့်အတွက် သူ လိုက်ပါလာသည်ကိုသာ ခွင့်ပြုလိုက်ရသည်။ တကယ်တမ်း ပြောရလျှင် သန်းခေါင်ယံ အချိန်တွင် တစ်ယောက်တည်း အပြင်ထွက်ရသည်မှာ သူမအတွက် အနည်းငယ် ကြောက်စရာ ကောင်းနေသည်။
ကျိုးရှီးက သူမကို လိုက်ပို့ပေးပြီး လင်ချင်းဟယ်က သူမ၏ခြင်းတောင်းကို ယူကာ မေအစ်မ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ အိုချန်းနှင့် အရောင်းအဝယ်ကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
"မင်း မြို့နယ်ထဲ မသွားတော့ဘူးလား" ဟု ကျိုးရှီးက သူမကို စူးစမ်းလိုသော အကြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"မလိုဘူး။ ကျွန်မမှာ တခြား အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိတယ်" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြေလိုက်သည်။
ကျိုးရှီးက သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ လင်ချင်းဟယ်က "စိတ်ချပါ၊ ကျွန်မ အန္တရာယ်တစ်ခုမှ မလုပ်ပါဘူး။ လင်မယားဆိုတာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ယုံကြည်မှု ပိုရှိသင့်တယ် မဟုတ်လား" ဟု ပြန်ပြောသည်။
ကျိုးရှီးက ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ၏ ရဲရင့်သော ဇနီးသည်မှာ မည်သည့်အရာကိုမဆို အကြောင်းပြချက် ပေးနိုင်သူဖြစ်သည်။ သူ သူမကို အိမ်ပြန်ပို့ချိန်တွင် အချိန်မှာ နံနက်လေးနာရီကျော်သာ ရှိသေးသည်။
ကျိုးရှီးမှာ ပြန်အိပ်ရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။ သူ ဝက်ကျွေးရန် သွားလိုသော်လည်း သူ အိပ်ရာဝင်နောက်ကျပြီး နိုးထစောသည့်အတွက် သူ မိမိကိုယ်ကို အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးနေကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။
"ကျွန်မ မနက်ဖြန် မနက်မှ ဝက်ကျွေးလိုက်မယ်။ မြန်မြန် ပြန်အိပ်တော့" ဟု လင်ချင်းဟယ်က အမိန့်ပေးသည်။
"ကိုယ် အိပ်မပျော်ဘူး" ဟု ကျိုးရှီးက ခေါင်းခါသည်။
"အိပ်မပျော်လည်း ကျွန်မအတွက် အိပ်ပေးရမယ်" ဟု သူမက မျက်စောင်းထိုးသည်။
ကျိုးရှီးက သူမကို ဆွဲချကာ အိပ်လိုက်သော်လည်း ထိုလူမှာ ငြိမ်မနေဘဲ တစ်ဖန် စတင်ပြန်သည်။ ဒီတစ်ကြိမ်တွင်မူ အတော်လေး ကြာမြင့်သွားသည်။ သူ အဆုံးသတ်ချိန်တွင် ကောင်းကင်မှာ စတင်လင်းပလာပြီ ဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟယ်မှာ သူ့ကို မဆွဲကိုင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ "ရှင် လုပ်လိုက်တဲ့ အလုပ်ကို ကြည့်ပါဦး!"
"အိပ်လိုက်ပါတော့" ကျိုးရှီးက သူမကို ကျေနပ်စွာ နမ်းရှိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဝက်စာကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ရန် ထလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟယ်က နှမ်းစေ့အချို့ကို ဆေးကြောပြီး မီးဖိုပေါ်တွင် နံရိုးနှမ်းဆီဆမ်း ဆန်ပြုတ်ကို စတင်ချက်ပြုတ်သည်။ ညက ကျန်ခဲ့သော ပြောင်းဖူးမှုန့် မန်တိုအချို့ ရှိနေသေးရာ သူမက နောက်ပိုင်းတွင် ပြန်နွှေးရန် စီစဉ်ထားသည်။ သူမသည် နောက်ဖေးသို့ ထွက်၍ ဟင်းသီးဟင်းရွက် အလတ်ဆတ်အချို့ကိုလည်း ခူးဆွတ်ခဲ့သည်။
ထိုသို့ဆိုသော်လည်း သူ အိပ်ရေးပျက်နေသည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။ ကျိုးရှီး နေ့လယ်တွင် ပြန်ရောက်လာချိန်၌ သူ၏ ရုပ်သွင်မှာ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်ကို ပြသနေသည်။
"ခံရမှာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟယ်က သနားစိတ်မရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။ သူမက သူ့ကို နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး သားသုံးယောက်ကို ခေါ်ကာ နောက်တစ်ခန်းတွင် အိပ်စက်ရန် သွားလိုက်ပြီး သူ့ကိုမူ သူ့သဘောအတိုင်း ထားခဲ့သည်။
ကျိုးရှီးမှာ အနည်းငယ် အားကိုးရာမဲ့သလို ခံစားရသော်လည်း နံနက်ခင်းတွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသည့်အတွက် ပင်ပန်းနေသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ သူ ဒီတစ်ကြိမ်တွင်မူ မာန်မတက်တော့ဘဲ ရေချိုးပြီး နေ့လယ်စာ စားသောက်ပြီးနောက် အခန်းထဲသို့ ပြန်၍ အနားယူလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟယ် စိုးရိမ်မနေဟု ပြောလျှင် လိမ်ရာရောက်လိမ့်မည်၊ သို့သော် သူမ၏ ခွန်အားကို စိတ်ကြိုက် အသုံးချ၍ မရကြောင်း သူ့ကို သင်ခန်းစာပေးရန် လိုအပ်သည်။ ၎င်းမှာ ထိုကိစ္စအတွက်သာ မဟုတ်ဘဲ သူနေ့တိုင်း လုပ်ဆောင်ရမည့် အလုပ်များစွာ ရှိနေသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကံကောင်းစွာပင် သူမက မေအစ်မထံမှ အသားယူမည့်ကိစ္စကို သုံးရက်လျှင် တစ်ကြိမ်သာ ပြုလုပ်ရန် စီစဉ်ထားသဖြင့် သန်းခေါင်ယံတွင် ထပ်၍ နိုးထနေရန် မလိုတော့ပေ။
လင်ချင်းဟယ်သည် ထိုညနေတွင် သူ့အတွက် အာဟာရပြည့်ဝသော အစားအစာကို ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။ သူမသည် သူ ဝက်ခြံကိစ္စများကို ပြီးအောင်လုပ်စေပြီး အစောကြီး အိပ်ရာဝင်စေရန် စီစဉ်ပေးလိုက်သည်။ ကျိုးရှီးမှာ အရှုံးကို လွယ်လွယ်နှင့် ဝန်ခံမည့်သူ မဟုတ်ပေ—အသားကို ရရှိပြီးနောက်တွင် မည်သို့လျှင် လွယ်လွယ်နှင့် ကျေနပ်သွားနိုင်ပါ့မလဲ။
လင်ချင်းဟယ်မှာ သူ့ကို မထိန်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း ကံကောင်းစွာပင် သူ ဒီညတွင် အလွန်အကျွံ မလုပ်ခဲ့ပေ။ တစ်နာရီအတွင်းမှာပင် ပြီးဆုံးသွားသည်။ သို့သော် လင်ချင်းဟယ်မှာမူ ချွေးပြန်နေရပြီ ဖြစ်သည်။
ကျိုးရှီးနှင့် အတူရှိနေခဲ့ပြီးနောက် လင်ချင်းဟယ်သည် သူမ၏ အသားအရေမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ ၎င်းမှာ အတွင်းမှ အပြင်သို့ ပျံ့နှံ့လာသော ယင်နှင့် ယန်တို့၏ ဟန်ချက်ညီမှုမှ ရရှိလာသော တောက်ပသည့် အလှတရားပင် ဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟယ်သည် မှန်ထဲတွင် ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အလွန်ပင် ကျေနပ်နေမိသည်။
သူမ ဝက်သားကို သွားရောက် ရှင်းလင်းရန် မြို့နယ်သို့ သွားသောအခါ အစားအစာ စက်ရုံကို ဖြတ်၍ ကျိုးရှအိုမေကို သွားရောက် လည်ပတ်ခဲ့သည်။ ကျိုးရှအိုမေမှာ သူမကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မနာလိုဖြစ်မဆုံး ဖြစ်နေတော့သည်။ "မမ၊ မမရဲ့ အသားအရေက တကယ်ကို ကောင်းလွန်းနေတာပဲ!"
"တကယ်တော့လည်း သာမန်ပါပဲ" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ခြောက်သွေ့စွာ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။ "မင်းရော နောက်ပိုင်း ဘယ်လိုနေလဲ"
သူမက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း ကျိုးရှအိုမေမှာ ရုတ်တရက် ရှက်ရွံ့သွားသည်။ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပျက်နေပုံ ရသည်။
"မင်း အိမ်ထောင်ဖက် ရသွားပြီလား" ဟု လင်ချင်းဟယ်က မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။