အခန်း ၇၇။ မပင်ပန်းရင်ပဲ ထူးဆန်းနေမှာပေါ့။
“အတိတ်ဆိုတာ အတိတ်ပါပဲ။ အခုဆိုတာက အခုပေါ့။ ခေတ်တွေက ပြောင်းလဲသွားပြီ မဟုတ်လား။ လူဆိုတာ အခြေအနေကို ကြည့်တတ်ဖို့ လိုတယ်— ကိုယ့်မှာ ဂုဏ်ယူစရာ အခွင့်အရေးရှိတဲ့အချိန်မှာ ဂုဏ်ယူနိုင်ပေမဲ့ အဲဒီအချိန်ကာလ ကျော်လွန်သွားပြီဆိုရင်တော့ ကိုယ့်နေရာကိုယ် ပြန်နေဖို့ အချိန်တန်ပြီလေ” လင်ချင်းဟဲ့က အနည်းငယ် ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။
“အေးပါ၊ အခုတော့ မင်း ဂုဏ်ယူလို့ မရတော့ဘူးပေါ့လေ” မိန်းမတစ်ယောက်က လှောင်ပြောင်သလို ရယ်လိုက်သည်။
“ဘဝမှာ ဂုဏ်ယူစရာ ဘာမှမရှိခဲ့ဖူးတဲ့သူ ဖြစ်နေတာထက်စာရင်တော့ အဆင်ပြေပါသေးတယ်” လင်ချင်းဟဲ့က အေးစက်စက် အကြည့်တစ်ခုဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
ဝမ်လင်ဟု အမည်ရသော ထိုမိန်းမသည် မျက်နှာပျက်သွားသည်။ “မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ”
“မင်းမှာ ဦးနှောက်မရှိဘူးလား။ ဒါကြောင့်မို့လို့ နားမလည်တာလား။ ငါ့ကို လှောင်ပြောင်ရလောက်အောင် မင်းက တကယ်ပဲ ဂုဏ်ရှိတယ် ထင်နေတာလား။ ငါ့ရဲ့ ကျိုးချင်းပိုင် အလုပ်ကနေ အနားယူသွားပြီဆိုပေမဲ့လည်း ငါကတော့ လယ်ယာလုပ်ငန်းခွင်ထဲ ဆင်းစရာ မလိုဘူး။ သူက အိမ်မှာ ငါ သက်သောင့်သက်သာ နေနိုင်အောင် အရာရာတိုင်းကို သူပဲ လုပ်ပေးနေတာ။ မင်းမှာ ငါ့လိုမျိုး ဘဝမျိုး ရှိရဲ့လား” လင်ချင်းဟဲ့က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်လင်မှာ စကားမထွက်တော့ဘဲ ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေသည်။
“ငါသာ မင်းလိုမျိုး ဘဝမျိုးနဲ့ နေရမယ်ဆိုရင် ဒီလောက်ကြာကြာတောင် ခံမှာမဟုတ်ဘူး။ မင်းက ဘာမျက်နှာနဲ့များ ငါ့ကို လာပြီး လေလုံးထွားနေရတာလဲ။ မင်းတို့မိသားစုမှာ မှန်မရှိဘူးဆိုရင်လည်း ရေအိုင်ရှာပြီး ကိုယ့်ရဲ့ အိုမင်းရင့်ရော်နေတဲ့ မျက်နှာကို ကိုယ်ပြန်ကြည့်ဖို့ မသိဘူးလား။ မင်းက ငါနဲ့ အရွယ်တူပဲ ရှိသေးတာကို ငါ့ထက် ဆယ်နှစ်လောက် ပိုအိုနေပုံပေါက်နေတာတောင် ငါ့မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ လာပြီး လှောင်ပြောင်ရဲသေးတယ်။ မင်းကို ဘယ်သူက ဒီလောက်တောင် ရဲတင်းတဲ့စိတ်တွေ ပေးလိုက်တာလဲ။ အာဝါ၊ ငါတို့မိသားစု ဒီနေ့ နေ့လယ်စာ ဘာစားလဲဆိုတာ သူမကို ပြောပြလိုက်စမ်း”
“ဝက်သားသုံးထပ်သားနဲ့ ကြက်ဥအရည်သုပ်၊ ပြီးတော့ ထမင်းဖြူ။ အရမ်းအရသာရှိတယ်!” အာဝါက ချက်ချင်းပင် ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ကြားလိုက်တယ် မဟုတ်လား” လင်ချင်းဟဲ့က ဝမ်လင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
ဝမ်လင်မှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့သည် အလွယ်တကူ အနိုင်ကျင့်၍ ရမည့်သူမျိုး မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိသည်။ အကယ်၍ သူမသာ ဆက်ပြီး အငြင်းပွားနေမည်ဆိုပါက ပို၍သာ အရှက်ကွဲရလိမ့်မည်။ သူမသည် နောက်လှည့်ကာ ဒေါသတကြီး ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
အနီးအနားတွင် ရပ်နေကြသော အခြားမိန်းမများမှာမူ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့က သူတို့ကို ပြဿနာမရှာဘဲ အာဝါနှင့် ဆန်ဝါကို ခေါ်ကာ တောဟင်းသီးဟင်းရွက် ရှာဖွေရန်သာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
သူတို့ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အခြားမိန်းမများမှာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။
“ဝမ်လင် ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။ ဘယ်သူ့ကို သွားစနေမိလဲဆိုတာ နှစ်ခါလောက် ပြန်မစဉ်းစားဘူးလား။ အဲဒီမိန်းမက တကယ်ပဲ ကိုယ်နဲ့ စွပ်စွဲရဲတဲ့ သူလို့ ထင်နေတာလား” ဟု တစ်ယောက်က တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။
“မနာလိုလို့ပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။ လင်ချင်းဟဲ့ကို အရှက်ခွဲချင်လို့လေ” ဟု နောက်တစ်ယောက်က နှုတ်ခမ်းမဲ့ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဘာကို ရယ်စရာ လုပ်နေတာလဲ။ ကျိုးချင်းပိုင် အနားယူသွားပြီဆိုပေမဲ့လည်း ရွာထဲမှာ ဘယ်မိန်းမက သူမနဲ့ ယှဉ်နိုင်မှာလဲ။ သူ သူ့ကို လက်ထပ်ပြီးကတည်းက လယ်ကွင်းထဲ တစ်လှမ်းမှ မချဖူးဘူး” ဟု တတိယမြောက် မိန်းမက ဝင်ပြောသည်။
“ဒါကို ဘယ်သူ ငြင်းနိုင်မှာလဲ။ ငါကြားတာတော့ သူမက သုံးရက်တစ်ခါလောက် အသားဝယ်စားတယ်တဲ့။ သူမက သူမကိုယ်သူမတော့ လျှော့မတွက်ဘူး”
“ဒါဝါနဲ့ သူ့ညီတွေကို ကြည့်လေ— သူတို့ကို ကြည့်လိုက်တာနဲ့တင် သိသာပါတယ်။ ဒီနှစ်ထဲမှာ သူတို့တွေ အများကြီး ကြီးထွားလာကြပြီ။ ဆန်ဝါဆိုရင် ပန်းချီကားတွေထဲက ကံကောင်းတဲ့ ကလေးလေးလိုမျိုး တော်တော်လေးကို ဝတုတ်နေပြီ”
မိန်းမများ စကားပြောနေကြစဉ်မှာပင် သူတို့သည် တောဟင်းသီးဟင်းရွက် ရှာဖွေခြင်းကို ဆက်လုပ်နေကြသည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ လင်ချင်းဟဲ့သည် သူမ၏ သားများကို ခေါ်ကာ တောင်စောင်း၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် အစာရှာနေသည်။ သူမသည် ဝမ်လင်အကြောင်းကို စိတ်ထဲမှ မေ့ဖျောက်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။ ထိုမိန်းမသည် သူမ၏ ဒုတိယအစ်မတော်နှင့် ရင်းနှီးပြီး ကုန်းချောရတာ ဝါသနာပါသူ ဖြစ်သော်လည်း သူမကို တိုက်ရိုက် လာမစသရွေ့ လင်ချင်းဟဲ့က ဂရုမစိုက်ပါ။ သို့သော် ဝမ်လင်က သူမကို တိုက်ရိုက် လာရောက် စိန်ခေါ်လာပြီဖြစ်၍ သူမအနေဖြင့်လည်း ယဉ်ကျေးပြနေစရာ မလိုတော့ပေ။
မိခင်နှင့် သားများမှာ ကစားရင်း ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ရှာဖွေကြသည်။ မကြာသေးမီက လေးငါးရက်လောက် မိုးအနည်းငယ် ရွာသွန်းထားသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့သည် မှိုရှာရန် တောင်ပေါ်သို့ တက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အာဝါနှင့် ဆန်ဝါကို ခေါ်သွားသော်လည်း တောနက်ထဲသို့ အဝေးကြီး မဝင်ဘဲ အစွန်းပိုင်းတွင်သာ ရှာဖွေကြသည်။ ထိုသို့ ရှာဖွေသည့်တိုင် သူတို့သည် အတော်အတန် များစွာ ရှာတွေ့ခဲ့ကြသည်။ တစ်နာရီကျော်ကြာပြီးနောက်တွင် များပြားလှသော ရလဒ်များနှင့်အတူ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
သူမသည် မှိုများကို ဇကာပေါ်တွင် တင်၍ နောက်ပိုင်းတွင် သုံးရန် နေလှန်းထားလိုက်သည်။ ကျိုးပဲ့နေသော မှိုများကိုမူ ညစာအတွက် ကြော်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့မှာ လတ်ဆတ်ပြီး အရသာရှိမည်ဖြစ်သည်။
တောဟင်းသီးဟင်းရွက်များကိုမူ ရေဆေးပြီး ဆီသတ်လိုက်ရုံပင် ဖြစ်သည်။ နေ့လယ်စာက ကျန်ခဲ့သော ဝက်သား၊ နံရိုးနှင့် ကြက်ဥများဖြင့် ဟင်းနှစ်ခွက်ကို အလွယ်တကူ ပြုလုပ်နိုင်သည်။ သူမသည် ပြောင်းဖူးမှုန့် မန်တို (mantou) အနည်းငယ်ကို ပေါင်းပြီး ဟင်းရည်တစ်ပန်းကန် ပြုလုပ်ကာ ညစာကို အပြီးသတ်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။
အိမ်ရောက်သောအခါ လင်ချင်းဟဲ့သည် ကလေးများကို ရေတိုက်ပြီး နို့သကြားလုံး တစ်လုံးစီ ပေးလိုက်ရာ သူတို့မှာ ကစားရန် ပြေးထွက်သွားကြသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ဝက်စာများကို စတင် ပြင်ဆင်တော့သည်။
သူမတို့မိသားစု၏ ဝက်များမှာ မျိုးကောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ နှစ်ကုန်၍ ဝက်သတ်ချိန် ရောက်သောအခါ ဝက်သားချိန် နှစ်ရာဂျင် (jin) ပြည့်မီရန်မှာ ပြဿနာရှိမည် မဟုတ်ပေ။ ထိုခေတ်ကာလတွင် ၎င်းမှာ အလွန်ကြီးမားသော ဝက်တစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး အပို အလုပ်မှတ်များလည်း ရရှိမည်ဖြစ်သည်။
ဝက်ခြံမှ အနံ့မှာ ပြင်းသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့သည် သည်းခံနိုင်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမမှာ အစာကျွေးရန်သာ တာဝန်ရှိပြီး ဝက်ခြံသန့်ရှင်းရေးမှာ ကျိုးချင်းပိုင်၏ အလုပ် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သူမသည် တစ်နေ့လျှင် နှစ်ကြိမ်—မနက်တစ်ကြိမ်နှင့် နေ့လယ်တစ်ကြိမ်— အစာကျွေးပြီး ကျန်တာကိုတော့ သူကပဲ တာဝန်ယူသည်။
ဝက်မွေးမြူခြင်းမှာ အမှတ်ရရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်း မဟုတ်ပါ။ ဝက်ချေးများကိုလည်း ထုတ်လုပ်မှုအဖွဲ့သို့ ပေးပို့၍ အမှတ်များ ရရှိနိုင်ပြီး ထိုအလုပ်အားလုံးကို ကျိုးချင်းပိုင်ကပဲ လုပ်ဆောင်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ကတော့ ဘယ်တော့မှ မပါဝင်ပါ။ သူမတွင် အားကိုးရမည့် ယောက်ျားတစ်ယောက် ရှိနေ၍ လေးလံသော အလုပ်များကို လုပ်စရာ မလိုပေ။ သူမကိုယ်သူမ "ဖောက်ပြန်သူ" တစ်ယောက်ဟု ဝန်ခံရလောက်အောင်ပင် အသိစိတ်ရှိသော်လည်း ထိုအချက်ကြောင့်ပင် သူမသည် ဤဆင်းရဲပြီး ကြိုးစားလွန်းသော ယောက်ျားဖြစ်သူ ကျိုးချင်းပိုင်ကို ဂရုစိုက်မိခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝက်များကို အစာကျွေးပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဥယျာဉ်ကို ရေလောင်းပြီးနောက် သူမ၏ အလုပ်များမှာ အတော်လေး ပြီးမြောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့သည် လက်နှင့် မျက်နှာကို သစ်ပြီးနောက် မီးဖိုချောင်ရှိ မုန့်နှစ်ကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။ မုန့်နှစ်မှာ အတော်လေး ဖောင်းကားလာပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် ၎င်းကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး ကျန်ရှိနေသော အဝတ်စများကို ယူကာ ကျိုးချင်းပိုင်အတွက် အိမ်တွင် စီးရန် ဖိနပ်တစ်ရံ ချုပ်ပေးလိုက်သည်။
လေးနာရီအချိန်တွင် ဒါဝါ ကျောင်းမှ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူ ရေအနည်းငယ် သောက်ပြီးနောက် ကစားရန် ပြန်ပြေးထွက်သွားသည်။ လင်ချင်းဟဲ့သည် သူမ၏ သားများ အပြင်ထွက်သည်ကို မတားဆီးပါ။ သူတို့၏ တာဝန်များကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်သရွေ့ သူတို့ ဘေးကင်းလုံခြုံနေမည်ဆိုပါက သူမသည် သူတို့၏ ကစားချိန်ကို ဝင်ရောက် စွက်ဖက်လေ့ မရှိပေ။
အချိန်နီးကပ်လာသောအခါ သူမသည် ချုပ်လုပ်စရာများကို သိမ်းဆည်းပြီး ညစာချက်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားလိုက်သည်။
သူမသည် ပြောင်းဖူးမှုန့် မန်တိုများကို ပြုလုပ်သည်။ ဂျုံကြမ်းဖြင့် မန်တိုများ ပြုလုပ်ရန်လည်း ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ကလေးများက သိပ်မကြိုက်ကြပေ။ သူမအတွက်တော့ ပြဿနာမရှိသလို ကျိုးချင်းပိုင်ကလည်း ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိပါ။ သို့သော် ကလေးများက ရွေးချယ်တတ်သဖြင့် သူမသည် ရံဖန်ရံခါသာ ပြုလုပ်ပေးသည်။ လာမည့်လတွင် သူတို့ကို ထိုမန်တိုများ ပိုကျွေးရန် စီစဉ်ထားသည်။ ထိုသို့မှသာ သူတို့သည် ထမင်းဖြူနှင့် ပြောင်းဖူးမှုန့် မန်တိုများ၏ တန်ဖိုးကို သိရှိလာမည်ဖြစ်ပြီး ခါးသက်သက် အရသာလေးကိုတောင် မခံနိုင်လောက်အောင် အလိုလိုက် မခံရအောင် ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့သည် အရာအားလုံးကို စီစဉ်နေစဉ် သူမ၏ လက်များမှာလည်း ဟင်းချက်ရန် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေသည်။ မှိုဟင်းအတွက် ဝက်သား မလိုသော်လည်း ကျန်ရှိနေသော ဟင်းရည်အနည်းငယ်ဖြင့် ရောချက်လိုက်ပါက အလွန် အရသာရှိသည်။ တောဟင်းသီးဟင်းရွက်များမှာ လတ်ဆတ်ပြီး ဟင်းရည်တစ်ခွက်နှင့်အတူ ညစာမှာ ခဏလေးအတွင်းမှာပင် အဆင်သင့် ဖြစ်သွားသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်မှာ ညနေ ခြောက်နာရီလောက်မှ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူသည် ခက်ခဲသော အလုပ်များကို စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သည်းခံလုပ်ဆောင်နေသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့သည် သူ့မျက်လုံးများတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်ကို မြင်နေရသည်။
ဒီလောက်ကြာအောင် အလုပ်လုပ်ပြီးမှ သူ မပင်ပန်းရင်ပဲ ထူးဆန်းနေမှာပေါ့။
“ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးရင် ညစာစားဖို့ ပြင်လိုက်တော့” ဟု သူမက ပြောသည်။
“ကောင်းပါပြီ” ကျိုးချင်းပိုင်က အလွန်ဆာလောင်နေသည့်ဟန်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
သူသည် မျက်နှာ၊ လက်နှင့် ခြေထောက်များကို ဆေးကြောပြီးနောက် ထမင်းစားရန် ထိုင်လိုက်သည်။ ကလေးများမှာလည်း အချိန်ကိုက် ပြန်ရောက်လာကြသည်။
ညစာစားပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့သည် သူ့ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “ရှင် အချိန်ရရင် ကျွန်မအတွက် စာအုပ်တွေ သွားဝယ်ပေးနိုင်မလား”
“အဖွဲ့က ကိုယ့်ကို နှစ်ရက်နေရင် ပိုးသတ်ဆေးသွားဝယ်ခိုင်းထားတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းအတွက် ဝယ်ပေးလိုက်မယ်” ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ကတိပေးသည်။
“ဟုတ်ကဲ့” သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲများ ပြန်လည်စတင်ချိန်တွင် သူမ အသက်ကြီးနေတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း ဘာဖြစ်သလဲ။ ပထမအသုတ်တွင် အသက်ကန့်သတ်ချက် မရှိပေ။ အချိန်တန်လျှင် သူမ ထိုစာမေးပွဲကို ဝင်ဖြေမှာ ဖြစ်သည်။
“ရှင် ပင်ပန်းနေမှာပါ။ ရေချိုးပြီးရင် နားလိုက်ပါဦး” သူမက သူ့ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ဝက်နှစ်ကောင်ကိုတော့ ကျွန်မ နောက်မှ အစာကျွေးလိုက်မယ်။ ဝက်ခြံကိုတော့ မနက်ဖြန်မှ သန့်ရှင်းရေး လုပ်လိုက်ကြတာပေါ့”