ဇှိုးအိမ်ဟောင်းမှာ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လင်းချင်းဟယ်ကတော့ လုံးဝ စိတ်မဝင်စားပေ။
ထိုအသားများသည် ဇှိုးအဖေနှင့် ဇှိုးအမေတို့အား သိတတ်လိမ္မာမှု ပြသရန်နှင့် ဒုတိယမရီး၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ရန်ဖြစ်ရာ တစ်ချက်ရိုက် နှစ်ချက်ပြတ် ပရိယာယ်ပင် ဖြစ်၏။
မွန်းလွဲပိုင်းအတွက်မူ သူမသည် ထမင်းပေါင်း စားရန် စီစဉ်ထားသည်။ လင်းချင်းဟယ်သည် ကြက်ဥ ရှစ်လုံး၊ ကိုးလုံးခန့် ပြုတ်ပြီးနောက် အခွံနွှာလိုက်၏။ ထို့နောက် ဝက်နံရိုးများကို စင်းကာ ဝက်သုံးထပ်သားများကို လှီးလိုက်သည်။ ထို့နောက် မြေအိုးထဲသို့ ထည့်ကာ ပဲငါးပိရည်ဖြင့် ပေါင်းလိုက်၏။
ထို့နောက် ဆီသတ်ထားသော အသီးအရွက်ကြော်တစ်ပွဲနှင့် ပုစွန်ခြောက်လေးများ၊ ရေညှိတို့ပါသည့် ဟင်းခါးတစ်ခွက်လည်း ပြင်ဆင်ထားသည်။
ဒါတွေကတော့ ဇှိုးချင်းပိုင် အိမ်ပြန်ရောက်မည့် အချိန်နှင့် ကွက်တိဖြစ်အောင် တွက်ချက် ပြင်ဆင်ထားတာ ဖြစ်သည်။ ဤမတိုင်မီကမူ ဇှိုးချင်းပိုင် အိမ်မှာမရှိသဖြင့် လင်းချင်းဟယ်မှာ လုပ်စရာအလုပ်များပြားလှသည်။ မနက်ပိုင်းက သူတစ်ကြိမ် ကျွေးခဲ့သော်လည်း သူမက ထပ်မံ ကျွေးမွေးရသေး၏။
ဝက်နှစ်ကောင်၏ အစာစားချင်စိတ်က ပိုမိုကြီးမားလာသည်နှင့်အမျှ လိုအပ်သည့် အစာပမာဏကလည်း တိုးပွားလာခဲ့သည်။
လင်းချင်းဟယ်သည် နေ့ခင်းဘက် တရေးတမော အိပ်စက်ရန် စီစဉ်ထားသဖြင့် အာဝါနှင့် စန်းဝါကို ခေါ်ကာ တောရိုင်းဟင်းသီးဟင်းရွက်များ သွားတူးခဲ့သည်။
ဇှိုးချင်းပိုင်သည် မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ပြန်ရောက်လာ၏။ နေလောင်ဒဏ်ကြောင့် သူ့ပါးပြင်များ ရဲတွေးနေခဲ့သည်။ လင်းချင်းဟယ်သည် ထိုသည်ကို မြင်သောအခါ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားရ၏။ သူမသည် သူ့အတွက် မျက်နှာသစ်ရန် ရေခပ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ရေချိုးကာ အဝတ်အစား လဲစေခဲ့သည်။ ထို့နောက်မှသာ မိသားစုတစ်စုလုံး ထမင်းစားကြတော့၏။
ပဲငါးပိရည်ဖြင့် ပေါင်းထားသော ဝက်သုံးထပ်သား၊ နံရိုးများနှင့် ကြက်ဥပြုတ်များ။ ဟင်းရည်ကို ထမင်းပေါ် ဆမ်းလိုက်သောအခါ ထမင်းနှင့် အလွန်ပင် လိုက်ဖက်လှပေသည်။
လင်းချင်းဟယ်က ဇှိုးချင်းပိုင်ကို ပိုစားရန် တိုက်တွန်းလိုက်၏။ ဇှိုးချင်းပိုင်က သူမကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်သွားခဲ့သည်။ လင်းချင်းဟယ်က သူဘာကြောင့် ကျေနပ်နေမှန်း မသိသဖြင့် ထမင်းမြန်မြန်စားပြီးပါက အိပ်စက်ရန် တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဇှိုးချင်းပိုင်သည် သူ၏ မွန်းလွဲစာအတွက် ကျေနပ်ပီတိ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ့မိန်းမ၏ ဟင်းချက်လက်ရာ မည်မျှကောင်းမွန်ကြောင်း အထူးပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။
"တာဝါ ပန်းကန်တွေ သိမ်းလိုက်။ အာဝါ သန့်ရှင်းရေးလုပ်" လင်းချင်းဟယ်က ထမင်းစားပြီးသည်နှင့် သူတို့ကို အလုပ်ခိုင်းလိုက်တော့သည်။
ညီအစ်ကိုများမှာလည်း အကျင့်ရနေပြီဖြစ်၍ စတင် အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီ ဖြစ်၏။ စန်းဝါက ဖေးယင်း (Fei Ying) နှင့် သွားဆော့နေချိန်တွင် လင်းချင်းဟယ်က သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
ဇှိုးချင်းပိုင်က သူမကို စောင့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သူမ ဝင်လာသောအခါ သူ့အကြည့်များက သူမနောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ လင်းချင်းဟယ်က ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး - "ငါ မေမေနဲ့ ကိစ္စတွေကို စီစဉ်ထားပြီးပြီနော်၊ ရှင် စကားပျက်လို့ မရဘူး" ဟု အတည်ပေါက် ပြောလိုက်သည်။
ဇှိုးချင်းပိုင်က သူမကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး - "ငါ မင်းကို အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ်ပဲ ပေးမယ်။ မတော်တဆမှု တစ်ခုခု ဖြစ်တာနဲ့ မင်း ဒါကို ရပ်တန့်ရမယ်" ဟု ပြောလိုက်၏။
"အိုကေ" လင်းချင်းဟယ်က ရွှင်လန်းစွာဖြင့် သဘောတူလိုက်သည်။
ဤစတိုးပိုင်ဆိုင်မှု စペース (space) ရှိနေသရွေ့ ဤတစ်ဘဝလုံးမှာ ဘာမတော်တဆမှုမှ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။
"မနေ့ညက ငါ မင်းကို နာအောင် လုပ်မိသွားတယ်။ အခု သက်သာရဲ့လား?" ဇှိုးချင်းပိုင်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
လင်းချင်းဟယ်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားရ၏။ သူမ နာသွားတာလား? သူမ မခံစားရပါဘူး။
သို့သော် ညဘက်ကျလျှင် မတြိဂံမြေကွက် (ဝံပုလွေ) ထပ်မလာစေရန်အတွက် သူမက - "မသက်သာသေးဘူး" ဟု ပြောလိုက်၏။
"ငါ စစ်ကြည့်မယ်" ဇှိုးချင်းပိုင်က သူမကို စစ်ဆေးရန် ကြံရွယ်လိုက်သည်။
လင်းချင်းဟယ် ပါးပြင်များ ရဲတက်သွားကာ - "မိုးလင်းတောင်ကြီးမှာ ဘာလုပ်တာလဲ? ကလေးတွေ အပြင်မှာ ရှိနေတာကို"
"တံခါး ပိတ်ထားတယ်၊ သူတို့ ဝင်လာလို့ မရပါဘူး" ဟု ဇှိုးချင်းပိုင်က ပြောလိုက်၏။
သို့သော်လည်း လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကို စစ်ဆေးခွင့် မည်သို့ ပေးမည်နည်း? သေချာပေါက် ခွင့်မပြုပါဘူး! နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ဇှိုးချင်းပိုင်၏ ကုတင်ပေါ် ဖိသိပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ခေါင်းမူးကာ အသက်ရှူမှားသည်အထိ အနမ်းခံလိုက်ရတော့၏။
"မိန်းမ..." ဇှိုးချင်းပိုင်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။
လင်းချင်းဟယ်သည် သူ့မျက်ဝန်းထဲမှ ပုန်းကွယ်နေသော မီးတောက်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် - "မနေ့ညကလည်း ရှင် ဒီလောက်အကြာကြီး လုပ်ထားတာ၊ ဒီနေ့မနက်လည်း တစ်မနက်လုံး အလုပ်လုပ်ထားတာ။ ရှင့်မှာ အားအင်တွေ ရှိသေးလို့လား?" ဟု လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်၏။
"ရှိတယ်" ဇှိုးချင်းပိုင်က သူမကို စိစိပေါက်ပေါက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ရှင် ရှိရင်တောင်မှ ငါ ရှင့်ကို အနားယူဖို့ အမိန့်ပေးတယ်" လင်းချင်းဟယ်က မကျေမနပ် ကြည့်လိုက်၏။
ဤကြမ်းတမ်းသော အမျိုးသားတွင် ကြံ့ခိုင်သော ခန္ဓာကိုယ် ခွန်အားရှိသည်မှာ သံသယဖြစ်စရာ မလိုပေ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံကို ကြည့်ရုံဖြင့် တပ်အပ်ပြောနိုင်သည်။ ရွာထဲရှိ မည်သည့်အမျိုးသားမှ သူ့လို ခန္ဓာကိုယ်မျိုး မရှိကြပေ။
အပြင်မှာရှိသည့် ပျိုတိုင်းကြိုက်တဲ့ အပျိုကြီးများနှင့် မယားငယ်လေးများက သူ့ကို စွဲမက်ဖွယ်ရာ အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး သူမအပေါ် ရန်ငြိုးထားကြသည်ကို သူမ မသိဘူးဟု မထင်လိုက်ပါနှင့်။
ရန်ငြိုးတွေ ကြီးနေရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ? ဤအမျိုးသားသည် သူတို့ တပ်မက်နိုင်သည့် သူမဟုတ်ပါ၊ သူက လင်းချင်းဟယ်၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်သည်!
"ငါ အနားမယူဘဲ နေလို့ရပါတယ်" ဇှိုးချင်းပိုင်က သူမကို နမ်းလိုက်ပြီး အပေါ်မှ အုပ်မိုးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
"ငါ့မှာ အနားယူလို့ မဝသေးဘူး။ မနေ့ညတုန်းကလည်း ရှင်က အသားမစားရတာ နှစ်ပေါင်းရာနဲ့ချီ ကြာနေသလိုမျိုး လုပ်ခဲ့တာ။ ငါ အဆင်မပြေသေးဘူး" လင်းချင်းဟယ်က အားနည်းသော မျက်နှာလေးဖြင့် ပြောလိုက်၏။
ထိုအခါ ဇှိုးချင်းပိုင်မှာ အလျှော့ပေးလိုက်ရတော့ပြီး - "ဒါဆိုရင် သေချာ အနားယူလိုက်ပါ" ဟု ပြောလိုက်ရတော့သည်။
မနေ့ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို တွေးတောက်ကြည့်ရင်း ဇှိုးချင်းပိုင်သည်လည်း အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ မနေ့ညက သူ တကယ်ပင် စိတ္တဇဆန်စွာ စူစူးရှရှ ဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်လည်း မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူ့မိန်းမက အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလွန်းသဖြင့် ထပ်ခါထပ်ခါ လိုချင်မိသည့် စိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။
လင်းချင်းဟယ်မှာ သက်ပြင်းချနိုင်သွားပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ နွဲ့နှောင်းစွာ မှီတွေးလိုက်တော့၏။
မနေ့ညက နှစ်ယောက်စလုံး အမှန်တကယ် လင်မယား ဖြစ်လာခဲ့ကြပြီးနောက်တွင် ဤအမျိုးသားသည် သူမ၏ အမျိုးသားဖြစ်သည်ဆိုသည့် ခံစားချက်ကို သူမ အမှန်တကယ် ပိုင်ဆိုင်လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။
"ရှင် လုပ်အားမှတ်တွေ ရနေတယ်ဆိုပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့ စိတ်ရော အရိုးတွေကိုပါ ကုန်ခမ်းအောင် မလုပ်ပါနဲ့။ ပျင်းလို့ရရင် ပျင်းလိုက်ပါ။ ငါတို့မိသားစု ငတ်မသေပါဘူး။ ရှင် အဲဒီလောက်အထိ ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်စရာ မလိုပါဘူး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောလိုက်၏။
"မပင်ပန်းပါဘူး" ဇှိုးချင်းပိုင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
သူ့လို သန်မာသည့် အမျိုးသားတစ်ယောက်အတွက် လယ်လုပ်ရသည်မှာ ဘာမှ မဟုတ်ပေ။
"ဘာက မပင်ပန်းတာလဲ? အဲဒီ ပင်ပန်းတဲ့ အလုပ်တွေကို ပင်ပန်းတယ်လို့ ခေါ်တာ မမှားပါဘူး။ ငါ အခုပဲ ရှင့်ကို ပြောပြမယ်၊ ရှင်သာ ရှင့်ခန္ဓာကိုယ်ကို မထိန်းသိမ်းဘဲ နောက်ကျ အသုံးမကျဖြစ်လာရင် ငါ ရှင့်ကို ကန်ထုတ်လိုက်မှာနော်" လင်းချင်းဟယ်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် မင်း ငါ့ကို ကန်ထုတ်လို့ရမလားဆိုတာ စမ်းကြည့်လိုက်လေ" ဇှိုးချင်းပိုင်က သူမကို ကြည့်လိုက်၏။
လင်းချင်းဟယ်က လက်ကိုမြှောက်ကာ သူ့မျက်နှာကို ထပ်မံ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး - "ရှင် အသက်ငယ်သေးလို့ အခုတော့ ဘာမှ မဖြစ်သေးတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဇှိုးချင်းပိုင်ရယ်၊ အပြင်မှာ လေတိုက်ခံ၊ နေလောင်ခံနေရရင် ရှင့်ရဲ့ ရုပ်ရည်နုပျိုမှုက ဘယ်နှစ်နှစ်ခံမှာလဲ?"
"အမျိုးသားတစ်ယောက်အတွက် တာဝန်ယူနိုင်ရင် လုံလောက်ပါပြီ၊ ရုပ်ရည်က မလိုအပ်ပါဘူး" ဟု ဇှိုးချင်းပိုင်က ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။
သူက ဤသို့ ယောက်ျားပီသစွာ ပြောလိုက်ရာ လင်းချင်းဟယ်မှာ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဖြစ်သွားပြီး သူ့ကို ငုံ့နမ်းလိုက်တော့၏။ ဇှိုးချင်းပိုင်မှာလည်း သူမကြောင့် ရာဂမီး တောက်လောင်သွားရသည်။
သို့သော် သူမ မသက်မသာ ဖြစ်နေဆဲဟု သိထားသဖြင့် သူမကို မထိရက်ခဲ့ပေ။
"ငါက ရုပ်ရည်ကို ကြည့်တာ၊ ဒါကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဖိုးကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် မလုပ်နဲ့။ ငါ အဲဒါမျိုး မကြိုက်ဘူး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောလိုက်၏။
ဇှိုးချင်းပိုင်က 'အင်း' ဟု အသံပြုလိုက်ရာ ဤသည်မှာ ကတိပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။
ထို့ထက်ပို၍ သူ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း သိထားပါသည်။ သူ့မိန်းမ က သူ့ကို သဘောကျသည့် အကြောင်းအရင်းမှာ သူ ရုပ်ချောသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။
အကြောင်းမှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမသည် သူ့ကို ငေးကြည့်နေတတ်ပြီး အခါအားလျော်စွာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို မြင်ပါက သူမ၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်သွားတတ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။
ထို့ကြောင့် သူ့မိန်းမကို မည်သို့ ဆွဲဆောင်ရမည်ကို သူ သိထားသည်။
"အိပ်တော့" ဇှိုးချင်းပိုင်က သူမ၏ ခါးကို ဖက်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။
လင်းချင်းဟယ်က သူ့ဘာသာသူ တရေးတမော အိပ်စေလိုက်သည်။ သူမကမူ တာဝါ၏ အိမ်စာများကို ကြီးကြပ်ရန် အပြင်ထွက်လာခဲ့၏။ အာဝါက မနေ့က ရေတွက်ခြင်းကို ပြန်လည် လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်ပြီး စန်းဝါမှာမူ တရေးတမော အိပ်ရန် ပြင်ဆင်သည့်အနေဖြင့် လက်နှင့် မျက်နှာ ဆေးကြောရမည် ဖြစ်သည်။
ဇှိုးချင်းပိုင်မှာ အမှန်တကယ် ပင်ပန်းနေသဖြင့် သူ့မိန်းမ၏ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့များ ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် အခန်းထဲတွင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့တော့၏။
မွန်းလွဲ ၁ နာရီတွင် အလုပ် ပြန်စခဲ့သည်။
လင်းချင်းဟယ်မှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားရ၏။ ကံကောင်းသည်မှာ ရာသီဥတု သာယာနေပြီး နေရောင်မှာ မပြင်းလှပေ။ သို့သော် ဇွန်လ သို့မဟုတ် ဇူလိုင်လသို့ ရောက်ရှိပါက အဆင်ပြေမည် မဟုတ်ပေ။ အမှန်တကယ်ပင် ပင်ပန်းလွန်း၍ သေသွားနိုင်သည်။
တာဝါ ကျောင်းသွားသောအခါ လင်းချင်းဟယ်သည် အာဝါနှင့် စန်းဝါကို ခေါ်ကာ တောရိုင်းအသီးအရွက်များ သွားတူးပြီး အိမ်ကိုမူ ဖေးယင်း၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် ထားခဲ့လိုက်သည်။
ဖေးယင်းကဲ့သို့ အလွန်ကောင်းမွန်သော အိမ်စောင့်ခွေး ရှိနေသဖြင့် လင်းချင်းဟယ်မှာ အပြင်ထွက်ရသည်မှာ ပိုမို စိတ်အေးရသည်ဟု ပြောရမည်။
မိသားစု၏ တန်ဖိုးကြီး ပစ္စည်းအများစုကို သူမ၏ စတိုး (space) ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသော်လည်း အခြား ပစ္စည်းများ ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်၏။
ဤအချိန်တွင် လူအများအပြားသည် တောရိုင်းအသီးအရွက်များ ရှာဖွေရန် ထွက်လာကြသည်။ လင်းချင်းဟယ်သည် အာဝါနှင့် စန်းဝါကို ဦးဆောင်ကာ တောရိုင်းအသီးအရွက်များ သွားတူးသည့် အခြား အမျိုးသမီးအချို့နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့၏။
"ဩော်... ချင်းပိုင်ရဲ့ မိန်းမလည်း တောရိုင်းအသီးအရွက်တွေ တူးဖို့ ထွက်လာတာပဲ။ နင်က အရင်တုန်းက ဒီတောရိုင်းအသီးအရွက်တွေကို အထင်သေးပြီး ဘယ်တော့မှ မစားခဲ့ပါဘူး" ဟု လင်းချင်းဟယ်နှင့် အသက်တူသော်လည်း လင်းချင်းဟယ်ထက် ရုပ်ရည် ပိုမို ရင့်ရော်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။
ဤသည်မှာ လင်းချင်းဟယ်သည် ယခုအခါ တန်ဖိုးကျသွားသော ဒေါင်းတစ်ကောင် ဖြစ်သွားပြီဟု သိသာစွာပင် သရော်လှောင်ပြောင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်တော့၏။