အခန်း (၇၅) - မစော်ကားသင့်သူ
သူမ၏ အစီအစဉ်များ မည်သို့လွဲချော်သွားသည်ကို အသေးစိတ်ပြောပြနေတော့မည် မဟုတ်ပေ။
အတိုချုပ်ပြောရလျှင် အရေးအကြီးဆုံးအချိန်၌ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျိုးချင်းပိုင် ကို ခုခံရန်အတွက် နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော အသိတရားကို ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ပြီး ဝက်သားပြန်ရောင်းမည့် သူမ၏အစီအစဉ်ကို သဘောတူအောင် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ကျိုးချင်းပိုင် တစ်ယောက် ချွေးပြန်နေခဲ့သည်။ ဇနီးဖြစ်သူက သူ့ကို အောင်မြင်ခွင့်မပေးသလို တစ်ဖက်တွင်လည်း သူမလုပ်ချင်တာကို လုပ်ခွင့်ပေးရန် ခေါင်းညိတ်ကတိပေးခိုင်းနေသည်။
မည်သည့်ယောက်ျားကများ ထိုသို့အရေးကြီးသောအချိန်၌ ထိုသို့သောစမ်းသပ်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိပါမည်နည်း။
မရှိနိုင်ပါ။
ကျိုးချင်းပိုင် လည်း လူသားတစ်ယောက်သာဖြစ်၍ ဇနီးဖြစ်သူ၏ တိုက်စစ်ကို မခုခံနိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် သူသဘောတူလိုက်ရသော်လည်း နောက်ဆက်တွဲ "အပြစ်ပေးမှု" ကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် သူ့ကို စော်ကားမိခဲ့သည့်အတွက် နောင်တရသွားရတော့သည်။
ညဉ့်လုံးပေါက် မောပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် သူမ အသိစိတ်လွတ်သွားလိုက်၊ ပြန်ဝင်လာလိုက် ဘယ်နှစ်ကြိမ်တောင် ဖြစ်ခဲ့မှန်း သူမကိုယ်တိုင် မသိတော့ပေ။ အတိုချုပ်ပြောရလျှင် သူသည် နံနက်အစောပိုင်းအချိန်အထိ ရပ်တန့်မသွားခဲ့ပေ။
နောက်တစ်နေ့တွင် လင်ချင်းဟဲ့ နိုးထလာချိန်၌ ရှစ်နာရီကျော်နေပြီဖြစ်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်ညက "စစ်ပွဲ" ကို ပြန်တွေးမိသောအခါ သူမတွင် စိုးရိမ်စိတ်တို့ ကျန်ရစ်နေဆဲပင်။
တကယ်ပင်၊ ရင်းနှီးမှုမရှိတာ ကြာနေသည့် ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ဘယ်တော့မှ မစော်ကားသင့်ပေ။
အပြင်ဘက်တွင် အာဝါ နှင့် အမေကျိုး တို့၏ အသံကို ကြားနေရသည်။ ဤအချိန်ဆိုလျှင် ဒါဝါမှာ ကျောင်းသွားနှင့်ပြီဖြစ်ပြီး ကျိုးချင်းပိုင် လည်း အလုပ်သို့ သွားနှင့်ပြီဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ လည်း ကန် (အိပ်ရာ) ပေါ်မှ အမြန်ဆင်းလိုက်သည်။ ညက အလွန်မောပန်းသဖြင့် ချက်ချင်းအိပ်ပျော်သွားခဲ့ရာ သူမကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးခဲ့သူမှာ ကျိုးချင်းပိုင် ပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ခြေထောက်မြေကြီးပေါ် ထိလိုက်သည်နှင့် ခြေထောက်များ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း သူမတွေ့လိုက်ရသည်။ ပြီးခဲ့သည့်ညက ကျိုးချင်းပိုင် ပြုမူခဲ့သမျှကို ပြန်တွေးမိပြီး သူမမျက်နှာ ရဲတက်သွားသည်။
သူတို့၏ အနာဂတ်ရင်းနှီးမှုအတွက် စိုးရိမ်စရာမရှိကြောင်း သူမ ဝန်ခံရပေမည်—သူမ၏ယောက်ျားမှာ အမှန်တကယ်ပင် သန်မာပြီး ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။
နံနက်ခင်း၏ မူးဝေမှုကို ဖယ်ရှားပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ လည်း မျက်နှာသစ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ အမေကျိုး သည် အိမ်ရှေ့တွင် အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့နှင့် စကားပြောရင်း မြေပဲခွံနွှာနေသည်။
"အမေ၊ ရောက်နေပြီလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။ ဘာကြောင့် ဒီလောက်နောက်ကျမှ နိုးရသလဲဆိုတာကတော့ ပြီးခဲ့သည့်ညက ကျိုးချင်းပိုင် ၏ လုပ်ရပ်များကြောင့်သာဖြစ်သည်။ အပြစ်တင်စရာရှိလျှင် သူသာဖြစ်ပြီး သူမနှင့် လုံးဝမသက်ဆိုင်ပေ။
"နောက်ဆုံးတော့လည်း ထလာပြီပေါ့လေ" အမေကျိုး ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေပုံရသည်။ သူမ၏သားမှာ အလုပ်သွားရမည်ဖြစ်ပြီး ကလေးများမှာလည်း ငယ်သေးသည်၊ ချွေးမဖြစ်သူက ဒီအချိန်အထိ အိပ်နေခြင်းမှာ သင့်လျော်ပါ့မလား။
"ဟုတ်ကဲ့။ ဆန်ဝါ ရဲ့ အဖေက ညကနေမကောင်းဖြစ်နေလို့ တစ်ညလုံး ပြုစုပေးလိုက်ရလို့ပါ။ ၁၂ နာရီကျော်မှ အိပ်ပျော်သွားတာမို့လို့ အခုလို နောက်ကျမှ နိုးတာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မျက်နှာမပျက်၊ လေသံမတုန်ဘဲ ရှင်းပြလိုက်သည်။
အမေကျိုး ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူမ၏လေသံမှာ နူးညံ့သွားသည်။ "ဒါဆိုရင်တော့ ပင်ပန်းရှာမှာပါ။ အငယ်လေးက ဒီမနက်မှာ အတော်လေး သက်သာသွားပုံရတယ်"
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အဓိပ္ပာယ်ရှိသွားသည်။ ဆောင်းတွင်းတွင် အိပ်ရာထ နောက်ကျခြင်းမှာ လက်ခံနိုင်စရာဖြစ်ပြီး ဤရာသီတွင်ပင် သူမပင်ပန်းနေပါက ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာမဟုတ်ပေ။
"သူက လယ်ယာအလုပ်နဲ့ မရင်းနှီးသေးဘူးထင်တယ်။ ဒီနေ့ အလုပ်မသွားဘဲ တစ်ရက်နားဖို့ ပြောတာကို မရဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဆိုသည်။
"မိသားစုကို ရှာကျွေးရတာ လွယ်တာမဟုတ်ဘူးလေ" ဟု အမေကျိုး သက်ပြင်းချသည်။
"တကယ်ပါပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း သူ့ကို အိမ်မှာ ဝက်နဲ့ ကြက်တွေ မွေးခိုင်းလိုက်တာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။
အမေကျိုး စကားအသွားအပြန်တွင် အသက်ရှူမှားသွားသည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက် စားပြီးပြီလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့ဘက်သို့ လှည့်မေးသည်။
"စားပြီးပြီ။ အမေ၊ အမေလည်း သွားစားလိုက်ပါဦး" ဟု အာဝါ က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
နံနက်စာကို ကျိုးချင်းပိုင် ပြင်ဆင်ထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူသည် ပြောင်းဖူးဆန်ပြုတ် ချက်ထားပြီး ဟင်းလျာမှာ ရိုးရှင်းစွာ အချဉ်စိမ်ဟင်းသီးဟင်းရွက်သာဖြစ်သည်။ သူမသာ နံနက်စာ မချက်ပေးနိုင်ပါက အရာအားလုံးကို ရိုးရှင်းစွာသာ ထားရှိမြဲဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ဂရုမစိုက်ပေ။ ဆန်ပြုတ်စားနေရင်း ကျိုးချင်းပိုင် အကြောင်းကို တွေးမိသည်။ ညက အင်အားအများကြီး သုံးထားရပါလျက်နဲ့ နံနက်စာကို ဒီလိုရိုးရှင်းတဲ့ အစားအစာပဲ စားရတာ သူ့ခွန်အားကို ဘယ်လိုထိန်းသိမ်းမလဲ။
"အမေ၊ အိမ်မှာ အသားမရှိတော့ဘူး။ ကလေးတွေရဲ့အဖေအတွက် အာဟာရဖြစ်အောင် ဝယ်လို့ရမလား သွားကြည့်ဦးမယ်။ အာဝါ နဲ့ ဆန်ဝါ ကို ခဏလောက် ကြည့်ပေးပါဦးနော်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အမြန်စားသောက်ပြီး ပန်းကန်များ ဆေးကြောကာ သူမ၏ အစီအစဉ်ကို ပြောလိုက်သည်။
"သွားပါ၊ သွားပါ" ဟု အမေကျိုး က သူမ၏ သားအငယ်ဆုံးအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရင်း သဘောတူလိုက်သည်။
ဒီနေ့ အမေကျိုး လယ်ကွင်းသို့ မသွားပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမတွင် သားများနှင့် ချွေးမများ ရှိနေပြီးဖြစ်ရာ ဤအဘွားအိုတစ်ယောက် တစ်ရက်နားသည်ကို မည်သူမျှ မဝေဖန်ရဲကြပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ စက်ဘီးစီးကာ အစ်မမေထံသို့ သွားသည်။ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ မနက်ဖြန်မှစ၍ အသားများ စတင်ယူတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း အသိပေးရန်ဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ အားလုံးကို စီစဉ်ပြီးဖြစ်သည်- သူမသည် အသားများကို စုဆောင်းကာ သူမ၏လျှို့ဝှက်နေရာတွင် သိမ်းဆည်းပြီး အနည်းငယ် စုမိမှ မြို့နယ်သို့ တစ်ခါတည်း သွားယူမည်ဖြစ်သည်။ အကြိမ်တိုင်းတွင် အသားအနည်းငယ်အတွက် မြို့နယ်သို့ အဝေးကြီး သွားမနေချင်ပေ။
အစ်မမေမှာ သူမကိုမြင်တော့ အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။ သူမဘက်က အရာအားလုံးကို ပြင်ဆင်ပြီးဖြစ်၍ "မင်းယောက်ျား သဘောမတူဘူးလို့ ငါထင်နေတာ" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"တကယ်တော့ အစကတော့ မတူပါဘူး။ သူက အရမ်းဖြောင့်မတ်တာကိုး။ သဘောတူအောင် လုပ်ရတာ အတော်လေး ကြိုးစားလိုက်ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူသဘောတူလိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း အစ်မမေဆီကို လာခဲ့တာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရှင်းပြသည်။
"သူ သဘောမတူဘူးလား" ဟု အစ်မမေက မေးမြန်းသည်။
"အခုတော့ သဘောတူပါပြီ။ အစ်မတို့ဘက်က ပြဿနာမရှိသရွေ့ ကျွန်မတို့ဘက်ကလည်း အဆင်ပြေပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"စိတ်ချလက်ချသာ နေပါ" ဟု အစ်မမေက ခေါင်းညိတ်သည်။
"မနက်ဖြန် ဘယ်အချိန် လာရမလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးသည်။
"မနက် ၃ နာရီလောက် လာခဲ့ပါ။ အဘိုးကြီး လောင်ချန်က အဲဒီမှာ စောင့်နေလိမ့်မယ်" ဟု အစ်မမေက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။
*မနက် ၃ နာရီလား?* လင်ချင်းဟဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရေရွတ်လိုက်သည်။ အတော်လေး ပင်ပန်းမည့်ကိစ္စပင်။ သို့သော် သူမ သဘောတူလိုက်သည်။ အကယ်၍ မနက် ၃ နာရီတွင် အသားယူပြီး ရွာသို့ ပြန်လာပါက ၄ နာရီလောက်တွင် ရောက်မည်ဖြစ်သည်။ လုံခြုံမှုရှိပါလိမ့်မည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ပစ္စည်းအနည်းငယ် ဝယ်ပြီး စက်ဘီးနင်းကာ အိမ်သို့ ပြန်လာသည်။ အိမ်သို့ပြန်ရာလမ်းတစ်ဝက်တွင် ဘယ်သူမှမမြင်ချိန်၌ ဝက်သား၊ နံရိုးနှင့် ကြက်ဥအချို့ကို သူမ၏လျှို့ဝှက်နေရာမှ ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အိမ်တွင် ကြက်ဥများ နည်းနေပြီဖြစ်သည်။
ပစ္စည်းများကို အိမ်သို့ သယ်လာပြီးနောက် အမေကျိုး က "ငါလည်း အိမ်ပြန်တော့မယ်" ဟု ဆိုသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြီး အမေကျိုး ကို အသား ၂၀၀ ဂရမ်ခန့် ပေးလိုက်သည်။ အမေကျိုး က "မင်းတို့အတွက်ပဲ ထားလိုက်ပါ" ဟု ငြင်းဆန်သည်။
"အမေ၊ ယူသွားပါရှင်။ အမေက တစ်ခါတလေ လာပြီး ကလေးတွေကို ကြည့်ပေးနေတာပဲ၊ ဒီအသားကို ယူသွားရင် ကျိုးအိမ်က ဘယ်သူမှ ဘာမှ ပြောမရတော့ဘူးပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တောင်းဆိုသည်။
အမေကျိုး က "ငါ့မြေးတွေကို ငါကြည့်တာ ဘယ်သူက ပြောရဲမှာလဲ" ဟု ပြန်ပြောသည်။
"ပြောဖို့ ခက်ပါတယ် အမေ။ ယူသွားလိုက်ပါ၊ ကျွန်မဆီမှာ အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က လက်ကာပြရင်း ပြောသည်။
အမေကျိုး မှာ သူမကို ငွေစုရန် ဟောပြောရန် ကြံရွယ်ထားသော်လည်း သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မြင်သောအခါ စကားကို ရပ်လိုက်သည်။ အဆုံးတွင်တော့ ထိုအသားမှာ သူမ၏သားနှင့် မြေးသုံးယောက်အတွက်ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။
"အမေ၊ အိမ်မှာ အလုပ်တွေ အများကြီးရှိတာကို ဘယ်တွေသွားနေတာလဲ" ဟု ဒုတိယအစ်မတော် က သူမပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မေးမြန်းသည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် မှာ ကိုယ်ဝန်သည်ဖြစ်ပြီး မကြာမီ မီးဖွားတော့မည်ဖြစ်ရာ အလုပ်မလုပ်ဘဲ အိမ်တွင်သာ နေသည်။ တတိယချွေးမမှာ လယ်ကွင်းသို့ သွားသော်လည်း ကလေးနို့တိုက်ရန် ပြန်လာတတ်သည်။ ဒုတိယအစ်မတော် မှာ ဝမ်းဗိုက်နာနေသဖြင့် ဒီနေ့ အလုပ်မသွားပေ။ သူမက အိမ်အလုပ်များကို မလုပ်ဘဲ ယောက္ခမလုပ်သူကသာ လုပ်ပေးလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း ယောက္ခမဖြစ်သူမှာ စတုတ္ထသားအိမ်တွင် ကလေးထိန်းပေးနေသည်။
"ဒါက စတုတ္ထချွေးမပေးလိုက်တာ" ဟု အမေကျိုး က အသားကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်သည်။
ဒုတိယအစ်မတော် ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ရသော် သူမ စိတ်ကျေနပ်မှု မရှိကြောင်း သိသာသည်။ သို့သော် အသားတုံးကို မြင်လိုက်သောအခါ သူမ၏ မကျေနပ်ချက်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် "စတုတ္ထချွေးမကလည်း အသားတုံးကြီးကို ပေးလိုက်တာပဲ၊ စေတနာကောင်းလိုက်တာ" ဟု ဆိုသည်။
"သူမက ငါက အာဝါ နဲ့ ဆန်ဝါ ကို ထိန်းပေးလို့ အတင်းပေးလိုက်တာ" ဟု အမေကျိုး က ရှင်းပြသည်။
ထိုစကားမှာ ဒုတိယအစ်မတော် ကြားအောင် ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဒုတိယအစ်မတော် သည် နှုတ်ခမ်းကိုသာ စူလိုက်သော်လည်း ဝေဖန်ရန် အကြောင်းပြချက် မတွေ့တော့ပေ။