လက်ရှိ ရာသီဥတုက အသီးအရွက်ဆန်း အမျိုးမျိုး ထွက်သည့် ရာသီဖြစ်သည်။ ဤသည်မှအပ အခြား စားကောင်းသောက်ဖွယ် သိပ်မရှိလှပေ။ စာရင်းဇယားများအရ ယာယီ အစားအစာ ရှားပါးသည့် ကာလမှာလည်း ယခု လက်ရှိ အချိန်ကာလပင် ဖြစ်၏။
ညနေဘက်တွင်မူ အာဝါ တောင်းဆိုထားသည့်အတိုင်း ခေါက်ဆွဲပြုတ် စားကြသည်။
ဝက်သားစဉ်းကော လက်ကျန်လေးနှင့် ဆီကြော်ထားသည့် မုန်ညင်းချဉ် အတုံးလေးများကို ခေါက်ဆွဲပေါ် ဖြူးလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် မွှေးကြိုင်နေသည့် ကြက်ဥပြုတ်တစ်လုံးနှင့် တွဲဖက် ပြင်ဆင်လိုက်၏။
ဤခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲမှာ အမှန်တကယ်ပင် အနံ့ မွှေးကြိုင်လှပေသည်။
အနည်းဆုံးတော့ အိမ်ထဲရှိ အမျိုးသားလေးယောက်စလုံးက သူမ၏ ဟင်းချက်လက်ရာကို သံသယမရှိကြပေ။
ဝဝလင်လင် စားသောက်ပြီးကြသောအခါ လင်းချင်းဟယ်က တာဝါကို ပန်းကန်ဆေးရန် လွှတ်လိုက်သည်။
အေးစက်သည့် ရာသီဥတု စတင် လျော့ပါးသွားချိန်မှစ၍ ဤအလုပ်မှာ တာဝါ၏ တာဝန် ဖြစ်လာခဲ့၏။ စစချင်းတုန်းက တာဝါမှာ တော်တော်လေး မကျေမနပ် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း အခုတော့ အကျင့်ရသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
အာဝါလည်း အားမနေရပေ။ အခန်းနှင့် အိမ်ရှေ့ဝင်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရသည်။ ဤသည်တို့မှာ သူ့အလုပ်များ ဖြစ်၏။
စန်းဝါကမူ ငယ်သေးသည် ဖြစ်ရာ ပြဿနာမရှာသရွေ့ သူမက သူ့ကို ယာယီအားဖြင့် အလုပ်မခိုင်းသေးပေ။
အလုပ်များ ပြီးသွားသောအခါ လင်းချင်းဟယ်က သူတို့ကို ခေါ်ထုတ်ကာ အပြင်မှာ စားသောက်ရင်း လမ်းလျှောက် ထွက်ခဲ့သည်။ ဇှိုးချင်းပိုင်ကမူ အိမ်မှာကျန်ခဲ့ပြီး ဝက်စာ ကျွေးနေ၏။
ဒီအချိန်မှာတော့ ဝက်များကို ည ၉ နာရီမတိုင်မီ တစ်ကြိမ် ကျွေးပြီးပါက နောက်တစ်ကြိမ်ကို နောက်နေ့ မနက် ၄ နာရီ သို့မဟုတ် ၅ နာရီကျမှ ကျွေးရသည်။
ဇှိုးအမေ ရောက်လာချိန်တွင် လင်းချင်းဟယ်နှင့် သားသုံးယောက်မှာ ဇှိုးဒုန်းနှင့် ဇှိုးရှီးတို့ဆီ သွားလည်နေကြပြီဖြစ်သည်။
မိမိသားဖြစ်သူ ဝက်စာကျွေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမက "နင့်မိန်းမက ဝက်စာ မကျွေးဘူးလား?" ဟု မေးလိုက်၏။
"ကျနော် လုပ်နိုင်ပါတယ်" ဟု ဇှိုးချင်းပိုင်က ပြောလိုက်ပြီး "အမေ... ထမင်းစားပြီးပြီလား?"
"စားပြီးပြီ" မိမိ၏ အငယ်ဆုံးသားကို ဤသို့ မြင်ရသဖြင့် ဇှိုးအမေခမျာ စိတ်မကောင်း မဖြစ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူမက "နင် တစ်နေကုန် အလုပ်လုပ်ထားရတာ။ အိမ်ပြန်ပြီး သေချာ အနားယူပါဦး" ဟု ပြောလိုက်၏။
"ဒါ ဘာမှမဟုတ္ပါဘူး။ ကျနော့်မိန်းမလည်း အိမ်မှာ အားမနေရပါဘူး" သူမက အာဝါနှင့် စန်းဝါကို ကြည့်ပေးရသည်၊ အရသာရှိသည့် အစားအသောက် အမျိုးမျိုး ပြင်ဆင်ပေးရသည်၊ အိမ်မှာ အရာရာ သန့်ရှင်းနေအောင် လုပ်ထားပေးသည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ဇှိုးချင်းပိုင် အလုပ်မှ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ မောပန်းသည်ဟု မခံစားရတော့ပေ။
ဤအလုပ်များနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူပြောခဲ့သလိုပင် သူကိုယ်တိုင် လုပ်နိုင်ပါသည်။
ထို့ထက်ပို၍ သူ့မိန်းမက ဝက်မွေးစကတည်းက ကတည်းက တရားဝင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောထားခဲ့ပြီးသား ဖြစ်၏၊ သူမက တစ်ခါတစ်ရံမှသာ ကူညီပေးမည်ဖြစ်ပြီး အများအားဖြင့် ပါဝင်စွက်ဖက်မည် မဟုတ်ပေ။
အမှန်တော့ ဤအနံ့က တော်တော်လေး ပြင်းလှသည်။ သူ့ဘာသာသူ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းတာက အဆင်ပြေပါသည်။ သူ့မိန်းမကိုသာ အမှန်တကယ် လုပ်ခိုင်းလိုက်ပါက သူကိုယ်တိုင် စိတ်ချမ်းသာမည် မဟုတ်ပေ။
သူ့မိန်းမ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လုပ်ရသည်ထက်စာလျှင် သူကိုယ်တိုင် ပိုလုပ်လိုက်ရတာကိုပင် လိုလားပေသည်။
ဝက်စာ ကျွေးပြီးနောက် ဇှိုးချင်းပိုင်သည် ဝက်ခြံကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ ထုံးမှုန့်များ ပြန်လည် ဖြူးလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူ့မိန်းမ၏ တောင်းဆိုချက် ဖြစ်၏။ ပိုးသတ်ရန်အတွက် သုံးတာဟု သူမက ပြောခဲ့သည်။
ဝက်ခြံကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် သူသည် ကြက်ခြံကိုပါ သန့်ရှင်းရေး လုပ်လိုက်သည်။
ကြက်ပေါက်လေးများ ငယ်သေးသော်လည်း သူ့မိန်းမက သန့်ရှင်းရေး ကြိုက်သည့်အတွက် သူသည် ကောက်ရိုးများကို နေ့တိုင်း လဲပေးသည်။ ပိုးသတ်ရန်အတွက် ထုံးမှုန့်ကိုလည်း ဖြူးပေးရသေး၏။
ဇှိုးအမေသည် သားဖြစ်သူ ဤမျှ စိတ်ဖိစီးမှု ခံနေရသည်ကို မကြည့်ရက်သော်လည်း ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။ စတုတ္ထမြောက်ချွေးမ၏ အကျင့်စရိုက်ကိုလည်း သူမ သိထားသည်။
သူမက "ဒါတွေက ဘာတွေလဲ?" ဟု မေးလိုက်၏။
"ထုံးမှုန့်ပါ။ ကျနော့်မိန်းမက စာအုပ်ထဲမှာ ဖတ်ဖူးလို့တဲ့၊ ပိုးသတ်တဲ့ အာနိသင်ရှိတယ်လို့ ပြောတယ်။ အမေ ကော နည်းနည်း ယူသွားချင်လား။ ဒီအချိန်ဆို ကြက်တွေ ရောဂါဖြစ်လွယ်တယ်" ဟု ဇှိုးချင်းပိုင်က ပြန်ဖြေသည်။
ဇှိုးအမေ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်၏။ ထုံးမှုန့် နည်းနည်းပါပဲ။
"အခုတလော အဆင်ပြေရဲ့လား?" ဇှိုးအမေက အငယ်ဆုံးသားကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ၏ အငယ်ဆုံးသားသည် တစ်သက်နှင့်တစ်ကိုယ် လယ်လုပ်ဖူးသူ မဟုတ်ပေ။ အသက်ငယ်ငယ်နှင့် စစ်သားသွားလုပ်ခဲ့ပြီး အခုတော့ အငြိမ်းစားယူလိုက်ပြီဖြစ်ရာ လူတွေက သူ့အတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်ကြရသည်။
ဒါကတော့ ဇှိုးအမေ တွေးသည့်အတိုင်း ပေါ့လေ။ ဇှိုးချင်းပိုင်မှာမူ အလိုက်သင့် လိုက်လျောညီထွေနေနိုင်စွမ်း အားကောင်းလှသည် - "အရာရာ အဆင်ပြေပါတယ်။ အမေ ကျနော့်အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့"
အငယ်ဆုံးသားနှင့် ခဏမျှ စကားပြောပြီးနောက် ဇှိုးအမေ ပြန်သွားခဲ့သည်။
လင်းချင်းဟယ်သည် သားသုံးယောက်နှင့်အတူ လမ်းလျှောက်ထွက်ခဲ့ပြီး အချိန်တန်ခါနီးမှ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
"မိုးချုပ်နေပြီ။ ရေမိုးချိုးပြီး အိပ်ဖို့ ပြင်ကြတော့" ဇှိုးချင်းပိုင်က ကလေးများကို ဦးတည်ပြီး ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော် လင်းချင်းဟယ်မှာ ဤစကားသည် သူမကို ရည်ရွယ်ပြောကြားနေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုသို့ တွေးမိသောအခါ သူမက ဇှိုးချင်းပိုင်ကို ကြည့်လိုက်၏။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည့် သူ့၏ နက်ရှိုင်းသော စက်ဝိုင်းပုံ မျက်ဝန်းအစုံကို မြင်လိုက်ရသည်။
ထိုအကြည့်သည် လွှမ်းမိုးလိုစိတ်နှင့် ရိုင်းစိုင်းမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လူ၏ ခြေထောက်များကိုပင် ပျော့ခွေသွားစေ၏။
"အခု ဘာအချိန်ရှိသေးလို့လဲ?" လင်းချင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။
ထိုသို့ ပြောလိုက်သော်လည်း သူမသည် ကလေးများကို ရေမိုးချိုးရန် လွှတ်လိုက်ဆဲပင်။
ဇလုံသေးသေးလေးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လင်းချင်းဟယ်က မေးလိုက်သည် - "ဒီအနားမှာ လက်သမား ရှိလား? ညီအစ်ကိုတွေအတွက် ဇလုံကြီးကြီးတစ်လုံး လုပ်ဖို့ လိုတယ်။ တစ်အိုးတည်းအပြည့်နဲ့ ပြီးသွားရင် သူတို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လုပ်နေစရာ မလိုတော့ဘူး"
"ကျနော် ရှာပေးမယ်" ဇှိုးချင်းပိုင်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်၏။
လင်းချင်းဟယ်က တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး ညီအစ်ကိုများကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရေချိုးပေးလိုက်သည်။ တာဝါက အသက်ခြောက်နှစ်ရှိပြီဖြစ်၍ ရှက်တတ်နေပြီ။ လင်းချင်းဟယ်က - "ဒါဆို မင်းဘာသာမင်း လုပ်တော့။ သန့်သန့်ရှင်းရှင်း ချိုး၊ မဟုတ်ရင် နင့်အဖေကို လာခိုင်းပြီး အရေပြားတစ်လွှာ ကွာသွားအောင် တွန်းခိုင်းလိုက်မယ်"
ဒီအရပ်က ဓလေ့စရိုက်တွေက သန့်ရှင်းရေးဘက်မှာ ဒီလောက်ကြီး ကြိုးစားအားထုတ်မှု မရှိကြပေ။ သို့သော် သူမ၏ မိသားစုကမူ သူမ၏ စည်းကမ်းများကို လိုက်နာရ၏။ အေးမနေတော့သည့်အတွက် တစ်နေ့တစ်ကြိမ် လုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။
တာဝါသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ရေချိုးလိုက်သည်။ ချိုးပြီးသွားသောအခါ အာဝါ့အလှည့် ဖြစ်၏။ နောက်ဆုံးမှ စန်းဝါဖြစ်သည်။ ညီအစ်ကိုများ ရေချိုးပြီး၍ လန်းဆန်းစွာ ထွက်လာကြသောအခါ လင်းချင်းဟယ်၏ အလှည့် ရောက်လာတော့သည်။
ထို့နောက် ဤအဝတ်အစားများကို ဇှိုးချင်းပိုင်က လျှော်ပေးခဲ့၏။
ဟုတ်ပါသည်။ လင်းချင်းဟယ်ဆိုသည့် ရက်စက်သော အမျိုးသမီးသည် အပြင်မှာ တစ်နေကုန် အလုပ်ရှုပ်ထားသော အမျိုးသားကို မညှာမတာ အဝတ်အစားများ လျှော်ခိုင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဇှိုးချင်းပိုင်မှာမူ ဘာကန့်ကွက်မှုမှ မရှိခဲ့ပေ။
အဝတ်အစားများ လျှော်ပြီးနောက် သူလည်း ရေချိုးလိုက်သည်။ သူ့ဆန္ဒအတိုင်းဆိုလျှင် ရေနွေး သုံးမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူ့မိန်းမ စကားကို နားထောင်ကာ ရေနွေး နည်းနည်း ပေါင်းထည့်လိုက်သဖြင့် ရေအေးမနေတော့ပေ။
ရေချိုးပြီးနောက် လင်းချင်းဟယ် လုပ်ပေးထားသည့် ဘောင်းဘီရှည်တစ်ထည်ကို ဝတ်လိုက်သည်။ သူ၏ အဝတ်အစားများကို လျှော်ဖွပ်ပြီး လှန်းလိုက်၏။ ပြီးစီးသွားသောအခါ ကလေးများ၏ အခန်းသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
တာဝါက အိမ်စာလုပ်နေပြီး အာဝါက ရေတွက်ရန် သင်ယူနေကာ စန်းဝါကမူ ဖောင်တိန်ကို ကိုင်ရင်း ပုံဆက်ဆွဲနေဆဲပင်။
လင်းချင်းဟယ်က သူငယ်သေးသည်ကို ဂရုမထားဘဲ ပုံဆွဲရန် သင်ပေးခဲ့၏။ စန်းဝါက အတော်အတန် တိုးတက်မှုရှိသည်ဟု ပြောရမည်၊ သို့သော် သူဆွဲထားသည့် ပုံများမှာ အနည်းငယ် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်နေသည်။
"နောက်တစ်ခါ မြို့ထဲသွားရင် ရှင်ဝတ်ဖို့ အင်္ကျီလက်ပြတ် (vest) နှစ်ထည် ဝယ်ခဲ့ပေးရမလား?" လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"အင်း" ဇှိုးချင်းပိုင်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ အမှန်တော့ သူ့မှာ အဝတ်အစား လုံလောက်စွာ ရှိပြီးသားဖြစ်သည်။ နှစ်သစ်ကူး မတိုင်မီ ပထမ နှစ်လအတွင်းက သူ့မိန်းမ အားလပ်နေချိန်တွင် သူ့အတွက် အင်္ကျီအချို့ ချုပ်ပေးခဲ့သည်။
သူ့အတွက် လဲလှယ်ရတာလည်း လွယ်ကူစေသည်။ ချွေးတွေနဲ့ ကန်တဲ (kang) ပေါ် မလှဲရဘူးဟု သူမက ပြောထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။
ထို့ကြောင့် သူ့မှာ အဝတ်အစား အများကြီး ရှိသည်။ သူမက သူ့အတွက် ပိုဝယ်ပေးချင်သည်ဆိုပါက သူ ငြင်းဆန်မည် မဟုတ်ပေ။
"ငါလည်း စာပြန်သင်ချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ သင်ရိုးညွှန်းတမ်း ပစ္စည်းတွေကို ရဖို့ မလွယ်ဘူး။ ရှင့်မှာ ရနိုင်မယ့် နည်းလမ်းရှိလား?" လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဘယ်လိုအမျိုးအစားတွေ လိုချင်တာလဲ?" ဇှိုးချင်းပိုင်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်၏။
"မူလတန်းကနေ အလယ်တန်း၊ အထက်တန်းအထိ အကုန်လုံး လိုချင်တယ်။ အိမ်မှာ ငါလည်း ဘာမှ လုပ်စရာမရှိဘူး။ ရှင် ယူလာပေးရင် ငါ့ဘာသာငါ ကိုယ်တိုင် လေ့လာလို့ရတယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ဖြေသည်။
"ရှင်တို့အတွက် ရအောင် ယူခဲ့ပေးဖို့ အချိန်နည်းနည်း ရှာလိုက်မယ်" ဇှိုးချင်းပိုင်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်၏။
"ကျေးဇူးပဲ" လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလိုက်သည်။
"တော်တော် မိုးချုပ်နေပြီ" ဇှိုးချင်းပိုင်၏ အကြည့်က သူမကို တိတ်တဆိတ် အရိပ်အမြွက်ပြနေပြီး အလွန်ပင် စိစိပေါက်ပေါက် ခံစားရအောင် ပြောလိုက်သည်။
လင်းချင်းဟယ်၏ စိတ်ထဲတွင်မူ '၆ နာရီကျော်ရုံပဲ ရှိသေးတာကို၊ ဘာမိုးချုပ်တာလဲ?' ဟု တွေးလိုက်မိ၏။
သို့သော် သူမက - "တာဝါရဲ့ အိမ်စာ မပြီးသေးဘူး။ အာဝါလည်း ၇၀ အထိ မရွတ်ရသေးဘူး။ စန်းဝါလည်း ဖေးယင်း (Fei Ying) ပုံဆွဲလို့ မပြီးသေးဘူး" ဟု ထုတ်ပြောလိုက်သည်။
မကြာမီပင် တာဝါ၏ အိမ်စာများ ပြီးသွားခဲ့ပြီး အားလုံး မှန်ကန်နေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူမ ပေးထားသည့် မေးခွန်းအားလုံးကိုလည်း အောင်မြင်စွာ ဖြေဆိုနိုင်ခဲ့၏။
တာဝါက ဝင့်ဝင့်ကြွားကြွား ဖြစ်နေသဖြင့် လင်းချင်းဟယ်မှာ ရိုက်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားရသည်။ ပုံမှန်ဆို မှားနေကျဖြစ်ပြီး ဒီလို အရေးကြုံချိန်ကျမှ အကုန်လုံး လုပ်နိုင်နေသည်။ သူမအတွက် အချိန်ဆွဲပေးဖို့ ဘာမှ မကူညီပေးပါလား!
"အာဝါက မနက်ဖြန်ကျမှ ပြန်လုပ်။ အခု အကိုကြီးနဲ့ သွားအိပ်တော့။ စန်းဝါ၊ အဖေနဲ့ လာအိပ်" ဇှိုးချင်းပိုင်က အပြီးသတ် အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး စန်းဝါကို ချီလိုက်သည်။
တာဝါနှင့် အာဝါတို့က စောလွန်းသေးကြောင်း၊ အိပ်မပျော်နိုင်ကြောင်း ပြောကြသော်လည်း သူတို့အဖေ၏ အကြည့်တစ်ချက်ကြောင့် လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် အခုပင် အိပ်ရာဝင်ရန် ရိုးရိုးသားသား သဘောတူလိုက်ကြရတော့သည်။
လင်းချင်းဟယ်သည် ဇှိုးချင်းပိုင်၏ ဦးဆောင်ခေါ်ဆောင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ဂဏှာမငြိမ် ဖြစ်နေရသည်။ သူမသည် သူ့ကို သေနတ်အစစ်ဖြင့် ပစ်ရန် (တကယ်တမ်း လွန်လွန်ကဲကဲလုပ်ရန်) မရည်ရွယ်ဘဲ ချိုမြိန်သော နမူနာအချို့သာ ပေးရန် သဘောထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘာလို့ လမ်းကြောင်း လွဲချော်သွားသလို ခံစားနေရတာလဲ?