စာပိုဒ်အလိုက် မြန်မာဘာသာသို့ အသေးစိတ် ဆီလျော်အောင် ပြန်ဆိုပေးထားပါသည်။
---
လင်းချင်းဟယ်သည် ဇှိုးချင်းပိုင်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ထိုင်နေ၏။ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်အေးဆေးတတ်သော သူမသည်ပင် ဤသည်ကြောင့် ပါးပြင်များ အနည်းငယ် ရဲတွေးသွားရသည်။ သူမသည် ရင်ခွင်ထဲမှ ထချင်သော်လည်း ဇှိုးချင်းပိုင်၏ ချုပ်နှောင်ထားခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။
"ဘာလုပ်တာလဲ? မိုးလင်းတောင်တောင်ကြီးကို။ ခဏနေ ကလေးတွေ ဝင်လာတော့မှာပဲ!" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။
"ကလေးတွေကို သူတို့ဘာသာသူတို့ အိပ်ခိုင်းလိုက်တာဟုတ်လား၊ ဟင်?" ဇှိုးချင်းပိုင်က ထိုစကားကို လျစ်လျူရှုကာ သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
အနည်းငယ် လေးနက်သွားသော "ဟင်" ဆိုသည့် အသံကြောင့် လင်းချင်းဟယ်မှာ ဟော့ဒီခေတ် ဗိုလ်ကျတတ်သည့် CEO တစ်ယောက်၏ ခံစားချက်မျိုးကို အနည်းငယ် ရလိုက်မိသည်။
"သူတို့ကြီးလာပြီပဲ၊ သူတို့ဘာသာ အိပ်ကြတာ သဘာဝကျပါတယ်။ ဒါနဲ့ ဒါနဲ့... ရှင့်မှာလည်း ဒီည သူတို့နဲ့အတူ သွားအိပ်ရမှာနော်" လင်းချင်းဟယ်၏ နှုတ်ခမ်းမှ စိတ်ထဲရှိသည်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် စကားများ ထွက်သွား၏။
"မိန်းမ... ငါ မင်းကို လိုချင်တယ်" ဇှိုးချင်းပိုင်က သူမ၏ လည်ပင်းကြားသို့ အနမ်းတစ်ပွင့် ခြွေဆင်းလိုက်ရင်း အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"တော်လိုက်ပါတော့။ မှောင်မှ မမှောင်သေးတာ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ချက်ချင်း လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်၏။
သူ့ရင်ခွင်ထဲ ထိုင်နေရင်းဖြင့် ထိုအမျိုးသား၏ သူမအပေါ် ထားရှိသည့် ပူလောင်သော ရာဂစိတ်ကို အလွန်ပင် စိစိပေါက်ပေါက် ခံစားနေရသည်။ သို့သော်လည်း အခုက ဘာအချိန်ကြီးလဲ! ဘေးခန်းမှာ ကလေးသုံးယောက် ရှိနေတာကိုး၊ သူတို့က အချိန်မရွေး ဝင်လာနိုင်တာ!
ဇှိုးချင်းပိုင်က ဘာမှမပြောသော်လည်း သူ၏ လက်များမှာမူ သူမ၏ ခါးထက်တွင် မကွာမဝေး ရှိနေဆဲပင်။
လင်းချင်းဟယ်က တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ကာ သူ့ပုခုံးကို ပုတ်ရင်း - "ငါ့ကို မြန်မြန်လွှတ်စမ်းပါ၊ ရှင့်ရဲ့ ချွေးနံ့နံတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကြောင့် ငါ အသက်ရှူပင် ကြပ်တော့မယ်"
ဇှိုးချင်းပိုင်က သူ့ကိုယ်သူ အနံ့ခံကြည့်လိုက်သည်။ သူအမှန်တကယ်ပင် ချွေးနံ့နံနေသဖြင့် မနက်ဖြန်မှ သက်ပြင်းချကာ သူမကို တွန်းတွန်းတိုက်တိုက် လွှတ်ပေးလိုက်ရတော့သည်။
သို့သော်လည်း သူက ဝမ်းသာနေဆဲပင်။ သူ့မိန်းမက ဒီညအထိ စောင့်ပါဦးဟု ပြောခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။
"သွား၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သန့်ရှင်းရေးလုပ်၊ အဝတ်အစားလဲပြီး တရေးတမော အိပ်လိုက်ဦး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
ဒီညကျရင် အသားစားရတော့မည်ကို သိထားသည့် ဇှိုးချင်းပိုင်သည် သဘာဝကျစွာပင် မငြင်းဆန်ခဲ့ပေ။ သူသည် အိမ်ရှေ့ဝင်းထဲသို့ ထွက်သွားပြီး ရေအေးအေးဖြင့် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ အဝတ်အစား လဲလိုက်၏။ လင်းချင်းဟယ်ကို လျှော်ခိုင်းမည့်အစား သူကိုယ်တိုင် လျှော်ဖွပ်ပြီး နေလှန်းလိုက်သည်။
သူသည် သူ့မိန်းမနှင့် ပြန်လည် ချစ်ကြည်နူးရန် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ချင်နေခဲ့သည်။ နေ့ခင်းဘက်မှာ ဘာမှမလုပ်ရရင်တောင်မှ ဤအတိုင်း နေရသည်က အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။
သို့သော် အခန်းထဲ ပြန်ရောက်ရောက်ချင်းမှာပင် သူ့မိန်းမသည် ဘေးခန်းသို့ ရိုးရှင်းစွာပင် ထွက်ပြေးပုန်းအောက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။
"မြန်မြန် သွားအိပ်တော့။ ခဏနေ အလုပ်သွားရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု လင်းချင်းဟယ်က လက်ယမ်းပြကာ သူ့ကို နှင်ထုတ်လိုက်သည်။
ဇှိုးချင်းပိုင်က သူမကို အနည်းငယ် မကျေမနပ် ကြည့်လိုက်၏။ လင်းချင်းဟယ်ကမူ သူမ မမြင်လိုက်သလို ပုံစံဖမ်းထားသည်။ ထို့ကြောင့် ဇှိုးချင်းပိုင်သည် သူ့ဘာသာသူ အနားယူရန် ပြန်လှည့်ထွက်သွားရတော့၏။
ပါးစပ်စပ်စပ် အာစပ်စပ်နှင့် အာဝါက ပြုံးစိစိဖြင့် - "မေမေ၊ ဖေဖေက မေမေ့ကို သူ့ကို အဖော်လုပ်ပေးစေချင်တာ"
"ဖေဖေက ဒီလောက်ကြီးတာကို ဘာလို့ အဖော်လုပ်ပေးရမှာလဲ?" ဟု တာဝါက အံ့ဩတကြီး အော်လိုက်သည်။
"အဖော် လိုချင်လို့ပေါ့" စန်းဝါက မော့ကြည့်ကာ လေးလေးနက်နက် ထပ်ပြောလေသည်။
လင်းချင်းဟယ်မှာ ဆွံ့အသွားရ၏။ ထို့နောက် သူမ၏ မျက်လုံးများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည် - "မေမေက သားတို့နဲ့ အဖော်လုပ်ရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် သားတို့ ဖေဖေနဲ့ အဖော်လုပ်ရမလား? သားတို့ဘာသာ ရွေးကြ"
"သားနဲ့!" စန်းဝါက သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
"သားလည်း မေမေ့ကို သားတို့နဲ့ အဖော်လုပ်စေချင်တယ်" ဟု အာဝါက ပြုံးပြသည်။
တာဝါကမူ သူကြီးပြီဖြစ်၍ မေမေ အဖော်လုပ်ပေးစရာ မလိုတော့ကြောင်း ကြေညာလေသည်။
"မြန်မြန် မေးခွန်းတွေ လုပ်စမ်းပါ။ မလုပ်ရင် အိပ်ခွင့်မပေးဘူး" လင်းချင်းဟယ်က မျက်စိဒေါက်ထောက် ကြည့်လိုက်သည်။
တာဝါသည် မေးခွန်းများကို ဖြေရန် ခေါင်းခြောက်ခံ စဉ်းစားရတော့သည်။ မေးခွန်း ငါးခုအနက် သုံးခု မှန်အောင်ဖြေနိုင်သော်လည်း သူမ၏ မေးခွန်းများက ကျောင်းက ဆရာမထက် ပိုခက်သည်ဟု ရဲရဲကြီး တိုင်တန်းရဲသေးသည်။ လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကို တစ်ခါ သင်ပေးလိုက်မှ သူက ပြန်ပြင်လိုက်တော့၏။
"မေမေ ဒီအပတ် မြို့ထဲသွားဖို့ အစီအစဉ်ရှိတယ်။ သားတို့ စာကြိုးစားရင် မေမေ သားတို့ ညီအစ်ကိုတွေအတွက် ဝယ်လာမယ့် မုယောနို့မှုန့် (malted milk powder) ဝေစု ရလိမ့်မယ်။ စာမကြိုးစားရင်တော့ သူတို့ သောက်တာကို ထိုင်ကြည့်နေရမယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
"သားကနေ့တိုင်း စာလုပ်တာပဲကို၊ ပြီးတော့ သားက အတန်းထဲမှာ စာကြည့်တိုက်မှူး (study committee member) လေ!" ဟု တာဝါက ထောက်ပြသည်။
"နောက်အတန်းကျရင် အတန်းခေါင်းဆောင်ဖြစ်အောင် ကြိုးစားစမ်းပါ။ စာကြည့်တိုက်မှူး ဖြစ်တာနဲ့တင် ဂုဏ်ယူနေလို့ လုံလောက်ပြီလား?" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။
"အတန်းခေါင်းဆောင်ဖြစ်ရင် ဘာအကျိုးကျေးဇူးရှိလို့လဲ?" ဟု တာဝါက မေး၏။
"အတန်းခေါင်းဆောင်ဖြစ်ရင် အတန်းထဲမှာ လေးစားမှု အများကြီးရတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မေမေ့အတွက် ဘာမှ အကျိုးမရှိပါဘူး။ ဖြစ်ချင်မဖြစ်ချင်တာ သားဘာသာ ရွေး။ သား မဖြစ်လို့လည်း မေမေ ဘာမှ နစ်နာမသွားဘူး" လင်းချင်းဟယ်က မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။
တာဝါသည် မိခင်ဖြစ်သူကို လှည့်စားရသည်မှာ မလွယ်ကူကြောင်း ခံစားလိုက်ရ၏။
"ဒါပေမဲ့ သားတို့ ဒီလိုဖြစ်နေတာကို ကြည့်ပြီး မေမေလည်း စာပြန်သင်ပြီး ပညာဆက်သင်ဖို့ အခွင့်အရေးရှိမလားဆိုတာ ကြည့်ချင်သေးတယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။
"အမေတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီကို မေမေက စာသင်ချင်သေးတာလား?" တာဝါက သူမကို အံ့ဩတကြီး စကြည့်လိုက်သည်။
အာဝါလည်း ထိုနည်းတူပင်။ စန်းဝါကမူ သူ့ဘာသာသူ စာရွက်ပေါ်တွင် ပုံဆွဲနေဆဲ။
"လူဆိုတာ အသက်ကြီးတဲ့အထိ အသက်ရှင်ပြီး အသက်ကြီးတဲ့အထိ သင်ယူရတာ။ မဟုတ်ရင် လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ပစ်ပယ်ခြင်းကို ခံရလိမ့်မယ်။ စာသင်တာက ဘဝမှာ ဆက်လက်သင်ယူရုံတင် မဟုတ်ဘူး၊ သင်ယူပြီးရင် ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်း ဖြစ်လာတာ။ ဘယ်သွားသွား အသုံးဝင်တယ်။ နောက်နေ့ကျ သားတို့ သုံးယောက်လုံး မေမေ့ကို မလုပ်ကျွေးရင်တောင် မေမေ့မှာ ကိုယ့်ဘာသာ ဝမ်းစာရှာစားနိုင်တဲ့ အရည်အချင်း ရှိသေးတယ်" လင်းချင်းဟယ်က လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။
"အဖေ့ကိုကျ မေမေ မပြုစုတော့ဘူးလား?" တာဝါက ချက်ချင်း ထမေးသည်။
"နင့်အဖေကိုတော့ လယ်လုပ်တာပဲ ဆက်လုပ်ခိုင်းလိုက်။ သူက လယ်လုပ်ရတာ နှစ်သက်တာမဟုတ်ဘူးလား? ဒါဆို တစ်သက်လုံး လုပ်ပါစေ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် မေမေက နုပျိုနေတဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်လို ဖြစ်နေပြီး သူကတော့ အဖိုးကြီးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေမှာ။ အပြင်ထွက်ရင် သူပဲ ရှက်ရလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါကျ လူတွေက မေမေ့ကို သူ့သမီးလို့တောင် ထင်သွားကြဦးမယ်" လင်းချင်းဟယ်က လက်ယမ်းပြကာ ပြောလိုက်သည်။
သူ့ဘာသာသူ မအိပ်နိုင်ဘဲ မိန်းမနှင့် ကလေးများကို လာအဖော်လုပ်ပေးရန် ကြံရွယ်နေသည့် ဇှိုးချင်းပိုင်သည် ထိုစကားများကို အပြင်မှ ကြားလိုက်ရ၏။ (သူက အချိန်ကိုက်ကြီး လာချောင်းနားထောင်နေမိတာပါပဲ 🤣)
ချက်ချင်းပင် သူမှာ အံ့အားသင့်ကာ ဆွံ့အသွားရတော့သည်။
"ပြီးတော့ ဇှိုးတာဝါ၊ နင် ဂရုစိုက်ရမယ့် အချက်က လွဲနေတယ်မဟုတ်ဘူးလား?" လင်းချင်းဟယ်က တာဝါ၏ နားရွက်ကို ဆွဲဆိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
တာဝါက သူ့အိမ်စာတွေကို ပစ်ချပြီး အော်တော့၏ - "နာတယ်၊ နာတယ်! မေမေ၊ သား နာနေပြီ!"
"နင် မှားမှန်း သိပြီလား?" လင်းချင်းဟယ်က မေးလိုက်၏။
"သိပြီ" ဟု တာဝါက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဘယ်မှာ မှားတာလဲ? ပြောစမ်း" လင်းချင်းဟယ်က အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ကျန်တဲ့ ညီအစ်ကိုတွေ မေမေ့ကို လုပ်ကျွေးမလား မလုပ်ကျွေးဘူးလားတော့ သားမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သားကတော့ သေချာပေါက် လုပ်ကျွေးမှာပါ!" ဟု တာဝါက ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။
"ကိုကိုကြီး၊ လျှောက်မပြောနဲ့။ ညီလည်း နောက်ကျရင် သေချာပေါက် သိတတ်လိမ္မာစွာနဲ့ လုပ်ကျွေးမှာ" အာဝါက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်၏။
"သားက မေမေ့ကို ချစ်တယ်" စန်းဝါကလည်း မြှောက်ပင်ပေးသော စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်။
လင်းချင်းဟယ်သည် တာဝါကို လွှတ်ပေးလိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် စန်းဝါကို ပွေ့ဖက်ကာ နမ်းလိုက်ပြီး - "ဒါမှ မေမေ့ရဲ့ သားလိမ္မာလေး"
ဇှိုးချင်းပိုင်သည် အခန်းထဲသို့ မဝင်တော့ဘဲ ပြန်လှည့်ကာ ခဏမျှ အနားယူရန် အိပ်ရာပေါ် လှဲလိုက်တော့သည်။ ဒီဘက်တွင်မူ လင်းချင်းဟယ်သည် သူမ၏ သားသုံးယောက်နှင့်အတူ တရေးတမော အိပ်စက်လိုက်သည်။ သူမသည် သူ့ဘက်သို့ သွားပြီး သွားဆွရန် မဝံ့ရဲပေ။ မဟုတ်လျှင် ပုန်းကွယ်နေသည့် နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီးမှာပင် အကြာကြီး အောင့်စည်းထားရသော ဤအမျိုးသားက တစ်ခုခု မလုပ်ဘူးဟု မာနမခံနိုင်ပေ။
နိုးလာသည်နှင့် ဇှိုးချင်းပိုင်သည် အလုပ်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။ မထွက်သွားမီ သူသည် လင်းချင်းဟယ်ထံမှ အနမ်းတစ်ပွင့် တောင်းဆိုယူခဲ့သေး၏။
လင်းချင်းဟယ်သည် သူမ၏ ခြေထောက်များ အမှန်တကယ်ပင် ပျော့ခွေသွားခဲ့သဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားရသည်။
သူမ ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်နှင့် အာဝါက မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးများဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ ထို့နောက် သူက ပြေးလာပြီး အနမ်းတောင်းလေသည်။
"ချောင်းဟန့်... ချောင်းဟန့်" လင်းချင်းဟယ်က ချောင်းဟန့်ဟန့် လုပ်လိုက်ပြီး အာဝါ၏ နဖူးကို နမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက "တစ်ယောက်ကို တစ်ခါစီနော်" ဟု အတည်ပေါက် ပြောလိုက်၏။
အာဝါက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြီး - "ဖေဖေက မေမေ့ကို နမ်းတာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ် သားမြင်ဖူးတာပဲ"
"နင့်အဖေက မေမေ့ကို နမ်းတာဟာ ငါတို့ အဆက်အဆံ ကောင်းတယ်ဆိုတာကို ပြတာ။ မင်း အပြင်မှာသွားပြောလို့ မရဘူး ကြားလား?" လင်းချင်းဟယ်က သတိပေးလိုက်သည်။
"ဒါပေါ့၊ သား မပြောပါဘူး။ ဂန်းထျယ်က သူတို့ အဖေနဲ့ အမေ ကန်တဲ (kang) ပေါ်မှာ လူပိန်းတုံး ကစားနေကြတယ်လို့ လူတွေကို သွားပြောလို့ လူတွေက သူ့ကို အကြာကြီး ရယ်ကြတာ သားကြားဖူးတယ်" ဟု အာဝါက နားလည်စွာဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။
လင်းချင်းဟယ်က သူ့ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ဆုချလိုက်သည် - "ဒါဆိုရင် ဒီည အိမ်မှာ ပစ္စည်းရှိရင် နင်ကြိုက်တဲ့ ဟင်းတစ်ခွက် မှာခွင့်ပေးမယ်"
"သား ခေါက်ဆွဲပြုတ် သောက်ချင်တယ်!" အာဝါ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွား၏။
"ချိုချဉ် မုန်ညင်းချဉ်နဲ့ မွှေးကြိုင်နေတဲ့ ကြက်ဥပြုတ်ပါ ထည့်လိုက်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ?" ဟု လင်းချင်းဟယ်က အကြံပြုလိုက်သည်။
"ဟုတ်၊ ရတယ်" အာဝါက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။
ခေါက်ဆွဲစားရတာ ဘာမှ ပြဿနာမရှိပါ။ ဒီည သူတို့ ခေါက်ဆွဲစားကြမည်။
လင်းချင်းဟယ်သည် မီးဖိုချောင်သို့ သွားပြီး အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ မုန့်နှစ်နယ်ပြီးနောက် အနားပေးထားလိုက်၏။ သူမသည် နောက်ဘေးခြံထဲသို့ လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။
စိုက်ပျိုးရေးခြံထဲတွင် ဒီနှစ် စိုက်ပျိုးဧရိယာကို တိုးချဲ့နိုင်သည်။ ကြက်သွန်မြိတ်၊ တရုတ်နံနံ၊ ကြက်သွန်မြစ်၊ ပဲသီး၊ သခွားသီး စသည်တို့ကို စိုက်နိုင်သည်။
သူမ၏ ခြံထဲတွင် အများဆုံး စိုက်ပျိုးထားသည်မှာ ခရမ်းချဉ်သီးဖြစ်သည်။ သူမ၏ မိသားစုက စားရတာ ကြိုက်သည့်အတွက် အမှန်တကယ်ပင် အများကြီး စိုက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒီအချိန်မှာ ခရမ်းချဉ်သီးများသည် စူးစူးရှရှ သဘာဝအတိုင်း စိုက်ပျိုးထားသော စိမ်းလန်းစိုပြည်သည့် ခရမ်းချဉ်သီးများဖြစ်၏။ ၎င်းသည် အရမ်းစားလို့ကောင်းပြီး အသီးအရွက်အနေဖြင့်တင်မကဘဲ သစ်သီးအဖြစ်ပါ စားနိုင်သည်။ ချဉ်ချဉ်ချိုချိုလေးနှင့် အလွန်ပြည့်စုံလှပေသည်။
စိုက်ပျိုးပြီး မကြာမီမှာပင် အသီးအချို့ ရရှိရန် နှစ်လ သို့မဟုတ် သုံးလခန့် ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သည်။