လင်ချင်းဟဲ့၏ တတိယအစ်ကိုသည် သူမ ဒေါသအလျောက် မျက်စိကန်းနေဆဲဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ စကားမဆိုတော့ပေ။
သူသည် ဝေးလံသောခရီးကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့သူဖြစ်ရာ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို နေ့လယ်စာစားရန် အတင်းအကျပ် တားဆီးထားလိုက်သည်။ ဗိုက်အလွတ်ဖြင့် ပြန်ခွင့်မပြုပေ။ အစားအသောက်မှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း စားမြိန်သည်။ ဝက်သားကို ကြာဇံဖြင့် ตุ๋န်ထားသည့်ဟင်း၊ ဝက်ပေါင်ခြောက်ကို ချဉ်ဖတ်ဖြင့် ကြော်ထားသည့်ဟင်းနှင့် တောမှိုစုံဟင်းတို့ဖြစ်ပြီး ရိုးရိုးမုန့်လုံးပေါင်း (Mantou) များလည်း ပါဝင်သည်။
"ညီမလေးရယ်၊ ဒီလို အားကုန်ခံပြီး ဧည့်ခံနေဖို့ မလိုပါဘူး။ ဒီအစားအသောက်တွေကို ဒါဝါနဲ့ သူ့ညီအစ်ကိုတွေအတွက်ပဲ ချန်ထားပါ" ဟု မီးဖိုပေါ်တွင် ချက်ပြုတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသော တတိယအစ်ကိုလင်က ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူမ၏ ရပ်တည်ချက်အတိုင်း ခိုင်မာစွာပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုမလာရင်လည်း ကျွန်မတို့က ဒီလိုပဲ စားကြမှာပါ။ အစ်ကို့ညီမလေးရဲ့ ဘဝက အရင်ကလောက် မခမ်းနားတော့ပေမဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်တဲ့အထိတော့ မဖြစ်ပါဘူး။ စိတ်အေးအေးနဲ့သာ စားပါ။ အစ်ကို့ကို ကျွေးရတာ ကျွန်မ ဝမ်းသာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျန်တဲ့ လင်မိသားစုဝင်တွေအကြောင်းတော့ တွေးတောင်မတွေးနဲ့။ ပြီးတော့ အိမ်ပြန်သွားရင်လည်း ဒီအကြောင်းတွေ တစ်ခွန်းမှ မပြောနဲ့"
တတိယအစ်ကိုလင်က ဒါဝါဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဒါဝါက ခေါင်းညိတ်၍ အတည်ပြုပေးသည်။ "ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ ဒီလိုစားကြတာပါ"
"အရသာရှိတယ်" ဟု အာဝါ က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
တတိယအစ်ကိုလင်က စိတ်ထဲတွင် 'အရသာရှိမှာပေါ့။ အသား၊ ကြာဇံ၊ ဝက်ပေါင်ခြောက်နဲ့ မုန့်လုံးပေါင်းတွေပါနေတာ၊ ဒါတွေထဲက ဘယ်တစ်ခုကများ ဇိမ်ခံပစ္စည်း မဟုတ်လို့လဲ' ဟု တွေးနေမိသည်။
စားသောက်ပြီးနောက် တတိယအစ်ကိုလင်လည်း အိမ်သို့ ပြန်သွားသည်။ လာတုန်းက စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် လာခဲ့သော်လည်း ပြန်သည့်အချိန်တွင်မူ စိတ်အေးချမ်းသာ ရှိသွားသည်။ သူ့ညီမလေး၏ ဘဝသည် အရင်ကလောက် မခမ်းနားတော့သော်လည်း ဘေးနားတွင် အလုပ်ကြိုးစားသည့် ခင်ပွန်းသည်ရှိနေသရွေ့ အခက်အခဲကြီးကြီးမားမား ရှိမည်မဟုတ်ပေ။
"တတိယအစ်ကိုက လူကောင်းပါပဲ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က မှတ်ချက်ပြုသည်။
"လင်မိသားစုတစ်စုလုံးထဲမှာ သူတစ်ယောက်တည်းပဲ စိတ်ဓာတ်မပျက်စီးသေးတာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ "မင်းလည်း အတူတူပါပဲ"
လင်ချင်းဟဲ့ က သူမသည် အမှန်တကယ် လင်မိသားစုဝင် မဟုတ်ကြောင်းနှင့် ဤခန္ဓာကိုယ်၏ မူလပိုင်ရှင်မှာလည်း သိပ်ပြီးပြောပလောက်အောင် ကောင်းသူမဟုတ်ကြောင်း စိတ်ထဲကနေ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ စိတ်ထဲကသာ တွေးပြီး ပါးစပ်ကတော့ ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။
နှစ်သစ်ကူး၏ ပထမရက်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားပြီး ပွဲတော်အရသာများလည်း တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာသည်။ ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့တွင် ကျိုးရှo Mei သည် မြို့နယ်သို့ ပြန်သွားသည်။ နောက်တစ်ရက်တွင် အလုပ်များ ပြန်စရမည်ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကလေးများကို ကျိုးချင်းပိုင် ၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် ထားခဲ့ကာ စက်ဘီးစီး၍ ကျိုးရှo Mei ကို လိုက်ပို့ပေးသည်။ သူမ မြို့သို့ မရောက်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး ပစ္စည်းအချို့ကို မြို့ပေါ်သို့ သယ်သွားရန် အကြောင်းပြချက် လိုအပ်နေသည်။
သူတို့နှစ်ဦး စက်ဘီးကို အလှည့်ကျ နင်းသွားကြသည်။ တစ်ယောက်တည်းဆိုလျှင် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး နင်းရမည်မှာ ပင်ပန်းလွန်းလှသည်။ ကျိုးရှo Mei သည် ယခင်ကထက် မြို့သို့ ပြန်လာရသည်ကို ပို၍ စိတ်ကြည်လင်နေသည်။ သူမက လင်ချင်းဟဲ့ ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်နေစဉ် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးက ချဉ်းကပ်လာပြီး "အဲဒါ ဘယ်သူလဲ။ မြို့က ဆွေမျိုးလား" ဟု မေးသည်။
"ဒါက ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုလေးယောက်မြောက်ရဲ့ ဇနီးပါ" ဟု ကျိုးရှo Mei က ပြန်ဖြေသည်။
"မင်းရဲ့ အစ်ကိုလေးယောက်မြောက်ရဲ့ ဇနီးက အရမ်းလှတာပဲ။ ငါတော့ မြို့သူလေးလို့ ထင်နေတာ" ဟု လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က မှတ်ချက်ပြုသည်။
"သူက ကျေးလက်ကနေ လာတာဖြစ်ပေမဲ့ ကျွန်မတို့နယ်မှာ အလှဆုံး အမျိုးသမီးပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုလေးယောက်မြောက်က တကယ်ကို ကံကောင်းတာ" ဟု ကျိုးရှo Mei က ဂုဏ်ယူစွာ ပြောသည်။
လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဒါနဲ့ မင်းက ဘယ်တော့ လက်ထပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ"
"ကျွန်မ ဒီတစ်ခေါက် ပြန်လာတာက သူ့နဲ့ လမ်းခွဲဖို့အတွက်ပဲ" ဟု ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ကာ ကျိုးရှo Mei က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "သူ့မိသားစုထဲကို လက်ထပ်ဝင်ဖို့ ကျွန်မ မတတ်နိုင်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ နောက်ခံက ကျေးလက်ကလေ"
သူမသည် သူမ၏ အစ်ကိုလေးယောက်မြောက်၏ ဇနီးပေးသည့် အကြံဉာဏ်အတိုင်း လိုက်နာနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသဘောဆန္ဒအတိုင်းဆိုလျှင် သူမလည်း ဤအတိုင်းပင် ရှင်းပြမိမည်ဖြစ်သည်။
လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က သူမကို လေးစားမှုအသစ်တစ်ခုဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျေးလက်ဆိုတာ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အဲဒီမှာက စားစရာ၊ သောက်စရာ လုံလောက်ဖို့အတွက် ပူစရာမလိုဘူးလေ!"
"ထားလိုက်ပါတော့။ ကျွန်မက လူတန်းစား မြင့်တက်အောင် မလုပ်နိုင်ပါဘူး။ ဒီဆံထိုးကို သူ့ဆီ ပြန်ပေးဖို့ ကူညီပေးနိုင်မလား" ဟု ပြောကာ ကျိုးရှo Mei က ဆံထိုးတစ်ချောင်းကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
"ဒီဆံထိုးက လှလိုက်တာ" ဟု လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က မှတ်ချက်ပြုသည်။
"မင်း သဘောကျရင် ယူလိုက်လေ။ သူ့ကို ပေးခိုင်းလိုက်" ဟု ကျိုးရှo Mei က ပြောပြီးနောက် အိပ်ဆောင်သို့ ပြန်သွားသည်။
လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်မှာ ရှက်ရွံ့သွားပြီး "ငါက သူ့ကို မင်းဆီက လုယူတာ မဟုတ်ဘူးနော်၊ မင်းကိုယ်တိုင်က သူ့ကို မလိုချင်တာ" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
သုံးရက်ပင် မကြာခင်မှာပင် ကျိုးရှo Mei သည် သူမ၏ ရည်းစားဟောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သူသည် ထိုလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်နှင့်အတူ ညစာစားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်မှာ အတော်လေး ရင်းနှီးနေပုံရသည်။ အခြားလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များက ထိုအကြောင်းကို ပြောလာသောအခါ ကျိုးရှo Mei က သူမနှင့် မလိုက်ဖက်ကြောင်း၊ ထိုမိန်းကလေးက သူ့အတွက် ပိုသင့်တော်ကြောင်း အရင်အတိုင်းပင် ရှင်းပြသည်။ သူမသည် အတိတ်က အနည်းငယ် အသိဉာဏ်နည်းခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိပြုမိလာပြီဖြစ်သည်။
ဤအချက်က လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်အများစု၏ သနားမှုကို ရရှိစေပြီး ကျိုးရှo Mei ကို အထင်ကြီးလေးစားလာကြသည်။ သူမသည် အခြားသူများကဲ့သို့ စံနှုန်းမရှိသူမဟုတ်ဘဲ သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သတ်မှတ်လိုက်ကြသည်။ ကျိုးရှo Mei ကတော့ ထိုကဲ့သို့ ကောလာဟလများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ လမ်းခွဲပြီးနောက်တွင် သူမ၏ "မြင့်မြတ်သော" စရိုက်ကြောင့် သူမကို စိတ်ဝင်စားသူများစွာ ရှိလာသည်။
သူမ၏ အစ်ကိုလေးယောက်မြောက်၏ ဇနီးပေးသည့် အကြံဉာဏ်အတိုင်း သူမသည် လာရောက်ပိုးပမ်းသူများကို တစ်ယောက်ချင်းစီ စစ်ဆေးကြည့်သည်။ သူမ သင်ယူခဲ့ရသည့် စံနှုန်းများနှင့် ကိုက်ညီသူ တစ်ယောက်မှ မရှိသည်ကို မကြာခင်မှာပင် သိလိုက်ရသည်။ တစ်ယောက်က မိသားစုက သူ့လစာကိုပဲ မှီခိုနေရသူ၊ တစ်ယောက်က ရုပ်ဆိုးသူ၊ တစ်ယောက်ကတော့ အိမ်က သေးလွန်းသူ စသဖြင့်ပေါ့။ အတိုချုပ်ပြောရလျှင် ဘယ်သူမှ သင့်တော်သူ မရှိပေ။
နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးရှo Mei သည် တစ်ကိုယ်တည်းသာ ဆက်နေခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ အစ်ကိုလေးယောက်မြောက်၏ ဇနီးကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ပြီး အကောင်းဆုံးသောအရာများက နောက်မှ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။ သူမအနေဖြင့် လက်တွဲဖော် မရှာနိုင်၍ မဟုတ်ဘဲ သူမကိုယ်တိုင်က အလျှော့မပေးချင်၍သာ ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်တွင် သူမမှာ ပရိသတ်အတော်လေး များသည်။
သူမ၏ မိသားစုနောက်ခံမှာ အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး ညီအစ်ကိုများစွာ ရှိသည့်အတွက် မိဘအိမ်ကို ထောက်ပံ့နေစရာ မလိုပေ။ အကယ်၍သာဆိုလျှင် မြို့ပေါ်တွင် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ မိသားစုကိုပင် ကူညီပေးနိုင်သေးသည်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဝင်ငွေရှိသူဖြစ်ရာ အလွန်တောင့်တစရာကောင်းသော လက်တွဲဖော်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ကျေးလက်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဤအကြောင်းများကို ကောင်းစွာ သိရှိနေသည်။ ကျိုးရှo Mei လာရောက်လည်ပတ်တိုင်း သူမက အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ပြောပြလေ့ရှိသည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အရာအားလုံး အသက်ဝင်လာသည့် မတ်လသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
"ရွာထဲမှာ ဘယ်သူတွေဆီမှာ ကြက်ပေါက်လေးတွေရှိလဲ စုံစမ်းကြည့်ဦး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။ "နည်းနည်းလောက် ဝယ်ပြီး မွေးကြမယ်"
"ကျွန်တော်တို့ မိသားစုမှာ ငါးယောက်ရှိတာဆိုတော့ သုံးကောင်ပဲ မွေးလို့ရမယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ထောက်ပြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူပြောသည်မှာ မှန်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ဤကာလတွင် စည်းမျဉ်းများမှာ တင်းကျပ်သည်။ လူနှစ်ဦးလျှင် ကြက်တစ်ကောင်နှုန်းသာ မွေးခွင့်ရှိသည်။ ငါးယောက်မိသားစုဆိုလျှင် အများဆုံး သုံးကောင်သာ မွေးနိုင်သည်။
"ခြောက်ကောင်လောက် သွားဖမ်းလာခဲ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ "ကြက်ပေါက်လေးတွေက သေလွယ်တယ်"
ကျိုးချင်းပိုင် က ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိပေ။ ကြက်သေနှုန်းနှင့် ပတ်သက်၍ သူမပြောသည်မှာ မှန်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ၏ အစီအစဉ်မှာ အားလုံးကို မွေးမြူရန်ဖြစ်ပြီး အကယ်၍ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ပါက ကြီးပြင်းလာသည်အထိ စောင့်ကာ မိသားစုအတွက် အာဟာရဖြစ်စေရန် သတ်စားမည်ဖြစ်သည်။ အချို့မှာ အသက်မရှင်နိုင်ဟု ယူဆကာ ပို၍ အစောကတည်းက မွေးထားခြင်းမှာ အလေ့အထတစ်ခုဖြစ်သည်။
"ကျွန်မတို့ရဲ့ ဝက်တွေက ဒီနှစ်ဆိုရင် သတ်ဖို့ ရတော့မယ်" ဟု ဝက်နှစ်ကောင်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုရင်း လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။ "တစ်ကောင်ကို နှစ်ရာပိဿာလောက် ရှိမယ်ထင်တယ်"
"အဲလောက်တော့ ရှိမှာပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သဘောတူသည်။
"အာဝါ၊ အမေနဲ့အတူ တောဟင်းရွက်တွေ သွားရှာရအောင်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က လှမ်းခေါ်သည်။ သူမသည် အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ ကို ခြင်းတောင်းများဖြင့် ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူ၏ဇနီးနှင့် သားများကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာအမူအရာ ပျော့ပျောင်းသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ဇနီးကို စီးပွားရေးလုပ်ခွင့် မပေးခဲ့သဖြင့် ဇနီးဖြစ်သူကလည်း သူ့ကို အနားကပ်ခွင့် မပေးတော့ပေ။ အခြေအနေကို ကြည့်ရသလောက်တော့ သူမ၏ ခိုင်မာနေသော နှလုံးသား ပျော့ပျောင်းလာမည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မတွေ့ရသေးပေ။