အခန်း (၇၀) - တတိယအစ်ကိုလင်
ကစားခြင်း၊ စားသောက်ခြင်းနှင့် ရုပ်ရှင်ကြည့်ခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်စုံခဲ့သည့် အပြင်ထွက်သည့်နေ့မှာ ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။ မိသားစုလည်း အိမ်ပြန်ရမည့်အချိန် ရောက်လာခဲ့သည်။
အပြန်လမ်းတွင် ဒါဝါနှင့် အာဝါတို့က နောက်နှစ်နှစ်သစ်ကူးတွင် ရုပ်ရှင်နောက်တစ်ကား ထပ်ကြည့်ဦးမည်ဟု တကဲကဲနှင့် ပြောဆိုနေကြသည်။
"သေချာတာပေါ့" လင်ချင်းဟဲ့က ရက်ရောစွာပင် ပြောလိုက်သည်။ "နေ့တိုင်း စာကြိုးစားမယ်ဆိုရင်တော့ မင်းတို့ ရုပ်ရှင်ထပ်ကြည့်ချင်တဲ့ဆန္ဒကို ငါဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မှာပါ"
ကျိုးချင်းပိုင်ကတော့ ငြိမ်သက်နေသည်။ သူသည် စက်ဘီးကို နင်းရင်း ဇနီးနှင့် သားသမီးများကို အိမ်သို့ ပို့ဆောင်ပေးနေသော်လည်း သူတို့၏ ရယ်မောသံများကိုမူ အသေအချာ နားထောင်နေသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ အမြဲတမ်း အေးစက်တည်ငြိမ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရှားရှားပါးပါး ကျေနပ်နှစ်သိမ့်နေသည့် အမူအရာကို မြင်တွေ့နေရသည်။
ညနေ သုံးနာရီခန့်တွင် သူတို့အိမ်သို့ ရောက်ကြသည်။ တစ်နေ့လုံး အပြင်ထွက်ထားရ၍ မိသားစုတစ်ခုလုံး ပင်ပန်းနေကြသည်။ သို့သော် ဒါဝါနှင့် အာဝါတို့မှာမူ အားအင်များ ပြည့်ဝနေဆဲဖြစ်သဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့က သူတို့ကို အပြင်ထွက်ကစားခွင့် ပေးလိုက်သည်။ သူမကတော့ ဆန်ဝါကို အိမ်တွင်းသို့ ခေါ်သွားကာ အနားယူစေသည်။
ညစာစားချိန် နီးကပ်နေပြီဖြစ်၍ နေ့လယ်အိပ်ရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ လင်ချင်းဟဲ့က ပန်းသီးအချို့ကို ဆေးကြောပေးသည်။ ကျိုးချင်းပိုင်က ပန်းသီးတစ်ခြမ်းကို ကိုက်စားနေစဉ် ဆန်ဝါကိုမူ သူမ အသေအချာ ခြစ်ထုတ်ထားသည့် ပန်းသီးဖျော်ရည်ကို တိုက်ကျွေးနေသည်။ ဆန်ဝါသည် အသက်နှစ်နှစ်ရှိပြီဆိုသော်လည်း ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖွံ့ဖြိုးမှုမှာ သေးငယ်နေသေးသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် ပန်းသီးစားပြီးသည့်အခါတွင်တော့ သူမ အစားစားနိုင်စေရန်အတွက် သားငယ်ကို အစားကျွေးသည့်တာဝန်ကို လွှဲယူလိုက်သည်။
"ဒီလို အေးစက်တဲ့ရာသီဥတုမှာ ညစာ ဘာစားကြမလဲ" လင်ချင်းဟဲ့က မေးလိုက်သည်။
"ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆို ရပါပြီ" ကျိုးချင်းပိုင်က ပြန်ဖြေသည်။
"ပြောင်းဖူးမုန့် (မန်တို) စားကြမလား" လင်ချင်းဟဲ့က ခေါက်ဆွဲပြုတ်ကို ငြီးငွေ့နေသဖြင့် အကြံပြုသည်။ "ငါ ဝက်သားခြောက် အငွေ့ပြန် (ပေါင်း) ချက်ပေးမယ်၊ ပြီးတော့ ရေညှိဟင်းချိုနဲ့ တွဲစားကြတာပေါ့"
ကျိုးချင်းပိုင်က ခေါင်းညိတ်၍ သဘောတူလိုက်သည်။
ညစာစားချိန်တွင် ကျိုးရှောင်မေ ရောက်လာသည်။ ဟင်းလျာများမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှသဖြင့် သူမ၏ စတုတ္ထအစ်ကိုမှာ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးကတည်းက ပိုမိုကျန်းမာသန်စွမ်းလာသည်ကို သူမ သတိထားမိသည်။ သူမကတော့ ဤသည်မှာ စတုတ္ထအစ်မတော်၏ စောင့်ရှောက်မှုကြောင့်ဟု ယူဆထားသည်။
ဝက်သားခြောက်မှာ အလွန်ပင် မွှေးကြိုင်ပြီး အရသာရှိလှသဖြင့် လျှာပင် မြိုချမိမတတ် ဖြစ်ရသည်။ ဝက်သားခြောက်နှင့် အချဉ်စိမ်ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကြော်၊ ငရုတ်သီးမှုန့်လေး အနည်းငယ်ဖြူးထားသည့် ဟင်းလျာမှာ အရိုးနှင့် ရေညှိဟင်းချို၊ ပြောင်းဖူးမုန့်တို့နှင့် တွဲဖက်စားရသည်မှာ အလွန်ပင် အရသာရှိလှသည်။ ဧည့်သည်အဖြစ် ရောက်လာသော်လည်း ကျိုးရှောင်မေမှာ အဝစားနိုင်ခဲ့သည်။
ပန်းကန်ဆေးရာတွင် ကူညီမည်ဟု ပြောသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့က ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိပေ။ မောင်နှမအရင်းအချာဖြစ်သည့်အပြင် ညစာ လာစားသည့်အတွက် အိမ်မှုကိစ္စများတွင် ကူညီသင့်ပေသည်။
နှစ်သစ်ကူး ဒုတိယနေ့မှာ အလွန်ပင် ပြည့်စုံခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏ မွေးရပ်မြေ လင်မိသားစုမှာမူ ကိုယ့်အတွေးနှင့်ကိုယ် ဖြစ်နေကြသည်။
အစပိုင်းတွင် လင်မိသားစုက လင်ချင်းဟဲ့မှာ နှစ်သစ်ကူးတွင် အိမ်မပြန်ဟု ပြောခြင်းမှာ စိတ်ကောက်နေခြင်းသာဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမ၏ မိဘအရင်းအချာများဖြစ်သည့်အတွက် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပြန်လာရမည်ဟု ယူဆထားကြသည်။ သူမ မလာပါက ယောက္ခမဘက်မှ အထင်သေးလိမ့်မည်ဟုလည်း တွက်ဆထားကြသည်။ သို့သော် တကယ်တမ်းတွင်မူ သူမ ပြန်မလာခဲ့ပေ။
"အဘိုးကြီး၊ သူ တကယ်ပဲ မလာတော့ဘူးလို့ ထင်လား" မိခင်လင်က မေးသည်။
"စိတ်ကောက်နေတာ နေမှာပါ" ဖခင်လင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "သူ့မိဘအိမ်ကို ပြန်မလာတာ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ သူ့စိတ်ထားနဲ့ဆိုရင် နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော်တို့ဆီ ပြန်လာပြီး ငိုပြနေဦးမှာပါ"
မိခင်လင်က ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဒီကောင်မလေးက အရမ်းခေါင်းမာတယ်၊ နည်းနည်းတော့ ဒုက္ခခံကြည့်မှ ရမယ်"
သူမအကြောင်း ပြောဆိုနေကြသည်မှာ မိဘများသာ မဟုတ်ပေ။ အစ်ကိုကြီးလင်နှင့် ဇနီးဖြစ်သူတို့ကလည်း သူမအကြောင်း ပြောကြသော်လည်း ဒုတိယအစ်ကိုလင်နှင့် ဇနီးဖြစ်သူကမူ ပြောစရာအများဆုံး ဖြစ်နေသည်။
"သူ တကယ်ပဲ မလာတော့တာလား။ အရင်တုန်းကလို လူတိုင်းက ချော့မြှူနေရဦးမယ်လို့ ထင်နေတာလား" ဒုတိယအစ်မတော်လင်က မဲ့ရွဲ့လိုက်သည်။
"သူက ဘယ်တော့မှ အရွယ်မရောက်လာတော့ဘူး" ဒုတိယအစ်ကိုလင်က မှတ်ချက်ပေးသည်။
"ငါပြောမယ်၊ သူ့ဘဝက အခု သိပ်မကောင်းလို့သာ ဒီလိုမျိုး လုပ်နေတာ၊ မဟုတ်ရင် ဒီလို လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး" ဒုတိယအစ်မတော်က ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။ "သူနဲ့ တွေ့ရင်လည်း မမြင်သလိုပဲ နေလိုက်ကြ"
"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က မောင်နှမတွေလေ" ဒုတိယအစ်ကိုလင်က ပြောသည်။ "သူက ငါ့ကို အင်္ကျီလက်ဆောင်ပေးဖူးတယ်လေ"
"ဘာလက်ဆောင်လဲ" ဒုတိယအစ်မတော်က အေးစက်စက် ရယ်မောကာ ပြန်ပြောသည်။ "အဲဒီအင်္ကျီရဖို့ ငါ သူ့ကို ဘယ်လောက်တောင် ချော့မော့ပြီး ပူဇော်ခဲ့ရလဲ။ ဒါက ဒီမိသားစုအတွက် သူလုပ်ပေးသင့်တဲ့ အနည်းဆုံးအလုပ်ပဲ"
တတိယအိမ်ထောင်စုမှာမူ သူတို့၏ အမြင်ရှိကြသည်။ တတိယအစ်မတော်လင်မှာ အံ့သြနေသည်။ "မင်းရဲ့ တတိယအစ်မ တကယ်လုပ်လိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ခဲ့ဘူး။ ဒီနေ့ တကယ်မလာဘဲ နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး"
အစ်မကြီးနှင့် အစ်မလတ်တို့သာ ပြန်လာကြပြီး တတိယအစ်မဖြစ်သူ လင်ချင်းဟဲ့မှာမူ မလာခဲ့ပေ။
"ငါ့အစ်မ ဒီတစ်ခါတော့ တကယ် ဒေါသထွက်သွားပြီထင်တယ်" တတိယအစ်ကိုလင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ပြောသည်။ "ဖေဖေနဲ့ မေမေကိုလည်း နားမလည်နိုင်ဘူး။ အရင်တုန်းက တတိယအစ်မက မိဘတွေကို ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ ဘယ်လောက်တောင် ပစ္စည်းတွေ သယ်လာပေးခဲ့လဲ၊ အခု သူ့ဘဝက မလွယ်ကူတဲ့အချိန်မှာ သူတို့က ကူညီဖို့ ငြင်းဆန်နေကြတယ်"
"စိတ်မကောင်းမဖြစ်ပါနဲ့" ဇနီးဖြစ်သူက ဂရုမစိုက်စွာ ပြန်ပြောသည်။ "နောက်ပိုင်းတော့ အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ ဘယ်သမီးကမှ သူ့မိသားစုကို တကယ်စွန့်ပစ်မှာမဟုတ်ပါဘူး"
"မင်း သူ့ကို မသိသေးလို့ပါ" တတိယအစ်ကိုလင်က သက်ပြင်းချသည်။ "သူ တစ်ခုခုကို ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီဆိုရင် ဖေဖေနဲ့ မေမေ ကိုယ်တိုင် သွားမခေါ်မချင်း သူ ပြန်လာမှာမဟုတ်ဘူး"
"သွားခေါ်ရမယ် ဟုတ်လား" ဇနီးဖြစ်သူက ပြောသည်။ "ဒါဆိုရင်တော့ တစ်သက်လုံး သူ့မျက်နှာကို ထပ်မြင်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"
"ငါ မနက်ဖြန် သူ့ဆီ သွားကြည့်မယ်" တတိယအစ်ကိုလင်က ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ၊ သွားချင်ရင် သွားလေ" ဇနီးဖြစ်သူက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။ "ဒါပေမဲ့ လက်ဆောင်တွေတော့ ဘာမှသယ်မသွားနဲ့"
တတိယအစ်ကိုလင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ပိုက်ဆံမရှိသော်လည်း သူ့အစ်မကို သွားတွေ့ရုံနှင့်ပင် ကျေနပ်နေသည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် သူ ထွက်လာခဲ့သည်။ ရောက်သောအခါ ဝက်များကို အစာကျွေးနေသည့် ကျိုးချင်းပိုင်ကို တွေ့ရသည်။ ဝက်များမှာလည်း နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ကြီးထွားလာနေသည်။
"တတိယအစ်ကို ရောက်လာပြီလား" ကျိုးချင်းပိုင်က နှုတ်ဆက်သည်။
"မောင်လေး၊ ငါ့အစ်မ အိမ်မှာရှိလား" တတိယအစ်ကိုလင်က အိမ်ဝင်းထဲကို လှမ်းကြည့်ရင်း ပြုံးကာ မေးသည်။
"အစ်မ အပြင်ခဏသွားတယ်၊ ခဏနေရင် ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်" ကျိုးချင်းပိုင်က ပြန်ဖြေသည်။
ယောက္ခမဖြစ်သူ ဝက်ကျွေးနေသည်ကို ကြည့်ရင်း တတိယအစ်ကိုလင်မှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ အရင်က သူ့အစ်မမှာ သန့်ရှင်းရေးကို အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်သူဖြစ်ပြီး ဝက်မွေးခြင်း၊ ကြက်မွေးခြင်းမျိုး ဘယ်တော့မှ မလုပ်ဟု ကျိန်ဆိုခဲ့ဖူးသည်ကို သူ မှတ်မိနေသည်။ အခုတော့ အခြေအနေအရ တိရစ္ဆာန်များ မွေးမြူနေရသည်ကို မြင်ရတော့ သူ့အစ်မဘဝမှာ မလွယ်ကူကြောင်း သူ နားလည်လိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ဆန်ဝါကို ချီကာ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ တတိယအစ်ကိုကို မြင်၍ ဝမ်းသာသွားသည်။ သူမသည် လင်မိသားစုဝင်များကို စိတ်မဝင်စားသော်လည်း တတိယအစ်ကိုကိုမူ အမြဲတမ်း သံယောဇဉ်ရှိသည်။
"နေ့လယ်စာစားပြီးမှ ပြန်ပါ၊ ဒီမှာပဲ နေ့လယ်စာ စားသွား" သူမက တိုက်တွန်းသည်။
"မလိုပါဘူး၊ အိမ်မှာပဲ စားလိုက်ပါ့မယ်" သူက ခေါင်းခါသည်။
"နှစ်သစ်ကူးနေ့မှာ ဒီလောက်ဝေးဝေးက လာတာ၊ ဗိုက်ဗလာနဲ့တော့ ပြန်မလွှတ်နိုင်ဘူး" သူမက ခိုင်မာစွာ ပြောသည်။
"အစ်မရယ်၊ တကယ်မလိုပါဘူး" သူက တောင်းဆိုသည်။ "မောင်လေးနဲ့ အဆင်ပြေပြေပဲ နေသွားပါ"
"ငါ့ဘဝအကြောင်းကို မင်း လာပြောစရာမလိုဘူး" သူမက ဆန်ဝါကို ပွေ့ဖက်ပြရင်း ပြောသည်။ "ဆန်ဝါကို ကြည့်ဦး၊ ကျန်းမာနေတာပဲ မဟုတ်လား။ ဦးလေးကို နှုတ်ဆက်လိုက်ဦး"
"ဦးလေး" ဆန်ဝါက နှုတ်ဆက်သည်။
တတိယအစ်ကိုလင်မှာ ပြုံးလိုက်ပြီး ကလေးအတွက် နှစ်သစ်ကူးလက်ဆောင် ပိုက်ဆံပေးရန် အိတ်ထဲ လက်နှိုက်လိုက်မှ ပိုက်ဆံမရှိသည်ကို သတိရသွားသည်။
"မင်း ငါ့ဆီ လာလည်တာကိုပဲ ငါ ကျေနပ်ပါတယ်" လင်ချင်းဟဲ့က ပြောသည်။ "လင်မိသားစုထဲမှာ မင်းတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ငါ အသိအမှတ်ပြုတာ"
"အစ်မရယ်၊ ဒေါသနဲ့ မပြောပါနဲ့..."
"မင်း ငါ့အကြောင်း သိသားပဲ" သူ မပြောခင်ပင် သူမက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ဒေါသနဲ့ ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ သူတို့ရဲ့ အရည်အချင်းကို အကုန်သိပြီးသွားပြီ"