**မြန်မာဘာသာပြန် -**
လင်းချင်းဟဲသည် နှစ်သစ်ကူးနေ့တွင် အိမ်တွင် ထိုင်မနေခဲ့ပေ။ သူမသည် သုံးဝါကို ခေါ်ကာ ရှေးဟောင်းကျိုးမိသားစု အိမ်သို့ သွားခဲ့၏။
သူမသည် အစ်မကြီး၊ တတိယမြောက် မောင်နှမ၏ ဇနီးနှင့် ကျိုးရှောက်မေတို့နှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုရန် သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒုတိယမြောက် မောင်နှမ၏ ဇနီးကမူ သူမ၏ စကားပြောစာရင်းတွင် မပါဝင်ပေ။
တတိယမြောက် မောင်နှမ၏ ဇနီးမှာ မီးတွင်းမထွက်သေးသော်လည်း ယခုအခါ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အတော်လေး သက်သာလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ထို့အပြင် နှစ်သစ်ကူးနေ့လည်း ဖြစ်သောကြောင့် သူမလည်း စကားပြောရသည်ကို ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။
လင်းချင်းဟဲသည် လူအနှောင့်အယှက် မဖြစ်လိုပေ။ တစ်နာရီနီးပါးမျှ စကားပြောပြီးနောက် သူမ ပြန်လာခဲ့သည်။
ဒုတိယမြောက် မောင်နှမ၏ ဇနီးကမူ ထိုအချိန်တွင် အိမ်၌ မရှိပေ။ သူမသည် ရွာထဲမှ အခြားမိန်းမများနှင့် စကားလက်ဆုံကျရန် အပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟဲသည် သုံးဝါကို ခေါ်ကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ရာ ကျိုးရှောက်မေလည်း သူမနောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ သူတို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ကျိုးချင်းပိုင်က ဝက်များကို ကျွေးမွေးနေပြီ ဖြစ်၏။
ကျိုးချင်းပိုင်သည် ဤကိစ္စများကို တာဝန်ယူ လုပ်ကိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။ လင်းချင်းဟဲက တစ်ခါတစ်ရံ ဝင်ကူပေးသော်လည်း တာဝန်အားလုံးကို သူမတစ်ဦးတည်းအပေါ် ပုံချထားခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
"လေးမမ... ကိုယ့်အိမ်မှာ ဝက်မွေးတာကို ခင်ဗျား တကယ် သည်းခံနိုင်နေပြီပဲနော်" ဟု ကျိုးရှောက်မေက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။
"တော်စမ်းပါ" လင်းချင်းဟဲက သူမကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
ကျိုးရှောက်မေက ပြုံးဖြဲလျက် "လေးမမရယ်... ကျွန်မက ဘယ်လိုလူမျိုးကို ရှာသင့်တယ်လို့ ထင်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"မိဘလည်းမရှိ၊ ကိုယ်ပိုင်ကားနဲ့ အိမ်လည်းရှိတဲ့သူပေါ့" ဟု လင်းချင်းဟဲက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြေလိုက်၏။
ကျိုးရှောက်မေမှာ ရယ်မောသံထွက်လာပြီး "လေးမမရယ်... ပြောပုံကတော့ လွန်လှချည်လား" ဟု ဆိုသည်။
"ဘာလို့လဲ။ မမှန်လို့လား" ဟု လင်းချင်းဟဲက တုံ့ပြန်၏။
"မှန်တော့ မှန်ပါတယ်။ ဒီလိုလူမျိုး ရှာရတာ လွယ်တာမှတ်လို့။ ပြီးတော့ တစ်ခုခုဖြစ်လာရင်တောင် အားကိုးစရာ လူတစ်ယောက်မှ မရှိဘူးလေ" ဟု ကျိုးရှောက်မေက ထောက်ပြသည်။
"ဘာ အားကိုးစရာ လိုသေးလို့လဲ။ မင်းရဲ့ မိဘဘက်က အစ်ကိုတွေ အများကြီး ရှိတာပဲဟာ။ လိုအပ်ရင် ငါတို့ကို အော်လိုက်ပေါ့။ ဘယ်သူက မင်းကို မထောက်ပံ့ဘဲ နေမှာမို့လို့လဲ" ဟု လင်းချင်းဟဲက ပြောလိုက်၏။
ကျိုးရှောက်မေက ပြုံးလျက် "ဒီလိုလူမျိုးနဲ့တော့ ဘယ်လိုမှ ကြုံရမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။
"မကြုံရရင်လည်း နောက်ဆုတ်ပြီး ဒုတိယအကောင်းဆုံးကိုပဲ ရွေးရတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဟိုကောင်ကိုတော့ တကယ်ကန်ထုတ်ပစ်လိုက်သင့်တယ်။ ဆက်တောင် မတွေးနေနဲ့တော့" ဟု လင်းချင်းဟဲက အကြံပေးလိုက်၏။
"နှစ်သစ်ကူးပြီးတာနဲ့ သူ့ကို ကန်ထုတ်ပစ်မယ်" ဟု ကျိုးရှောက်မေက ထောက်ခံလိုက်သည်။
"စိတ်ချရတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ရှာစမ်းပါ။ မင်းရဲ့ စတုတ္ထအစ်ကိုလိုမျိုးပေါ့။ တာဝန်ယူတတ်တဲ့စိတ် ရှိရမယ်။ သူ့ပခုံးပေါ်မှာ တာဝန်တွေကို ထမ်းပိုးနိုင်ရမယ်။ အိမ်မှာရှိတဲ့ သူ့ဇနီးနဲ့ ကလေးတွေကို ထွက်ပြီး ကာကွယ်ပေးနိုင်ရမယ်။ ပြီးတော့ ရုပ်လည်း ချောရမယ်" ဟု လင်းချင်းဟဲက စာရင်းပြုစုပြလိုက်၏။
ကျိုးရှောက်မေမှာ အံ့ဩတကြီးဖြင့် "စတုတ္ထအစ်ကိုက ဟိုလိုဆိုးတယ်၊ ဒီလိုဆိုးတယ်လို့ အမြဲပြောနေကျမဟုတ်ဘူးလား။ ပြောင်းသွားတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ" ဟု ဆိုလာသည်။
သူမ၏ စတုတ္ထအစ်ကို့ဆီတွင် ကောင်းကွက်များကို သူမ သိပ်မမြင်ဖူးပေ။ သူမ၏ အမြင်တွင် စတုတ္ထအစ်ကိုဆိုသည်မှာ ကြမ်းတမ်းသော ယောက်ျားတစ်ဦးသာ ဖြစ်၏။
"အမျိုးသမီးတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးဆိုတာ ပင်လယ်ထဲက အပ်တစ်စင်းလိုပဲ၊ တစ်စက္ကန့်တောင် လေတိုက်ရာပါပြီး မိုးရွာနိုင်တာပေါ့။ ငါမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းလည်း သိတာပဲဟာ" ဟု လင်းချင်းဟဲက ဆိုသည်။
ကျိုးရှောက်မေလည်း သိပ်မသိဘဲ ရှိမနေပါ။ သို့သော်လည်း သူမက အရမ်းကို အမြန်ကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"အရတုန်းက ငါက မင်းရဲ့ စတုတ္ထအစ်ကိုနဲ့ အချိန်အကြာကြီး အတူမနေဖူးဘူးလေ။ အဲဒီတုန်းက သူက ရက်အနည်းငယ်ထက် ပိုမနေနိုင်ဘူး။ အဲဒါနဲ့ ငါ ဘာကို မြင်နိုင်မှာလဲ။ အခုတော့ သူ့နဲ့ အပြန်အလှန် ဆက်ဆံဖူးနေပြီဆိုတော့ သူက တကယ်ကောင်းတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်မှန်း သိလာရပြီ။ အနည်းဆုံးတော့ မိသားစုရဲ့ ဦးခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ့မိသားစုရဲ့ ရှေ့တန်းကို မားမားမတ်မတ် ထောက်ပံ့ပေးနိုင်တယ်" ဟု လင်းချင်းဟဲက ရှင်းပြလိုက်၏။
သူမ၏ ဝက်သားပြန်လည်ရောင်းချမှုကို ယခုအချိန်အထိ လက်မခံသေးဘဲ အလွန်တရာ တောင့်တင်းခက်ထန်နေသော်လည်း အခြားကိစ္စများတွင်မူ သူမတွင် အပြစ်တင်စရာ မရှိပေ။
ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် ထိုသူသည် ရုပ်ချောသည်၊ ရွှေငွေပေါများပြီး ခွန်အားကြီးကာ အရာရာတွင် တက်ကြွထက်သန်သူ ဖြစ်သည်။
ဟမ်း... နောက်ဆုံးအချက်ကို သူမ ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ မကြုံဖူးသေးသော်လည်း သူမက မတုံးအပေ။ အိပ်ရာပေါ်တွင် ပူးကပ်အိပ်စက်စဉ်က သူ့ရဲ့ အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ အရွယ်အစားကို ဘယ်လိုလုပ် မခံစားမိဘဲ နေမလဲ။
တကယ်တော့ သူမ နည်းနည်းတော့ ကြောက်နေမိသည်။ ခံနိုင်ရည်မရှိမှာကို စိုးရိမ်နေမိခြင်း ဖြစ်၏။
သူမ အတော်လေး လမ်းလွဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျိုးချင်းပိုင်၏ အခြေအနေမှာ သူမ၏ အရသာနှင့် အတော်လေး ကိုက်ညီနေပေသည်။ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ သူ၏ ပျော့ပြောင်းမှုမရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူမ သူ့ကို ဆက်လက် လေ့ကျင့်ပေးရဦးမည် ဖြစ်၏။
ကျိုးရှောက်မေလည်း ဤနေရာတွင်ပင် နေ့လယ်စာ စားခဲ့သည်။ စားပြီးသည်နှင့် သူမ ပြန်သွားခဲ့၏။ လင်းချင်းဟဲက သူမ၏ မိသားစုသည် နက်ဖြန်ခါ ခရိုင်မြို့သို့ သွားမည်ဖြစ်ပြီး အိမ်စောင့်ရန် ဖေယင်းကို ချန်ထားခဲ့မည်ဖြစ်သောကြောင့် သူမအနေဖြင့် လာရှာစရာ မလိုကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။
ကျိုးရှောက်မေက "ကျွန်မလည်း လိုက်မယ်" ဟု တန်း၍ ပြောလာသည်။
"စက်ဘီးမှာ နေရာမရှိဘူး။ ပြီးတော့ ဒါက မိသားစုလိုက် အလည်သွားဖို့ ရှားရှားပါးပါး အခွင့်အရေး တစ်ခုလေ။ တကယ် လိုက်ချင်လို့လား" ဟု လင်းချင်းဟဲက မေးလိုက်၏။
"ဒါဆိုလည်း မလိုက်တော့ဘူး" ဟု ကျိုးရှောက်မေက လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။
"ဘာစားချင်လဲ။ မင်းအတွက် ဝယ်ခဲ့ပေးမယ်" ဟု လင်းချင်းဟဲက ဆိုသည်။
"မလိုပါဘူး။ မနက်ဖြန်ညကျရင် ခင်ဗျားတို့အိမ်လာပြီး စားမယ်လေ၊ ရလား" ဟု ကျိုးရှောက်မေက အတည်ပြုမေးမြန်း၏။
"ရတာပေါ့" ဟု လင်းချင်းဟဲက အဖြေပေးလိုက်သည်။
ကျိုးရှောက်မေလည်း ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြန်သွားခဲ့သည်။
နှစ်သစ်ကူးနေ့သည် ဤကဲ့သို့ပင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့၏။ ယေဘုယျအားဖြင့် ပျော်ရွှင်စရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ နှစ်သစ်ကူးနေ့ ညဘက်တွင်မူ ကျိုးချင်းပိုင်တစ်ယောက် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ထူးဆန်းနေခဲ့သည်။
"ဇနီးလေး... မင်းရဲ့ ဒေါသတွေ ပြေလောက်ပြီထင်တယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလာသည်။
ပြောရလျှင် ဒါက အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အလကားပါပဲ၊ လင်းချင်းဟဲ၏ စိတ်နှလုံးက မာကျောနေခဲ့သည် - "ငါ့ကို လာမထိနဲ့၊ ကိုယ့်ဘာသာ သွားအိပ်တော့"
"ဇနီးလေး..." ကျိုးချင်းပိုင်က သူမ၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ အနမ်းတစ်ပွင့် ခြွေလိုက်၏။
လင်းချင်းဟဲလည်း ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည် - "မင်း အလွန်အကျွံ လုပ်ရင် ငါ့ကို ပြန်လှန်ဖို့ မပြောနဲ့နော်"
ကျိုးချင်းပိုင်က ဆက်လက်၍ "မင်းရဲ့ လုပ်ငန်းက အန္တရာယ်များတယ်။ တစ်ခုခု မတော်တဆ ဖြစ်သွားရင် မင်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် မကောင်းဘူး" ဟု ဆိုသည်။
"ငါ့မှာ နည်းလမ်းရှိတယ်လို့ ပြောပြီးသားပဲလေ။ တစ်ခါသာ ဒုက္ခရောက်ရင် ရွှေဇလုံထဲက ရေဆေးချသလိုမျိုး ငါ ထပ်မလုပ်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို တစ်ကြိမ်လောက် စမ်းလုပ်ခွင့်ပေးဖို့ကတော့ အခြေအနေပါပဲ။ ဝက်သားအနည်းငယ် ရောင်းတာ ဘာအကြီးအကျယ် ဖြစ်လို့လဲ။ ယုံသည်ဖြစ်စေ၊ မယုံသည်ဖြစ်စေ ဒီအခြေအနေက ခေတ္တခဏအတွက်ပါပဲ။ နောင်တစ်ချိန်ဆိုရင် ကုန်သည်တွေရဲ့ ကမ္ဘာ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်" ဟု လင်းချင်းဟဲက တသမတ်တည်း ပြောဆိုလိုက်သည်။
"အနာဂတ်က အနာဂတ်ပါပဲ။ အခုတော့ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
"ချင်းပိုင်ရယ်... ငါ့ကို စမ်းခွင့်ပေးပါ။ တစ်ကြိမ်လောက်ပဲ စမ်းခွင့်ပေးပါ။ အကယ်၍ အဆင်မပြေဘူးဆိုရင် ငါ နာခံပါ့မယ်။ တကယ်လို့ လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ငါ့ကို သွားခွင့်ပေးမလား" ဟု လင်းချင်းဟဲက နူးညံ့စွာ တောင်းပန်လိုက်သည်။
သူမ၏ လက်များသည် သူ့ပါးပြင်ပေါ်တင်ကာ မာကျောသော မုတ်ဆိတ်မွှေးများ ပြည့်နေသည့် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ ထိုသို့ ထိတွေ့ရသည်မှာ သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းနေ၏။
ကျိုးချင်းပိုင်အတွက်မူ သူမသည် ကြောင်ပေါက်စလေးလို နာခံတတ်နေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ ရှားပါးသော အခွင့်အရေး တစ်ရပ်ပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် သူမ၏ အလိုလိုက်မှုကို အနည်းငယ် ခံယူလိုက်ပြီးမှ တင်းမာစွာဖြင့် ထပ်မံ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
ဒေါသထွက်သွားသော လင်းချင်းဟဲသည် လက်ကို အောက်သို့ လျှောချလိုက်ပြီး မတော်တဆဆိုသလို သူ့ရဲ့ အရေးအကြီးဆုံး အချက်ကို ဆုပ်ကိုင်မိသွားခဲ့သည်။ ထိုအချက်ကြောင့် ကျိုးချင်းပိုင်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တင်းမာသွားခဲ့သော်လည်း ပိုမိုလိုချင်နေဆဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
လင်းချင်းဟဲလည်း သူ့ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သည်။ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ရောက်သောအခါ သူမ လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး ရပ်တန့်ပစ်လိုက်၏။ ထို့နောက် အားဝါ၏ နေရာနှင့် လဲလှယ်လိုက်ကာ သူ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်တော့သည်။
မာကျောသော ယောက်ျားတစ်ဦးဖြစ်သည့် ကျိုးချင်းပိုင်မှာမူ သူ့ဇနီး၏ ရက်စက်သော အပြစ်ပေးမှုကြောင့် ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် သူ မတတ်သာဘဲ ထလာခဲ့ရပြီး အတွင်းခံကို လဲလှယ်ခဲ့ရလေသည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် မိသားစုလိုက် နံနက်စာစားပြီးနောက် ခရိုင်မြို့သို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
သူတို့သည် အဘွားကျိုးထံသို့သော့ကို အပ်နှံခဲ့ပြီး အချိန်ကျလျှင် ဝက်စာကျွေးရန် လာခဲ့ဖို့ မှာကြားခဲ့သည်။ မထွက်ခွာမီ ဝက်များကို ကျွေးပြီးသား ဖြစ်၏။
ကျိုးဒါဝါ၊ ကျိုးအာဝါနှင့် သုံးဝါတို့ သားအဖများအားလုံး ဖေဖေ၊ မေမေတို့နှင့်အတူ မြို့သို့ လိုက်သွားရမည်ဖြစ်၍ အလွန်ပင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေကြသည်။
ကျိုးဒါဝါက ရှေ့ဆုံးမှ သွားသည်။ လင်းချင်းဟဲက အာဝါနှင့် သုံးဝါကို နောက်မှ ခေါ်သွား၏။ ဤကဲ့သို့ဖြင့် တစ်မိသားစုလုံး ခရိုင်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
မိသားစုလိုက် မှတ်တမ်းဓာတ်ပုံ ရိုက်ကူးခဲ့ကြသည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အလွန်အမင်း နှစ်သက်တတ်သော လင်းချင်းဟဲသည် တစ်ကိုယ်တော် ဓာတ်ပုံနှစ်ပုံကို ထပ်မံ ရိုက်ကူးခဲ့သေးသည်။ ကျိုးချင်းပိုင်လည်း သူမ၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် တစ်ပုံ ရိုက်ကူးခဲ့ရသည်။ ဒါဝါ၊ အာဝါနှင့် သုံးဝါတို့အတွက်မူ အုပ်စုလိုက် တစ်ပုံနှင့် တစ်ကိုယ်တော် တစ်ပုံစီ ရိုက်ကူးခဲ့ကြသည်။
ထို့နောက် ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ကြသည်။
မိသားစုလိုက် ရုပ်ရှင်ကြည့်ခဲ့ကြသည်။ ကောင်းမွန်လှသည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း ဒါဝါနှင့် အာဝါတို့ကမူ အလွန်တရာ နှစ်နှစ်ကာကာ နှစ်ခြိုက်စွာ ကြည့်ရှုခဲ့ကြ၏။ သုံးဝါကမူ တစ်ဝက်လောက် ကြည့်ပြီးသည်နှင့် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က သူ့ကို ပွေ့ချီထားပြီး လင်းချင်းဟဲကမူ ကလေးကြီးနှစ်ယောက်နှင့်အတူ ဆက်လက် ကြည့်ရှုခဲ့သည်။
ရုပ်ရှင်ကြည့်ပြီးနောက် မိသားစုလိုက် အပြင်ထွက်လာကြပြီး စားသောက်ဆိုင်သို့ သွားခဲ့ကြသည်။
စားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ဒါဝါက "ဒီက ဂျုံခေါက်ဆွဲပြားတွေက ကျွန်တော်တို့အိမ်ကလို အရသာမရှိဘူး" ဟု မှတ်ချက်ပေးခဲ့သည်။
"အိမ်ချက်တာလောက် အရသာမရှိဘူး" ဟု အာဝါလည်း ထောက်ခံလိုက်၏။
"စားစရာ ရတာကိုပဲ ကျေနပ်ကြစမ်းပါ၊ အစားမရွေးနဲ့" ဟု လင်းချင်းဟဲက ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ပန်းသီးအသေးစားလေး အနည်းငယ်သာ ဝယ်ခဲ့ပြီး အခြားဘာမှ မဝယ်ခဲ့ပေ။ ယနေ့ ငွေအမြောက်အများ သုံးစွဲခဲ့ပြီး ဓာတ်ပုံများကိုမူ တစ်ပတ်အတွင်း ထုတ်ယူရမည် ဖြစ်ပေသည်။