ကျိုးခိုင် သည် အသက် ၁၉ နှစ်အရွယ်တွင် စခန်းသို့ စတင်ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ ရာထူးအဆင့်ဆင့်ကို တည်ငြိမ်စွာ တက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ အသက် ၃၀ သို့ ရောက်သောအခါတွင်မူ သူသည် ဗိုလ်မှူးအဆင့်အထိပင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
သူ၏ အနာဂတ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကန့်သတ်ချက်မရှိဘဲ ကျယ်ပြန့်နေခဲ့သည်။
သို့သော် အကြောင်းရင်းကို အတိအကျ မသိရသော်လည်း ကျိုးခိုင် သည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထူးဆန်းပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ အိပ်မက်များကို မက်လေ့ရှိသည်။
ထိုအိပ်မက်များထဲတွင် သူသည် သင့်လျော်သော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမရှိသည့် လူတစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီး သူ၏ မောင်နှစ်ယောက်ကို အစမှအဆုံးအထိ အလင်းရောင်မရှိသည့် မှောင်မိုက်ပြီး အန္တရာယ်များသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုပေါ်သို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်ဟု မြင်မက်သည်။ ဘဝတွင် မှားယွင်းသောလမ်းကို ရွေးချယ်မိခဲ့သည့်အတွက် နောက်ဆုံးတွင် ကွပ်မျက်ခံလိုက်ရသည်ဟုပင် သူ အိပ်မက်မက်ခဲ့ဖူးသည်။
အိပ်မက်ထဲတွင် ကျည်ဆံထိမှန်သည့် အချိန်၌ သူသည် ချက်ချင်း လန့်နိုးလာလေ့ရှိသည်။ ၎င်းမှာ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုသာဖြစ်ကြောင်း သူသိသော်လည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် ကြောက်ရွံ့မှုမှာမူ အလွန်ပင် လက်တွေ့ကျလွန်းနေသည်။
ထိုမျှလောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အိပ်မက်မျိုးကို သူ အဘယ်ကြောင့် မက်ရသည်ကိုတော့ သူ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ လက်တွေ့ဘဝတွင် သူသည် မှန်ကန်သောလမ်းကြောင်းမှ တစ်ခါမျှ လမ်းလွဲခဲ့ခြင်း မရှိဘဲ ပါတီ၏ အမိန့်နှင့် လမ်းညွှန်ချက်များကို အမြဲတစေ တိကျစွာ လိုက်နာခဲ့သူဖြစ်သည်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် ထိုသို့ ကြုံတွေ့ရပြီးနောက်တွင် သူသည် ထိုအိပ်မက်ကို သတိပေးချက်တစ်ခုအဖြစ် သဘောထားလိုက်သည်။ အချိန်မရွေး၊ နေရာမရွေး မှားယွင်းသော ခြေလှမ်းမျိုး မလှမ်းမိစေရန် သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြဲတမ်း သတိပေးနေခဲ့သည်။
ထိုအချက်မှလွဲလျှင် ကျိုးခိုင် ၏ လက်တွေ့ဘဝမှာ အလွန်ပင် ချောမွေ့နေခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူသည် သူ၏ သူငယ်ချင်းဟောင်းနှင့် ဖုန်းဖြင့် စကားပြောလေ့ရှိသည်။ ထိုသူငယ်ချင်းဟောင်းမှာ ဇုံချင်းဆိုသည့် မိန်းကလေးနှင့် လက်ထပ်ထားသော ဟန်ရှုကျဲဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ပျော်စရာဘဝကို တည်ဆောက်ထားကြပြီး ဉာဏ်ကောင်းသော သားတစ်ယောက်ကိုလည်း ပျိုးထောင်ထားကြသည်။
ကျိုးခိုင် သည် ဟန်ရှုကျဲအား ပြည်နယ်သို့ တိုက်ရိုက်တာဝန်ပေးအပ်ခြင်းခံရသည့်အတွက် မနာလိုခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ပေ။ ယင်းအစား ထိုမျှ ထက်မြက်သောသားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် သူ၏ သူငယ်ချင်းဟောင်းကိုသာ သူ အားကျခဲ့သည်။
သူနှင့် ဝမ်မေကျားတို့၏ သားမှာ ဉာဏ်မကောင်း၍ မဟုတ်ဘဲ ဟန်ရှုကျဲ၏ သားနှင့် ယှဉ်လျှင် မမှီသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အခြားကလေးများက သူတို့၏ ဉာဏ်ရည်ကို မှန်ကန်သော လုပ်ဆောင်ချက်များအတွက် အသုံးပြုကြသော်လည်း သူ၏သားမှာမူ သူ၏ ဉာဏ်ရည်ကို ဆိုးသွမ်းရန်အတွက်သာ အသုံးပြုသည်။
သုံးနှစ်အရွယ်ကတည်းက ထိုကလေးမှာ လမ်းဘေးခွေးများပင် မကြည့်ချင်သည့်အထိ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ငါးနှစ်အရွယ်သို့ ရောက်သောအခါတွင်မူ သူမြင်သည်နှင့် ခွေးနှင့် ကြောင်များမှာ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။ ရပ်ကွက်အတွင်းရှိ တိရစ္ဆာန်တိုင်းကို ကြောက်လန့်စေသည့် ကလေးဟု ဆိုရပေမည်။
ကလေး ခုနစ်နှစ်အရွယ်မှစ၍ ဝမ်မေကျားနှင့် ကျိုးခိုင် တို့သည် တိုင်ကြားစာများဖြင့် တံခါးလာခေါက်သူများကို တောင်းပန်ခြင်းဖြင့်ပင် အချိန်အတော်များများကို ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည်။
ထိုကလေးဆိုးလေးမှာ အလွန်ပင် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်လွန်းသည်။ ကျိုးခိုင် သည် သူ့အား သားရေခါးပတ်ဖြင့် အပြစ်ပေးရသည့် အကြိမ်များပင် မနည်းတော့ပေ။
သူသည် မိမိ၏ သားကို ရိုက်နှက်လိုခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏အဖေသည် သူနှင့် သူ၏မောင်များကို ငယ်စဉ်က တစ်ခါမျှ လက်မလွန်ခဲ့ဖူးသောကြောင့်တည်း။ ယခု သူကိုယ်တိုင် အဖေဖြစ်လာသောအခါ မိမိ၏ သွေးသားကို မည်သို့လျှင် ရိုက်ရက်နိုင်ပါမည်နည်း။
သို့သော် အခြားရွေးချယ်စရာ လမ်းမရှိတော့ပေ။ ပညာမပေးဘဲ ထားလျှင်လည်း အဆင်မပြေနိုင်ပေ။ ကျိုးခိုင် သည် ငယ်စဉ်က သူကိုယ်တိုင်ပင် အတော်လေး ဆိုးသွမ်းသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အဆိုးဆုံးအချိန်တွင်ပင် ဤမျှလောက် စကားနားမထောင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
သူ၏ ငယ်ဘဝတွင် သူ၏အမေသည် အရသာရှိသော အစားအစာများဖြင့် သူ့ကို လွယ်လွယ်ကူကူ ထိန်းကျောင်းနိုင်ခဲ့သည်။ သူ အလွန်အကျွံ ဆိုးသွမ်းပါက သူ၏အမေသည် အရသာရှိသော အစားအစာများကို ချက်ပြုတ်ပြီး သူ့ကို ထောင့်တွင်ရပ်ခိုင်းကာ သူ၏မောင်များ စားနေသည်ကို ကြည့်ခိုင်းတတ်သည်။ ၎င်းမှာ အကြီးမားဆုံးသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ညှဉ်းပန်းမှုပင် ဖြစ်သည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဤကလေးမှာမူ ထိုသို့သော အရာမျိုးကို လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။ ငွေဇွန်းကိုက်၍ မွေးဖွားလာသူဖြစ်ရာ သူတို့ခေတ်ကကဲ့သို့ အစားအသောက်ကို မက်မောသူမဟုတ်ပေ။ အစားအစာများက သူ့ကို လုံးဝဆွဲဆောင်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သည့်အတွက် ကျိုးခိုင် မှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အပြစ်ပေးသည့် နည်းလမ်းကိုသာ သုံးခဲ့ရသည်။
သို့သော်လည်း ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အပြစ်ပေးမှုများက ထိုကလေး၏ အရေပြားကို ပို၍ပင် ထူထဲပြီး ခံနိုင်ရည်ရှိလာစေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာသဖြင့် ကျိုးခိုင် သည် သူ၏ မိဘများထံ ဖုန်းဆက်ကာ ထိုကလေးကို မြို့တော်သို့ တိုက်ရိုက်ပို့လိုက်သည်။
ထိုကလေးဆိုး ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် စခန်းတစ်ခုလုံး၏ လေထုမှာ ရုတ်တရက် မွှေးပျံ့သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒေသခံ ကြောင်နှင့် ခွေးများမှာလည်း နောက်ဆုံးတွင် အပြင်ထွက်၍ လမ်းလျှောက်ရဲကြတော့သည်။
ကျိုးခိုင် ၏ သားကို ကျိုးကျူးဟု ခေါ်သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ကမူ ဤမြေးကို "မြင်းရိုင်းငယ်" ဟု ခေါ်ဆိုရသည်ကို ပိုနှစ်သက်သည်။ သူ၏ စိတ်နေသဘောထားမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရိုင်းစိုင်းလွန်းသောကြောင့်တည်း။
နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်တွင် မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် သူ၏ အဘွား လင်ချင်းဟဲ့နှင့် အဘိုး ကျိုးချင်းပိုင် တို့သည် သူ့ကို ခရီးစဉ်များတွင် အတူခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ခရီးမှ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက်တွင် မြင်းရိုင်းငယ်မှာ သိသိသာသာ ပို၍ လိမ္မာလာသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ အဘိုးအဘွားများက သူ့ကို သဘောတူညီချက်တစ်ခု ပြုလုပ်ထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူသာ လိမ္မာစွာ နေထိုင်မည်ဆိုပါက သူတို့နှင့်အတူ ခရီးသွားလာခွင့် ဆက်လက်ပေးမည်ဟု ဆိုထားခြင်းဖြစ်သည်။
ကျောင်းပြန်တက်သောအခါတွင် သူသည် တစ်ဝက်တစ်ပျက် စာသင်နှစ်အတွင်း အမှန်တကယ်ပင် လိမ္မာခဲ့သည်။ တစ်နှစ်တာလုံးတွင် ရန်ဖြစ်ခြင်း သုံးကြိမ်သာ ရှိခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ အလွန်ပင် တိုးတက်လာခြင်းဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။
အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် မြင်းရိုင်းငယ်သည် စခန်းထက် မြို့တော်ကို အလွန်ပင် နှစ်သက်သည်။ စခန်းမှာ ပျင်းစရာကောင်းပြီး မြို့တော်တွင်မူ ပျော်စရာများ အဆုံးမရှိပေ။ နွေရာသီတွင် သူ၏အဘိုးက သူ့ကို ရေကူးခေါ်သွားပြီး ဆောင်းရာသီတွင် ရေခဲပြင်ပေါ်တွင် စကိတ်စီးခွင့်ပေးသည်။
သူ အနှစ်သက်ဆုံး နေရာမှာမူ မြို့ပြင်ရှိ လယ်ယာခြံပင် ဖြစ်သည်။
အပတ်တိုင်း အားလပ်ရက်တွင် သူသည် ထိုနေရာသို့ သွား၍ မြင်းစီးရန်နှင့် အစာကျွေးရန် အတင်းတောင်းဆိုတတ်သည်။ နွားနှင့် မြည်းစီးခြင်းမှာလည်း အဆင်ပြေသည်။ သူသည် အရာအားလုံးကို စမ်းသပ်ကြည့်သည်။
ထို့အပြင် လယ်ယာခြံတွင် သူ့ကဲ့သို့ပင် ရိုက်နှက်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိသည့် အခြားကလေးငယ် နှစ်ယောက်ရှိပြီး ထိုသုံးယောက်မှာ အတူတကွ ပျော်ရွှင်စွာ ဆော့ကစားကြသည်။
မြင်းရိုင်းငယ်သည် လယ်ယာခြံ၏ ပွင့်လင်းသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလွန်နှစ်သက်သည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ကျယ်ဝန်းသည်။ သူသည် နံနက်ခင်းတွင် ရောက်လာပါက ညဉ့်နက်မှသာ ပြန်သွားသည်။ ထိုမျှလောက် အဆုံးမရှိသော စွမ်းအင်များကို သူ ဘယ်ကရသနည်းဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။
သူ၏ မိဘများနှင့် ဖုန်းပြောသည့်အခါတွင် သူသည် စခန်းသို့ ပြန်သွားရန် အစီအစဉ်မရှိကြောင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုသည်။ "အဲဒီနေရာက အရမ်းပျင်းဖို့ကောင်းတယ်။ နေရာကလည်း သေးသေးလေး၊ ဘာမှ ပျော်စရာမရှိဘူး။ ကျွန်တော် မြို့တော်ကို ပိုကြိုက်တယ်။ ဆော့စရာတွေ အများကြီးပဲ" ဟု သူက တိုင်တန်းသည်။
သူ၏ အဘိုးအဘွားများ၏ ခြံဝင်းကိုသာ ကြည့်ပါ။ သူ၏အဘိုးသည် စကားပြောတတ်သော မိုင်နာငှက်များနှင့် ကြက်တူရွေးများကို မွေးမြူထားရာ သူသည် ထိုငှက်များကို စကားပြောတတ်အောင် သင်ပေးရသည်ကို အလွန်နှစ်သက်သည်။
အတိုချုပ်ပြောရလျှင် ဤဘက်ခြမ်းရှိ ဘဝမှာ ပို၍ သာလွန်သည်။ စခန်းမှာ အလွန်ဆိုးရွားပြီး သူ ပြန်မသွားနိုင်ပေ။ သူ၏ မိဘများ အားလပ်ချိန်ရပါက မြို့တော်သို့ လာရောက်ကြည့်ရှုနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။
သူသည် လုံးဝ စိတ်ပူစရာမရှိဘဲ မိဘများ၏ အသိုက်အမြုံအပေါ်တွင် မည်သည့်တွယ်တာမှုမျှ မရှိပေ။
သူသည် ဆိုးသွမ်းသော ဝက်ဝံငယ်လေး ဖြစ်သော်လည်း ဤကလေးဆိုးလေးတွင် ရိုးရှင်းသော်လည်း ခိုင်မာသော တရားမျှတမှု စိတ်ဓာတ်ရှိသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို နည်းလမ်းမှန်ဖြင့် ချော့မော့လိုက်လျှင် သူသည် အလွန်ပင် ထိန်းကျောင်းရ လွယ်ကူသည်။
သူသည် အရိုက်ခံရခြင်း၊ အဆူခံရခြင်း သို့မဟုတ် အိတ်ကပ်စရိတ် လျှော့ချခံရခြင်းများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သို့သော် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို နောက်ခရီးစဉ်တွင် ချန်ထားခဲ့မည်ဟု သို့မဟုတ် နောက်တစ်ပတ်တွင် လယ်ယာခြံသို့ မသွားရဟု ခြိမ်းခြောက်လိုက်ပါက သူသည် ချက်ချင်းပင် လိမ္မာသွားတော့သည်။
ကျိုးမိသားစု၏ အကြီးဆုံးမြေးဖြစ်သည့်အတွက် လင်ချင်းဟဲ့မှာ သူ့ကို မှန်လုံအိမ်ထဲမှ ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ မွေးမြူလိုခြင်း မရှိပေ။ မှန်ကန်သော လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ရှိနေသရွေ့ သူ၏ ရိုင်းစိုင်းသော စိတ်နေသဘောထားမှာ ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။
မြင်းရိုင်းငယ်သည် သူ၏အဘိုးနှင့် အလွန်ပင် အဆင်ပြေသည်။ သို့သော် သူ၏အဘွားက သူ့ကို အေးစက်စက်နှင့် အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်သည့်အခါတိုင်းတွင်မူ သူသည် ကြောက်ရွံ့တတ်သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏အဘွားမှာ မိသားစုတွင် အာဏာအရှိဆုံး ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ သူမ ပြောသည့်အတိုင်းသာ ဖြစ်ရမည်၊ မည်သူမျှ ငြင်းဆန်ရဲခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် သူ၏မိဘများထက်ပင် ပို၍ တင်းကျပ်သည်။ သူမကို အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိပါက သူမသည် ခြိမ်းခြောက်ထားသည့်အတိုင်း အမှန်တကယ်ပင် ဆော့ကစားခြင်း သို့မဟုတ် မည်သည့်နေရာသို့မျှ မသွားရစေရန် တားမြစ်လိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့သည် ကျိုးချင်းပိုင် အား မြေးဖြစ်သူကို အလွန်အကျွံ အလိုလိုက်နေကြောင်း သီးသန့် တိုင်တန်းလေ့ရှိသည်။
မြင်းရိုင်းငယ်သာ သူ၏ အရင်းအနှီးသား ဖြစ်ခဲ့ပါက ကျိုးချင်းပိုင် သည် ထိုကဲ့သို့သော အပြုအမူမျိုးကို သည်းခံနေမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အဘိုးအဘွားများက မြေးများကို ချစ်ခင်ကြသည်ဆိုသည့် စကားပုံမှာ ဟာသမဟုတ်ပေ။ ကျိုးချင်းပိုင် သည် ဤကလေးကို အမှန်တကယ်ပင် ချစ်ခင်သည်။
ဆိုးသွမ်းသော်လည်း ထိုကလေးတွင် လူတို့၏ ချစ်ခင်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်သော ငြင်းမရသည့် ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ရှိသည်။
မြင်းရိုင်းငယ်ကို မြို့တော်သို့ စတင်ပို့လိုက်စဉ်က သူ၏ ဘေးအဘိုးအဘွားများမှာ အသက်ထင်ရှား ရှိနေသေးပြီး ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုနှစ်ဦးသည် သူ့အား သူတို့၏ ဘဝသက်တမ်းတစ်ခုလုံးနှင့် ယှဉ်နိုင်လောက်အောင် ချစ်ခင်မှုများ ပေးအပ်ခဲ့သည်။
ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် သူသည် သူ၏အဖေ ငယ်စဉ်ကအတိုင်း ပုံတူပင် ဖြစ်သည်။
မြင်းရိုင်းငယ်၏ စိတ်ထဲမှ မှတ်ချက် - *ကျွန်တော်တော့ ကျွန်တော့်အဖေလို အာဏာရှင်မျိုး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။*
သူသည် ငယ်စဉ်က အတော်လေး ဆိုးသွမ်းခဲ့သော်လည်း ကြီးပြင်းလာသည်နှင့်အမျှ၊ အထူးသဖြင့် အထက်တန်းကျောင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်တွင် ရင့်ကျက်ပြီး သဘောထားကြီးလာသည်။ ၁.၈၅ မီတာ အရပ်ရှိပြီး သူ၏မိဘများ၏ ထူးခြားသော မျိုးရိုးဗီဇကို ရရှိထားသဖြင့် အနာဂတ်တွင် ၁.၉ မီတာကို ကျော်လွန်သွားရန် လမ်းစရှိနေသည်။
အရွယ်ရောက်လာသောအခါတွင် မြင်းရိုင်းငယ်သည် အမှန်တကယ်ပင် သဘောထားကြီးပြီး မိဘကို လုပ်ကျွေးပြုစုသည့် လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်လာသည်။
အတိတ်က သူ၏အဘိုးအဘွားများက သူ့ကို ခေါ်ဆောင်၍ ဆော့ကစားပေးခဲ့ကြသည်။ သူအရွယ်ရောက်လာသောအခါတွင်မူ နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်တိုင်းတွင် သူ၏အဘိုးအဘွားများကို ခရီးခေါ်ဆောင်သွားသည်။
သဘာဝကျစွာပင် သူ၏ ဒုတိယနှင့် တတိယဦးလေးတို့၏ မိသားစုမှ မောင်နှမများလည်း လိုက်ပါလာကြသည်။
အကြီးဆုံးအစ်ကို ဖြစ်သည့်တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရင်း မြင်းရိုင်းငယ်သည် သူတို့ကို အပြည့်အဝ တာဝန်ယူသည်။ သူတို့ ခရီးသွားသည့်အခါတိုင်းတွင် ကုန်ကျစရိတ်အားလုံးကို သူကပင် တာဝန်ယူပြီး ကျန်သူများမှာ စားရန်၊ သောက်ရန်နှင့် ပျော်ရွှင်ရန်သာ တာဝန်ရှိသည်။
စစ်တက္ကသိုလ်သို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်တွင် မြင်းရိုင်းငယ်သည် သူ၏အဖေ၏ ခြေရာကို နီးကပ်စွာ လိုက်ပါလျက် တူညီသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။
ကျိုးမိသားစု၏ လေးလံသော တံခါးများမှာ အနာဂတ်တွင် သူ၏ ပံ့ပိုးမှု လိုအပ်လာမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။