အခန်း (၆၉၆) - နောက်ဆက်တွဲဇာတ်လမ်း (၂) - ကျိုးမိသားစု၏ မျိုးရိုးစဉ်ဆက်မှတ်တမ်း
ကျိုးမိသားစု၏ သမိုင်းကြောင်းသည် မြို့တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့လာပြီးနောက်တွင် အမှန်တကယ် စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
အရာအားလုံးသည် သူတို့ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဖွင့်လှစ်ခဲ့သော ပထမဆုံး ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်လေးမှ စတင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူတို့၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ တိုးချဲ့လာမှုမှာ မရပ်တန့်နိုင်တော့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
၁၉၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် သူတို့၏ လစဉ်ဝင်ငွေမှာ ထောင်ဂဏန်းမှသည် သောင်းဂဏန်းအထိ ရှိခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ၏ နောက်ပိုင်းကာလတွင် လစဉ်အမြတ်ငွေ သီးသန့်ပင် နှစ်သောင်းမှ သုံးသောင်းအထိ ရှိခဲ့သည်။
မြို့တော်အပြင်ဘက်တွင် စတုရန်းပေ ၈၀,၀၀၀ ကျယ်ဝန်းသော မြေကွက်ကို ဝယ်ယူခဲ့စဉ်က ဘဏ်သို့ ပေးဆပ်ရန် အကြွေးများစွာ ရှိခဲ့သော်လည်း ထိုအကြွေးများကို ပြန်လည်ပေးဆပ်နိုင်မည်မှာ သေချာပေါက်ဖြစ်သဖြင့် စိုးရိမ်စရာမလိုခဲ့ပေ။
၁၉၉၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ စတင်ချိန်တွင် လင်ချင်းဟဲနှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့သည် အငှားချရန်အတွက် သီးသန့်ရည်ရွယ်၍ တိုက်ခန်းများနှင့် အငှားအိမ်များကို စတင်ဆောက်လုပ်ခဲ့ကြသည်။ ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲမှုအပိုင်းကိုတော့ ဒုတိယအစ်ကိုကြီးထံ အပ်နှံထားခဲ့သည်။ ဆောက်လုပ်ရေးနှင့် ပစ္စည်းကိရိယာများမှာ ခိုင်ခံ့သေချာသဖြင့် အရည်အသွေးအတွက် စိုးရိမ်စရာမလိုခဲ့ပေ။
အငှားအိမ်ရာ တစ်ဒါဇင်ကျော်ကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆောက်လုပ်ခဲ့သည်။ အချို့မှာ ၇ ထပ်သာရှိပြီး အချို့မှာ ၁၃ ထပ်အထိ မြင့်မားသည်။
၉၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် အငှားခမှာ ဈေးမကြီးသော်လည်း ထိုမျှများပြားသော အိမ်ရာစုစည်းမှုကြောင့် ရရှိသည့် အငှားဝင်ငွေမှာမူ များပြားလွန်းလှသည်။
ထိုအိမ်ရာများကို ဆောက်လုပ်ရန်အတွက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားသည်။ ၉၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် နောက်ပိုင်းမျိုးဆက်များကဲ့သို့ ငွေကြေးဖောင်းပွမှု အလွန်အမင်းမရှိသေးသော်လည်း ကြီးမားသော ကုန်ကျစရိတ်တစ်ခုတော့ ဖြစ်နေဆဲပင်။
၁၉၉၁ ခုနှစ်တွင် လင်ချင်းဟဲနှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့သည် ဟိုင်နန်သို့ အတူတူသွားရောက်ခဲ့ကြသည်။
သူတို့သည် ထိုနေရာတွင် စည်းစိမ်ဥစ္စာများစွာ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ပြီး မိသားစု၏ အနာဂတ်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများအတွက် ခိုင်မာသော စီးပွားရေးအခြေခံအုတ်မြစ်ကို ချမှတ်နိုင်ခဲ့သည်။
၉၁ ခုနှစ်တွင် အိမ်ရာဈေးနှုန်းမှာ တစ်စတုရန်းမီတာလျှင် ယွမ်တစ်ထောင်ခန့်သာရှိပြီး အထူးတန်းစားယူနစ်များမှာ ယွမ် ၂,၀၀၀ ကျော်ခန့်သာ ရှိသည်။ တစ်နှစ်အลัง ၉၂ ခုနှစ်တွင်မူ ဈေးနှုန်းများမှာ ထောင်ဂဏန်းသို့ တဟုန်ထိုးတက်သွားခဲ့ပြီး ငါးထောင်ကျော်အထိပင် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
ဒါဟာ ဘယ်လိုအရှိန်အဟုန်မျိုးလဲ။
၉၃ ခုနှစ်တွင် ဈေးနှုန်းများမှာ ၇,၀၀၀ ကျော်အထိ တက်လာမည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် လင်ချင်းဟဲနှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့မှာ ကြာရှည်မနေခဲ့ကြပေ။ သူတို့သည် ၉၁ ခုနှစ်တွင် အိမ်ခြံမြေ ၂၀ ကို ဝယ်ယူစုဆောင်းထားပြီး ၉၂ ခုနှစ်တွင် ဈေးကွက်မြင့်တက်လာသည့်အခါ ရောင်းချလိုက်ကြသည်။
ထိုအလှည့်အပြောင်းပြီးနောက် သူတို့လက်ထဲတွင် ငွေသားအမြောက်အမြား ပိုလျှံလာခဲ့သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ကြီးမားသော ဈေးကွက်အမြတ်အစွန်းများတွင်မူ လင်ချင်းဟဲနှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့ ပါဝင်မနေခဲ့တော့ပေ။ ၉၂ ခုနှစ်တွင် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဟိုင်နန်သို့ ပြန်မသွားခဲ့ကြတော့ပါ။
သို့သော် ကျိုးချင်းပိုင်မှာ ထိုနေရာ၏ ရာသီဥတုကို သဘောကျသည်။
ထို့ကြောင့် ၂၀၀၀ ပြည့်နှစ်ခန့်တွင် ဝမ်ဦးလေး၏ သားနှင့်ပတ်သက်သည့် တရားရင်ဆိုင်မှုပြီးနောက် စုံတွဲနှစ်ဦးသည် ထပ်မံသွားရောက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် မြေကွက်တစ်ခုဝယ်ယူပြီး ဗီလာတစ်ခု ဆောက်လုပ်ခဲ့သည်။
ထိုဗီလာ၏ အကျယ်အဝန်းမှာ အတော်ပင်ကြီးမားပြီး အိမ်တွင်းရေကူးကန်နှင့် လှပသော ဥယျာဉ်ဒီဇိုင်းများ ပါဝင်သည်။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ ၉၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ၏ အိမ်ခြံမြေဈေးကွက် ပူဖောင်းဖြစ်စဉ်ကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ထိုဒေသရှိ အိမ်ခြံမြေဈေးနှုန်းများမှာ ဈေးမကြီးတော့ခြင်းပင်။
ဆောက်လုပ်ပြီးစီးသည့်အခါ မိသားစုဝင်များ အားလပ်ချိန်၊ အထူးသဖြင့် ဆောင်းရာသီတွင် အပန်းဖြေနိုင်စေရန်အတွက် ဗီလာကို စနစ်တကျ ထိန်းသိမ်းထားရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။
ထိုရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများမှ ရရှိသည့် အမြတ်ငွေများကို အသုံးပြု၍ ဘဏ်ချေးငွေများကို အကြေပေးဆပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ၉၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ အလယ်ပိုင်းတွင် အိမ်ရာတစ်ဒါဇင်ကျော် ဆောက်လုပ်ပြီးစီးခဲ့ပြီး မြို့တော်ဆင်ခြေဖုံးတွင် စိုက်ပျိုးမွေးမြူရေးခြံတစ်ခုကို စတင်ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။
ထိုမြေကွက်မှာ မြေဆီလွှာအတော်ပင် ညံ့ဖျင်းနေပြီး ပြုစုပျိုးထောင်မှု များစွာ လိုအပ်သည်။ ဒုတိယအစ်ကိုကြီးမှာ ထိုကိစ္စများကို အသေးစိတ် နားလည်သဖြင့် အလုပ်သမားများကို ညွှန်ကြားရမည့် တာဝန်ကို သူ့ထံ အပြည့်အဝ အပ်နှံထားခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင် လက်တွေ့လုပ်စရာမလိုဘဲ အမိန့်ပေးရုံသာဖြစ်သည်။ မြေကွက်ကို အလွန်မြေသြဇာကောင်းသော မြေအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ရန် နှစ်နှစ်အပြည့် အချိန်ယူခဲ့ရသည်။
ထို့နောက်တွင် ကြက်ခြံများ၊ ဝက်ခြံများ၊ ငါး၊ ပုစွန်နှင့် ဘဲများ မွေးမြူရန်အတွက် ရေကန်ငယ်တစ်ခုကိုပါ တည်ထောင်ခဲ့သည်။
ထို့အပြင် နွားများ၊ သိုးများ၊ မြည်းများနှင့် မြင်းများကိုပါ မွေးမြူခဲ့သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်မှာ ကျိုးခိုင် ကို အသုံးပြု၍ အငြိမ်းစားစစ်သည် ခုနစ်ဦး၊ ရှစ်ဦးခန့်ကို ခြံတွင် အလုပ်လုပ်ရန် ခေါ်ယူခဲ့ပြီး ခြံ၏ လည်ပတ်မှုအပြင် လုံခြုံရေးကိုပါ စိတ်ချရစေရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။
ခြံလုပ်ငန်း လည်ပတ်နိုင်ပြီဆိုလျှင် လင်ချင်းဟဲသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို စတင်ရောင်းချခဲ့သည်။ သူမသည် အမှတ်တံဆိပ်ကို "အဘိုးကျိုး" ဟု အမည်ပေးပြီး ကုန်စုံဆိုင်ခွဲများကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။
ရောင်းချသည့် ပစ္စည်းတိုင်းမှာ ဓာတုမြေဩဇာနှင့် ပိုးသတ်ဆေးကင်းစင်သည့် အော်ဂဲနစ်ပစ္စည်းများသာ ဖြစ်သည်။
"အဘိုးကျိုး" ဆိုင်သည် ဘာမှမရောင်းလျှင်နေမည်၊ ရောင်းပြီဆိုလျှင် အရည်အသွေးအကောင်းဆုံးကိုသာ ရောင်းသည်။ အော်ဂဲနစ်သစ်သီးများ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ၊ ကြက်၊ ဘဲ၊ ငါးနှင့် ဥများအားလုံးမှာ ရိုးရာစိုက်ပျိုးနည်းဖြင့်သာ ထုတ်လုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
စတုရန်းပေ ၈၀,၀၀၀ ကျယ်ဝန်းသော ခြံမှာ သေးငယ်သည့် လုပ်ငန်းမဟုတ်ဘဲ အလုပ်သမားအများအပြားကို ငှားရမ်းထားရသည်။
ထို့အပြင် လင်ချင်းဟဲသည် အခြေခံအဆောက်အအုံတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး အလုပ်သမားများ နေထိုင်ရန်အတွက် ခြံထဲတွင် သီးသန့်အိမ်ရာများ ဆောက်လုပ်ပေးခဲ့သည်။ တစ်ကိုယ်ရေသမားများအတွက် အဆောင်များရှိသလို အိမ်ထောင်သည်များအတွက်လည်း သီးသန့်တိုက်ခန်းများ လျှောက်ထားနိုင်သည်။
ခြံ၏ စားဖိုဆောင်ကို ဟင်းချက်လက်ရာ အလွန်ကောင်းမွန်သည့် စစ်မှုထမ်းဟောင်းတစ်ဦး၏ မိခင်က တာဝန်ယူသည်။ သူမနှင့် အင်တာဗျူးပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် အလုပ်ခန့်အပ်ခဲ့သည်။
ခြံတစ်ခုလုံးမှာ အံ့အားသင့်ဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး နေ့စဉ် ပို့ဆောင်မှုအတွက် ကုန်တင်ကား နှစ်စီး၊ သုံးစီးပင် လိုအပ်သည်။
ဆောင်းရာသီတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ဖန်လုံအိမ်များတွင် စိုက်ပျိုးသဖြင့် အလုပ်မှာ ဘယ်သောအခါမျှ မပြတ်လပ်ပေ။
ဆင်ခြေဖုံးရှိ ထိုကြီးမားသောခြံမှာ အလွန်နာမည်ကြီးလာခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် လူအများအပြား လာရောက်လည်ပတ်လိုကြပြီး ဒေသတွင်းကျောင်းများကပင် အဖွဲ့လိုက် လေ့လာရေးခရီးစဉ်များ စီစဉ်လာကြသည်။
လင်ချင်းဟဲတွင် ကန့်ကွက်စရာမရှိသော်လည်း လာရောက်သူများအနေဖြင့် သီးနှံများကို မဖျက်ဆီးရဟူသော စည်းကမ်းချက်ဖြင့်သာ ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ သို့သော် ကလေးငယ်များမှာ စည်းကမ်းကို မလိုက်နာတတ်ကြသဖြင့် လင်ချင်းဟဲက ဝင်ကြေးကောက်ခံသည့်စနစ်ကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
လက်မှတ်ဝယ်ထားလျှင်တောင်မှ ခြံထဲတွင် စိတ်ကြိုက်လျှောက်သွားခြင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တားမြစ်ထားသည်။ စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်သူကို ချက်ချင်းပင် ခြံအပြင်သို့ ထုတ်ပယ်လိုက်ပြီး ငွေပြန်အမ်းမည်မဟုတ်ပေ။
ခြံမြေ ဝယ်ယူမှုမှာ အလွန်အောင်မြင်ခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် ပြည်သူများက သဘာဝအတိုင်း ကျန်းမာသော လူနေမှုပုံစံကို စတင်လက်ခံလာကြချိန်တွင် ပို၍ ထူးခြားလာသည်။
"အဘိုးကျိုး" ဆိုင်ခွဲများမှာ မြို့တော်တစ်ခုလုံးတွင် နာမည်ကြီးလာပြီး နေ့စဉ်ရောင်းချသမျှမှာ ကုန်စင်အောင် ရောင်းရသည်။
ခြံလုပ်ငန်း တည်ထောင်ပြီး "အဘိုးကျိုး" လုပ်ငန်း တည်ငြိမ်လာသည်နှင့်အမျှ ကျိုးမိသားစု၏ ငွေကြေးလုံခြုံမှုမှာ အပြည့်အဝ ဖြစ်လာသည်။
သူတို့၏ အခြားစီးပွားရေးလုပ်ငန်းများမှာလည်း အောင်မြင်နေသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် မြေယာဖွံ့ဖြိုးရေးလုပ်ငန်းရှင်များက မြို့ပြတိုးချဲ့ရန်အတွက် မြေနေရာများ လိုအပ်လာချိန်တွင် ကျိုးချင်းပိုင်၏ စက်ရုံတစ်ခုမှာ သတ်မှတ်ဇုန်အတွင်း ကျရောက်သွားသဖြင့် လျော်ကြေးငွေ အမြောက်အမြား ရရှိခဲ့သည်။
သူ၏ အခြားစက်ရုံများမှာလည်း ဖွံ့ဖြိုးရေးလုပ်ငန်းရှင်များ၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်လာသဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင်၏ ပိုက်ဆံအိတ်မှာ ပို၍ပင် ဖောင်းပွလာသည်။ စုံတွဲနှစ်ဦးသည် နေရာသစ်တစ်ခုသို့ သွားရောက်တိုင်း ထိုနေရာ၏ အကောင်းဆုံးနေရာတွင် အိမ်ခြံမြေ ဝယ်ယူလေ့ရှိသည်။ အားလပ်ရက်ပြန်လာသည့်အခါတိုင်း ဟိုတယ်မလိုဘဲ ထိုနေရာတွင် တိုက်ရိုက်တည်းခိုနိုင်သည်။
စုံတွဲနှစ်ဦးမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် များပြားသော အိမ်ခြံမြေပိုင်ဆိုင်မှုများရှိပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ဆောက်လုပ်ခဲ့သည့် အဆောက်အအုံ အရေအတွက်မှာလည်း ကြောက်ခမန်းလိလိပင်။
သူတို့၏ သားများ၊ ချွေးမများ၊ မြေးများ နှင့် အငယ်ဆုံးသမီး ကျိုးမီတို့မှာ မိသားစုအမွေဆက်ခံသူများ ဖြစ်ကြသည်။
သို့တိုင် ကျိုးချင်းပိုင်ရော လင်ချင်းဟဲပါ အိမ်ခြံမြေပိုင်ဆိုင်ခွင့်ကို နောင်မျိုးဆက်များထံ မလွှဲပြောင်းပေးသေးပေ။
လွှဲပြောင်းမပေးသေးသော်လည်း ထိုပိုင်ဆိုင်မှုများမှာ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့အတွက်သာ ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။
ကျိုးကွေ့လိုင်၏ စကားအရ သူတို့의 မြေးအဖြစ် မွေးဖွားလာရခြင်းမှာ ရွှေသော့တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ပြီး ကမ္ဘာမြေပေါ် ရောက်လာရသည့်နှင့် တူသည်။
သူတို့မွေးဖွားလာသည့် အစမှတ်မှာ လူအများ တစ်သက်လုံး ရုန်းကန်ပြီးမှ ရောက်နိုင်မည့် ပန်းတိုင်ပင် ဖြစ်သည်။
သူပြောသည်မှာလည်း မှန်ပေသည်။
မြို့တော်ကဲ့သို့သော နေရာတွင် အငှားအိမ်တန်းလျား တစ်ခုလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း? တစ်သက်လုံး ရုန်းကန်ဖို့ မပြောနှင့်၊ နှစ်သက်၊ သုံးသက်လောက် ရုန်းကန်ရလျှင်တောင် ရနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ဤမြေးများမှာ မွေးကတည်းက ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ပိုင်ဆိုင်ခွင့် လွှဲပြောင်းမပေးရသေးသော်လည်း သူတို့၏ အဘိုးအဘွားများ ကွယ်လွန်သည့်အခါ အားလုံးကို သူတို့လက်ထဲသို့ အမွေအဖြစ် ရောက်ရှိလာမည်ဖြစ်သည်။
တစ်ခုတည်းသော အခြေအနေမှာ သူတို့သည် အရည်အချင်းရှိပြီး အနာဂတ်တွင် အားကိုးရသူများ ဖြစ်လာရန်သာ လိုသည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လင်ချင်းဟဲမှာ လင်ချင်းဟဲပင်ဖြစ်သည်။ သူမသည် "စည်းစိမ်ဥစ္စာသည် မျိုးဆက်သုံးဆက်ထက် မကျော်လွန်နိုင်" ဟူသော စကားပုံမျိုးကို သူမ၏ မိသားစုတွင် ဖြစ်ခွင့်မပေးပေ။ သူမ၏ မြေးများ၏ ပညာရေးမှာ အလွန်ပင် တင်းကျပ်သည်။
ထို့ကြောင့် မြေးများမှာ အဘိုးကို ချစ်ခင်သလောက် အဘွားကို ကြောက်ရွံ့နေကြရသည်။
သို့သော် အဘွားဖြစ်သူမှာလည်း အလွန်ပျော်ပျော်နေတတ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ဗီဒီယိုဂိမ်းကစားသည့်အခါမျိုးတွင် သူမနှင့် အသင်းဖွဲ့ရသည်ကို အလွန်နှစ်သက်ကြသည်။ သူမနှင့်အတူ ရန်သူများကို အပြတ်ရှင်းရခြင်းမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းလှသည်။